15/2/12

Πολιτική απονομιμοποίηση

Η στάση της ΝΔ του Σαμαρά είναι χωρίς προηγούμενο. Τα φύλλα συκής, ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με ευθύνη των "άλλων" και άρα το μνημόνιο είναι πια αναπόφευκτο, ότι θα αδειάσουν τα ράφια και θα κλείσουν οι τράπεζες, είναι για εσωκομματική κατανάλωση. Μέχρι και ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι τόσο επαχθές όσο το πρώτο μάς είπαν, αλλά παρέλειψαν το γεγονός ότι δεν ήρθε να το αντικαταστήσει, αλλά να προσθέσει μέτρα λιτότητας στον λαό, που υποτίθεται ότι είχε φτάσει στα όριά του.

Ο κ. Παπανδρέου είναι ο απονομιμοποιημένος ηγέτης ενός κόμματος υπό διάλυση και, αρνούμενος να γυρίσει στο σπίτι του, συμβάλλει στην περαιτέρω αποσύνθεσή του. Εδώ και μερικές ημέρες, όμως, το ίδιο ισχύει και για τον κ. Σαμαρά. Αν αύριο τεθεί θέμα ηγεσίας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, πόσες ψήφους θα βρει; 5; 10; Όλοι οι κομματικοί του φίλοι είναι πλέον εκτός, με κορυφαίο τον κορυφαίο της γραφικότητας της σαμαρολατρείας: τον κ. Μαρκόπουλο.

Ο Σαμαράς δημιούργησε ένα τέρας. Φέρει πολύ μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, διότι ακολούθησε την καταστροφική πεπατημένη αντιπολίτευση. Καταγγέλλοντας συνεχώς στην κυβέρνηση, απρόθυμος να στηρίξει πολιτικές επιλογές ακόμα και του δικού του κόμματος (ενδεικτικό το γεγονός ότι σύρθηκε σε σύμπραξη στην κατάργηση του ασύλου), στη χειρότερη περίοδο για μικροκομματική πολιτική, επέλεξε να αυξήσει την πίεση στην κυβέρνηση υποσχόμενος θαύματα: ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, μηδενισμό του ελλείμματος σε 18 μήνες.

Όλη η πολιτική του στρατηγική βασίστηκε στον αντιμνημονιακό πόλεμο. Αυτός θα τα κατάφερνε χωρίς μνημόνιο. Θα διαπραγματευόταν καλύτερα. Θα απέφευγε την ύφεση. Μόνο που, όπως είχαμε προβλέψει, όταν βρέθηκε να συναποφασίζει, περιορίστηκε στα ναι...

Όμως το μεγαλύτερο δεινό που προξένησε στον τόπο ήταν η άνευ όρων παράδοση τού κόμματός του στον ακραιφνή λαϊκισμό: για πρώτη φορά μετά από χρόνια η ΝΔ έπεσε στα χέρια της λαϊκής δεξιάς. Ήρθε η ώρα να πληρώσει το κόστος της επιλογής του να αλλοιώσει τον χαρακτήρα ενός κεντροδεξιού φιλελεύθερου αστικού κόμματος. Γραφικές καρικατούρες πολιτικών βρέθηκαν να χαράσσουν πολιτική διά των διαδικτυακών τους αναρτήσεων, χωρίς να αποκρύπτουν τα αισθήματα λατρείας προς τον πεφωτισμένο ηγέτη.

Μόνο που οι γραφικοί αυτοί άνθρωποι δε διακρίνονται για την ευφυΐα τους. Οι λαϊκιστές πάντα χαρακτηρίζονται από τη συνέπεια και τον φανατισμό τους. Και όταν ο Σαμαράς, ένας άνθρωπος χωρίς χάρισμα, χωρίς αξιόλογο πνευματικό υπόστρωμα, χωρίς πολιτική διορατικότητα, με ένα παρελθόν γεμάτο λανθασμένες επιλογές, έπεσε στην παγίδα, βρέθηκε μόνος, διότι οι πιστοί στρατιώτες της δεξιάς υπερηφάνειας είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στη συνείδησή τους και τον ηγέτη. Οι περισσότεροι, λοιπόν, υπήρξαν συνεπείς. Θα το ξαναπώ: συνεπείς στην ανοησία, τον φανατισμό και τις ανεδαφικές επιθυμίες τους, αλλά συνεπείς. Σε αντίθεση με τον ηγέτη...

Η παγίδα δεν ήταν, βέβαια, στημένη από κάποιον μάγο της πολιτικής (βλ. Παπανδρέου). Η παγίδα στήθηκε από τον ίδιο τον Σαμαρά, όταν αγνοώντας κάθε επιφύλαξη από τους λίγους σοβαρούς ανθρώπους που ξέμειναν γύρω του, αποφάσισε να κερδίσει τις εκλογές με κάθε κόστος. Εκείνοι βαφτίστηκαν ντιντίδες από τον αρχιστράτηγο του γραφικού λαϊκισμού, ενώ ο γενναίος της Συγγρού παρίστανε τον μάγκα. Αλήθεια, ποιος είναι ο τζάμπα μάγκας; Ο Μαρκόπουλος και ο Γκιουλέκας, ή ο ίδιος ο Σαμαράς;

Σήμερα, οι πρόθυμες πένες ανακαλύπτουν μυστικές στρατηγικές πίσω από την κωλοτούμπα, αποδέχονται τα μνημόνια ως μόνη ελπίδα, κατηγορούν ως εξαπτέρυγα της δραχμής όσους αντιλέγουν χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λόγια του Αντώνη... Κάποτε οι φίλοι του ετοιμάζονταν να τον αποθεώσουν για τα μεγάλα όχι του...

Η ΝΔ δεν είναι απλά διχασμένη. Είναι ένα κόμμα με το οποίο πια δεν ταυτίζεται κανένας. Με τη φωτισμένη τακτική του λαοπρόβλητου ηγέτη της, απέβαλε εκουσίως τους φιλελεύθερους ως ανεπιθύμητους ντιντίδες. Όταν, όμως, αποδείχθηκε ότι οι ντιντίδες είχαν δίκιο, αποξενώθηκε και από τη λαϊκή δεξιά. Ποιος έχει μείνει στο πλευρό του Σαμαρά; Πώς μπορεί να διαγράφει και για τα ναι και για τα όχι στα μνημόνια; Τι απέγινε η εθνική υπερηφάνεια και η μαγκιά;

Θα βρει μια γελοία εξήγηση, είμαι βέβαιος. Μόνο που πλέον ο κ. Σαμαράς δεν εκφράζει κανέναν άλλον εντός ΝΔ πλην του εαυτού του και των στενότατων συνεργατών του. Όπως εδώ και μήνες ο Παπανδρέου, όταν επίσης κοντραρίστηκε με το πασοκικό DNA, έχει χάσει τη νομιμοποίηση της ηγεσίας του, έτσι και ο Σαμαράς, παρέα, όπως παλιά, πρέπει να προσφέρουν τη μέγιστη υπηρεσία στους ίδιους, στα κόμματά τους και, κυρίως, στη χώρα: να τα μαζέψουν, ώστε η πραγματική πολιτική να αναλάβει δράση.

Ο κ. Σαμαράς ξέρει. Η μόνη σωστή απόφαση που έχει πάρει στην πολιτική του ζωή ήταν να ιδιωτεύσει μετά την αποτυχία της ΠολΑν στις Ευρωεκλογές του 1999. Ειρωνικά, αυτή η μόνη σωστή του απόφαση ήταν και η μόνη στην οποία δεν επέμεινε. Και ακόμα πιο ειρωνικά, ήταν αυτή που μετέτρεψε τον εκφραστή του 1% σε ηγέτη του 40%. Αργά ή γρήγορα ο κ. Σαμαράς θα βρεθεί ξανά να ηγείται του 1%, αλλά αδυνατεί να το κατανοήσει. Δε θα είναι η πρώτη φορά που αδυνατεί να κατανοήσει την πολιτική πραγματικότητα, βέβαια.

11/2/12

Καλή σας νύχτα, κύριε Σαμαρά

Ο Τρελαντώνης του νιου πόλισυ μιξ, των αναπτυξιακών μέτρων, του αντιμνημονίου, της τόνωσης της αγοράς, του όχι στο λάθος, σήμερα επέβαλε σιδηρά κομματική πειθαρχία προκειμένου η φυλλορροούσα κοινοβουλευτική του ομάδα να... υπερψηφίσει το νέο μνημόνιο. Αντί να τον καληνυχτίζουμε, θα τον καλωσορίζαμε στη λογική αν η μεταβολή της στάσης του γινόταν δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Σαμαράς τότε έβρισκε τρόπους μηδενισμού του ελλείμματος σε 18 μήνες. Σήμερα βρίσκει άδεια τα ράφια των φαρμακείων, των μπακάλικων και τα καφάσια των μανάβηδων.

Ο κ. Σαμαράς πρέπει να μας απαλλάξει από την άχρηστη παρουσία του όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αρκετή ζημιά έχει κάνει ήδη. Αν η νέα ΝΔ έγινε ακόμα πιο νέα, ώστε να θυμηθεί την πραγματική της ιδεολογία και τον πολιτικό ρεαλισμό, χρειάζεται μία ηγεσία που να πατά γερά στα πόδια της. Ο Σαμαράς τόσον καιρό πάταγε στον ακροδεξιό λαϊκισμό, που βρίσκει πλέον έκφραση μέσω των Καμμένου και Τράγκα και των δεκάδων βουλευτών που τού γυρνάνε την πλάτη. Μέσα στην απεγνωσμένη απόπειρα πολιτικής επιβίωσης τους, οι Τζαβαρομαρκόπουλοι είναι πιο έντιμοι από τον Αντώνη: μένουν συνεπείς στην ανοησία τους.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος που δεν έχει κάνει ούτε μία σωστή επιλογή στην καριέρα του να εφαρμόσει σωστά μία πολιτική στην επιτυχία της οποίας δεν πιστεύει και τη σκοπιμότητα της οποίας μέχρι χθες αμφισβητούσε. Κάθε κουβέντα του θα γυρνάει εναντίον του, κάθε φράση, κάθε λέξη, κάθε αλαζονικό ανασήκωμα των ώμων, κάθε ειρωνικό υφάκι.

Με την κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτως ή άλλως δέσμια ιδεοληπτικών εμμονών και φαντασμάτων, να ψηφίζει απρόθυμα και να υπονομεύει απροκάλυπτα την εφαρμογή των μέτρων που είχε συμφωνήσει, η υπεύθυνη αντιπολίτευση φρόντισε να ξηλώνει πεζοδρόμια ως άλλο ΚΚΕ ή ΠαΣοΚ του 1990. Αδυνατώντας να συλλάβει το μέγεθος της απειλής, η νέα Άνοιξη του Αντώνη αποξένωσε και απομόνωσε κάθε σοβαρό και νηφάλιο στέλεχός της που επεσήμανε τον κίνδυνο, υπέκυψε στα κελεύσματα της Real News και υποσχέθηκε το νέο Γουδή. Όταν ακόμα υπήρχε ελπίδα, ο Σαμαράς ανέβαινε στα κεραμίδια και έσκουζε. Όταν μπορούσε να συζητήσει για δέκα πράγματα και να συμφωνήσει με το ΠαΣοΚ, μοίραζε ανόητες υποσχέσεις τύπου "λεφτά υπάρχουν". Έσπειρε ανέμους, αλλά τις θύελλες θα τις θερίσουμε όλοι μας.

Επιμένω στη στάση της νέας ΠολΑν του Τρελαντώνη, διότι από αυτό το κόμμα περιμέναμε περισσότερα. Δεν περιμέναμε πολλά, αλλά σίγουρα περιμέναμε κάτι παραπάνω από το ΠαΣοΚ του Παπανδρέου, ο οποίος την κρίσιμη στιγμή υπέγραψε τη θανατική του καταδίκη και υπέστη το μαρτύριο του εξευτελισμού και της ταπείνωσης, πιστεύοντας, ίσως, ότι πράττει για το καλό του τόπου. Μαζί του η ιστορία θα είναι πολυ αυστηρή, διότι τα λάθη του υπήρξαν απίστευτα. Ο Σαμαράς όμως δεν έκανε λάθη. Διέπραξε συνειδητά εγκλήματα κατά της χώρας για να κερδίσει τις εκλογές και, τελικά, είναι πολύ αμφίβολο με ποιο κόμμα και αν θα φτάσει μέχρι αυτές. Διότι πια και η ΠολΑν τον έχει εγκαταλείψει για τον Τράγκα.

10/2/12

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι

Ο κ. Καρατζαφέρης μέσα σε μισό απόγευμα διέλυσε τα όποια βήματα σοβαρότητας είχε κάνει επί 4 μήνες και ουσιαστικά αποσταθεροποίησε την κυβέρνηση Παπαδήμου. Με την επιστροφή του στους τακτικισμούς και τον λαϊκισμό έθεσε σε περιδίνηση ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, μόνο και μόνο γιατί είδε σε πτώση τα νούμερα των δημοσκοπήσεων.

Το ΠαΣοΚ βρίσκεται σήμερα να βαστά το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα, με καμιά σαρανταριά βουλευτές του έτοιμους να καταψηφίσουν το νέο μνημόνιο, ενδεχομένως και υπό τις ευλογίες του κ. Παπανδρέου.

Τέλος, ο κ. Σαμαράς, κωλοτούμπας μεγαλύτερος ακόμα και αυτού του προέδρου του ΛαΟΣ, φέρεται έτοιμος ακόμα και να θέσει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας για να υπερψηφισθούν τα νέα μέτρα!!! Ξέρω ότι κανείς δε θα βρεθεί να ομολογήσει ότι είχα δίκιο όταν έγραφα ότι ο Σαμαράς θα εξελιχθεί στον πλέον μημονιακό εκ των τριών... Ότι κορόιδευε τον κόσμο με τα αναπτυξιακά μέτρα και το "νιού πόλισυ μιξ"...

Οι 3 πολιτικοί αρχηγοί, ο ένας, εκ των πλέον δειλών και αποτυχημένων Πρωθυπουργών που γνώρισε η χώρα, ο άλλος, ένα ον χωρίς καμία σωστή πολιτική επιλογή σε ολόκληρη την καριέρα του και ο τρίτος, λαϊκιστής και καιροσκόπος όσο ελάχιστοι, συμφώνησαν μόνο στο να μουτζώσουν το παρελθόν τους.

Όλα θα ήταν βέβαια καλύτερα αν π.χ. ο κ. Σαμαράς είχε συμφωνήσει σε ο,τιδήποτε επί δυόμισυ χρόνια. Αν ο Παπανδρέου είχε στείλει στο σπίτι τους όσους "σοσιαλιστές" του έπαιζαν τα μικρονοϊκά και παρανοϊκά παιχνίδια της επανεκλογής τους. Αν όλοι άφηναν τον Παπαδήμο να μαζέψει 10 σοβαρούς ανθρώπους σε μια κυβέρνηση της προκοπής.

Όλο αυτό το διάστημα παίζουμε το κρυφτό από την αλήθεια. Τελικά, θα υποστούμε τις συνέπειες. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν είχε τέτοιο έλλειμμα ηγεσίας, αλλά και ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο έντονη η απουσία οποιασδήποτε προοπτικής.

Οι εκλογές πλέον είναι αναπόφευκτες. Το δίλημμα μεταξύ Βενιζέλου - Σαμαρά είναι απελπιστικό. Σήμερα μόνο οι φαύλοι του Φαήλου και οι αναγνώστες του Antinews μπορούν να πανηγυρίζουν. Ο Σαμαράς θα γίνει Πρωθυπουργός με εταίρο τον Καρατζαφέρη. Και η χώρα... θα σωθεί...