15/2/12

Πολιτική απονομιμοποίηση

Η στάση της ΝΔ του Σαμαρά είναι χωρίς προηγούμενο. Τα φύλλα συκής, ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με ευθύνη των "άλλων" και άρα το μνημόνιο είναι πια αναπόφευκτο, ότι θα αδειάσουν τα ράφια και θα κλείσουν οι τράπεζες, είναι για εσωκομματική κατανάλωση. Μέχρι και ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι τόσο επαχθές όσο το πρώτο μάς είπαν, αλλά παρέλειψαν το γεγονός ότι δεν ήρθε να το αντικαταστήσει, αλλά να προσθέσει μέτρα λιτότητας στον λαό, που υποτίθεται ότι είχε φτάσει στα όριά του.

Ο κ. Παπανδρέου είναι ο απονομιμοποιημένος ηγέτης ενός κόμματος υπό διάλυση και, αρνούμενος να γυρίσει στο σπίτι του, συμβάλλει στην περαιτέρω αποσύνθεσή του. Εδώ και μερικές ημέρες, όμως, το ίδιο ισχύει και για τον κ. Σαμαρά. Αν αύριο τεθεί θέμα ηγεσίας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, πόσες ψήφους θα βρει; 5; 10; Όλοι οι κομματικοί του φίλοι είναι πλέον εκτός, με κορυφαίο τον κορυφαίο της γραφικότητας της σαμαρολατρείας: τον κ. Μαρκόπουλο.

Ο Σαμαράς δημιούργησε ένα τέρας. Φέρει πολύ μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, διότι ακολούθησε την καταστροφική πεπατημένη αντιπολίτευση. Καταγγέλλοντας συνεχώς στην κυβέρνηση, απρόθυμος να στηρίξει πολιτικές επιλογές ακόμα και του δικού του κόμματος (ενδεικτικό το γεγονός ότι σύρθηκε σε σύμπραξη στην κατάργηση του ασύλου), στη χειρότερη περίοδο για μικροκομματική πολιτική, επέλεξε να αυξήσει την πίεση στην κυβέρνηση υποσχόμενος θαύματα: ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, μηδενισμό του ελλείμματος σε 18 μήνες.

Όλη η πολιτική του στρατηγική βασίστηκε στον αντιμνημονιακό πόλεμο. Αυτός θα τα κατάφερνε χωρίς μνημόνιο. Θα διαπραγματευόταν καλύτερα. Θα απέφευγε την ύφεση. Μόνο που, όπως είχαμε προβλέψει, όταν βρέθηκε να συναποφασίζει, περιορίστηκε στα ναι...

Όμως το μεγαλύτερο δεινό που προξένησε στον τόπο ήταν η άνευ όρων παράδοση τού κόμματός του στον ακραιφνή λαϊκισμό: για πρώτη φορά μετά από χρόνια η ΝΔ έπεσε στα χέρια της λαϊκής δεξιάς. Ήρθε η ώρα να πληρώσει το κόστος της επιλογής του να αλλοιώσει τον χαρακτήρα ενός κεντροδεξιού φιλελεύθερου αστικού κόμματος. Γραφικές καρικατούρες πολιτικών βρέθηκαν να χαράσσουν πολιτική διά των διαδικτυακών τους αναρτήσεων, χωρίς να αποκρύπτουν τα αισθήματα λατρείας προς τον πεφωτισμένο ηγέτη.

Μόνο που οι γραφικοί αυτοί άνθρωποι δε διακρίνονται για την ευφυΐα τους. Οι λαϊκιστές πάντα χαρακτηρίζονται από τη συνέπεια και τον φανατισμό τους. Και όταν ο Σαμαράς, ένας άνθρωπος χωρίς χάρισμα, χωρίς αξιόλογο πνευματικό υπόστρωμα, χωρίς πολιτική διορατικότητα, με ένα παρελθόν γεμάτο λανθασμένες επιλογές, έπεσε στην παγίδα, βρέθηκε μόνος, διότι οι πιστοί στρατιώτες της δεξιάς υπερηφάνειας είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στη συνείδησή τους και τον ηγέτη. Οι περισσότεροι, λοιπόν, υπήρξαν συνεπείς. Θα το ξαναπώ: συνεπείς στην ανοησία, τον φανατισμό και τις ανεδαφικές επιθυμίες τους, αλλά συνεπείς. Σε αντίθεση με τον ηγέτη...

Η παγίδα δεν ήταν, βέβαια, στημένη από κάποιον μάγο της πολιτικής (βλ. Παπανδρέου). Η παγίδα στήθηκε από τον ίδιο τον Σαμαρά, όταν αγνοώντας κάθε επιφύλαξη από τους λίγους σοβαρούς ανθρώπους που ξέμειναν γύρω του, αποφάσισε να κερδίσει τις εκλογές με κάθε κόστος. Εκείνοι βαφτίστηκαν ντιντίδες από τον αρχιστράτηγο του γραφικού λαϊκισμού, ενώ ο γενναίος της Συγγρού παρίστανε τον μάγκα. Αλήθεια, ποιος είναι ο τζάμπα μάγκας; Ο Μαρκόπουλος και ο Γκιουλέκας, ή ο ίδιος ο Σαμαράς;

Σήμερα, οι πρόθυμες πένες ανακαλύπτουν μυστικές στρατηγικές πίσω από την κωλοτούμπα, αποδέχονται τα μνημόνια ως μόνη ελπίδα, κατηγορούν ως εξαπτέρυγα της δραχμής όσους αντιλέγουν χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λόγια του Αντώνη... Κάποτε οι φίλοι του ετοιμάζονταν να τον αποθεώσουν για τα μεγάλα όχι του...

Η ΝΔ δεν είναι απλά διχασμένη. Είναι ένα κόμμα με το οποίο πια δεν ταυτίζεται κανένας. Με τη φωτισμένη τακτική του λαοπρόβλητου ηγέτη της, απέβαλε εκουσίως τους φιλελεύθερους ως ανεπιθύμητους ντιντίδες. Όταν, όμως, αποδείχθηκε ότι οι ντιντίδες είχαν δίκιο, αποξενώθηκε και από τη λαϊκή δεξιά. Ποιος έχει μείνει στο πλευρό του Σαμαρά; Πώς μπορεί να διαγράφει και για τα ναι και για τα όχι στα μνημόνια; Τι απέγινε η εθνική υπερηφάνεια και η μαγκιά;

Θα βρει μια γελοία εξήγηση, είμαι βέβαιος. Μόνο που πλέον ο κ. Σαμαράς δεν εκφράζει κανέναν άλλον εντός ΝΔ πλην του εαυτού του και των στενότατων συνεργατών του. Όπως εδώ και μήνες ο Παπανδρέου, όταν επίσης κοντραρίστηκε με το πασοκικό DNA, έχει χάσει τη νομιμοποίηση της ηγεσίας του, έτσι και ο Σαμαράς, παρέα, όπως παλιά, πρέπει να προσφέρουν τη μέγιστη υπηρεσία στους ίδιους, στα κόμματά τους και, κυρίως, στη χώρα: να τα μαζέψουν, ώστε η πραγματική πολιτική να αναλάβει δράση.

Ο κ. Σαμαράς ξέρει. Η μόνη σωστή απόφαση που έχει πάρει στην πολιτική του ζωή ήταν να ιδιωτεύσει μετά την αποτυχία της ΠολΑν στις Ευρωεκλογές του 1999. Ειρωνικά, αυτή η μόνη σωστή του απόφαση ήταν και η μόνη στην οποία δεν επέμεινε. Και ακόμα πιο ειρωνικά, ήταν αυτή που μετέτρεψε τον εκφραστή του 1% σε ηγέτη του 40%. Αργά ή γρήγορα ο κ. Σαμαράς θα βρεθεί ξανά να ηγείται του 1%, αλλά αδυνατεί να το κατανοήσει. Δε θα είναι η πρώτη φορά που αδυνατεί να κατανοήσει την πολιτική πραγματικότητα, βέβαια.

1 σχόλιο:

Νεκτάριος είπε...

Λίγο καιρό νωρίτερα θα είχε διαγράψει και τον εαυτό του...
Σχιζοφρένεια!