17/3/12

Περί συνέπειας

Μέσα στο πολιτικό σύστημα υπάρχουν άνθρωποι εξαιρετικά συνεπείς. Άνθρωποι που κράτησαν την αξιοπρέπειά τους, που είτε τίμησαν την άποψή τους, είτε εξέφρασαν τη διαφωνία τους αναγκαζόμενοι να αποδεχθούν αναπόφευκτες αποφάσεις.

Η κ. Λούκα, για παράδειγμα, υπήρξε συνεπέστατη πολέμιος του Μνημονίου, παρότι το ψήφισε, το 2010. Ως υπουργός δεν μπορεί να κατηγορηθεί για καμία μεταρρυθμιστική απόφαση, καμία εκσυγχρονιστική πράξη. Υπονομεύοντας, αντίθετα, την εφαρμογή του εκ των έσω, αξίζει να συσπειρώσει γύρω της το αντιμνημονιακό μέτωπο. Ο Χαρουλίτος, πάλι, είναι ό,τι φαίνεται, ένας άνθρωπος που απλά σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς ήταν υπουργός, αλλά όχι και να αναρωτιέσαι πώς διαλύθηκε η χώρα.

Η συνέπεια, βέβαια, δε λέει τίποτε από μόνη της. Το ΠαΣοΚ π.χ. είναι ξεκάθαρα πιστό στην επιλογή του Μνημονίου, παρότι πούλησε τα σοσιαλιστικά σώψυχά του. Το ΚΚΕ είναι το απόλυτο υπόδειγμα συνέπειας, αφού, παρότι εκφράζει μία ιδεολογία από ετών χρεοκοπημένη, εμμένει στην επανάσταση που θα μάς γυρίσει 100 χρόνια πίσω. Ο Καμμένος παραμένει συνεπής στον λαϊκισμό, όταν ακόμα και αυτός ο δάσκαλος Καρατζαφέρης ξέφυγε ορισμένες φορές προς τη σοβαρότητα. Οι διάφοροι διαγραμμένοι είναι έντιμοι μέσα στη βλακεία τους να μην καταλαβαίνουν ότι η χώρα και αύριο θα πρέπει να δανειστεί από αυτούς που καταγγέλλουν ως κατοχικές δυνάμεις.

Όταν όμως φτάσουμε στη Νέα Δημοκρατία μόνο οι ψυχίατροι μπορούν να βρουν απαντήσεις. Ο Σαμαράς είναι υπέρ ή κατά του Μνημονίου; Οι βουλευτές που σήμερα επανεντάχθηκαν στο κόμμα επειδή υπερψήφισαν έναν εφαρμοστικό νόμο αφού είχαν προηγουμένως καταψηφίσει δύο Μνημόνια και το Μεσοπρόθεσμο, με ποιον είναι; Η Νέα Δημοκρατία που επί δύο χρόνια μας οδηγούσε με ασφάλεια εκτός ευρωζώνης και μάς παραμύθιαζε με τα αναπτυξιακά μέτρα, πώς τολμά να ψέγει το "λεφτά υπάρχουν"; Τουλάχιστον ο Παπανδρέου είχε το ελαφρυντικό της αντιπολιτευτικής σαχλαμάρας, ο Σαμαράς τι ελαφρυντικό έχει για τις κωλοτούμπες του;

Επί χρόνια υπήρχαν άνθρωποι που προειδοποιούσαν. Ο Γιαννίτσης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Μάνος, ο Μητσοτάκης φώναζαν, αλλά δεν είχε καμία σημασία. Κανείς δεν είχε όρεξη να ακούσει. Και όλοι εμείς, εμείς που αναδείξαμε Πρωθυπουργό τον Παπανδρέου και αρχηγό κόμματος τον Σαμαρά, θα κληθούμε να δώσουμε με τη μοναδική σοφία μας απαντήσεις. Γιγαντώνοντας τον Καμμένο, τη Χρυσή Αυγή, τη Λούκα και κάνοντας Πρωθυπουργό την αποθέωση του επικίνδυνου τίποτα. Πρώτα βέβαια θα εκλέξουμε αρχηγό του ΠαΣοΚ.

Δεν μπορώ πια να γράψω τίποτε άλλο. Η αγωνία για το αυριανό αποτέλεσμα της τρίτης πράσινης και τέταρτης συνολικά "γιορτής της Δημοκρατίας" δε μου επιτρέπει να σκεφτώ καθαρά...

11/3/12

Το φανάρι κοκκίνιζε και πρασίνιζε...

Η συναισθηματική μνήμη είναι η πιο απρόβλεπτη πτυχή της προσωπικότητας. Ένα αντικείμενο, μία μελωδία, δύο λόγια να προκαλούν έναν κατακλυσμό θυμήσεων και αισθήσεων. Και αφορμή για σκέψεις που δεν είναι πάντα ευχάριστες.

Κάτι τόσο ασήμαντο όσο το σαμπουάν μπορεί να σε γυρίσει σε ανέμελα φοιτητικά απογεύματα. Μία μυρωδιά βγαίνοντας από την πόρτα (έστω και αν πρόκειται για αυτήν του καυστήρα της πολυκατοικίας) να ανασύρει κάποια Χριστούγεννα στο σπίτι της γιαγιάς. Το πορτοκαλί φως μπροστά στον πεζόδρομο κάποιο καλοκαιρινό βράδυ, ίσως όχι ιδιαίτερο, αλλά πολύ νοσταλγικό. Η μυρωδιά του αέρα (έστω, της πόλης) την πρώτη σου επιστροφή στο σπίτι με άδεια από τον στρατό. Ένα ποτήρι κρασί να σου θυμήσει τον αδελφικό σου φίλο με τον οποίο πια ανταλλάσσεις τυπικές ευχές σε γιορτές και πανηγύρεις και έχεις να δεις από κοντά μήνες, αν όχι χρόνια.

Κάπως έτσι, περιμένοντας ένα απόγευμα στη διάβαση, βρέθηκα να παρατηρώ τις ασήμαντες λεπτομέρειες: το πεζοδρόμιο, τους φανοστάτες, τους διαβάτες και εποχούμενους. Η κρίση, η χρεοκοπία είχαν παραμερίσει μπροστά στο δροσερό απόγευμα που πλημμύριζε με αναμνήσεις το μυαλό μου.

Πίσω μου κάποτε ήταν το πάρκο όπου παίζαμε παιδιά. Στον παραπάνω δρόμο ο παππούς μάς αγόραζε ψημένο καλαμπόκι. Αυτόν τον δρόμο πέρναγα φοιτητής για να πάρω το λεωφορείο. Μπροστά στο άγαλμα βρισκόμασταν με τους φίλους, όσο είχαμε ακόμα τέτοιους.

Το φανάρι κοκκίνιζε και πρασίνιζε, μα ο χρόνος είχε σταματήσει. Είχε σκοτεινιάσει, όχι λόγω της ώρας. Ξαφνικά οι αναμνήσεις με πνίγανε. Μία ζωή που κάποιος μου στέρησε, μας στέρησε. Όλοι αυτοί που περνούσαν μπροστά μου νιώθαν άραγε το ίδιο; Νιώθαν ότι τα πάντα γύρω τους κατέρρεαν;

Η κρίση δεν είναι ούτε τα μαγαζιά που κλείνουν, ούτε οι άνεργοι, ούτε τα χαζοχαρούμενα παιδάκια που "τους κλέψανε τα όνειρά τους", ούτε οι ποικιλόχρωμοι αγανακτισμένοι. Η κρίση είναι η απελπισία των απλών ανθρώπων που συνεχίζουν να προχωρούν όπως έκαναν πάντοτε, χωρίς να σταματούν για να θυμηθούν. Να θυμηθούν ότι οι ωραίες εποχές που νοσταλγούν είχαν τις δικές τους απελπιστικές δυσκολίες. Να θυμηθούν τους παππούδες τους που βίωσαν αληθινές κατοχές, πολέμους και καταστροφές. Η πραγματική κρίση είναι αυτή που φωλιάζει μέσα στην ψυχή μας και τη στεγνώνει από κάθε συναίσθημα.

Τα όνειρα δεν μπορεί να μάς τα στερήσει κανένας, γιατί "γεννιούται τη νύχτα και πεθαίνουν με το φως της αυγής". Πάντα τα σκότωνε η πραγματικότητα. Η τραγωδία αρχίζει όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα... Όταν η πλάνη αποδεικνύεται και τα ψέματα και οι δικαιολογίες τελειώνουν.

Τι νόημα να έχουν όλα αυτά; Αύριο θα είμαι το ίδιο ανόρεχτος στη δουλειά που διάλεξα από μικρό παιδί και που σιχάθηκα πριν αρχίσω να ασκώ. Θα αποζητώ πινελιές ευφορίας, μάταια. Θα συνεχίσω τις ίδιες αυτοματοποιημένες κινήσεις, απογυμνωμένες από κάθε συναίσθημα. Δε φταίει κανένας αν οι επιλογές ζωής βασίστηκαν σε παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και οικονομικά κίνητρα.

Ο δρόμος πια είναι περίεργα δύσβατος. Μένω παγωμένος, ακίνητος, γαντζωμένος στο παρελθόν, το πάντα ωραιοποιημένο στη μνήμη. Η ζωή όμως είναι μπροστά. Πόσο εύκολο είναι να μην ξανακοιτάξεις πίσω;