30/4/12

Να δώσουμε μια ευκαιρία...

Η απογοήτευση και η οργή, γράφαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, δεν είναι καλοί σύμβουλοι, ειδικά όταν οι πολιτικές μας επιλογές είναι τόσο χαμηλού επιπέδου. Ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί οι συμπολίτες μας που το έχουν... φιλοσοφήσει. "Να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο", "να δώσουμε μια ευκαιρία στους μικρούς", φράσεις που σίγουρα έχουμε όλοι ακούσει -αν δεν τις έχουμε χρησιμοποιήσει κιόλας.

Οι ευκαιρίες, βεβαίως, πρέπει να κερδηθούν. Το να δοθεί ευκαιρία π.χ. στον κ. Τσίπρα δεν μπορεί να φανεί λογικό όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κανείς έναντι του ΣυΡιζΑ. Αυτήν τη φορά η αλαζονεία δε δικαιολογείται ούτε καν από τις δημοσκοπήσεις, όπως είχε γίνει το 2008, αλλά ήδη ο πρόεδρος του κόμματος όχι μόνο έχει δεχθεί διερευνητική εντολή, αλλά την καταθέτει και στο Σύνταγμα! Μάλιστα η μεγάλη ευκαιρία της αριστερής διακυβέρνησης (που κανείς δεν ονειρεύεται τόσο ζωηρά όσο ο κ. Τσίπρας νομίζει) δε θα χαθεί για 5 ψήφους -ακόμα και αν αυτές προέρχονται από τη λαϊκιστική ακροδεξιά.

Δίπλα στην ακύρωση του μνημονίου, τη διαγραφή του "παράνομου" χρέους και τα υπόλοιπα αριστερίστικα παλαβά έχουν στρογγυλοκαθίσει αθόρυβα άλλες λεξούλες: διεθνής απομόνωση, εσωτερική αναστάτωση, χρεοκοπία. "Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση", που θα έλεγε και ο πρόεδρος, ή κοινώς μπάχαλο, αλλά πολλοί συμπατριώτες μας δεν αναγνωρίζουν τον μπαγιάτικο αριστερό κομπλεξισμό και τις έμμονες ιδέες, αλλά το νέο και διαφορετικό.

Από την άλλη ο κ. Καμμένος δε σχηματίζει κυβερνήσεις, παρότι τα γκάλοπ τον έφερναν πάνω από τον ΣυΡιζΑ. Τα ποσοστά του είναι η αιτία για την αδυναμία σαρωτικής νίκης της ΝΔ και σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης Σαμαρά: στον κ. Καμμένο χρωστάμε χάρη. Ο αφόρητος λαϊκισμός του, οι κορώνες για αποτίναξη του ζυγού της κατοχής και εθνική ανεξαρτησία ίσως μάς γλιτώσουν από μία αμιγή κυβέρνηση ΠολΑν, αλλά έχουν διασώσει το πολιτικό σύστημα και από ένα διψήφιο ποσοστό της Χρυσής Αυγής που θα έφερνε σοκ.

Φυσικά ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι γέννημα - θρέμμα της πολιτικής εποχής του τίποτα. Ήταν βουλευτής και υπουργός της ΝΔ επί χρόνια, μαζί του έχει (ανάμεσα σε διάφορα μπουμπούκια) επίσης στελέχη με μακρύ και άγονο πολιτικά παρελθόν. Όχι μόνο "φρέσκος" δεν είναι, αλλά αποτελεί εκφραστή του πλέον παλιομοδίτικου τρόπου άσκησης πολιτικής. Κόβει φόρους, ανακαλεί τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, χαϊδεύει αυτιά, διώχνει κι αυτός το μνημόνιο και την τρόικα. Δίπλα του βρίσκονται απλά όσοι πίστεψαν τον κ. Σαμαρά και οι οποίοι δε διδάχθηκαν τίποτα από την άτσαλη οπισθοχώρηση του γενναίου της Συγγρού, όταν ο δικός του λαϊκισμός φάνηκε ότι μπορεί να τον οδηγήσει στην εξουσία με το αίτημα εφαρμογής του στην πράξη.

Αυτό όμως είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Θέλουμε να μάς χαϊδεύουν τα αυτιά, θέλουμε να μάς διορίζουν, θέλουμε να ξεπουλάμε την ψήφο μας έναντι ανταλλαγμάτων. Δε μας νοιάζει ούτε το φρέσκο, ούτε το διαφορετικό, ούτε το αντισυμβατικό. Βρήκαμε την Καπούη μας και μας άρεσε.

Αυτή η στάση έχει όμως συνέπειες -και όχι μόνο διά της ψήφου στις εκλογές. Η σχέση πολίτη - πολιτικού είναι αμφίδρομη. Π.χ. ο κ. Καρατζαφέρης έχει αποδείξει ότι στη δύσκολη στιγμή μπορεί να συμπεριφερθεί υπεύθυνα, έστω για ίδιον όφελος. Όταν όμως εξανάγκασε τον Παπανδρέου σε ουσιαστική απόσυρση (σήμερα θα είχαμε τον Μαριονέτα Πετσάλνικο για Πρωθυπουργό), επέβαλε τη συνεργασία των κομμάτων και μπήκε στην κυβέρνηση, το εκλογικό του κοινό τού γύρισε την πλάτη. Και ο ΛαΟΣ ολίσθησε εκ νέου στον τοσο γνώριμό του λαϊκισμό για να επιβιώσει.

Αντίθετα, όλοι όσοι επί χρόνια έλεγαν την αλήθεια και φώναζαν για μέτρα έχουν αποβληθεί από το πολιτικό σύστημα. Διάφοροι επί χρόνια κατάκλεβαν μπροστά στα μάτια μας το Δημόσιο, αλλά ήταν ο Μητσοτάκης ο κατάπτυστος αρχαιοκάπηλος -δίπλα σε όλα τα άλλα: ο γκαντέμης, ο βρικόλακας, ο Δρακουμέλ. Ήταν ο Μάνος ο αποτυχημένος νεοφιλελεύθερος που δεν εξέφραζε κανέναν. Τον Αλέκο Παπαδόπουλο τον κατάπιε το κόμμα του. Ακόμα και τον Καραμανλή τον στείλαμε στο σπίτι του όταν αποφάσισε να κυβερνήσει...

Σε αυτόν τον χώρο δεν κρυφτήκαμε ποτέ. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα εκτός του μνημονίου, αλλά και εντός αυτού χρειάζονται τολμηρές αποφάσεις και ρήξεις με κατεστημένα και συμφέροντα ισχυρών για να επιβιώσει. Η ενίσχυση της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς, η ευκαιρία στο τάχα "νεό" και οι πειραματισμοί δεν πρόκειται να τρομάξουν τους δανειστές μας και η θέση μας στην Ευρώπη πράγματι κινδυνεύει, όχι γιατί θα μάς "πετάξουν έξω" όπως λέγεται, αλλά διότι κάποια στιγμή θα μάς αφήσουν πίσω τους, μόνους μας στην τύχη μας.

Από τις παρατάξεις που συμπεριφέρονται υπεύθυνα πρέπει οπωσδήποτε να εξαιρεθεί η Νέα Δημοκρατία για λόγους που έχουμε εκτενώς αναλύσει. Το κόμμα που ενδεχομένως να έχει από τη Δευτέρα την πλειοψηφία στη Βουλή θα κληθεί να εφαρμόσει μία προαποφασισμένη πολιτική στην οποία η ηγεσία του δεν πιστεύει και σύρθηκε να αποδεχθεί. Σκηνές αντίστοιχες με αυτές που ζήσαμε επί Παπανδρέου, με υπουργούς να υπονομεύουν ανοιχτά την κεντρική κυβερνητική πολιτική, θα είναι καθημερινές.

Τι μας μένει; Το ΠαΣοΚ, η Ντόρα, ο Μάνος, ο ΛαΟΣ (που σε μια κρίσιμη στιγμή θα ξαναγυρίσει στην οδό της ευθύνης, είναι βέβαιο) και μερικά μικρά κόμματα με δύναμη της τάξεως του πρώτου δεκαδικού. Από αυτές τις δυνάμεις, το ΠαΣοΚ και η ΔηΣυ αποτελούν τις πιο ορθόδοξες επιλογές -διαπίστωση εξαιρετικά οδυνηρή.

Όμως, αλήθεια, στην Ντόρα και τον Βενιζέλο γιατί δεν αξίζει μια ευκαιρία; Μόνο αυτοί οι δύο είναι γεννήματα του παρελθόντος; Μόνο αυτοί εκφράζουν το παλαιό και αποτυχημένο; Μόνο αυτοί φέρουν ευθύνη για το χάλι;

27/4/12

Οργή

Η καταψήφιση των μεγάλων κομμάτων έχει αναχθεί στο Άγιο Δισκοπότηρο της ελληνικής πολιτικής. Όποτε στήνεται κάλπη όλοι εκφράζουμε απαξία προς το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ, αλλά μέχρι σήμερα και σε άλλοτε άλλο βαθμό το αποτέλεσμα ήταν ενδεικτικό της μάλλον υποκριτικής μας στάσης. Το πελατειακό σύστημα, η προσωπική και οικογενειακή "παράδοση", οι βαθιές ρίζες των δύο στην ελληνική κοινωνία είναι οι συνήθεις εξηγήσεις για την επιμονή αυτή των ψηφοφόρων.

Ωστόσο, η απουσία σοβαρής εναλλακτικής πρότασης αποτελεί μάλλον την πραγματική αιτία. Σήμερα, που οι δύο καταρρέουν, αυτό κατά οξύμωρο τρόπο γίνεται οφθαλμοφανέστατο. Οι ψηφοφόροι γυρίζουν την πλάτη σε ΠαΣοΚ και ΝΔ, για να στραφούν στη Χρυσή Αυγή, τον Καμμένο και τον Τσίπρα.

Η ελληνική κοινωνία κοχλάζει από οργή. Δε φταίνε μόνο τα μέτρα και οι περικοπές, δε φταίει το αντίο στη χλιδή του παρελθόντος: ο Έλληνας δεν μπορεί να κρίνει τόσο ποταπά. Η οργή συσσωρεύτηκε εναντίον ενός πολιτικού συστήματος που περισσότερο από όλα, ακόμα και τη στιγμή της απόλυτης κατάρρευσής του, δεν μπόρεσε να του απευθυνθεί με ειλικρίνεια. Και δε βρίσκει οδό εκτόνωσης. Έτσι εξηγείται το ευμετάβλητο των προβλέψεων, έτσι εξηγείται το αλλοπρόσαλλο των εκτιμήσεων.

Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον δε διαφαίνεται λύση. Ο Βενιζέλος βρίσκει κακό το πρώτο μνημόνιο -παρότι μέχρι χθες υποστήριζε ότι μάς έσωσε από τη στάση πληρωμών. Ο γενναίος παλικαράς Σαμαράς φοβάται ακόμα και εκεί που δε δείλιασε ο Παπανδρέου: στην ενώπιος ενωπίω αντιπαράθεση με τον πολιτικό του αντίπαλο -φαινόμενο πολιτικής και προσωπικής δειλίας που τον βλάπτει περισσότερο από μία επικοινωνιακή ήττα δίπλα σε έναν φλύαρο ρήτορα (αλήθεια, κρυπτόμενος σκόπευε να αναδιαπραγματευθεί και το μνημόνιο;).

Μάχη δίνουν το ΚΚΕ, με τη γνωστή αδιέξοδη ρητορική του, ο Τσίπρας, το ακροαριστερό αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής στο πολιτικό φάσμα (πιο ακραίο και υστερικό και από αυτό το ΚΚΕ), μόνο που έχει ζημιώσει πολύ περισσότερο με την αβελτηρία του την κοινωνία, οι εκφάνσεις του δεξιού λαϊκισμού, στα πρόσωπα των Καμμένου και Καρατζαφέρη, και ο Κουβέλης, που κάποτε είχε ηττηθεί πανηγυρικά από τον Τσίπρα για να δικαιωθεί εν μέρει σήμερα.

Δεν είναι σκόπιμο να επαναλαμβάνουμε όσα όλοι γνωρίζουμε. Αλλά αν αυτές είναι οι επιλογές προς τις οποίες θα στραφούν οι ψηφοφόροι, ίσως ακόμα και ο δικομματισμός των Βενιζέλου - Σαμαρά να είναι προτιμότερος. Ωστόσο, το πιο επώδυνο ερώτημα είναι άλλο: τη λύση είμαστε πρόθυμοι να τη δεχθούμε; Διότι η μέχρι σήμερα στάση της κοινωνίας μας, που επικροτεί συμπεριφορές τύπου Σαμαρά, Καμμένου και Τσίπρα και που επιτάσσει τις κωλοτούμπες Καρατζαφέρη και Βενιζέλου, δείχνει το αντίθετο.

Ας σκεφτούμε τι θέλουμε για το αύριο αυτής της χώρας όταν βρεθούμε πίσω από το παραβάν, χωρίς να καταπιέσουμε, αλλά συγκρατώντας την οργή που όλοι αισθανόμαστε. Διότι για τα διαλυτικά φαινόμενα της κοινωνίας είμαστε πρώτα εμείς υπεύθυνοι. Δεν μπορεί να κρυβόμαστε συνεχώς πίσω από κάποιους "άλλους" αναζητώντας τους από μηχανής θεούς και τους ήρωες της μιας νύχτας.

22/4/12

Μια από Σαμαρά ακόμα

Ο αξιότιμος πρόεδρος του κόμματος που φέρεται ως "Νέα Δημοκρατία", αλλά πλασάρει τις πιο μπαγιάτικες "ανοιξιάτικες" κενολογίες, είχε το απύθμενο θράσος να παρουσιάσει σήμερα το Ζάππειο ΙΙΙ. Για όποιον ζαλίστηκε από την αρίθμηση ή έχασε το μέτρημα αυτό είναι το οικονομικό πρόγραμμα διακυβέρνησης της "νέας" ΝΔ, η βελτιωμένη, δηλαδή, βερσιόν εκείνου του προγράμματος που θα εξάλειφε το έλλειμμα σε 18 μήνες. Φευ, το φαύλο ΠαΣοΚ μαζί με τον ΛαΟΣ, αλλά προφανώς όχι και την κυβερνο-αντιπολιτευόμενη "νέα" ΝΔ κατέστησαν εκείνο το σχέδιο ανέφικτο (γιατί αρχικά ήταν... πολύ εφικτό). Τώρα, γιατί ο Αντώνης δεν επέμεινε στις φοβερά μελετημένες τότε προτάσεις του -ας μειωνόταν βρε αδελφέ στο μισό ή στα δύο τρίτα το έλλειμμα (δε θα χάλαγε ο κόσμος!) ή ας το μηδένιζε σε βάθος τετραετίας- κανείς δεν έχει καταλάβει. Ίσως διότι ήταν κοστολογημένες και εφαρμόσιμες...

Τέλος πάντων, το (πάντοτε!) καλά μελετημένο και κοστολογημένο Ζάππειο ΙΙΙ περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων:

- Αποκατάσταση των συντάξεων και επιδομάτων, με ισοδύναμο μέτρο τη φορολόγηση του τζόγου. Πρόταση επιεικώς αστεία, εκτός αν οι Έλληνες που κοντεύουν να βγουν στη ψάθα έχουν λεφτά για Τζόκερ, αλλά όχι για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Η πρόταση αποτελεί τυπική περίπτωση λαϊκισμού (δίνω σε αυτούς που στερούνται παίρνοντας από τους κατέχοντες), αλλά δεν αντέχει σε κοστολόγηση. Αν συνοδευόταν από επιπλέον φόρο σε ποτά, τσιγάρα και καύσιμα θα είχαμε την κλασική φορολογική διαχείριση που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις. Για να μην αναφερθούμε στον ευγενή κλάδο των ιδιοκτητών πρακτορείων που θα βγουν στους δρόμους.

- Προστασία των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα. Ο κ. Σαμαράς έχει ξανασώσει τον 13ο και 14ο μισθό, τότε που δεν κινδύνευαν από κανέναν. Μετά συμφώνησε περικοπές ως 25% των βασικών μισθών και συντάξεων, αλλά αυτά είναι άλλα λεφτά. Τα δώρα να 'ναι καλά.

- Επιστροφή των χρεωστουμένων σε ιδιώτες από το κράτος. Η λαϊκίστικη ηθικολογία επιστρέφει. Οι πηγές από τις οποίες θα αντληθούν τα 6,5 δις € για να τονωθεί η αγορά παραμένουν αδιευκρίνιστες, αλλά το κακό κράτος θα αρχίσει να πληρώνει. Τα ίδια έλεγε κάποιος άλλος το 2004.

- Αποζημίωση ομολογιούχων με επενδυτικά κίνητρα. Η φράση είναι ακατάληπτη.

- "Χτύπημα" της σπατάλης του κράτους. Σιγά με τα χτυπήματα, για να μην έχουμε και τραυματισμούς. Έπεται ο τετραγωνισμός του κύκλου. Η πρόταση είναι εξαιρετική, αλλά έχει ακουστεί άπειρες φορές τα τελευταία 25 χρόνια. Τον τρόπο θα μας τον πει;

- Αξιοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ. Πρώτος μάς το είπε ο Βενιζέλος...

- Αξιοποίηση υποδομών που υπολειτουργούν, όπως μικρά λιμάνια. Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, ειδικά αν προέρχεται από το κόμμα που άφησε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις να ρημάξουν, σε μία χώρα που αδυνατεί να αξιοποιήσει τον χώρο του αεροδρομίου του Ελληνικού εδώ και δέκα χρόνια.

- Ιδιωτικοποίηση ζημιογόνων ΔΕΚΟ, διότι προφανώς περιφέρονται κορόιδα με λεφτά για πέταμα στην πιάτσα.

- Φορολογική αμνήστευση για την επιστροφή των καταθέσεων. Και οι μάσκες πέσανε... Ξέρει ο κύριος Αντώνης κάποιον χαμηλοσυνταξιούχο ή μισθωτό με καταθέσεις στα Κέιμαν και την Ελβετία, ή απλά το χαριτωμένο μέτρο εξυπηρετεί τους πλουσίους;

- Τακτοποίηση αυθαιρέτων. Το έχετε ξανακούσει, ίσως; Αν έλεγε κατεδάφιση αντί για τακτοποίηση, αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό για να ψηφίσει κανείς τη ΝΔ, διότι θα εισήγαγε τη μηδενική ανοχή στην παρανομία. Αλλά για τον κολοσσό της πολιτικής Σαμαρά μιλάμε, οπότε νάτη πάλι η πεπατημένη των φοροεισπρακτικών μέτρων. Μόνο που αυτή τη φορά θα είναι οριστική. Και η προηγούμενη οριστική ήταν βέβαια...

- Κατάργηση του τέλους ακινήτων και αντικατάστασή του από ενιαίο φόρο. Αλήθεια, η είσπραξη μέσω ΔΕΗ ήταν το πρόβλημα ή το όνομα που θα έφερε ο φόρος; Ο "ενιαίος" φόρος από άλλη τσέπη θα βγαίνει;

- Μείωση υπουργείων σε 10, κατάργηση και συγχώνευση δημοσίων υπηρεσιών. Και πάλι ολόφρεσκες ιδέες! Ο πρώτος που μίλησε για μικρά και ευέλικτα σχήματα ήταν ο Σημίτης πριν τον τελευταίο ανασχηματισμό του. Έπειτα συγκρότησε τη δεύτερη μεγαλύτερη κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας! Για να δούμε αν βγαίνει και το μέτρημα: ένα το Μακεδονίας - Θράκης, δύο το Τουρισμού, τρία το Αιγαίου & Ναυτιλίας. Μας μένουν μόνο άλλα εφτά!!! Η ΝΔ τζάμπα έσκουζε για τις καταργήσεις των τριών αυτών υπουργείων ή απλούστατα και η τωρινή μείωση των υπουργείων παραμύθι είναι, γιατί θα πρέπει όλοι οι φίλοι του προέδρου να γίνουν "κύριε υπουργέ";

- Δημιουργία γενικής γραμματείς Εξωστρέφειας. Τελικά το βγάλαν από μέσα τους. Ελλάδα είμαστε. Κάνουμε μία υπηρεσία, μία γενική γραμματεία, μία πιο γενική διεύθυνση, με 25 ειδικά και 50 ειδικότερα τμήματα, με 15 αργόμισθους κομματικούς το καθένα που θα απασχολούνται με την εξόντωση ιπταμένων εντόμων και θα λαμβάνουν το σχετικό επίδομα χρήσης μυγοσκοτώστρας. Σε συνδυασμό με τη μείωση του κράτους διά της κατάργησης υπουργείων, φορέων και υπηρεσιών σε πιάνει ίλιγγος. Γενική γραμματεία; Γιατί όχι υπουργείο; Το τέταρτο από τα δέκα. Επί Παπανδρέου είχαμε τόσα ωραία: Διά Βίου Μάθησης, Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Διατροφής και Άθλησης...

Για να τελειώνουμε. Όλα τα παραπάνω είναι σωστά. Είναι καλές ιδέες, αλλά τέτοιες κατεβάζουμε όλοι μας. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, είναι μάλιστα παλιές, όλοι οι προηγούμενοι τις επαγγέλθηκαν, κανείς δεν τις εφάρμοσε. Και μόνο το γεγονός ότι πάμε σε εκλογές και ακούμε τα ίδια με πριν από 10 και πλέον χρόνια είναι απόδειξη ότι στην Ελλάδα δεν έχει γίνει σημαντικό βήμα μπροστά.

Το έχουμε ξαναγράψει: Για τα επόμενα δέκα χρόνια η πολιτική είναι καθορισμένη και πολλά περιθώρια ελιγμών δεν υπάρχουν. Αν ασχοληθήκαμε σήμερα με τον Σαμαρά είναι αφενός για να γελάσουμε (και μας δίνει τόσες ευκαιρίες συνέχεια ο καλός μου...) και αφετέρου για να διαπιστώσει κανείς πόσο φτωχό σε επίπεδο ιδεών είναι το κόμμα που επί 2,5 χρόνια απορρίπτει το μνημόνιο και υπόσχεται το "άλλο", το καλύτερο. Τόσους μήνες υποτίθεται ότι περιμένουν να κυβερνήσουν, αλλά αυτά που υπόσχονται είναι κλεμμένες από το παρελθόν ιδέες, γραμμένες στο πόδι.

Η ερώτηση, λοιπόν, είναι ξεκάθαρη.

ΑΥΤΟΣ θα σάς κυβερνήσει
Μαζί με τον Φαήλο Κρανιδιώτη, τον Γιάννη Μιχελάκη, 
τον Άδωνη Γεωργιάδη και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη

 Τους εμπιστεύεστε; 

   Εμπιστεύεστε ΑΥΤΟΝ 
τον άνθρωπο 
για να βγάλει τη χώρα 
από την κρίση;




Την απάντηση θα τη δώσει ο καθένας μόνος του στην κάλπη, αλλά τις συνέπειες μίας τέτοιας ολέθριας επιλογής θα τις υποστούμε όλοι.

ΥΓ: Ας μιλήσουν κάποιοι για εμπάθεια. Πριν από μερικά χρόνια τα ίδια λέγανε κάποιοι άλλοι, όταν ο γιος του Ανδρέα ξαναέπαιρνε το κόμμα και ξεκινούσε τη... μεγάλη πορεία προς την Πρωθυπουργία, ο Θεός να φυλάει. Αλλά εδώ κομματική φανέλα δε φορέσαμε ποτέ και αυτό είναι το πρόβλημα...

19/4/12

Η "νέα" Νέα Δημοκρατία

Με την ανακοίνωση των ψηφοδελτίων τού κ. Σαμαρά είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το κόμμα που φέρει το όνομα (και όχι πια το σύμβολο) της ΝΔ δεν είναι τίποτε περισσότερο από την κλίκα τού προέδρου του. Όποιος δηλώσει υποταγή στον Σαμαρά, ακόμα και αν δεν ανήκει στον κύκλο του, έχει ελπίδα, οι άλλοι μένουν εκτός.

Το έχουμε γράψει πολλές φορές ότι ο Σαμαράς και οι σύμβουλοί του δε διακρίνονται για την οξυδέρκειά τους, αλλά πλέον η κατάσταση προξενεί θλίψη. Είναι δυνατόν να επιστρέφει στα ψηφοδέλτια ο Συμπιλίδης; Προσδοκούν ότι θα φέρει μαζί του κάποια κρίσιμη εκλογικά μάζα ψήφων; Πιστεύουν ότι η επαναφορά όλων των προσώπων που έφθειραν τις κυβερνήσεις τής ΝΔ θα είναι ωφέλιμη;

Η μόνη απάντηση που μπορεί κανείς να σκεφτεί είναι ότι αδιαφορούν για τα αισθήματα του κόσμου και απλά ποντάρουν στην κακώς εννοούμενη κομματική πίστη. Ο Σαμαράς και οι φίλοι του είναι τόσο τυφλωμένοι και αποκομμένοι από την πραγματικότητα ώστε κοιτούν να εξασφαλίσουν μία πειθήνια κοινοβουλευτική ομάδα, χωρίς να δίνουν δεκάρα για τις μνήμες που ξυπνούν και τα μηνύματα που στέλνουν.

Την ίδια στιγμή έμεινε εκτός η Ελίζα Βόζεμπεργκ, αυτή που διεγράφη επειδή ακολούθησε την αντιμνημονιακή ρητορική Σαμαρά και αρνήθηκε να υπογράψει την υποταγή στον πεφωτισμένο ηγέτη. Τρία τινά: Από όλους τους πολιτικούς της χώρας, είναι δυνατόν ο Σαμαράς να αξιώνει υποταγή, ο άνθρωπος που έριξε τη ΝΔ από την κυβέρνηση και ξαναγύρισε, χωρίς κανείς να του ζητήσει ούτε καν μία συγγνώμη; Είναι δυνατόν να κρατά μανιάτικο σε όσους απλά είχαν την (βλακώδη) αξιοπρέπεια να μην τον ακολουθήσουν στις κωλοτούμπες του; Είναι, τέλος, δυνατόν να αξιώνει έγγραφη μεταμέλεια ο άνθρωπος που αρνιόταν να υπογράψει δέσμευση τήρησης των συμφωνηθέντων με την τρόικα για να μη γίνει "δηλωσίας"; Είναι καλά ο κ. Σαμαράς; Χρήζει, μήπως, ψυχιατρικής εκτίμησης ή απλά μάς περνά για ηλίθιους;

Την ίδια στιγμή κάποιοι ψέγουν το ΠαΣοΚ για την υποψηφιότητα του κ. Παπακωνσταντίνου. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, να θυμίσουμε, δεν εγκαλείται (μέχρι στιγμής) διότι έκλεψε, διότι εξυπηρέτησε ίδια συμφέροντα σε βάρος του δημοσίου. Εγκαλείται λόγω ανικανότητας! Ιδού λοιπόν δημοκρατικότατο πεδίο δόξης λαμπρόν: Μαυρίστε τον! Έχει το θάρρος να ζητήσει την ψήφο του λαού και να κριθεί. Δεν περιμένει ένα ευνοϊκό περιβάλλον για να βγει από τη φωλιά του, όπως ο Συμπιλίδης...

ΥΓ: Τον πρώην Πρωθυπουργό που δεν έχει βγάλει λαλιά επί 2,5 χρόνια, εκείνον τον ευτραφή, γιατί πρέπει να τον πληρώνουμε για άλλη μία κοινοβουλευτική περίοδο;

16/4/12

Προεκλογικές σκέψεις (ver. 2012)

Η πολιτική επικαιρότητα τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τόσο πυκνή που ήταν αδύνατο κανείς να προλάβει να σχολιάσει ουσιαστικά, χωρίς τουλάχιστον να βρεθεί να επαναλαμβάνει τα ήδη ειπωμένα ή να έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις. Άλλωστε, με τι κριτήριο να αξιολογήσεις πρόσωπα και πράξεις; Ιδεολογικό; Κομματικό; Προσωπικό; Μνημονιακό; Η ασυνέπεια (ευρύτερα γνωστή ως "κωλοτούμπα") έγινε τόσο συχνό φαινόμενο που την προσπερνάμε πλέον αδιάφορα. Τέλος πάντων, όπως πάντα στην αρχή και το τέλος μιας προεκλογικής περιόδου, θα μοιραστούμε ορισμένες σκέψεις.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έχουν χαρακτηρισθεί ως οι πλέον κρίσιμες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η συγκυρία της διαχείρισης μίας μεταπτωχευτικής κατάστασης (διότι η χώρα αθόρυβα ετέθη σε default από τους οίκους αξιόλογησης, για λίγα 24ωρα μετά το PSI) ίσως και να δικαιολογεί τον λυρισμό, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί είναι ήδη γνωστή και έχει συμφωνηθεί με (ή επιβληθεί από) τους δανειστές μας. Ταυτόχρονα, η εικόνα αποδόμησης της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, με την πτώση των δύο μεγάλων κομμάτων στις δημοσκοπήσεις, γεννά την αίσθηση της έλευσης του νέου με την είσοδο πολλών κομματικών σχημάτων στη Βουλή. Το νέο βέβαια αποτελούν και κομίζουν η Χρυσή Αυγή, ο Καμμένος, ο Κουβέλης και οι Οικολόγοι...

Το ερώτημα θα τεθεί ξανά, και ας είναι το ίδιο ανόητο με όλες τις άλλες φορές: ναι ή όχι στο Μνημόνιο; Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθεί επιτέλους μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση, η πικρή αλήθεια είναι ότι καλό ή κακό αυτό είναι και με αυτό θα συνεχίσουμε. Η μεταστροφή Σαμαρά είναι ενδεικτική: μόλις ένιωσε τον κίνδυνο να κληθεί να εφαρμόσει όσα υποσχόταν στα αντιπολιτευτικά παραληρήματά του, ψήφισε με δέκα χέρια το επαχθέστερο Μνημόνιο 2 και διέγραψε όσους διεφώνησαν -λίγο πριν τους παρακαλέσει να ξαναγυρίσουν, γιατί ήταν οι μόνοι οπαδοί του.

Για τη ΝΔ όμως τα μαντάτα είναι μαύρα. Αντί να μιλά για αυτοδυναμία, θα έπρεπε με έναν φρόνιμο τρόπο και με χαμηλούς τόνους να διεκδικεί νίκη με μία ψήφο διαφορά. Διότι η τάση της είναι πτωτική. Ο Σαμαράς είναι μία ανάπηρη πολιτική προσωπικότητα. Το παρελθόν του είναι βρώμικο -η Νέα Δημοκρατία επί χρόνια τον κατηγορούσε για διαφθορά και για συνδιαλλαγή με το ΠαΣοΚ. Ο πολιτικός λόγος του προκαλεί θλίψη και το ύφος του θυμίζει ψευτόμαγκα του καφενείου. Η δίψα του για εξουσία τον καθιστά φιγούρα καρτούν, τύπου Ιζνογκούντ. Η δε ευφυΐα του πρέπει να βρίσκεται υπό το μηδέν, εκτός αν νομίζει ότι εκεί βρίσκεται η ευφυΐα όλων των υπολοίπων, καθώς θεωρεί τον εαυτό του "ισχυρό χαρτί" της προεκλογικής εκστρατείας και αισθάνεται ικανός να αντιπαρατεθεί ένας προς έναν με τον Βενιζέλο! Βέβαια ο πληθωρικός Μπένι την έχει ξαναπατήσει από ανίκανο αντίπαλο...

Σε πολιτικό επίπεδο, αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου το γιατί θα ψηφίσει κανείς ΝΔ, με εξαίρεση τους φαν του Σαμαρά, δηλαδή τους ψηφοφόρους της ΠολΑν. Με την πολιτική του Μνημονίου να είναι μονόδρομος για τα επόμενα χρόνια, πόσο λογικό είναι να αναθέσει κανείς την εφαρμογή της σε έναν άνθρωπο που την πολέμησε γιατί δεν πιστεύει σε αυτήν; Πώς μπορεί κανείς αντικρύζοντας τον Σαμαρά, τον Κρανιδιώτη και τον Μιχελάκη να αισθανθεί ασφαλής για το μέλλον; Και τα ελάχιστα ικανά στελέχη που δεν έχουν εγκαταλείψει τη ΝΔ αποτελούν την εσωκομματική αντιπολίτευση!

Την ίδια στιγμή δικαιωθήκαμε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο για τις καταστροφικές συνέπειες της αντιμνημονιακής σαμαρικής εμπνεύσεως πολιτικής. Επί μήνες γράφουμε για το πώς οι ανοησίες που αράδιαζε ο πνευματικά και πολιτικά ανεπαρκής προέδρος της νέας ΠολΑν θα τροφοδοτούσαν τα άκρα. Σήμερα Χρυσή Αυγή, Καμμένος και Τσίπρας συγκεντρώνουν το 1/4 (δε θα πάρουν τελικά τόσο, ας ελπίσουμε) του εκλογικού σώματος με μόνο κοινό... την αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά. Αυτός είναι ο πνευματικός τους ηγέτης, διότι την κρίσιμη στιγμή δεν είχε την ευστροφία να αντιληφθεί ποια έπρεπε να είναι η στάση ενός υπεύθυνου κόμματος εξουσίας. Απίστευτα ειρωνική εξέλιξη, με τον Σαμαρά να καθίσταται θύμα του εαυτού του.

Την ίδια ώρα το ΠαΣοΚ ανασυντάσσεται. Ο Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός, αλλά η δική του μάχη είναι πανεύκολη: παρέλαβε ένα κόμμα διαλυμένο και σήμερα φαίνεται ότι θα διεκδικήσει ακόμα και τη νίκη, καθώς η διαφορά ολοένα και μειώνεται. Αν μπορέσει, όχι να ξανασυσπειρώσει το ελεεινό ΠαΣοΚ, αλλά να πείσει ότι φέρνει το καινούργιο με μερικά άφθαρτα στελέχη, με αποδοκιμασία του αισχρού παπανδρεϊσμού, με την αληθινή ρήξη με το παρελθόν, θα νικήσει, όσο απίθανο και αν αυτό φαίνεται σήμερα. Θα τολμήσει;

Όσο για τους υπόλοιπους, Κουβέλης και Τσίπρας ψαρεύουν από το ΠαΣοΚ και η μοίρα τους είναι αντιστρόφως ανάλογη αυτής του Βενιζέλου, αλλά να μην ονειρεύονται 15άρια, Καμμένος και Χρυσή Αυγή έκαναν το peak τους και μοιραία θα αρχίσουν να πέφτουν, ενώ το ΚΚΕ θα ζήσει τη μεγάλη στιγμή του με καλό ποσοστό και λογικά διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες: θα κατακτήσει το χάλκινο εκλογικό μετάλλιο, αλλά και το χρυσό αντιμνημονιακό. Την ίδια στιγμή ο Καρατζαφέρης βιώνει τις συνέπειες της δικής του υπεύθυνης στάσης, με ψήφο στο Μνημόνιο και στήριξη - επιβολή κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά το μέλλον είναι ευοίωνο: ο λαϊκισμός είναι εδώ, μαζί με Κύρτσο και Βάνα Μπάρμπα.

Φυσικά, καθώς η προεκλογική περίοδος θα προχωρά, θα επανέλθουμε. Αλλά για να κλείσουμε τη σημερινή ανάρτηση να δώσουμε θερμότατα συγχαρητήρια στο εκλόγικο σώμα, σε όλους τους αγανακτισμένους με τα ψέματα, την υποκρισία και τη διαφθορά των δύο μεγάλων, σε όλους όσοι αποζητούν νέες αξιόπιστες λύσεις. Σε αυτούς που δίνουν γύρω στο 2% σε εκείνους τους πολιτικούς που εδώ και δεκαετίες φωνάζουν για τη λήψη μέτρων κατά της διαφθοράς, σε αυτούς που έχουν προτάσεις, σε αυτούς που φέρνουν νέους και άφθαρτους στην πολιτική, σε αυτούς που αντί να κράζουν για το Μνημόνιο από την πρώτη στιγμή αντελήφθησαν ότι αυτό ήταν αναπόφευκτο και προσπάθησαν να μιλήσουν για την επόμενη μέρα. Θέλουμε το νέο, αλλά Σαμαρά, Καμμένο και Τσίπρα θα ψηφίσουμε, διότι αυτοί διάλεξαν τον εύκολο δρόμο. Σε αυτήν τη χώρα, όμως, η μεγάλη αλήθεια είναι μία: πάντα φταίνε οι άλλοι.