27/4/12

Οργή

Η καταψήφιση των μεγάλων κομμάτων έχει αναχθεί στο Άγιο Δισκοπότηρο της ελληνικής πολιτικής. Όποτε στήνεται κάλπη όλοι εκφράζουμε απαξία προς το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ, αλλά μέχρι σήμερα και σε άλλοτε άλλο βαθμό το αποτέλεσμα ήταν ενδεικτικό της μάλλον υποκριτικής μας στάσης. Το πελατειακό σύστημα, η προσωπική και οικογενειακή "παράδοση", οι βαθιές ρίζες των δύο στην ελληνική κοινωνία είναι οι συνήθεις εξηγήσεις για την επιμονή αυτή των ψηφοφόρων.

Ωστόσο, η απουσία σοβαρής εναλλακτικής πρότασης αποτελεί μάλλον την πραγματική αιτία. Σήμερα, που οι δύο καταρρέουν, αυτό κατά οξύμωρο τρόπο γίνεται οφθαλμοφανέστατο. Οι ψηφοφόροι γυρίζουν την πλάτη σε ΠαΣοΚ και ΝΔ, για να στραφούν στη Χρυσή Αυγή, τον Καμμένο και τον Τσίπρα.

Η ελληνική κοινωνία κοχλάζει από οργή. Δε φταίνε μόνο τα μέτρα και οι περικοπές, δε φταίει το αντίο στη χλιδή του παρελθόντος: ο Έλληνας δεν μπορεί να κρίνει τόσο ποταπά. Η οργή συσσωρεύτηκε εναντίον ενός πολιτικού συστήματος που περισσότερο από όλα, ακόμα και τη στιγμή της απόλυτης κατάρρευσής του, δεν μπόρεσε να του απευθυνθεί με ειλικρίνεια. Και δε βρίσκει οδό εκτόνωσης. Έτσι εξηγείται το ευμετάβλητο των προβλέψεων, έτσι εξηγείται το αλλοπρόσαλλο των εκτιμήσεων.

Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον δε διαφαίνεται λύση. Ο Βενιζέλος βρίσκει κακό το πρώτο μνημόνιο -παρότι μέχρι χθες υποστήριζε ότι μάς έσωσε από τη στάση πληρωμών. Ο γενναίος παλικαράς Σαμαράς φοβάται ακόμα και εκεί που δε δείλιασε ο Παπανδρέου: στην ενώπιος ενωπίω αντιπαράθεση με τον πολιτικό του αντίπαλο -φαινόμενο πολιτικής και προσωπικής δειλίας που τον βλάπτει περισσότερο από μία επικοινωνιακή ήττα δίπλα σε έναν φλύαρο ρήτορα (αλήθεια, κρυπτόμενος σκόπευε να αναδιαπραγματευθεί και το μνημόνιο;).

Μάχη δίνουν το ΚΚΕ, με τη γνωστή αδιέξοδη ρητορική του, ο Τσίπρας, το ακροαριστερό αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής στο πολιτικό φάσμα (πιο ακραίο και υστερικό και από αυτό το ΚΚΕ), μόνο που έχει ζημιώσει πολύ περισσότερο με την αβελτηρία του την κοινωνία, οι εκφάνσεις του δεξιού λαϊκισμού, στα πρόσωπα των Καμμένου και Καρατζαφέρη, και ο Κουβέλης, που κάποτε είχε ηττηθεί πανηγυρικά από τον Τσίπρα για να δικαιωθεί εν μέρει σήμερα.

Δεν είναι σκόπιμο να επαναλαμβάνουμε όσα όλοι γνωρίζουμε. Αλλά αν αυτές είναι οι επιλογές προς τις οποίες θα στραφούν οι ψηφοφόροι, ίσως ακόμα και ο δικομματισμός των Βενιζέλου - Σαμαρά να είναι προτιμότερος. Ωστόσο, το πιο επώδυνο ερώτημα είναι άλλο: τη λύση είμαστε πρόθυμοι να τη δεχθούμε; Διότι η μέχρι σήμερα στάση της κοινωνίας μας, που επικροτεί συμπεριφορές τύπου Σαμαρά, Καμμένου και Τσίπρα και που επιτάσσει τις κωλοτούμπες Καρατζαφέρη και Βενιζέλου, δείχνει το αντίθετο.

Ας σκεφτούμε τι θέλουμε για το αύριο αυτής της χώρας όταν βρεθούμε πίσω από το παραβάν, χωρίς να καταπιέσουμε, αλλά συγκρατώντας την οργή που όλοι αισθανόμαστε. Διότι για τα διαλυτικά φαινόμενα της κοινωνίας είμαστε πρώτα εμείς υπεύθυνοι. Δεν μπορεί να κρυβόμαστε συνεχώς πίσω από κάποιους "άλλους" αναζητώντας τους από μηχανής θεούς και τους ήρωες της μιας νύχτας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: