30/4/12

Να δώσουμε μια ευκαιρία...

Η απογοήτευση και η οργή, γράφαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, δεν είναι καλοί σύμβουλοι, ειδικά όταν οι πολιτικές μας επιλογές είναι τόσο χαμηλού επιπέδου. Ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί οι συμπολίτες μας που το έχουν... φιλοσοφήσει. "Να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο", "να δώσουμε μια ευκαιρία στους μικρούς", φράσεις που σίγουρα έχουμε όλοι ακούσει -αν δεν τις έχουμε χρησιμοποιήσει κιόλας.

Οι ευκαιρίες, βεβαίως, πρέπει να κερδηθούν. Το να δοθεί ευκαιρία π.χ. στον κ. Τσίπρα δεν μπορεί να φανεί λογικό όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κανείς έναντι του ΣυΡιζΑ. Αυτήν τη φορά η αλαζονεία δε δικαιολογείται ούτε καν από τις δημοσκοπήσεις, όπως είχε γίνει το 2008, αλλά ήδη ο πρόεδρος του κόμματος όχι μόνο έχει δεχθεί διερευνητική εντολή, αλλά την καταθέτει και στο Σύνταγμα! Μάλιστα η μεγάλη ευκαιρία της αριστερής διακυβέρνησης (που κανείς δεν ονειρεύεται τόσο ζωηρά όσο ο κ. Τσίπρας νομίζει) δε θα χαθεί για 5 ψήφους -ακόμα και αν αυτές προέρχονται από τη λαϊκιστική ακροδεξιά.

Δίπλα στην ακύρωση του μνημονίου, τη διαγραφή του "παράνομου" χρέους και τα υπόλοιπα αριστερίστικα παλαβά έχουν στρογγυλοκαθίσει αθόρυβα άλλες λεξούλες: διεθνής απομόνωση, εσωτερική αναστάτωση, χρεοκοπία. "Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση", που θα έλεγε και ο πρόεδρος, ή κοινώς μπάχαλο, αλλά πολλοί συμπατριώτες μας δεν αναγνωρίζουν τον μπαγιάτικο αριστερό κομπλεξισμό και τις έμμονες ιδέες, αλλά το νέο και διαφορετικό.

Από την άλλη ο κ. Καμμένος δε σχηματίζει κυβερνήσεις, παρότι τα γκάλοπ τον έφερναν πάνω από τον ΣυΡιζΑ. Τα ποσοστά του είναι η αιτία για την αδυναμία σαρωτικής νίκης της ΝΔ και σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης Σαμαρά: στον κ. Καμμένο χρωστάμε χάρη. Ο αφόρητος λαϊκισμός του, οι κορώνες για αποτίναξη του ζυγού της κατοχής και εθνική ανεξαρτησία ίσως μάς γλιτώσουν από μία αμιγή κυβέρνηση ΠολΑν, αλλά έχουν διασώσει το πολιτικό σύστημα και από ένα διψήφιο ποσοστό της Χρυσής Αυγής που θα έφερνε σοκ.

Φυσικά ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι γέννημα - θρέμμα της πολιτικής εποχής του τίποτα. Ήταν βουλευτής και υπουργός της ΝΔ επί χρόνια, μαζί του έχει (ανάμεσα σε διάφορα μπουμπούκια) επίσης στελέχη με μακρύ και άγονο πολιτικά παρελθόν. Όχι μόνο "φρέσκος" δεν είναι, αλλά αποτελεί εκφραστή του πλέον παλιομοδίτικου τρόπου άσκησης πολιτικής. Κόβει φόρους, ανακαλεί τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, χαϊδεύει αυτιά, διώχνει κι αυτός το μνημόνιο και την τρόικα. Δίπλα του βρίσκονται απλά όσοι πίστεψαν τον κ. Σαμαρά και οι οποίοι δε διδάχθηκαν τίποτα από την άτσαλη οπισθοχώρηση του γενναίου της Συγγρού, όταν ο δικός του λαϊκισμός φάνηκε ότι μπορεί να τον οδηγήσει στην εξουσία με το αίτημα εφαρμογής του στην πράξη.

Αυτό όμως είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Θέλουμε να μάς χαϊδεύουν τα αυτιά, θέλουμε να μάς διορίζουν, θέλουμε να ξεπουλάμε την ψήφο μας έναντι ανταλλαγμάτων. Δε μας νοιάζει ούτε το φρέσκο, ούτε το διαφορετικό, ούτε το αντισυμβατικό. Βρήκαμε την Καπούη μας και μας άρεσε.

Αυτή η στάση έχει όμως συνέπειες -και όχι μόνο διά της ψήφου στις εκλογές. Η σχέση πολίτη - πολιτικού είναι αμφίδρομη. Π.χ. ο κ. Καρατζαφέρης έχει αποδείξει ότι στη δύσκολη στιγμή μπορεί να συμπεριφερθεί υπεύθυνα, έστω για ίδιον όφελος. Όταν όμως εξανάγκασε τον Παπανδρέου σε ουσιαστική απόσυρση (σήμερα θα είχαμε τον Μαριονέτα Πετσάλνικο για Πρωθυπουργό), επέβαλε τη συνεργασία των κομμάτων και μπήκε στην κυβέρνηση, το εκλογικό του κοινό τού γύρισε την πλάτη. Και ο ΛαΟΣ ολίσθησε εκ νέου στον τοσο γνώριμό του λαϊκισμό για να επιβιώσει.

Αντίθετα, όλοι όσοι επί χρόνια έλεγαν την αλήθεια και φώναζαν για μέτρα έχουν αποβληθεί από το πολιτικό σύστημα. Διάφοροι επί χρόνια κατάκλεβαν μπροστά στα μάτια μας το Δημόσιο, αλλά ήταν ο Μητσοτάκης ο κατάπτυστος αρχαιοκάπηλος -δίπλα σε όλα τα άλλα: ο γκαντέμης, ο βρικόλακας, ο Δρακουμέλ. Ήταν ο Μάνος ο αποτυχημένος νεοφιλελεύθερος που δεν εξέφραζε κανέναν. Τον Αλέκο Παπαδόπουλο τον κατάπιε το κόμμα του. Ακόμα και τον Καραμανλή τον στείλαμε στο σπίτι του όταν αποφάσισε να κυβερνήσει...

Σε αυτόν τον χώρο δεν κρυφτήκαμε ποτέ. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα εκτός του μνημονίου, αλλά και εντός αυτού χρειάζονται τολμηρές αποφάσεις και ρήξεις με κατεστημένα και συμφέροντα ισχυρών για να επιβιώσει. Η ενίσχυση της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς, η ευκαιρία στο τάχα "νεό" και οι πειραματισμοί δεν πρόκειται να τρομάξουν τους δανειστές μας και η θέση μας στην Ευρώπη πράγματι κινδυνεύει, όχι γιατί θα μάς "πετάξουν έξω" όπως λέγεται, αλλά διότι κάποια στιγμή θα μάς αφήσουν πίσω τους, μόνους μας στην τύχη μας.

Από τις παρατάξεις που συμπεριφέρονται υπεύθυνα πρέπει οπωσδήποτε να εξαιρεθεί η Νέα Δημοκρατία για λόγους που έχουμε εκτενώς αναλύσει. Το κόμμα που ενδεχομένως να έχει από τη Δευτέρα την πλειοψηφία στη Βουλή θα κληθεί να εφαρμόσει μία προαποφασισμένη πολιτική στην οποία η ηγεσία του δεν πιστεύει και σύρθηκε να αποδεχθεί. Σκηνές αντίστοιχες με αυτές που ζήσαμε επί Παπανδρέου, με υπουργούς να υπονομεύουν ανοιχτά την κεντρική κυβερνητική πολιτική, θα είναι καθημερινές.

Τι μας μένει; Το ΠαΣοΚ, η Ντόρα, ο Μάνος, ο ΛαΟΣ (που σε μια κρίσιμη στιγμή θα ξαναγυρίσει στην οδό της ευθύνης, είναι βέβαιο) και μερικά μικρά κόμματα με δύναμη της τάξεως του πρώτου δεκαδικού. Από αυτές τις δυνάμεις, το ΠαΣοΚ και η ΔηΣυ αποτελούν τις πιο ορθόδοξες επιλογές -διαπίστωση εξαιρετικά οδυνηρή.

Όμως, αλήθεια, στην Ντόρα και τον Βενιζέλο γιατί δεν αξίζει μια ευκαιρία; Μόνο αυτοί οι δύο είναι γεννήματα του παρελθόντος; Μόνο αυτοί εκφράζουν το παλαιό και αποτυχημένο; Μόνο αυτοί φέρουν ευθύνη για το χάλι;

Δεν υπάρχουν σχόλια: