16/4/12

Προεκλογικές σκέψεις (ver. 2012)

Η πολιτική επικαιρότητα τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τόσο πυκνή που ήταν αδύνατο κανείς να προλάβει να σχολιάσει ουσιαστικά, χωρίς τουλάχιστον να βρεθεί να επαναλαμβάνει τα ήδη ειπωμένα ή να έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις. Άλλωστε, με τι κριτήριο να αξιολογήσεις πρόσωπα και πράξεις; Ιδεολογικό; Κομματικό; Προσωπικό; Μνημονιακό; Η ασυνέπεια (ευρύτερα γνωστή ως "κωλοτούμπα") έγινε τόσο συχνό φαινόμενο που την προσπερνάμε πλέον αδιάφορα. Τέλος πάντων, όπως πάντα στην αρχή και το τέλος μιας προεκλογικής περιόδου, θα μοιραστούμε ορισμένες σκέψεις.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έχουν χαρακτηρισθεί ως οι πλέον κρίσιμες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η συγκυρία της διαχείρισης μίας μεταπτωχευτικής κατάστασης (διότι η χώρα αθόρυβα ετέθη σε default από τους οίκους αξιόλογησης, για λίγα 24ωρα μετά το PSI) ίσως και να δικαιολογεί τον λυρισμό, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί είναι ήδη γνωστή και έχει συμφωνηθεί με (ή επιβληθεί από) τους δανειστές μας. Ταυτόχρονα, η εικόνα αποδόμησης της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, με την πτώση των δύο μεγάλων κομμάτων στις δημοσκοπήσεις, γεννά την αίσθηση της έλευσης του νέου με την είσοδο πολλών κομματικών σχημάτων στη Βουλή. Το νέο βέβαια αποτελούν και κομίζουν η Χρυσή Αυγή, ο Καμμένος, ο Κουβέλης και οι Οικολόγοι...

Το ερώτημα θα τεθεί ξανά, και ας είναι το ίδιο ανόητο με όλες τις άλλες φορές: ναι ή όχι στο Μνημόνιο; Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθεί επιτέλους μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση, η πικρή αλήθεια είναι ότι καλό ή κακό αυτό είναι και με αυτό θα συνεχίσουμε. Η μεταστροφή Σαμαρά είναι ενδεικτική: μόλις ένιωσε τον κίνδυνο να κληθεί να εφαρμόσει όσα υποσχόταν στα αντιπολιτευτικά παραληρήματά του, ψήφισε με δέκα χέρια το επαχθέστερο Μνημόνιο 2 και διέγραψε όσους διεφώνησαν -λίγο πριν τους παρακαλέσει να ξαναγυρίσουν, γιατί ήταν οι μόνοι οπαδοί του.

Για τη ΝΔ όμως τα μαντάτα είναι μαύρα. Αντί να μιλά για αυτοδυναμία, θα έπρεπε με έναν φρόνιμο τρόπο και με χαμηλούς τόνους να διεκδικεί νίκη με μία ψήφο διαφορά. Διότι η τάση της είναι πτωτική. Ο Σαμαράς είναι μία ανάπηρη πολιτική προσωπικότητα. Το παρελθόν του είναι βρώμικο -η Νέα Δημοκρατία επί χρόνια τον κατηγορούσε για διαφθορά και για συνδιαλλαγή με το ΠαΣοΚ. Ο πολιτικός λόγος του προκαλεί θλίψη και το ύφος του θυμίζει ψευτόμαγκα του καφενείου. Η δίψα του για εξουσία τον καθιστά φιγούρα καρτούν, τύπου Ιζνογκούντ. Η δε ευφυΐα του πρέπει να βρίσκεται υπό το μηδέν, εκτός αν νομίζει ότι εκεί βρίσκεται η ευφυΐα όλων των υπολοίπων, καθώς θεωρεί τον εαυτό του "ισχυρό χαρτί" της προεκλογικής εκστρατείας και αισθάνεται ικανός να αντιπαρατεθεί ένας προς έναν με τον Βενιζέλο! Βέβαια ο πληθωρικός Μπένι την έχει ξαναπατήσει από ανίκανο αντίπαλο...

Σε πολιτικό επίπεδο, αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου το γιατί θα ψηφίσει κανείς ΝΔ, με εξαίρεση τους φαν του Σαμαρά, δηλαδή τους ψηφοφόρους της ΠολΑν. Με την πολιτική του Μνημονίου να είναι μονόδρομος για τα επόμενα χρόνια, πόσο λογικό είναι να αναθέσει κανείς την εφαρμογή της σε έναν άνθρωπο που την πολέμησε γιατί δεν πιστεύει σε αυτήν; Πώς μπορεί κανείς αντικρύζοντας τον Σαμαρά, τον Κρανιδιώτη και τον Μιχελάκη να αισθανθεί ασφαλής για το μέλλον; Και τα ελάχιστα ικανά στελέχη που δεν έχουν εγκαταλείψει τη ΝΔ αποτελούν την εσωκομματική αντιπολίτευση!

Την ίδια στιγμή δικαιωθήκαμε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο για τις καταστροφικές συνέπειες της αντιμνημονιακής σαμαρικής εμπνεύσεως πολιτικής. Επί μήνες γράφουμε για το πώς οι ανοησίες που αράδιαζε ο πνευματικά και πολιτικά ανεπαρκής προέδρος της νέας ΠολΑν θα τροφοδοτούσαν τα άκρα. Σήμερα Χρυσή Αυγή, Καμμένος και Τσίπρας συγκεντρώνουν το 1/4 (δε θα πάρουν τελικά τόσο, ας ελπίσουμε) του εκλογικού σώματος με μόνο κοινό... την αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά. Αυτός είναι ο πνευματικός τους ηγέτης, διότι την κρίσιμη στιγμή δεν είχε την ευστροφία να αντιληφθεί ποια έπρεπε να είναι η στάση ενός υπεύθυνου κόμματος εξουσίας. Απίστευτα ειρωνική εξέλιξη, με τον Σαμαρά να καθίσταται θύμα του εαυτού του.

Την ίδια ώρα το ΠαΣοΚ ανασυντάσσεται. Ο Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός, αλλά η δική του μάχη είναι πανεύκολη: παρέλαβε ένα κόμμα διαλυμένο και σήμερα φαίνεται ότι θα διεκδικήσει ακόμα και τη νίκη, καθώς η διαφορά ολοένα και μειώνεται. Αν μπορέσει, όχι να ξανασυσπειρώσει το ελεεινό ΠαΣοΚ, αλλά να πείσει ότι φέρνει το καινούργιο με μερικά άφθαρτα στελέχη, με αποδοκιμασία του αισχρού παπανδρεϊσμού, με την αληθινή ρήξη με το παρελθόν, θα νικήσει, όσο απίθανο και αν αυτό φαίνεται σήμερα. Θα τολμήσει;

Όσο για τους υπόλοιπους, Κουβέλης και Τσίπρας ψαρεύουν από το ΠαΣοΚ και η μοίρα τους είναι αντιστρόφως ανάλογη αυτής του Βενιζέλου, αλλά να μην ονειρεύονται 15άρια, Καμμένος και Χρυσή Αυγή έκαναν το peak τους και μοιραία θα αρχίσουν να πέφτουν, ενώ το ΚΚΕ θα ζήσει τη μεγάλη στιγμή του με καλό ποσοστό και λογικά διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες: θα κατακτήσει το χάλκινο εκλογικό μετάλλιο, αλλά και το χρυσό αντιμνημονιακό. Την ίδια στιγμή ο Καρατζαφέρης βιώνει τις συνέπειες της δικής του υπεύθυνης στάσης, με ψήφο στο Μνημόνιο και στήριξη - επιβολή κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά το μέλλον είναι ευοίωνο: ο λαϊκισμός είναι εδώ, μαζί με Κύρτσο και Βάνα Μπάρμπα.

Φυσικά, καθώς η προεκλογική περίοδος θα προχωρά, θα επανέλθουμε. Αλλά για να κλείσουμε τη σημερινή ανάρτηση να δώσουμε θερμότατα συγχαρητήρια στο εκλόγικο σώμα, σε όλους τους αγανακτισμένους με τα ψέματα, την υποκρισία και τη διαφθορά των δύο μεγάλων, σε όλους όσοι αποζητούν νέες αξιόπιστες λύσεις. Σε αυτούς που δίνουν γύρω στο 2% σε εκείνους τους πολιτικούς που εδώ και δεκαετίες φωνάζουν για τη λήψη μέτρων κατά της διαφθοράς, σε αυτούς που έχουν προτάσεις, σε αυτούς που φέρνουν νέους και άφθαρτους στην πολιτική, σε αυτούς που αντί να κράζουν για το Μνημόνιο από την πρώτη στιγμή αντελήφθησαν ότι αυτό ήταν αναπόφευκτο και προσπάθησαν να μιλήσουν για την επόμενη μέρα. Θέλουμε το νέο, αλλά Σαμαρά, Καμμένο και Τσίπρα θα ψηφίσουμε, διότι αυτοί διάλεξαν τον εύκολο δρόμο. Σε αυτήν τη χώρα, όμως, η μεγάλη αλήθεια είναι μία: πάντα φταίνε οι άλλοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: