24/5/12

Τι πάει στραβά;

Για τον Σαμαρά και την πολιτική του από το 2009 δεν μπορεί να υπάρξει αρκετά αυστηρή κρίση. Ό,τι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Η μοίρα αυτού του ανθρώπου είναι συνυφασμένη μόνο με λάθη και άστοχες επιλογές, δυστυχώς όμως και η μοίρα της χώρας είναι συνδεδεμένη με τα λάθη του και καταδικασμένη να τα πληρώνει, όπως πληρώνει ακόμα τους λεονταρισμούς του με το σκοπιανό.

Ο κ. Σαμαράς είναι ο άνθρωπος που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η έλλειψη διορατικότητας, ευθυκρισίας και ευφυΐας ήταν τόσο μεγάλη που, όταν η χώρα βρέθηκε προ της απόλυτης και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, επέλεξε να αρνηθεί για μια διετία την πραγματικότητα. Αν τον Μάιο του 2010 στεκόταν με ειλικρίνεια απέναντι στον ελληνικό λαό και αποδεχόταν το αυτονόητο, ότι η κρίση ήταν απολύτως υπαρκτή και απαιτούσε θυσίες, σήμερα οι Έλληνες δε θα μπορούσαν να πέσουν τόσο εύκολα θύματα της απάτης του κ. Τσίπρα και των υπολοίπων λαϊκιστών.

Αν τα δύο τότε πανίσχυρα κόμματα έπειθαν τον κόσμο ότι έχουν αλλάξει και μπορούν να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση της κατάστασης η σημερινή εικόνα τους θα ήταν άλλη. Αντ' αυτού, όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, ακόμα και τότε ο Σαμαράς είχε τον νου του στις εκλογές και τη νίκη του (!), υπονομεύοντας από την αρχή το εγχείρημα της συγκυβέρνησης, την οποία ούτε καν αποδέχθηκε ως όρο. Δε μας έπιασε, βέβαια, η έγνοια για ΠαΣοΚ και ΝΔ, το πρόβλημα είναι η απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής και το φαινόμενο της ενίσχυσης των επικίνδυνων, οι οποίοι προελαύνουν...

Στενά κομματικά μιλώντας, ο Σαμαράς κατάφερε να ρίξει τα ποσοστά της ΝΔ στο μισό σε σχέση με τη συντριβή του 2009. Οι διαρκείς ανοησίες του αποξένωσαν τη ΝΔ από το φιλελεύθερο κέντρο, γέννησαν το φαινόμενο Καμμένος, ενίσχυσαν τη Χρυσή Αυγή και, τελικά, η εικόνα διάλυσης συνέβαλε καθοριστικά στην ενίσχυση του Τσίπρα. Ακόμα και σήμερα ο Σαμαράς όχι μόνο αρνείται κάθε ίχνος αυτοκριτικής, αλλά κυκλοφορεί αριστερά και δεξιά καμαρώνοντας για τις εξυπνάδες που έλεγε για επαναδιαπραγμάτευση και νιού πόλισυ μιξ. Ας φωνάζει όλη η Ευρώπη ότι η συμφωνία πρέπει να τηρηθεί, ας την έχει αποδεχθεί και ο ίδιος ο Σαμαράς.

Τα λάθη του αυτά πληρώνονται. Η αναγκαστική αποδοχή του μνημονίου 2 δεν κατέστησε τη ΝΔ δημοφιλή στις τάξεις των σοβαρών και υπεύθυνων κεντρώων, απλά την απέκοψε και από τον δεξιό λαϊκισμό. Η αιμορραγία προς Καμμένο και Χρυσή Αυγή είναι ενδεικτική, παράλληλα όμως δεν προέκυψε ενίσχυση από τον "μεσαίο χώρο", στον οποίο κάποτε το κόμμα σάρωνε. Η ΝΔ απώλεσε την έξωθεν καλή μαρτυρία και η ζημία δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί.

Η εικόνα του Σαμαρά να παρακαλά από τη μία την Ντόρα, που ο ίδιος είχε διαγράψει γιατί είδε από νωρίς όσα εκείνος ακόμα αρνείται να δει, και από την άλλη όσους ο Καραμανλής χαρακτήριζε ακραίους πριν από 3 χρόνια ("δε συνομιλώ με τα άκρα" έλεγε τότε για τον ΛαΟΣ ο καταλληλότερος) είναι το λιγότερο θλιβερή. Αλήθεια, δεν καταλαβαίνει ότι αυτές οι βιαστικές συμμαχίες, με γνώμονα τα προσωπικά συμφέροντα και όχι βάσει προγραμματικών και ιδεολογικών συγκλίσεων, δε θα φέρουν εκλογικά οφέλη; Όσοι ψήφισαν Ντόρα τον Μάιο επειδή σιχαίνονται τον Σαμαρά, πώς θα τον στηρίξουν τώρα για Πρωθυπουργό; Και μάλιστα μιλάμε για τους ψηφοφόρους του κέντρου, τα λιγότερο αρνιά από όλους...

Τα εγκληματικά του λάθη δεν είναι δυνατόν να επανορθωθούν από τον ίδιο, είναι σαφές. Και με τη χώρα να χρειάζεται επειγόντως μία ισχυρή και ενιαία φιλοευρωπαϊκή, υπεύθυνη και σύγχρονη φωνή, το αίτημα απόσυρσης και μπαζοποίησης του Σαμαρά και όσων εκφράζει τίθεται επιτακτικά. Δεν πρόκειται απλά για εσωκομματική κόντρα και ίντριγκα, προσωπική αντιπάθεια ή ταπεινή αντιπολίτευση. Ο άνθρωπος τρέχοντας μόνος θα βγει δεύτερος, πίσω από τον Τσίπρα, εναντίον του οποίου όσο επιτίθεται τόσο τον ενισχύει! Σε λίγο ο ΣυΡιζΑ θα φτάσει σε ποσοστά αυτοδυναμίας, όλοι στην Ευρώπη θα ετοιμάζονται να συνεχίσουν χωρίς εμάς, αλλά ο Σαμαράς θα συνεχίσει να νομίζει ότι αδικήθηκε, ότι φταίνε οι άλλοι, ότι αυτός παραμένει ο... καταλληλότερος. Ας μην αναρωτιέται τι πάει στραβά. Είναι ο ίδιος.

21/5/12

Εγέρθητος και μόνος!

Πριν μερικές εβδομάδες οι εγέρθητες και εγέρθητοι της Χρυσής Αυγής σόκαραν, εκτός των άλλων και λόγω των κακών ελληνικών τους. Σήμερα άλλος ένας εκπρόσωπος του ευρύτερου "πατριωτικού" μπλοκ πέταξε μία κοτσάνα ενδεικτική βαθύτατης άγνοιας.

Για τη στρατιωτική θητεία του βουλευτή του ΛαΟΣ κ. Αϊβαλιώτη έχουν γραφτεί πολλά κατά το παρελθόν. Πώς τη σκαπουλάρησε στην αρχή, πώς υπηρέτησε όντας βουλευτής -ακόμα και σήμερα κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ότι κατάφερε να εξαγοράσει το μεγαλύτερο μέρος της με πλαστό έγγραφο. Δεν ξέρουμε τι ισχύει και τι όχι, αλλά ο κ. Αϊβαλιώτης υπηρέτησε πράγματι, για ελάχιστο διάστημα μετρούμενο σε ημέρες, σε μονάδα του Λαγού νομού Έβρου, υπαγόμενη στην 30 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού. Οι "απλοί" φαντάροι που είχαν την ατυχία να υπηρετήσουν μαζί του ακόμα θυμούνται τη φασίνα που έπεφτε με "εντολή Διοικητού", ώστε οι καλλιόπες να είναι αστραφτερές και εύοσμες, έτοιμες προς άνετη και ευχάριστη χρήση κατά την ιδιαίτερη στιγμή της βουλευτικής αφόδευσης.

Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι, με τόσο πρόσφατο το θολό στρατιωτικό παρελθόν του, ο κ. Αϊβαλιώτης θα ήταν ο τελευταίος Έλληνας που θα περιφερόταν στις τηλεοράσεις επικαλούμενος την (ολιγοήμερη) θητεία του. Φευ!

Σήμερα, στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου, ερωτηθείς σχετικά με την αποψίλωση του κόμματός του λόγω των συνεχών αποχωρήσεων στελεχών, έβγαλε από την τσέπη του ένα (όλως τυχαίως ευρισκόμενο) μπρελόκ - ενθύμημα της Ταξιαρχίας και επέδειξε το έμβλημά της, ύπερθεν του οποίου αναγράφεται, δυστυχώς για τον ίδιο με κεφαλαία στοιχεία, απόσπασμα από τον όρκο του Αθηναίου οπλίτη: "Αμυνώ δε και μόνος". Το βαθύτερο νόημα ήταν ότι στον ΛαΟΣ όχι μόνο δε θα τα παρατήσουν χωρίς Βελόπουλο και Πλέυρη, αλλά θα δώσουν τη μάχη μέχρι ο Καρατζαφέρης να ξεψυχήσει στα χέρια του "παραστάτη" Αϊβαλιώτη, λίγο πριν και αυτός πέσει μαχόμενος. Μόνος και τελευταίος.

Στην πρόκληση του βουλευτή, που αδιαφόρησε για τη φασαρία που προηγήθηκε ή θεώρησε ότι έχει ήδη ξεχαστεί και τόλμησε να επικαλεστεί τη θητεία του (τονίζοντας μάλιστα ότι υπηρέτησε στο Διδυμότειχο!), δεν αξίζει να σταθούμε τόσο, όσο στα κακά ελληνικά του. Αφού είχε έτοιμο το καραγκιοζιλίκι, ήταν τόσο δύσκολο να ανοίξει ένα βιβλίο; Να γκουγκλάρει, έστω; "Αμύνω και μόνος" απάντησε ο κ. Αϊβαλιώτης στον Νίκο Ευαγγελάτο, ο οποίος, μάλλον λόγω άγνοιας και όχι απλής ευγένειας, επίσης δεν πρόσεξε ότι το ρήμα τονίζεται στη λήγουσα...

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά για το επίπεδο του πολιτικού λόγου με τους ανούσιους βερμπαλισμούς και τις κενολογίες, για το αισχρό επίπεδο της παιδείας όλων μας, για την ιστορική άγνοια. Ο κ. Αϊβαλιώτης έπρεπε να ερωτηθεί από πού προερχόταν το ρητό του εμβλήματος της μονάδας του. Έτσι, από περιέργεια, να δούμε αν ξέρει.

Τέλος πάντων, σταγόνα στον ωκεανό θα πει κανείς και τον κ. Αϊβαλιώτη τον ξέρουμε από πριν. Τι σημασία είχε μία ακόμα κίνηση εντυπωσιασμού από αυτές στις οποίες ο αρχηγός του είναι άλλωστε μετρ; Καμία. Αλλά για εμάς που αγαπάμε τη γλώσσα και την ιστορία, που υπηρετήσαμε στον στρατό χωρίς να κλαψουρίσουμε "για να μπορεί να βγαίνει η μάνα μας στον δρόμο"* και που η πατρίδα μάς έστειλε στις Ειδικές Δυνάμεις, σε φυλάκια σε ξερονήσια, σε μονάδες γειτονικές αυτής του κ. Αϊβαλιώτη στο τριεθνές του Έβρου, αυτή η μπούρδα του ήταν ένα φτύσιμο στα μούτρα μας.

Ο κ. Αϊβαλιώτης την επόμενη φορά μπορεί να περιφέρεται με μπρελόκ της 16ης Μεραρχίας Πεζικού, που είναι και ο αμέσως υπερκείμενος σχηματισμός, στο Διδυμότειχο. "Πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν". Ή αποθάνουμεν, έστω. Ούτως ή άλλως στα λόγια θα μείνει. Στη μάχη ο κ. Αϊβαλιώτης μάλλον θα κλαίγεται ενώπιον κάποιας Επιτροπής Απαλλαγών, αν δε βγάλει από την τσέπη του μπρελόκ με το κλειδί της Κερκόπορτας.

_____
*Αυτή ήταν η απάντηση ενός φαντάρου με σοβαρά προβλήματα υγείας σε ερώτησή μου γιατί δεν επιδίωξε απαλλαγή από τη στράτευση, ενώ την εδικαιούτο. Ίσως έπρεπε να τον συναντήσει ο κ. βουλευτής για μία ανταλλαγή απόψεων.

15/5/12

Συγχαρητήρια

Τη στιγμή που ο ΣυΡιζΑ που πολεμούσε λυσσωδώς τους φόρους ανακαλύπτει τα αναγκαστικά δάνεια από τους υψηλόμισθους των 20.000 €, που ο Καμμένος διορίζει τον υπουργό Αμύνης, που η Νέα Δημοκρατία μοιράζει προβοκατόρικα non paper, το ΠαΣοΚ δηλώνει ότι ως τρίτο κόμμα δεν έχει τη δύναμη που είχε κάποτε και η Χρυσή Αυγή προτείνει Πρωθυπουργό, αυτήν τη στιγμή, δηλαδή, που βιώνουμε στη χώρα μας, αποδεικνύεται η σπάνια σοφία του ελληνικού λαού. Ήταν οι κρισιμότερες εκλογές στην ιστορία αυτής της δημοκρατικής περιόδου -μέχρι τις επόμενες- και ο λαός ανέθεσε σε αυτούς τους ανθρώπους να διαχειρισθούν τη χρεοκοπία.

Σε έναν μήνα λοιπόν ο ίδιος λαός θα ξαναψηφίσει. Οι ίδιοι άνθρωποι, με την ανύπαρκτη πολιτική παιδεία, θα ξαναψηφίσουν ΣυΡιζΑ και Χρυσή Αυγή για πλάκα, Καμμένο για να μάς σώσει από τους εχθρούς που μαζεύονται στα σύνορα έτοιμοι να εισβάλουν στη χώρα, ΠαΣοΚ και ΝΔ γιατί έτσι έκαναν πάντοτε. Και μετά ο Σαμαράς και ο Τσίπρας θα είναι πάλι οι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού, δίνοντας άλλο περιεχόμενο στη ρήση ότι στους βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σοβαροί. Σήμερα δεν κατέστη δυνατόν να σχηματισθεί κυβέρνηση. Σε έναν μήνα με τον ΣυΡιζΑ ενδεχομένως πρώτο κόμμα, πώς θα γίνει; Επειδή ο Καμμένος και ο Μιχαλολιάκος θα βγουν λιγότερο ισχυροί θα είναι πιο ευνοϊκές οι συνθήκες;

Κατά το βλακώδες κλισέ στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αισθάνομαι πλέον ότι η δημοκρατία με τον τρόπο που λειτουργεί στη χώρα αποτελεί ένα αδιέξοδο από μόνη της. Όσο ο κόσμος ψηφίζει με κριτήριο την τσέπη και επιλέγει όποιον τάζει διορισμούς, αυξήσεις και επιδόματα, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, και κάθε μέρα θα κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Για παράδειγμα, μέχρι τις 6 Μαΐου είχαμε κυβέρνηση και είχαμε μία ελπίδα αυτή να γίνει καλύτερη, αν επέτρεπαν στον Παπαδήμο να επιλέξει τη σύνθεσή της και να διαχειρισθεί την κατάσταση. Όμως τον χρησιμοποίησαν όπως από μεθαύριο έναν εκ των τριών ανώτατων δικαστικών, δηλαδή ως υπηρεσιακό και περιορισμένης ευθύνης. Τότε όμως είχαμε κυβέρνηση. Σήμερα όχι. Εδώ και δέκα μέρες παλεύουμε να ξανααποκτήσουμε μία κυβέρνηση με κομμένα φτερά, χειρότερη από του Παπαδήμου και με χρονικό ορίζοντα... διετίας, σχεδόν, δηλαδή, μέχρι τη λήξη της τετραετίας του κ. Παπανδρέου! Αλλά θα είχε πρόεδρο ένα πολιτικό πρόσωπο. Αυτό μας πείραξε. Να μην απαξιωθεί η πολιτική!!!

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον κ. Σαμαρά που επέβαλε τη διεξαγωγή των εκλογών και απέδειξε και στον πλέον αδαή πόσο ανόητα πολιτεύθηκε επί 2,5 χρόνια. Συγχαρητήρια στον κ. Τσίπρα γιατί θα κερδίσει εκλογές ενώ δεν επιθυμεί να κυβερνήσει. Συγχαρητήρια και στον πάνσοφο ελληνικό λαό που ψηφίζει ενάντια στη μιζέρια και οπλίζει το χέρι όσων με τις ανοησίες τους φέρνουν τη διεθνή απομόνωση και τη χρεοκοπία ολοένα και πιο κοντά.

9/5/12

Για έναν αξιόπιστο τρίτο πόλο

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης απέναντι στον αποτυχημένο δικομματισμό και τον λαϊκισμό, αριστερόστροφο και δεξιόστροφο. Η οργή, η απογοήτευση, το αδιέξοδο των ψηφοφόρων τούς οδήγησε είτε στην αποχή, παρά την τεράστια σημασία των εκλογών, είτε σε επιλογές που επιτείνουν την απελπισία και δεν αποτελούν τη λύση στα προβλήματα του τόπου, όπως η Χρυσή Αυγή και ο ΣυΡιζΑ (κάτι που κατέστη ήδη εμφανές, με την γκάφα της "αξιοποίησης" των καταθέσεων).

Μέσα όμως στο γενικότερο κλίμα προβληματισμού, το αποτέλεσμα των εκλογών γεννά την ελπίδα. 6,5% των ψηφοφόρων στράφηκε προς τα τρία φιλελεύθερα κόμματα του κέντρου, τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, τη Δημιουργία ξανά του Θάνου Τζήμερου και τη Δράση του Στέφανου Μάνου. Για να είμαστε συνεπείς, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ειδικά τα δύο τελευταία κόμματα έτυχαν δυσανάλογα μεγάλης προβολής από ΜΜΕ συγκεκριμένου ομίλου. Αυτό όμως δε λέει τίποτε -όλοι οι υπόλοιποι προβάλλονταν από όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ανάμεσα στους συμπολίτες μας που ξαναέδωσαν ψήφο "μπετόν αρμέ" σε ό,τι πάντα στήριζαν, που υπέκυψαν στα λαϊκιστικά χαϊδέματα και στις επιλογές λάιφ-στάιλ, μερικές χιλιάδες άνθρωποι προβληματίστηκαν. Άκουσαν αυτά τα τρία κόμματα που ήταν ίσως τα μόνα που κάτι είχαν να πουν. Άκουσαν προτάσεις ρηξικέλευθες και πρωτοποριακές, ίσως κυνικές και ακραίες. Ακόμα και αν δεν τις ασπάστηκαν όλες και πλήρως, η δική τους ψήφος έστειλε το πραγματικό μήνυμα των εκλογών: κάτι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Άμεσα, ριζικά και οριστικά.

Προσωπικές ίσως εμμονές, ακόμα και κάποιου βαθμού αλαζονεία των τριών αρχηγών, δεν επέτρεψε την κοινή κάθοδο, που θα εξασφάλιζε την εκπροσώπηση αυτού του τόσο απαραίτητου ρεύματος σκέψης στο κοινοβούλιο. Αλήθεια, η Βουλή έχει χώρο για τον Μιχαλολιάκο και τους φίλους του, αλλά όχι για την Ντόρα και τον Μάνο; (Μέχρι και σήμερα, που είναι πλέον σαφές ότι η άτυπη τριχοτόμηση του χώρου έκανε ζημιά, ο κ. Τζήμερος επιμένει στη μοναξιά του. Γιατί άραγε;)

Προσωπικές αντιμαχίες πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά το ευρύτερο συμφέρον πρέπει να τις παραμερίσει. Και δε μιλάμε για συμφέρον στενά κομματικό ή ιδεολογικό, αλλά για το συμφέρον του τόπου, διότι αν κάποιοι έπεισαν ότι έχουν προτάσεις να φέρουν προς συζήτηση και ότι νοιάζονται για ρεαλιστικές λύσεις, όλοι προέρχονταν από αυτόν τον χώρο.

Δίπλα στο 6,5% θα προσθέσουμε κι άλλους. Ναι, η κοινή κάθοδος των τριών δε σημαίνει ότι τα ποσοστά τους θα αθροίζονταν. Αν όμως αυτό συνέβαινε; Αν η φωνή τους ήταν κοινή, πόσο απίθανο θα ήταν να προσελκύσουν αυτοί την ψήφο "διαμαρτυρίας" όλων των απογοητευμένων από τα δύο κόμματα, αντί να ενισχύονται οι γραφικοί και ακραίοι; Δική μας πεποίθηση είναι πως ένα τέτοιο κόμμα του κέντρου, με συγκροτημένο πρόγραμμα και ρεαλιστικές προτάσεις, θα κατέγραφε διαρκώς αυξανόμενα ποσοστά, κατά πάσα πιθανότητα διψήφια.

Η αιτία είναι απλή: και μέσα στο ΠαΣοΚ και τη ΝΔ υπάρχουν καταπιεσμένες δυνάμεις που, αντί να πιστεύουν στα κούφια λόγια, ποθούν την πραγματική κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική αλλαγή.

Δείγματα υπάρχουν, ακόμα και ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα που έχουν ασκήσει εξουσία. Η Διαμαντοπούλου πάλεψε με το καρτέλ των πανεπιστημιακών. Ο Ραγκούσης με τα τοπικά μικροπολιτικά συμφέροντα. Ο Μόσιαλος με τους δημοσιογράφους, για να περισώσει λίγο από το δημόσιο χρήμα. Και μέσα στη ΝΔ, πολιτικοί όπως ο Χατζηδάκης και ο Δένδιας έδειξαν ότι μπορούν να λάβουν αποφάσεις και να φέρουν εις πέρας μία αποστολή όταν την αναλαμβάνουν. Όταν είναι ο Μητσοτάκης που εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς, μετέχοντας σε κόμμα υπό την ηγεσία Σαμαρά - Φαήλου - Λαζαρίδη, φέροντας ένα τόσο βαρύ επώνυμο και κόντρα στην αδελφή του, τι μήνυμα άραγε θέλει να στείλει ο λαός;

Δεν πρόκειται βέβαια να προσφέρουμε αγιογραφίες σήμερα. Ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει λόγους και έργα. Όμως είναι αναντίρρητο ότι δυνάμεις που πιστεύουν στον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό της χώρας υπάρχουν όχι μόνο σε μικρά κόμματα περισσότερο ή λιγότερο άφθαρτων και επιτυχημένων, αλλά και στα παλαιά κόμματα εξουσίας.

Ιδού λοιπόν η ιστορική ευκαιρία. Αντί να συζητάμε για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί η νεκρανάσταση του ΠαΣοΚ και η επανένωση της κεντροδεξιάς υπό κάποιον κύριο Σαμαρά (!!!), τον αποκλειστικά υπεύθυνο για τη διάλυσή της, ήρθε η ώρα για τη σύμπηξη ενός μεταρρυθμιστικού μετώπου απαλλαγμένου από ιδεολογικές εμμονές. Αντί απλά να συζητούμε για το τέλος του δικομματισμού, ήρθε η ώρα για τη σύσταση ενός αξιόπιστου τρίτου κυβερνητικού πόλου. Αντί οι πολιτικοί μας να διαγκωνίζονται στον λαϊκισμό, ήρθε η ώρα για πραγματική προγραμματική αντιπαράθεση.

Οι τρεις τους, με την προσθήκη των όποιων πρόθυμων και σοβαρών έχουν απομείνει σε ΠαΣοΚ και ΝΔ, μπορούν να σπάσουν τα ιδεολογικά στεγανά, να υπερβούν τους κομματικούς διαχωρισμούς και, επιτέλους, να παραγάγουν πολιτικές προτάσεις.

Θα τολμήσουν;

8/5/12

Μία πολιτική αποτίμηση

Με το αποτέλεσμα των εκλογών να έχει οριστικοποιηθεί μπορούμε να αξιολογήσουμε πολιτικά ορισμένα χαρακτηριστικά της ψήφου των συμπολιτών μας. 

Απρόσμενη αποχή

Πολλές φορές κατά το παρελθόν είχαμε στηλιτεύσει την ευκολία με την οποία οι αναλυτές μετέφραζαν την αποχή σε πολιτικό μήνυμα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος ή πολιτική αδιαφορία. Η αποχή την Κυριακή ήταν απρόσμενα μεγάλη. Σε σχέση με το 2009, σχεδόν 570.000 λιγότεροι ψηφοφόροι προσήλθαν στην κάλπη, ποσοστό 35% (από 29%). Με δεδομένη την κρίση, είναι μάλλον απίθανο ένας στους τρεις Έλληνες να αδιαφόρησε. Είναι όμως παράδοξο ότι οι αναλυτές αυτήν τη φορά εστίασαν στην οικονομική δυσχέρεια πολιτών και κομμάτων που δεν επέτρεψε τις μετακινήσεις ετεροδημοτών. Ενδιαφέρον, όταν εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν οι ειδικοί κατάλογοι και τα αντίστοιχα εκλογικά τμήματα, ώστε να ψηφίσουν στον τόπο κατοικίας τους, με μία απλή αίτηση σε ΚΕΠ...

Θα επαναλάβουμε ό,τι παλιότερα γράφαμε. Άκυρο, λευκό και αποχή αποτελούν στάση δειλίας που δε στέλνει κανένα μήνυμα και, αντίθετα, ενισχύει την αξία της ψήφου των υπολοίπων. Επιδέχεται, ωστόσο, ερμηνείας. Η δική μας είναι ότι πράγματι πρόκειται περί αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος, καθώς λείπουν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι του 2004 και του 2007. Η αποδοκιμασία, όμως, έχει να κάνει και με τις κακές εναλλακτικές του δικομματισμού επιλογές. Όσοι απείχαν δεν είναι απογοητευμένοι μόνο με το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ, αλλά και με όλους τους υπόλοιπους. 

Νέα Δημοκρατία

Με 1.100.000 λιγότερες ψήφους από τη συντριβή του 2009, είναι ντροπή να μιλήσει κανείς για νίκη. Το κόμμα έχει διαλυθεί και αιμορραγεί προς πάσα κατεύθυνση: Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Ντόρα, Μάνος, Τζήμερος. Οι περισσότεροι εστιάζουν στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Αριθμητικά έχουν δίκιο. Αν ο Σαμαράς επέμενε στο αντιμνημόνιο ενδεχομένως θα είχε εισπράξει και περισσότερες ψήφους, ακόμα και πολλές που έφυγαν προς τον ΣυΡιζΑ. Πολιτικά όμως;

Ο κ. Σαμαράς είναι ένας άνθρωπος ανεπαρκής και κοντόφθαλμος. Κινήθηκε κομματικά όταν η χώρα διαλυόταν, καταψηφίζοντας το μνημόνιο. Η συζήτηση για το αν η τρόικα ήταν μονόδρομος ή όχι θα έπρεπε να έχει σταματήσει όταν και η ΝΔ έγινε μνημονιακή. Αφού ο Σαμαράς τα γύρισε όταν φάνηκε ότι μπορεί να κυβερνήσει, όλοι θα έπρεπε να έχουμε αντιληφθεί ότι άλλη λύση πραγματικά δεν υπήρχε. Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ ή θα έπρεπε να είχε χαράξει μία σοβαρή στρατηγική εξόδου από το "αντιμνημόνιο" ή να επιμείνει στο λάθος της. Θα ήταν σήμερα αυτοδύναμη αντιμνημονιακή κυβέρνηση και θα βλέπαμε τι μπορούσε να αναδιαπραγματευθεί.

Κάθε συζήτηση για επανένωση της κεντροδεξιάς πρέπει να ξεκινάει με την απομάκρυνση του κ. Σαμαρά. Με την ανόητη τακτική του αποξενώθηκε από κάθε σοβαρό ψηφοφόρο του, απομόνωσε τις φιλελεύθερες φωνές της ΝΔ και επέλεξε τον λαϊκισμό. Τελικά διέγραψε τους υποστηρικτές του και δημιούργησε το φαινόμενο Καμμένος.

Το κόμμα πρέπει πρωτίστως να αποφασίσει σε ποιον ιδεολογικό χώρο ανήκει, διότι Ντόρα, Μάνος, Καρατζαφέρης και Καμμένος είναι αδιανόητο να ξανασυνυπάρξουν πολιτικά. Η ιδεολογία δεν μπορεί να καθορίζεται από το τι θέλει ο λαός, από γκάλοπ και με στόχο τα εκλογικά οφέλη, μια που τελικά και αυτά δεν έρχονται. Το κόμμα προτείνει και όσοι θέλουν ακολουθούν. Και η ΝΔ 2,5 χρόνια δεν είχε να προτείνει τίποτε. Τα λέγαμε και τα γράφαμε σε υψηλότατους τόνους, αλλά κάποιοι υμνούσαν τον "νεό Καποδίστρια". Να δούμε τώρα αν θα τον στείλουν σπίτι του, να τελειώνουμε. 

ΣυΡιζΑ

Στο κόμμα του κ. Τσίπρα στράφηκαν οι απογοητευμένοι του ΠαΣοΚ και η αντιμνημονιακή ψήφος της αριστεράς. Το φαινόμενο έχει επαναληφθεί (το 2007, σε πολύ μικρότερο, βέβαια, βαθμό). Τότε ο ΣυΡιζΑ δεν είχε καταφέρει να συγκρατήσει το κοινό του, αλλά είναι στο χέρι του σήμερα να το πετύχει.

Αναμφίβολα το σχεδόν 17% αποτελεί έναν θρίαμβο. Είναι όμως αποτέλεσμα της επιθυμίας του λαού για αριστερή διακυβέρνηση ή απλά ο κόσμος υπέκυψε στον λαϊκισμό του αντιμνημονιακού αγώνα μέχρις εσχάτων; Ο κ. Βενιζέλος παίζει τώρα το παιχνίδι έξυπνα: όσοι υποστήριξαν ότι μπορούν καλύτερα ας δοκιμάσουν. Η απροθυμία είναι βέβαια εμφανής. Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να ρωτήσει τον κ. Σαμαρά πώς και γιατί τα γύρισε τον Νοέμβριο...

Θα επαναλάβουμε τη θέση μας ότι πρόκειται για παράταξη ακραία και λαϊκιστική. Είναι θλιβερό ότι ο λαός στράφηκε με τόση ευκολία προς τον Τσίπρα και τους συν αυτώ αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αλλά μένει να φανεί αν αυτή η μετακίνηση είναι δομική ή συγκυριακή. Παρά την αντιπάθεια προς το σύστημα ΠαΣοΚ, τείνουμε προς το δεύτερο. 

ΠαΣοΚ

Υπέστη μία συντριβή απολύτως αναμενόμενη με τα μέτρα που έλαβε. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν κατάφερε να πείσει ότι αυτά ήταν αναγκαία και ότι διαχειρίστηκε την κρίση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όπως συμβαίνει και με τη ΝΔ, το κόμμα πρέπει να καθορίσει ξανά την ιδεολογία του, εγκαταλείποντας τις σοσιαλιστικές εμμονές και στρεφόμενο προς το κέντρο και τον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό. Αν επιλέξει την οδό του λαϊκισμού (όπως έγινε την περίοδο 2007 - 2009) ίσως επαναπατρίσει ψήφους γρήγορα, αλλά αργότερα θα βρεθεί ακόμα πιο χαμηλά (απόδειξη: η συντριβή του 2007, που έφερε το κόμμα στα πρόθυρα διάλυσης, με ποσοστό... 38,1%, που σήμερα φαντάζει όνειρο άπιαστο).

Ο κ. Βενιζέλος είναι έξυπνος άνθρωπος. Όσο οι ψευτοπαλικαράδες Σαμαράς και Τσίπρας θα εκτίθενται, αυτός θα ετοιμάζει τη μεγάλη επιστροφή της "μόνης υπεύθυνης παράταξης των δύσκολων αποφάσεων". Ένα (επαν)ιδρυτικό συνέδριο, σύμπραξη με προσωπικότητες του κέντρου, μερικές γκάφες της προοδευτικής αριστεράς (που είναι αδύνατο να αποφευχθούν) και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι θα επιστρέψουν. Εκτός βέβαια αν ο κ. Τσίπρας αποδειχθεί πράγματι ικανότερος, βγάζοντάς μας ψεύτες. 

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Ένα κόμμα ακραία λαϊκιστικό, αποτελούμενο από αυτούς που έκαναν τον Σαμαρά αρχηγό της κεντροδεξιάς. Φαινόμενο συγκυριακό, ψήφος αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας που θα συμπιεστεί ή θα επιβιώσει ανάλογα με τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο όπου κινείται. Κατά τα άλλα μάς ενόχλησε το "λεφτά υπάρχουν" και η αδυναμία των κομμάτων να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις. 

ΚΚΕ

Τι είχες Αλέκα, τι είχα πάντα και 18.000 ψήφους (1%) παραπάνω. Η μικρή ενίσχυση του ΚΚΕ εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης και αντιλαϊκών μέτρων που υποβάθμισαν το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η ψήφος στην αριστερά δεν αποτελεί φαινόμενο ιδεολογικής μετατόπισης, αλλά ψήφο διαμαρτυρίας. Το κόμμα της ιδεολογικής καθαρότητας δεν εισέπραξε τίποτε σε σχέση με Κουβέλη και Τσίπρα, διότι ΣυΡιζΑ και ΔημΑρ αποτελούν περισσότερο αθώες και φιλοευρωπαϊκές επιλογές, έστω κι αν για τον πρώτο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Τι να γίνει; Μπορεί το ΚΚΕ να αλλάξει τακτική για να γίνει ελκυστικό; Μάλλον κανείς στον Περισσό δεν το θέλει, οπότε σχετική συζήτηση δεν έχει νόημα. Με το ΚΚΕ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. 

Χρυσή Αυγή

Τα άκρα είναι της μόδας. Οι νεαροί σε ηλικία που την ψήφισαν δεν έχουν τις παραστάσεις και την παιδεία για να κρίνουν. Η ερμηνεία φιλοναζιστικής στροφής των ψηφοφόρων δεν ευσταθεί, και μάλλον τα διαλυτικά φαινόμενα του πολιτικού συστήματος (κυρίως της ΝΔ) και τα ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας (για τα οποία επί χρόνια φωνάζαμε ότι θα έχουν τέτοιο αποτέλεσμα) έφεραν το σοκαριστικό 7%.

Συγχαρητήρια στον ελληνικό λαό για τη σοφία του. Συγχαρητήρια σε όσους επιχειρηματολογούσαν ότι όλοι αξίζουν μία ευκαιρία. Τώρα όμως οι χρυσαυγίτες θα βγουν στο φως. Να δούμε τι άλλο εκτός από "εγέρθητι" έχουν να μας πουν. 

Δημοκρατική Αριστερά

Το κόμμα της σοβαρής, φιλοευρωπαϊκής και προοδευτικής αριστεράς είχε ένα επιτυχημένο ντεμπούτο, αλλά μάλλον η προσδοκία ήταν υψηλότερη. Θυμίζουμε ότι η διάσπαση από τον ΣυΡιζΑ έγινε λόγω διαφωνιών με τις ακρότητες που είχε επιλέξει ο κ. Τσίπρας. Ο λαός στράφηκε περισσότερο προς εκείνον παρά προς τον κ. Κουβέλη. Ποιος όμως θα επιβιώσει περισσότερο από τους δύο, σε βάθος χρόνου; 

Πράσινοι

Μικρή αύξηση, μεγάλη αποτυχία. Σιγά - σιγά το ρεύμα ξεθυμαίνει. Αν ο λαός καταλάβει τι πραγματικά εκφράζει ο ΣυΡιζΑ, μπορεί οι Πράσινοι να ξαναγίνουν φωλιά για την αθώα απολιτίκ ψήφο. 

ΛαΟΣ

Είναι αδιανόητο το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη να πληρώνει το γεγονός ότι συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα και στήριξε την κυβέρνηση συνεργασίας, διότι αυτό φαίνεται πως άφησε τον Καρατζαφέρη εκτός Βουλής -και όχι οι κωλοτούμπες και οι γραφικότητές του. Στον ιδεολογικό χώρο όπου κάποτε κάλυπτε ένα υπαρκτό κενό (της λαϊκιστικής δεξιάς), παρατηρείται πλέον συμφόρηση. Ώρα για συμπράξεις, συναινέσεις και νερό στο κρασάκι μας, ειδικά τώρα που οι αληθινοί ακροδεξιοί έχουν ξεμυτίσει; 

Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση, Δημιουργία ξανά

Με τους ψηφοφόρους να στρέφονται προς τον λαϊκισμό και τα άκρα και με την κατάρρευση του δικομματισμού, το κενό τώρα πια εντοπίζεται στο κέντρο. Στο θέμα αυτό θα αναφερθούμε αναλυτικά στην επόμενη ανάρτηση, διότι αποτελεί το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των εκλογών. 

Συμπέρασμα: ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

Ο Γιώργος Παπανδρέου τώρα δικαιώνεται. Ο ελληνικός λαός διά της ψήφου του επέλεξε λαϊκισμό, επέλεξε επιστροφή μισθών και συντάξεων, επέλεξε διορισμούς στο δημόσιο, επέλεξε Τσίπρα, Καμμένο και Μιχαλολιάκο, που θα διώξουν την τρόικα και θα αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια της χώρας διεθνώς.

Το έχουμε πει πολλές φορές, το λέμε ξανά: η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως εμάς. Είναι εμφανές ότι δεν επιθυμούμε λύση με θυσίες και ιδρώτα, αλλά τη "λύση" την εύκολη και εθνικά υπερήφανη. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, αλλά η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες των αλλόκοτων επιλογών μας πλησιάζει.

7/5/12

Μαύρο χιούμορ

Ενηλικιώθηκα πολιτικά πιστεύοντας ότι είμαι δεξιός. Κάποιοι, βέβαια, με τοποθετούσαν στην ακροδεξιά και, ενώ στη ζωή μου δεν έχω καν δει εκ του σύνεγγυς χρυσαυγίτη, εν έτει 2000, στα 17 μου, άκουσα έκπληκτος κάποιον συνομήλικό μου να μού αποδίδει κατά τη διάρκεια ήπιας (!) πολιτικής αντιπαράθεσης διάφορα αρμόζοντα, κατά τη γνώμη του, κοσμητικά: εθνικιστής, ξενοφοβικός, ρατσιστής, φασίστας. Και, φυσικά, "χρυσό αυγό" -όπως οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως προοδευτικοί αρέσκονταν να αποκαλούν περιπαικτικά τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής.

Τόσα χρόνια μετά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στη χώρα μας ο πατριωτικός λόγος έχει ταυτιστεί με τα άκρα. Σε κανέναν άλλον τόπο δε συμβαίνει αυτό. Δε λέει κανείς να φτάσουμε σε γραφικότητες του τύπου να στήνουμε σημαίες σε κάθε σταυροδρόμι και τις σχολικές αίθουσες, όπως στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, αλλά ο στοιχειώδης σεβασμός στα εθνικά σύμβολα έπρεπε να είναι δεδομένος. Αντ' αυτού, το κάψιμο της σημαίας κάποτε θεωρήθηκε πολιτική πράξη, η αφαίρεση του σταυρού προτάθηκε από κάποιον βουλευτή ως "πρωτοτυπία" και όσοι αντέδρασαν ήσαν ακραίοι. Όπως ήσαν ακραίοι όταν μίλησαν για τα εθνικά θέματα. Όταν διαφώνησαν με τη νοοτροπία της κυρίαρχης ιδεολογίας, ότι η Ελλάδα μπορεί να λειτουργεί ως "χύμα" χώρος φιλοξενίας κάθε δυστυχισμένου ανθρώπου που εγκατέλειψε από απελπισία τη χώρα του. Ακραίοι όταν τόνισαν τη σημασία του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών και διασφάλισης της περιουσίας τους. Και για πολλά άλλα, για τα οποία έχουμε μιλήσει κατά καιρούς αυτά τα 5 χρόνια και εδώ, στο μπλογκ.

Δεν ωφελεί να αραδιάσω συνδέσμους, όποιος όμως δυσπιστεί μπορεί να ανατρέξει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Έχουμε μιλήσει για ακραίες τάσεις του λαού, που παλαιότερα είχε εκμεταλλευθεί ο κ. Καρατζαφέρης. Έχουμε ψέξει τον κ. Καραμανλή, διότι αγνόησε τα ιδεώδη της παράταξης της οποίας ηγείτο. Έχουμε όμως τονίσει ότι η ιδεολογία δικαιώνεται στην πράξη και όχι με ανεύθυνες λαϊκιστικές κραυγές, γι' αυτό και δε διστάσαμε να αποδοκιμάσουμε σχεδόν το σύνολο της πολιτικής του κ. Σαμαρά, που είχε επαγγελθεί την επιστροφή της ΝΔ στις ιδεολογικές της ρίζες. Τελικά, αυτό που κατάφερε ήταν να τη διαλύσει, ανάγοντας σε ρυθμιστές του πολιτεύματος και εν δυνάμει κυβερνητικούς του εταίρους τον κ. Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή.

Με το πέρασμα, λοιπόν, του χρόνου αντελήφθην το σχεδόν αδιανόητο: δεν είμαι δεξιός! Το γεγονός ότι η οικογένειά μου και το περιβάλλον μου μού έχουν εμφυσήσει ευαισθησίες, μεταξύ των άλλων, και για τα εθνικά θέματα, ότι δε με κυνηγάνε τα φαντάσματα της "αποστασίας", του βασιλιά και της χούντας, ότι έμαθα να μιλώ χωρίς περιστροφές και χωρίς να φοβάμαι τις διάφορες ρετσινιές και ταμπέλες των προοδευτικών, δε με καθιστούν δεξιό. Για την ακρίβεια, δε με καθιστούν απολύτως τίποτα, διότι αυτό στο οποίο με οδηγούν είναι το να επιδιώκω το καλό της πατρίδας μου και της κοινωνίας της οποίας είμαι μέλος. Αυτή η στάση δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε δεξιά. Είναι πατριωτική και αυτονόητη για κάθε Έλληνα. Αλλά φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλους.

Έχοντας περάσει μια ζωή με τη στάμπα του "ακραίου", διαπιστώνω ότι αυτό το περίφημο δεξιό άκρο μετακινείται όλο και πιο... ακραία. Κάποτε κρυβόταν μέσα στη ΝΔ, μετά αποτέλεσε τη λεγόμενη "λαϊκή δεξιά", πάλι μέσα στη ΝΔ. Μετά ήρθαν οι τάχα "αντισημίτες" και "κρυφοφασίστες" του κ. Καρατζαφέρη. Όλα αυτά τα χρόνια ο χαρακτηρισμός του ακραίου άλλαζε περιεχόμενο, αλλά κάποιους από εμάς μάς συνόδευε. Πάντα...

Το χειρότερο είναι ότι όσοι μας έκραζαν δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τις πραγματικά ακραίες συμπεριφορές που απειλούσαν τον δημόσιο διάλογο και τη δημοκρατία. Και που δυστυχώς δεν περιορίζονταν στο ένα άκρο του πολιτικού φάσματος. Το αποτέλεσμα ήταν οι πραγματικά ακραίοι συνεχώς να ενισχύονται. Αθόρυβα οι δεξιοί, θορυβωδώς οι αριστεροί.

Σήμερα, χαιρέκακα, θα πω ότι όλοι αυτοί οι τάχα προοδευτικοί και δημοκράτες πήραν ό,τι τούς άξιζε. Ο λαός έδωσε 7% σε ένα κόμμα - φάντασμα (επιμελώς κρυπτόμενο ή βλακωδώς και αντιδημοκρατικά φιμωμένο, όπως η ηγεσία του υποστηρίζει;), με παγανιστικές και ναζιστικές αναφορές. Δεν είμαστε εμείς οι ακραίοι τόσα χρόνια επειδή κυνηγούμε τις ιερές αγελάδες της "προοδευτικής" αριστεράς. Είναι εκείνοι ανόητοι που δεν κατάλαβαν ότι τα προβλήματα του τόπου λύνονται στην πράξη, στον δρόμο, και όχι στη θεωρία και με φιλοσοφικές συζητήσεις σε αμφιθέατρα και καφέ, με ιδεολογικές εμμονές και ιστορικές αναφορές δεκαετίες, αν όχι αιώνες, πίσω.

Το χθεσινό αποτέλεσμα θα συζητήσουμε εκτενώς τις επόμενες ημέρες, αλλά μία πρώτη παρατήρηση είναι σοκαριστική: αθροίζοντας ΚΚΕ, ΣυΡιζΑ, ΑντΑρΣυΑ και Χρυσή Αυγή διαπιστώνουμε ότι περισσότεροι από 1 στους 3 ψηφοφόρους υποστήριξαν παράταξη που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αντλεί έμπνευση από απολυταρχικά καθεστώτα. Ειδικά για τον ΣυΡιζΑ, το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν είναι πια η αθώα απολιτίκ επιλογή της εποχής Κωνσταντόπουλου. Η επαναστατική γυμναστική, η ακραία ρητορική και τα προσκλητήρια απειθαρχίας στους νόμους του κράτους έχουν πληγώσει τη δημοκρατία μας εξίσου, αν όχι περισσότερο, με τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής.

Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τι έκαναν χθες. Το γεγονός ότι η σύνθεση της Βουλής καθορίστηκε δημοκρατικά, δε σημαίνει ότι η λαϊκή ετυμηγορία είναι απαραίτητα και ορθή. Οι Έλληνες, επιλέγοντας Τσίπρα και Καμμένο, ξαναψήφισαν "λεφτά υπάρχουν". Μόνο που πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Σαφώς το 1/3 του εκλογικού σώματος δε μετατράπηκαν ξαφνικά σε οπαδούς του Στάλιν και του Χίτλερ, αλλά η ψήφος τους έχει συνέπειες με τις οποίες θα πρέπει να ζήσουν και να ζήσουμε. Η λογική του "βρε, μπας και" και του "να δώσουμε μια ευκαιρία στο νέο" θα γυρίσει εναντίον τους και εναντίον όλων. Γι' αυτό και ελπίζω να μην οδηγηθούμε σε νέες εκλογές, ώστε να διαπιστώσουμε στην πράξη τις διαπραγματευτικές ικανότητες των αυτόκλητων υπερασπιστών της εθνικής ανεξαρτησίας. Και να υποστούμε το αποτέλεσμα της επιλογής μας, διότι το να κατηγορούμε για όλα τους πολιτικούς πλέον μας τελείωσε.

Τέλος πάντων. Πίσω, στο μακρινό 2000, ο καλός μου συνομιλητής, αφού με είχε στολίσει κανονικά, ανέπτυξε τη θέση του, ταυτιζόμενος με το εκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ του Κώστα Σημίτη. Όταν ξαναβρεθήκαμε, φοιτητές πια, μερικούς μήνες αργότερα, εγώ δεχόμουν ξανά την ειρωνία για τα χρυσά αυγά, την Κόκκινη Μηλιά, την Πόλη και τα υπόλοιπα. Ο φίλος μου είχε γίνει πια στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, δηλαδή της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας αναδείχθηκε εν τέλει ηγετική μορφή. Το 2009 έδινε αγώνα για τον Σαμαρά εναντίον της Ντόρας, ενόσω εγώ αποδοκίμαζα την ανόητη "εκλογή από τη βάση" και ήμουν (πάλι) εχθρός της δημοκρατίας. Τη σχέση του με τη ΝΔ ο φίλος μου τη διέρρηξε όταν ο πρόεδρός της έκανε την κωλοτούμπα, ψηφίζοντας το μνημόνιο 2. Χθες δεν ξέρω αν ψήφισε Καμμένο ή Χρυσή Αυγή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι εγώ παραμένω, και θα παραμένω ακραίος.

Η δημοκρατία, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, έχει χιούμορ. Μόνο που αυτό είναι ενίοτε μαύρο. Σαν τις "μπλούζες με τα αρχαιοελληνικά γράμματα" των παιδιών του Λαϊκού Συνδέσμου, που λέει και ο (all rise, please) αρχηγός του...

6/5/12

Στο στόμα του λύκου

Είναι πολύ νωρίς για τον σχολιασμό του αποτελέσματος, αλλά μία πρώτη εικόνα υπάρχει από το exit poll και είναι ενδεικτική. Ο λαός αποδοκίμασε το ΠαΣοΚ για την πολιτική λιτότητας και υπέκυψε στις λαϊκιστικές και ακραίες Σειρήνες: ΣυΡιζΑ, Χρυσή Αυγή και Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν κινούνται απλά στις παρυφές του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά στις παρυφές της ίδιας της λογικής. Οι ψηφοφόροι κάποια στιγμή ίσως αντιληφθούν ποιες απόψεις ενίσχυσαν διά της ψήφου τους. Προς το παρόν, όμως, θα πρέπει να ζήσουν με τις συνέπειες της επιλογής τους.

Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε με ποσοστό εξευτελιστικό. Πρόκειται για ήττα αποκλειστικά του προέδρου της. Αν στο πρόσωπο του Βενιζέλου αποδοκιμάστηκε ο υπουργός Οικονομικών του ΔΝΤ και το ΠαΣοΚ ως κόμμα της τρόικα, ο Σαμαράς βιώνει μία παταγώδη προσωπική αποτυχία. Το αίτημα αλλαγής ηγεσίας της κεντροδεξιάς πρέπει να τεθεί με ζωηρότατο τρόπο, ειδικά εν όψει των επομένων εκλογών, που μοιραία θα γίνουν σχετικά γρήγορα, λογικά όμως όχι άμεσα.

Περισσότερα θα έχουμε να συζητήσουμε όταν το αποτέλεσμα οριστικοποιηθεί. Πάντως είναι σαφές ότι υπερτιμήσαμε την "παραδοσιακή" ψήφο. Οι Έλληνες δε γύρισαν στα "μαντριά" τους. Αυτό είναι θετικό.

Το αρνητικό είναι ότι μπήκαν ασύγγνωστα στο στόμα του λύκου.

4/5/12

Προεκλογικοί χρησμοί 2012

Κατά παράδοση του blog, σήμερα θα κάνουμε τις δικές μας προβλέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι περιττό να επισημάνουμε ότι το σκηνικό είναι το πλέον ρευστό της μεταπολιτευτικής ιστορίας (με αποτέλεσμα ο κίνδυνος κανείς να εκτεθεί να είναι μεγάλος) και ότι αστάθμιστοι παράγοντες (όπως η συμμετοχή ή η αποχή της τελευταίας στιγμής, η απόφαση μέσα στο παραβάν και ο "επαναπατρισμός" κάποιων εκ των μέχρι πρότινος αγανακτισμένων προς τους δύο μεγάλους) θα επηρεάσουν καθοριστικά το ποσοστό του δικομματισμού. Η προεκλογική περίοδος, επίσης, υπήρξε άχρωμη και αναιμική, χαρακτηρίσθηκε δε από την για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια απουσία ενώπιος ενώπιω αντιπαράθεσης των δύο αρχηγών.

Αυτονόητη διευκρίνιση ότι οι προβλέψεις μας είναι απολύτως αυθαίρετες, δεν πηγάζουν από μυστικές δημοσκοπήσεις, δε βασίζονται σε κρυφά γκάλοπ και δεν αποκαλύπτουν τις απόρρητες σφυγμομετρήσεις που "κατ' αποκλειστικότητα" ορισμένοι επιτήδειοι διακινούν στο διαδίκτυο. Είναι η δική μας αίσθηση, η "μυρωδιά" που έχουμε, υπό συνθήκες, ωστόσο, που καθιστούν το εγχείρημα δυσχερές.

Τέλος πάντων, πριν υποκύψουμε στον πειρασμό των αριθμητικών προβλέψεων, ας δούμε τα περισσότερο ουσιαστικά στοιχεία, αυτά που εκτιμούμε ότι θα χαρακτηρίσουν την ψήφο της 6ης Μαΐου:

Για τη νίκη της ΝΔ δεν υπάρχει αμφιβολία. Όσο σίγουρο είναι ότι θα κερδίσει, τόσο σίγουρο είναι ότι η αυτοδυναμία δεν πρόκειται να επιτευχθεί. Ο Σαμαράς δε θα είχε σοβαρή πιθανότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ακόμα και αν δεν υπήρχε ο Καμμένος, πολύ περισσότερο τώρα. Το ποσοστό της ΝΔ θα υπερβεί το 25%, αλλά θα κινηθεί κάτω του 30%. Με βάση τη δική μας εκτίμηση το ποσοστό αυτοδυναμίας θα κινηθεί άνω του 35%, οπότε κάθε παραπάνω συζήτηση είναι ανεδαφική. Το 2009 η καταρρέουσα ΝΔ έλαβε το 33,47%. Με τη σημερινή τραγική συγκυρία, επιτυχία για τον Σαμαρά θα έπρεπε να είναι έστω και μία ψήφος παραπάνω, πράγμα απίθανο, παρότι οι νεοδημοκράτες θα πανηγυρίζουν το βράδυ της Κυριακής.

Για το ΠαΣοΚ, ούτε λόγος. Θα κινηθεί γύρω στο 20% και αν το υπερβεί θα είναι επιτυχία. Πάντως ας μην υποτιμούμε τους συναισθηματικούς δεσμούς των παραδοσιακών "πράσινων" ψηφοφόρων, που ίσως επιστρέψουν τελευταία στιγμή στο μαντρί. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για στρατηγικής σημασίας ήττα, και ο κ. Βενιζέλος θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο να το μετασχηματίσει σε ένα σοβαρό, φιλοευρωπαϊκό, κεντρώο και δημοκρατικό κόμμα, αποκόπτοντάς το από το σιχαμερό παπανδρεϊκό παρελθόν, και στο να ακολουθήσει την οδό του λαϊκισμού και του επαναστατικού αριστερισμού. Στην αντίστοιχη περίπτωση, το 2009, η ΝΔ επέλεξε την εύκολη δεύτερη λύση. Σε τρεις μέρες ίσως κερδίσει με λιγότερες ψήφους από αυτές με τις οποίες συνετρίβη τότε.

Από τα κόμματα της αριστεράς μάλλον ο ΣυΡιζΑ θα εισπράξει την ψήφο διαμαρτυρίας των πρώην πασόκων. Η αυθαίρετή μας αίσθηση είναι ότι θα ξεπεράσει, έστω οριακά, το ΚΚΕ, που θα είναι επίσης ενισχυμένο. Τα ποσοστά των δύο θα είναι διψήφια ή, έστω, κοντά στο 10%.

Άνω του 5% θα βρεθούν λογικά τα κόμματα Καμμένου και Κουβέλη. Παρά τη φιλολογία που αναπτύσσεται επί μήνες και την αυτονόητη επιτυχία του εγχειρήματος της Δημοκρατικής Αριστεράς τα νούμερά της θα είναι πέριξ του 5,5%, ληφθείσης υπόψιν της επιστροφής ορισμένων ψήφων στο ΠαΣοΚ, ενώ η λαϊκιστική δεξιά των Ανεξάρτητων Ελλήνων θα καταγράψει κάτι παραπάνω, μάλλον τερματίζοντας στην κολακευτική πέμπτη θέση της "κούρσας".

Η Χρυσή Αυγή φαίνεται ότι θα υπερβεί το 4% και θα πλησιάσει ακόμα και το 5%, που μάλλον είναι η απόλυτη οροφή της. Σε κάθε περίπτωση θα εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Η βούληση του λαού σεβαστή, η άποψή μας γνωστή: θα κριθούν και οι δικοί της βουλευτές από τα έργα και τους λόγους τους, αλλά το παρελθόν δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Κάθε άλλο.

Ο ΛαΟΣ θα υπερβεί οριακά το όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Όσο μεγαλύτερη είναι η αποχή τόσο πιο ήσυχος θα κοιμάται ο κ. Καρατζαφέρης, αλλά 385 χιλιάδες ψήφους δύσκολα θα ξαναδεί.

Το κόμμα των Οικολόγων - Πρασίνων μάλλον θα πέσει θύμα του ΣυΡιζΑ και της ΔημΑρ. Το να υπερβεί το 3% και να μπει στη Βουλή δε θα αποτελέσει έκπληξη, αλλά δίνουμε κάτι παραπάνω στην πιθανότητα να μείνει εκτός. Πάντως θα είναι κάπου κοντά. Η αποχή και η ψήφος της τελευταίας στιγμής θα παίξουν κυρίαρχο ρόλο, αλλά το κόμμα είναι σε σχέση με το 2009 "ντεμοντέ". Η εξαίρετη παρουσία του κ. Χρυσόγελου, μεταξύ των άλλων και στο debate, είχε φέρει τότε 2,5% και 173 χιλιάδες ψήφους. Θα πάρει περισσότερες, αλλά μάλλον δε φτάνουν ούτε φέτος.

Σε αντίθεση με τους Πράσινους που θα το παλέψουν, είσοδος της Ντόρας στη Βουλή θα αποτελέσει έκπληξη. Κομβικής σημασίας η αδυναμία σύμπηξης κοινού φιλελεύθερου μετώπου με τη Δράση του κ. Μάνου. Κρίμα, διότι αυτοί οι άνθρωποι και οι απόψεις τους έχουν θέση στη Βουλή. Ο λαός, όμως, προτιμά τη Χρυσή Αυγή...

Η κ. Κατσέλη θα καταγραφεί, αλλά η Κοινωνική Συμφωνία δύσκολα θα επιβιώσει, ενώ η ΑντΑρΣυΑ θα βγει ενισχυμένη σε σχέση με το 2009. Η επαναστατική γυμναστική στα καλύτερά της.

Με αυτά τα δεδομένα, ιδού τα ενδεικτικά ποσοστά των κομμάτων και οι ακόμα περισσότερο ενδεικτικές εκτιμήσεις για τις έδρες (προσοχή στον αριθμό βουλευτών της Χρυσής Αυγής...):

Νέα Δημοκρατία: 26% - έδρες: 124
ΠαΣοΚ: 19% - έδρες: 54
ΣυΡιζΑ: 11% - έδρες: 32
ΚΚΕ: 10% - έδρες: 29
Ανεξ. Έλληνες: 7% - έδρες: 20
Δημ. Αριστερά: 6% - έδρες: 17
Χρυσή Αυγή: 5% - έδρες: 14
ΛαΟΣ: 3,5% - έδρες: 10
Πράσινοι: 2,5%
Δημ. Συμμαχία: 2%
Κοιν. Συμφωνία: 1,5%
ΑντΑρΣυΑ: 1%
Δράση - Φιλ. Συμμαχία: 1%

Θα δούμε άραγε κυβέρνηση ΠαΣοΚ - ΝΔ ή μήπως Σαμαρά - Κουβέλη - Καρατζαφέρη; Αν πάντως δικαιωθούμε, δε θα αποφύγουμε μία πρωθυπουργία Σαμαρά, κάτι που θα αποβεί ολέθριο για τη χώρα. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, αλλά το παρελθόν αυτού του ανθρώπου, απώτερο και πρόσφατο, είναι γνωστό.

Και μία τελευταία παρατήρηση: το ποσοστό του δικομματισμού στο 45% είναι τρομερά χαμηλό. Τόσο χαμηλό που καταντά απίθανο. Επειδή έχουμε πολλές φορές επισημάνει τα ανόητα (και πολύ συγκρατημένα το περιγράφουμε...) κριτήρια με τα οποία οι Έλληνες ψηφίζουν, ίσως όλοι μείνουμε με το στόμα ανοικτό το βράδυ της Κυριακής. Σαφώς και δε θα φτάσει το 77% του 2009, αλλά μήπως η "αγανάκτηση" αποδειχθεί υπερτιμημένη; Αυτό θα είναι επίσης ένα από τα ερωτήματα των εκλογών.