7/5/12

Μαύρο χιούμορ

Ενηλικιώθηκα πολιτικά πιστεύοντας ότι είμαι δεξιός. Κάποιοι, βέβαια, με τοποθετούσαν στην ακροδεξιά και, ενώ στη ζωή μου δεν έχω καν δει εκ του σύνεγγυς χρυσαυγίτη, εν έτει 2000, στα 17 μου, άκουσα έκπληκτος κάποιον συνομήλικό μου να μού αποδίδει κατά τη διάρκεια ήπιας (!) πολιτικής αντιπαράθεσης διάφορα αρμόζοντα, κατά τη γνώμη του, κοσμητικά: εθνικιστής, ξενοφοβικός, ρατσιστής, φασίστας. Και, φυσικά, "χρυσό αυγό" -όπως οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως προοδευτικοί αρέσκονταν να αποκαλούν περιπαικτικά τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής.

Τόσα χρόνια μετά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στη χώρα μας ο πατριωτικός λόγος έχει ταυτιστεί με τα άκρα. Σε κανέναν άλλον τόπο δε συμβαίνει αυτό. Δε λέει κανείς να φτάσουμε σε γραφικότητες του τύπου να στήνουμε σημαίες σε κάθε σταυροδρόμι και τις σχολικές αίθουσες, όπως στη Γαλλία και τις ΗΠΑ, αλλά ο στοιχειώδης σεβασμός στα εθνικά σύμβολα έπρεπε να είναι δεδομένος. Αντ' αυτού, το κάψιμο της σημαίας κάποτε θεωρήθηκε πολιτική πράξη, η αφαίρεση του σταυρού προτάθηκε από κάποιον βουλευτή ως "πρωτοτυπία" και όσοι αντέδρασαν ήσαν ακραίοι. Όπως ήσαν ακραίοι όταν μίλησαν για τα εθνικά θέματα. Όταν διαφώνησαν με τη νοοτροπία της κυρίαρχης ιδεολογίας, ότι η Ελλάδα μπορεί να λειτουργεί ως "χύμα" χώρος φιλοξενίας κάθε δυστυχισμένου ανθρώπου που εγκατέλειψε από απελπισία τη χώρα του. Ακραίοι όταν τόνισαν τη σημασία του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών και διασφάλισης της περιουσίας τους. Και για πολλά άλλα, για τα οποία έχουμε μιλήσει κατά καιρούς αυτά τα 5 χρόνια και εδώ, στο μπλογκ.

Δεν ωφελεί να αραδιάσω συνδέσμους, όποιος όμως δυσπιστεί μπορεί να ανατρέξει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Έχουμε μιλήσει για ακραίες τάσεις του λαού, που παλαιότερα είχε εκμεταλλευθεί ο κ. Καρατζαφέρης. Έχουμε ψέξει τον κ. Καραμανλή, διότι αγνόησε τα ιδεώδη της παράταξης της οποίας ηγείτο. Έχουμε όμως τονίσει ότι η ιδεολογία δικαιώνεται στην πράξη και όχι με ανεύθυνες λαϊκιστικές κραυγές, γι' αυτό και δε διστάσαμε να αποδοκιμάσουμε σχεδόν το σύνολο της πολιτικής του κ. Σαμαρά, που είχε επαγγελθεί την επιστροφή της ΝΔ στις ιδεολογικές της ρίζες. Τελικά, αυτό που κατάφερε ήταν να τη διαλύσει, ανάγοντας σε ρυθμιστές του πολιτεύματος και εν δυνάμει κυβερνητικούς του εταίρους τον κ. Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή.

Με το πέρασμα, λοιπόν, του χρόνου αντελήφθην το σχεδόν αδιανόητο: δεν είμαι δεξιός! Το γεγονός ότι η οικογένειά μου και το περιβάλλον μου μού έχουν εμφυσήσει ευαισθησίες, μεταξύ των άλλων, και για τα εθνικά θέματα, ότι δε με κυνηγάνε τα φαντάσματα της "αποστασίας", του βασιλιά και της χούντας, ότι έμαθα να μιλώ χωρίς περιστροφές και χωρίς να φοβάμαι τις διάφορες ρετσινιές και ταμπέλες των προοδευτικών, δε με καθιστούν δεξιό. Για την ακρίβεια, δε με καθιστούν απολύτως τίποτα, διότι αυτό στο οποίο με οδηγούν είναι το να επιδιώκω το καλό της πατρίδας μου και της κοινωνίας της οποίας είμαι μέλος. Αυτή η στάση δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε δεξιά. Είναι πατριωτική και αυτονόητη για κάθε Έλληνα. Αλλά φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλους.

Έχοντας περάσει μια ζωή με τη στάμπα του "ακραίου", διαπιστώνω ότι αυτό το περίφημο δεξιό άκρο μετακινείται όλο και πιο... ακραία. Κάποτε κρυβόταν μέσα στη ΝΔ, μετά αποτέλεσε τη λεγόμενη "λαϊκή δεξιά", πάλι μέσα στη ΝΔ. Μετά ήρθαν οι τάχα "αντισημίτες" και "κρυφοφασίστες" του κ. Καρατζαφέρη. Όλα αυτά τα χρόνια ο χαρακτηρισμός του ακραίου άλλαζε περιεχόμενο, αλλά κάποιους από εμάς μάς συνόδευε. Πάντα...

Το χειρότερο είναι ότι όσοι μας έκραζαν δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τις πραγματικά ακραίες συμπεριφορές που απειλούσαν τον δημόσιο διάλογο και τη δημοκρατία. Και που δυστυχώς δεν περιορίζονταν στο ένα άκρο του πολιτικού φάσματος. Το αποτέλεσμα ήταν οι πραγματικά ακραίοι συνεχώς να ενισχύονται. Αθόρυβα οι δεξιοί, θορυβωδώς οι αριστεροί.

Σήμερα, χαιρέκακα, θα πω ότι όλοι αυτοί οι τάχα προοδευτικοί και δημοκράτες πήραν ό,τι τούς άξιζε. Ο λαός έδωσε 7% σε ένα κόμμα - φάντασμα (επιμελώς κρυπτόμενο ή βλακωδώς και αντιδημοκρατικά φιμωμένο, όπως η ηγεσία του υποστηρίζει;), με παγανιστικές και ναζιστικές αναφορές. Δεν είμαστε εμείς οι ακραίοι τόσα χρόνια επειδή κυνηγούμε τις ιερές αγελάδες της "προοδευτικής" αριστεράς. Είναι εκείνοι ανόητοι που δεν κατάλαβαν ότι τα προβλήματα του τόπου λύνονται στην πράξη, στον δρόμο, και όχι στη θεωρία και με φιλοσοφικές συζητήσεις σε αμφιθέατρα και καφέ, με ιδεολογικές εμμονές και ιστορικές αναφορές δεκαετίες, αν όχι αιώνες, πίσω.

Το χθεσινό αποτέλεσμα θα συζητήσουμε εκτενώς τις επόμενες ημέρες, αλλά μία πρώτη παρατήρηση είναι σοκαριστική: αθροίζοντας ΚΚΕ, ΣυΡιζΑ, ΑντΑρΣυΑ και Χρυσή Αυγή διαπιστώνουμε ότι περισσότεροι από 1 στους 3 ψηφοφόρους υποστήριξαν παράταξη που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αντλεί έμπνευση από απολυταρχικά καθεστώτα. Ειδικά για τον ΣυΡιζΑ, το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν είναι πια η αθώα απολιτίκ επιλογή της εποχής Κωνσταντόπουλου. Η επαναστατική γυμναστική, η ακραία ρητορική και τα προσκλητήρια απειθαρχίας στους νόμους του κράτους έχουν πληγώσει τη δημοκρατία μας εξίσου, αν όχι περισσότερο, με τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής.

Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τι έκαναν χθες. Το γεγονός ότι η σύνθεση της Βουλής καθορίστηκε δημοκρατικά, δε σημαίνει ότι η λαϊκή ετυμηγορία είναι απαραίτητα και ορθή. Οι Έλληνες, επιλέγοντας Τσίπρα και Καμμένο, ξαναψήφισαν "λεφτά υπάρχουν". Μόνο που πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Σαφώς το 1/3 του εκλογικού σώματος δε μετατράπηκαν ξαφνικά σε οπαδούς του Στάλιν και του Χίτλερ, αλλά η ψήφος τους έχει συνέπειες με τις οποίες θα πρέπει να ζήσουν και να ζήσουμε. Η λογική του "βρε, μπας και" και του "να δώσουμε μια ευκαιρία στο νέο" θα γυρίσει εναντίον τους και εναντίον όλων. Γι' αυτό και ελπίζω να μην οδηγηθούμε σε νέες εκλογές, ώστε να διαπιστώσουμε στην πράξη τις διαπραγματευτικές ικανότητες των αυτόκλητων υπερασπιστών της εθνικής ανεξαρτησίας. Και να υποστούμε το αποτέλεσμα της επιλογής μας, διότι το να κατηγορούμε για όλα τους πολιτικούς πλέον μας τελείωσε.

Τέλος πάντων. Πίσω, στο μακρινό 2000, ο καλός μου συνομιλητής, αφού με είχε στολίσει κανονικά, ανέπτυξε τη θέση του, ταυτιζόμενος με το εκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ του Κώστα Σημίτη. Όταν ξαναβρεθήκαμε, φοιτητές πια, μερικούς μήνες αργότερα, εγώ δεχόμουν ξανά την ειρωνία για τα χρυσά αυγά, την Κόκκινη Μηλιά, την Πόλη και τα υπόλοιπα. Ο φίλος μου είχε γίνει πια στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, δηλαδή της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας αναδείχθηκε εν τέλει ηγετική μορφή. Το 2009 έδινε αγώνα για τον Σαμαρά εναντίον της Ντόρας, ενόσω εγώ αποδοκίμαζα την ανόητη "εκλογή από τη βάση" και ήμουν (πάλι) εχθρός της δημοκρατίας. Τη σχέση του με τη ΝΔ ο φίλος μου τη διέρρηξε όταν ο πρόεδρός της έκανε την κωλοτούμπα, ψηφίζοντας το μνημόνιο 2. Χθες δεν ξέρω αν ψήφισε Καμμένο ή Χρυσή Αυγή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι εγώ παραμένω, και θα παραμένω ακραίος.

Η δημοκρατία, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, έχει χιούμορ. Μόνο που αυτό είναι ενίοτε μαύρο. Σαν τις "μπλούζες με τα αρχαιοελληνικά γράμματα" των παιδιών του Λαϊκού Συνδέσμου, που λέει και ο (all rise, please) αρχηγός του...

Δεν υπάρχουν σχόλια: