8/5/12

Μία πολιτική αποτίμηση

Με το αποτέλεσμα των εκλογών να έχει οριστικοποιηθεί μπορούμε να αξιολογήσουμε πολιτικά ορισμένα χαρακτηριστικά της ψήφου των συμπολιτών μας. 

Απρόσμενη αποχή

Πολλές φορές κατά το παρελθόν είχαμε στηλιτεύσει την ευκολία με την οποία οι αναλυτές μετέφραζαν την αποχή σε πολιτικό μήνυμα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος ή πολιτική αδιαφορία. Η αποχή την Κυριακή ήταν απρόσμενα μεγάλη. Σε σχέση με το 2009, σχεδόν 570.000 λιγότεροι ψηφοφόροι προσήλθαν στην κάλπη, ποσοστό 35% (από 29%). Με δεδομένη την κρίση, είναι μάλλον απίθανο ένας στους τρεις Έλληνες να αδιαφόρησε. Είναι όμως παράδοξο ότι οι αναλυτές αυτήν τη φορά εστίασαν στην οικονομική δυσχέρεια πολιτών και κομμάτων που δεν επέτρεψε τις μετακινήσεις ετεροδημοτών. Ενδιαφέρον, όταν εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν οι ειδικοί κατάλογοι και τα αντίστοιχα εκλογικά τμήματα, ώστε να ψηφίσουν στον τόπο κατοικίας τους, με μία απλή αίτηση σε ΚΕΠ...

Θα επαναλάβουμε ό,τι παλιότερα γράφαμε. Άκυρο, λευκό και αποχή αποτελούν στάση δειλίας που δε στέλνει κανένα μήνυμα και, αντίθετα, ενισχύει την αξία της ψήφου των υπολοίπων. Επιδέχεται, ωστόσο, ερμηνείας. Η δική μας είναι ότι πράγματι πρόκειται περί αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος, καθώς λείπουν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι του 2004 και του 2007. Η αποδοκιμασία, όμως, έχει να κάνει και με τις κακές εναλλακτικές του δικομματισμού επιλογές. Όσοι απείχαν δεν είναι απογοητευμένοι μόνο με το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ, αλλά και με όλους τους υπόλοιπους. 

Νέα Δημοκρατία

Με 1.100.000 λιγότερες ψήφους από τη συντριβή του 2009, είναι ντροπή να μιλήσει κανείς για νίκη. Το κόμμα έχει διαλυθεί και αιμορραγεί προς πάσα κατεύθυνση: Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Ντόρα, Μάνος, Τζήμερος. Οι περισσότεροι εστιάζουν στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Αριθμητικά έχουν δίκιο. Αν ο Σαμαράς επέμενε στο αντιμνημόνιο ενδεχομένως θα είχε εισπράξει και περισσότερες ψήφους, ακόμα και πολλές που έφυγαν προς τον ΣυΡιζΑ. Πολιτικά όμως;

Ο κ. Σαμαράς είναι ένας άνθρωπος ανεπαρκής και κοντόφθαλμος. Κινήθηκε κομματικά όταν η χώρα διαλυόταν, καταψηφίζοντας το μνημόνιο. Η συζήτηση για το αν η τρόικα ήταν μονόδρομος ή όχι θα έπρεπε να έχει σταματήσει όταν και η ΝΔ έγινε μνημονιακή. Αφού ο Σαμαράς τα γύρισε όταν φάνηκε ότι μπορεί να κυβερνήσει, όλοι θα έπρεπε να έχουμε αντιληφθεί ότι άλλη λύση πραγματικά δεν υπήρχε. Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ ή θα έπρεπε να είχε χαράξει μία σοβαρή στρατηγική εξόδου από το "αντιμνημόνιο" ή να επιμείνει στο λάθος της. Θα ήταν σήμερα αυτοδύναμη αντιμνημονιακή κυβέρνηση και θα βλέπαμε τι μπορούσε να αναδιαπραγματευθεί.

Κάθε συζήτηση για επανένωση της κεντροδεξιάς πρέπει να ξεκινάει με την απομάκρυνση του κ. Σαμαρά. Με την ανόητη τακτική του αποξενώθηκε από κάθε σοβαρό ψηφοφόρο του, απομόνωσε τις φιλελεύθερες φωνές της ΝΔ και επέλεξε τον λαϊκισμό. Τελικά διέγραψε τους υποστηρικτές του και δημιούργησε το φαινόμενο Καμμένος.

Το κόμμα πρέπει πρωτίστως να αποφασίσει σε ποιον ιδεολογικό χώρο ανήκει, διότι Ντόρα, Μάνος, Καρατζαφέρης και Καμμένος είναι αδιανόητο να ξανασυνυπάρξουν πολιτικά. Η ιδεολογία δεν μπορεί να καθορίζεται από το τι θέλει ο λαός, από γκάλοπ και με στόχο τα εκλογικά οφέλη, μια που τελικά και αυτά δεν έρχονται. Το κόμμα προτείνει και όσοι θέλουν ακολουθούν. Και η ΝΔ 2,5 χρόνια δεν είχε να προτείνει τίποτε. Τα λέγαμε και τα γράφαμε σε υψηλότατους τόνους, αλλά κάποιοι υμνούσαν τον "νεό Καποδίστρια". Να δούμε τώρα αν θα τον στείλουν σπίτι του, να τελειώνουμε. 

ΣυΡιζΑ

Στο κόμμα του κ. Τσίπρα στράφηκαν οι απογοητευμένοι του ΠαΣοΚ και η αντιμνημονιακή ψήφος της αριστεράς. Το φαινόμενο έχει επαναληφθεί (το 2007, σε πολύ μικρότερο, βέβαια, βαθμό). Τότε ο ΣυΡιζΑ δεν είχε καταφέρει να συγκρατήσει το κοινό του, αλλά είναι στο χέρι του σήμερα να το πετύχει.

Αναμφίβολα το σχεδόν 17% αποτελεί έναν θρίαμβο. Είναι όμως αποτέλεσμα της επιθυμίας του λαού για αριστερή διακυβέρνηση ή απλά ο κόσμος υπέκυψε στον λαϊκισμό του αντιμνημονιακού αγώνα μέχρις εσχάτων; Ο κ. Βενιζέλος παίζει τώρα το παιχνίδι έξυπνα: όσοι υποστήριξαν ότι μπορούν καλύτερα ας δοκιμάσουν. Η απροθυμία είναι βέβαια εμφανής. Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να ρωτήσει τον κ. Σαμαρά πώς και γιατί τα γύρισε τον Νοέμβριο...

Θα επαναλάβουμε τη θέση μας ότι πρόκειται για παράταξη ακραία και λαϊκιστική. Είναι θλιβερό ότι ο λαός στράφηκε με τόση ευκολία προς τον Τσίπρα και τους συν αυτώ αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αλλά μένει να φανεί αν αυτή η μετακίνηση είναι δομική ή συγκυριακή. Παρά την αντιπάθεια προς το σύστημα ΠαΣοΚ, τείνουμε προς το δεύτερο. 

ΠαΣοΚ

Υπέστη μία συντριβή απολύτως αναμενόμενη με τα μέτρα που έλαβε. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν κατάφερε να πείσει ότι αυτά ήταν αναγκαία και ότι διαχειρίστηκε την κρίση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όπως συμβαίνει και με τη ΝΔ, το κόμμα πρέπει να καθορίσει ξανά την ιδεολογία του, εγκαταλείποντας τις σοσιαλιστικές εμμονές και στρεφόμενο προς το κέντρο και τον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό. Αν επιλέξει την οδό του λαϊκισμού (όπως έγινε την περίοδο 2007 - 2009) ίσως επαναπατρίσει ψήφους γρήγορα, αλλά αργότερα θα βρεθεί ακόμα πιο χαμηλά (απόδειξη: η συντριβή του 2007, που έφερε το κόμμα στα πρόθυρα διάλυσης, με ποσοστό... 38,1%, που σήμερα φαντάζει όνειρο άπιαστο).

Ο κ. Βενιζέλος είναι έξυπνος άνθρωπος. Όσο οι ψευτοπαλικαράδες Σαμαράς και Τσίπρας θα εκτίθενται, αυτός θα ετοιμάζει τη μεγάλη επιστροφή της "μόνης υπεύθυνης παράταξης των δύσκολων αποφάσεων". Ένα (επαν)ιδρυτικό συνέδριο, σύμπραξη με προσωπικότητες του κέντρου, μερικές γκάφες της προοδευτικής αριστεράς (που είναι αδύνατο να αποφευχθούν) και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι θα επιστρέψουν. Εκτός βέβαια αν ο κ. Τσίπρας αποδειχθεί πράγματι ικανότερος, βγάζοντάς μας ψεύτες. 

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Ένα κόμμα ακραία λαϊκιστικό, αποτελούμενο από αυτούς που έκαναν τον Σαμαρά αρχηγό της κεντροδεξιάς. Φαινόμενο συγκυριακό, ψήφος αντιμνημονιακής διαμαρτυρίας που θα συμπιεστεί ή θα επιβιώσει ανάλογα με τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο όπου κινείται. Κατά τα άλλα μάς ενόχλησε το "λεφτά υπάρχουν" και η αδυναμία των κομμάτων να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις. 

ΚΚΕ

Τι είχες Αλέκα, τι είχα πάντα και 18.000 ψήφους (1%) παραπάνω. Η μικρή ενίσχυση του ΚΚΕ εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης και αντιλαϊκών μέτρων που υποβάθμισαν το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η ψήφος στην αριστερά δεν αποτελεί φαινόμενο ιδεολογικής μετατόπισης, αλλά ψήφο διαμαρτυρίας. Το κόμμα της ιδεολογικής καθαρότητας δεν εισέπραξε τίποτε σε σχέση με Κουβέλη και Τσίπρα, διότι ΣυΡιζΑ και ΔημΑρ αποτελούν περισσότερο αθώες και φιλοευρωπαϊκές επιλογές, έστω κι αν για τον πρώτο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Τι να γίνει; Μπορεί το ΚΚΕ να αλλάξει τακτική για να γίνει ελκυστικό; Μάλλον κανείς στον Περισσό δεν το θέλει, οπότε σχετική συζήτηση δεν έχει νόημα. Με το ΚΚΕ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. 

Χρυσή Αυγή

Τα άκρα είναι της μόδας. Οι νεαροί σε ηλικία που την ψήφισαν δεν έχουν τις παραστάσεις και την παιδεία για να κρίνουν. Η ερμηνεία φιλοναζιστικής στροφής των ψηφοφόρων δεν ευσταθεί, και μάλλον τα διαλυτικά φαινόμενα του πολιτικού συστήματος (κυρίως της ΝΔ) και τα ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας (για τα οποία επί χρόνια φωνάζαμε ότι θα έχουν τέτοιο αποτέλεσμα) έφεραν το σοκαριστικό 7%.

Συγχαρητήρια στον ελληνικό λαό για τη σοφία του. Συγχαρητήρια σε όσους επιχειρηματολογούσαν ότι όλοι αξίζουν μία ευκαιρία. Τώρα όμως οι χρυσαυγίτες θα βγουν στο φως. Να δούμε τι άλλο εκτός από "εγέρθητι" έχουν να μας πουν. 

Δημοκρατική Αριστερά

Το κόμμα της σοβαρής, φιλοευρωπαϊκής και προοδευτικής αριστεράς είχε ένα επιτυχημένο ντεμπούτο, αλλά μάλλον η προσδοκία ήταν υψηλότερη. Θυμίζουμε ότι η διάσπαση από τον ΣυΡιζΑ έγινε λόγω διαφωνιών με τις ακρότητες που είχε επιλέξει ο κ. Τσίπρας. Ο λαός στράφηκε περισσότερο προς εκείνον παρά προς τον κ. Κουβέλη. Ποιος όμως θα επιβιώσει περισσότερο από τους δύο, σε βάθος χρόνου; 

Πράσινοι

Μικρή αύξηση, μεγάλη αποτυχία. Σιγά - σιγά το ρεύμα ξεθυμαίνει. Αν ο λαός καταλάβει τι πραγματικά εκφράζει ο ΣυΡιζΑ, μπορεί οι Πράσινοι να ξαναγίνουν φωλιά για την αθώα απολιτίκ ψήφο. 

ΛαΟΣ

Είναι αδιανόητο το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη να πληρώνει το γεγονός ότι συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα και στήριξε την κυβέρνηση συνεργασίας, διότι αυτό φαίνεται πως άφησε τον Καρατζαφέρη εκτός Βουλής -και όχι οι κωλοτούμπες και οι γραφικότητές του. Στον ιδεολογικό χώρο όπου κάποτε κάλυπτε ένα υπαρκτό κενό (της λαϊκιστικής δεξιάς), παρατηρείται πλέον συμφόρηση. Ώρα για συμπράξεις, συναινέσεις και νερό στο κρασάκι μας, ειδικά τώρα που οι αληθινοί ακροδεξιοί έχουν ξεμυτίσει; 

Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση, Δημιουργία ξανά

Με τους ψηφοφόρους να στρέφονται προς τον λαϊκισμό και τα άκρα και με την κατάρρευση του δικομματισμού, το κενό τώρα πια εντοπίζεται στο κέντρο. Στο θέμα αυτό θα αναφερθούμε αναλυτικά στην επόμενη ανάρτηση, διότι αποτελεί το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των εκλογών. 

Συμπέρασμα: ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!

Ο Γιώργος Παπανδρέου τώρα δικαιώνεται. Ο ελληνικός λαός διά της ψήφου του επέλεξε λαϊκισμό, επέλεξε επιστροφή μισθών και συντάξεων, επέλεξε διορισμούς στο δημόσιο, επέλεξε Τσίπρα, Καμμένο και Μιχαλολιάκο, που θα διώξουν την τρόικα και θα αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια της χώρας διεθνώς.

Το έχουμε πει πολλές φορές, το λέμε ξανά: η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως εμάς. Είναι εμφανές ότι δεν επιθυμούμε λύση με θυσίες και ιδρώτα, αλλά τη "λύση" την εύκολη και εθνικά υπερήφανη. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, αλλά η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες των αλλόκοτων επιλογών μας πλησιάζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: