9/5/12

Για έναν αξιόπιστο τρίτο πόλο

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης απέναντι στον αποτυχημένο δικομματισμό και τον λαϊκισμό, αριστερόστροφο και δεξιόστροφο. Η οργή, η απογοήτευση, το αδιέξοδο των ψηφοφόρων τούς οδήγησε είτε στην αποχή, παρά την τεράστια σημασία των εκλογών, είτε σε επιλογές που επιτείνουν την απελπισία και δεν αποτελούν τη λύση στα προβλήματα του τόπου, όπως η Χρυσή Αυγή και ο ΣυΡιζΑ (κάτι που κατέστη ήδη εμφανές, με την γκάφα της "αξιοποίησης" των καταθέσεων).

Μέσα όμως στο γενικότερο κλίμα προβληματισμού, το αποτέλεσμα των εκλογών γεννά την ελπίδα. 6,5% των ψηφοφόρων στράφηκε προς τα τρία φιλελεύθερα κόμματα του κέντρου, τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, τη Δημιουργία ξανά του Θάνου Τζήμερου και τη Δράση του Στέφανου Μάνου. Για να είμαστε συνεπείς, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ειδικά τα δύο τελευταία κόμματα έτυχαν δυσανάλογα μεγάλης προβολής από ΜΜΕ συγκεκριμένου ομίλου. Αυτό όμως δε λέει τίποτε -όλοι οι υπόλοιποι προβάλλονταν από όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ανάμεσα στους συμπολίτες μας που ξαναέδωσαν ψήφο "μπετόν αρμέ" σε ό,τι πάντα στήριζαν, που υπέκυψαν στα λαϊκιστικά χαϊδέματα και στις επιλογές λάιφ-στάιλ, μερικές χιλιάδες άνθρωποι προβληματίστηκαν. Άκουσαν αυτά τα τρία κόμματα που ήταν ίσως τα μόνα που κάτι είχαν να πουν. Άκουσαν προτάσεις ρηξικέλευθες και πρωτοποριακές, ίσως κυνικές και ακραίες. Ακόμα και αν δεν τις ασπάστηκαν όλες και πλήρως, η δική τους ψήφος έστειλε το πραγματικό μήνυμα των εκλογών: κάτι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Άμεσα, ριζικά και οριστικά.

Προσωπικές ίσως εμμονές, ακόμα και κάποιου βαθμού αλαζονεία των τριών αρχηγών, δεν επέτρεψε την κοινή κάθοδο, που θα εξασφάλιζε την εκπροσώπηση αυτού του τόσο απαραίτητου ρεύματος σκέψης στο κοινοβούλιο. Αλήθεια, η Βουλή έχει χώρο για τον Μιχαλολιάκο και τους φίλους του, αλλά όχι για την Ντόρα και τον Μάνο; (Μέχρι και σήμερα, που είναι πλέον σαφές ότι η άτυπη τριχοτόμηση του χώρου έκανε ζημιά, ο κ. Τζήμερος επιμένει στη μοναξιά του. Γιατί άραγε;)

Προσωπικές αντιμαχίες πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά το ευρύτερο συμφέρον πρέπει να τις παραμερίσει. Και δε μιλάμε για συμφέρον στενά κομματικό ή ιδεολογικό, αλλά για το συμφέρον του τόπου, διότι αν κάποιοι έπεισαν ότι έχουν προτάσεις να φέρουν προς συζήτηση και ότι νοιάζονται για ρεαλιστικές λύσεις, όλοι προέρχονταν από αυτόν τον χώρο.

Δίπλα στο 6,5% θα προσθέσουμε κι άλλους. Ναι, η κοινή κάθοδος των τριών δε σημαίνει ότι τα ποσοστά τους θα αθροίζονταν. Αν όμως αυτό συνέβαινε; Αν η φωνή τους ήταν κοινή, πόσο απίθανο θα ήταν να προσελκύσουν αυτοί την ψήφο "διαμαρτυρίας" όλων των απογοητευμένων από τα δύο κόμματα, αντί να ενισχύονται οι γραφικοί και ακραίοι; Δική μας πεποίθηση είναι πως ένα τέτοιο κόμμα του κέντρου, με συγκροτημένο πρόγραμμα και ρεαλιστικές προτάσεις, θα κατέγραφε διαρκώς αυξανόμενα ποσοστά, κατά πάσα πιθανότητα διψήφια.

Η αιτία είναι απλή: και μέσα στο ΠαΣοΚ και τη ΝΔ υπάρχουν καταπιεσμένες δυνάμεις που, αντί να πιστεύουν στα κούφια λόγια, ποθούν την πραγματική κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική αλλαγή.

Δείγματα υπάρχουν, ακόμα και ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα που έχουν ασκήσει εξουσία. Η Διαμαντοπούλου πάλεψε με το καρτέλ των πανεπιστημιακών. Ο Ραγκούσης με τα τοπικά μικροπολιτικά συμφέροντα. Ο Μόσιαλος με τους δημοσιογράφους, για να περισώσει λίγο από το δημόσιο χρήμα. Και μέσα στη ΝΔ, πολιτικοί όπως ο Χατζηδάκης και ο Δένδιας έδειξαν ότι μπορούν να λάβουν αποφάσεις και να φέρουν εις πέρας μία αποστολή όταν την αναλαμβάνουν. Όταν είναι ο Μητσοτάκης που εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς, μετέχοντας σε κόμμα υπό την ηγεσία Σαμαρά - Φαήλου - Λαζαρίδη, φέροντας ένα τόσο βαρύ επώνυμο και κόντρα στην αδελφή του, τι μήνυμα άραγε θέλει να στείλει ο λαός;

Δεν πρόκειται βέβαια να προσφέρουμε αγιογραφίες σήμερα. Ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει λόγους και έργα. Όμως είναι αναντίρρητο ότι δυνάμεις που πιστεύουν στον ρεαλιστικό εκσυγχρονισμό της χώρας υπάρχουν όχι μόνο σε μικρά κόμματα περισσότερο ή λιγότερο άφθαρτων και επιτυχημένων, αλλά και στα παλαιά κόμματα εξουσίας.

Ιδού λοιπόν η ιστορική ευκαιρία. Αντί να συζητάμε για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί η νεκρανάσταση του ΠαΣοΚ και η επανένωση της κεντροδεξιάς υπό κάποιον κύριο Σαμαρά (!!!), τον αποκλειστικά υπεύθυνο για τη διάλυσή της, ήρθε η ώρα για τη σύμπηξη ενός μεταρρυθμιστικού μετώπου απαλλαγμένου από ιδεολογικές εμμονές. Αντί απλά να συζητούμε για το τέλος του δικομματισμού, ήρθε η ώρα για τη σύσταση ενός αξιόπιστου τρίτου κυβερνητικού πόλου. Αντί οι πολιτικοί μας να διαγκωνίζονται στον λαϊκισμό, ήρθε η ώρα για πραγματική προγραμματική αντιπαράθεση.

Οι τρεις τους, με την προσθήκη των όποιων πρόθυμων και σοβαρών έχουν απομείνει σε ΠαΣοΚ και ΝΔ, μπορούν να σπάσουν τα ιδεολογικά στεγανά, να υπερβούν τους κομματικούς διαχωρισμούς και, επιτέλους, να παραγάγουν πολιτικές προτάσεις.

Θα τολμήσουν;

Δεν υπάρχουν σχόλια: