21/6/12

Κυβέρνηση για κλάματα

Φυσικά και δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από τον κ. Σαμαρά. Αλλά αν μπορεί κανείς να μας εξηγήσει πώς στην ίδια κυβέρνηση χωράνε τρία άχρηστα υπουργεία, Μακεδονίας - Θράκης, Τουρισμού και Ναυτιλίας, και δύο υπουργεία μαμούθ, τα Παιδείας - Πολιτισμού και Ανάπτυξης - Υποδομών, θα είχε ενδιαφέρον να τον ακούσουμε.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι δέκα διευρυσμένα υπουργεία είναι αρκετά για τη χώρα, αρκεί να εφαρμοσθεί η διοικητική μεταρρύθμιση στην πράξη και να μεταφερθούν αρμοδιότητες σε υπηρεσιακούς παράγοντες και τις περιφέρειες. Δεν αρκεί να καταργούμε το υπουργείο και να το κολλάμε σε ένα άλλο, αλλιώς η εξέλιξη θα είναι ανάλογη αυτής των κυβερνήσεων Παπανδρέου με τα υπουργεία που ανοιγοκλείνανε σε κάθε ανασχηματισμό.

Επίσης, η καραγκιοζλίδικη λογική της ίδρυσης υπουργείων για να "δοθεί έμφαση σε κάποιους τομείς" δεν πρόκειται να εκλείψει ποτέ. Υπουργείο Τουρισμού; Δηλαδή το 2004 με τον Αβραμόπουλο και μετά με τη Φάνη Πάλλη γεμίσαμε τουρίστες; Αναμένονται επίσης με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι πολυποίκιλες αρμοδιότητες του Μακεδονίας - Θράκης, ενός υπουργείου που ως Θεσσαλονικιό, Μακεδόνα και Έλληνα με προσβάλλει όσο τίποτε άλλο. Αιγαίου, αλήθεια, γιατί δεν έχουμε;

Εν πάση περιπτώσει, δεν ξέρω πώς θα σταθεί η Κεφαλογιάννη, ο Λυκουρέντζος (Κύριε ελέησον) και ο Καράογλου δίπλα στον Μανιτάκη και τον Ράπανο, αλλά η επιτυχία τους θα είναι κέρδος για τη χώρα και για όλους μας, οπότε όχι απλά την ευχόμαστε, αλλά την προσδοκούμε. Άλλο αν είμαστε βέβαιοι ότι, με τόσους άχρηστους πολιτικάντηδες να φοράνε τα υπουργικά κοστούμια, η αποτυχία είναι πολύ πιο πιθανή.

Τέλος πάντων, για του στραβού Σαμαρά το δίκιο, η συμμετοχή πολλών εξωκοινοβουλευτικών κρίνεται θετικά, το ίδιο και η κατάργηση του Πολιτισμού (άλλο εντελώς άχρηστο υπουργείο). Αν όμως δούμε πόσοι από τους νέους υπουργούς είχαν θητεύσει στις κυβερνήσεις Καραμανλή, και μάλιστα στα ίδια πόστα, δε μένει παρά να αναρωτηθούμε ποιο ήταν το θεάρεστο έργο τους τότε, για το οποίο δεν είχαμε πάρει χαμπάρι, αλλά ενετόπισε ο μέγας ηγέτης.

20/6/12

Συγχαρητήρια κύριε Σαμαρά

Με το μεγαλύτερο πολιτικό κόμπλεξ της σύγχρονης ιστορίας να έχει λυθεί, την αηδιαστικότερη πολιτική φιλοδοξία να έχει εκπληρωθεί και την γραφικότερη πολιτική καρικατούρα να έχει ορκισθεί Πρωθυπουργός, και λίγες ώρες πριν η ξεκαρδιστική επιθεώρηση "Κυβέρνηση Σαμαρά" αρχίσει να ανεβάζει τις ολιγάριθμες παραστάσεις της σκορπώντας άφθονο γέλιο με τα σκετς "έξω η τρόικα", "εθνική αξιοπρέπεια" και "λεφτά στην αγορά", με απολύτως τίμιο και ντόμπρο τρόπο αποζητώ μία απάντηση: γι' αυτό το πράμα έχει μείνει η χώρα τόσον καιρό ακυβέρνητη;

Τον Νοέμβριο ο Παπανδρέου έκανε ό,τι είχε δειλιάσει να κάνει έναν χρόνο πριν, περίπου τέτοιες μέρες. Ομολόγησε ότι απέτυχε και ότι αδυνατούσε να κυβερνήσει μόνος του. Εκείνη τη στιγμή δόθηκε η μεγάλη ευκαιρία στον Σαμαρά να προσφέρει υπηρεσίες στη χώρα, παραμερίζοντας τις φιλοδοξίες του και συναινώντας στη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, υπό τον Παπαδήμο ή όποιον άλλον, με στελέχη άξιους ανθρώπους εκτός κυκλωμάτων και κομμάτων.

Η στάση του δεν ήταν αυτή. Αδυνατώντας να κρύψει την αβελτηρία του, βγήκε καμαρώνοντας ότι έριξε την κυβέρνηση (αυτό το είχε ξανακάνει, άλλωστε) και ότι επέβαλε τη διεξαγωγή εκλογών. Για τον Φεβρουάριο...

Πόσα συγχαρητήρια να του δώσουμε; Βγήκε Πρωθυπουργός, αλλά να τι κατάφερε:
  • Τον Νοέμβριο η χώρα είχε κυβέρνηση αποτελούμενη από το ΠαΣοΚ, τη ΝΔ και ένα μικρότερο κόμμα, τον ΛαΟΣ. Αυτό γίνεται και σήμερα. Άλλωστε, η κυβέρνηση Παπαδήμου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης απο 255 βουλευτές. Ο Σαμαράς θα λάβει το πολύ από 179. Έχει άραγε μεγαλύτερη πολιτική νομιμοποίηση;
  • Τότε ο ΣυΡιζΑ κυμαινόταν σε μονοψήφια επίπεδα και σαφώς δεν είχε αναπτύξει τη δυναμική και το θράσος που έχει σήμερα, καθιστώντας τον βίο αβίωτο, ως αξιωματική αντιπολίτευση πλέον.
  • Τότε δεν υπήρχε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή, που θα φέρει την αντιπαράθεση σε πρωτόγνωρα επίπεδα.
  • Τότε υπήρχε ακόμα ζωντανή η προσδοκία ένας σοβαρός άνθρωπος να συγκροτήσει μία ολιγομελή κυβέρνηση αρίστων και να γλιτώσει τη χώρα από τα χειρότερα.
Τι άλλαξε, λοιπόν; Μεσολάβησαν δύο εκλογικές αναμετρήσεις όπου οι κυβερνητικοί εταίροι καταβαραθρώθηκαν, ο Σαμαράς αποδείχθηκε ότι εκφράζει κάτω από 20% των ψηφοφόρων, πολύ λιγότερο στην πραγματικότητα αν ληφθούν υπόψιν οι προσωπικοί και κομματικοί μηχανισμοί. Ο ίδιος και το ΠαΣοΚ αποδυναμώθηκαν, ο Καρατζαφέρης αφανίσθηκε, καθιστώντας έτσι και τη θέση του Κουβέλη δυσχερή, διότι πρέπει ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί για να μην έχει αντίστοιχη μοίρα.

Αυτή η κυβέρνηση έχει τάχα λαϊκή εντολή; Και τι είδους εντολή; Να κάνει τι και με ποιους; Αυτή η κυβέρνηση γιατί είναι μακράς πνοής, και όχι ειδικού σκοπού; Αυτή η κυβέρνηση γιατί είναι συνεργασίας, και όχι κυβέρνηση ΝΔ με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη να σφυρίζουν αδιάφορα, όπως ο Σαμαράς τον Νοέμβριο; Το μόνο νέο είναι ότι έχουμε Πρωθυπουργό τον... Σαμαρά! Αυτό μας ένοιαζε, αυτό μας έκαιγε! Και όλα τα υπόλοιπα, τα ίδια, απλά με άλλα πρόσωπα.

Εν ολίγοις χάσαμε 9 μήνες μένοντας ακυβέρνητοι, διότι και ο Παπαδήμος ανέχθηκε να μείνει δέσμιος των κομμάτων. Ισχυρή κυβέρνηση δε διαθέτουμε, μεσολάβησαν οι εκλογές όπου ο λαός στήριξε τους απατεώνες, τους λαϊκιστές και τους άσχετους, και σήμερα, με τόσο χρόνο χαμένο, τη χώρα διαλυμένη στο εσωτερικό και ταπεινωμένη στο εξωτερικό, ρωτάω: κύριε Σαμαρά, άξιζε τον κόπο;

*****

Αδιαφορώ παντελώς για τα πρόσωπα, για τα κόμματα, για τα συνθήματα. Επειδή με ενδιαφέρει μόνο το καλό της χώρας ελπίζω να βγω ψεύτης, αλλά η βεβαιότητα ότι αυτή η κουστωδία υπό τον Τρελαντώνη θα διαλύσει τον τόπο ρίχνοντάς τον στα χέρια του Τσίπρα σε λίγους μήνες, δεν είναι αυθαίρετη. Το έχει πει ο ίδιος ο νέος Πρωθυπουργός (τρομάρα να τού 'ρθει): ξέρουμε ποιος είναι, ξέρουμε από πού κατάγεται, ξέρουμε τι πέρασε και τι έκανε για να φτάσει μέχρι εδώ. Όλες οι προδοσίες, οι κωλοτούμπες, οι συμβιβασμοί, οι εκπτώσεις στην ηθική του, η καπηλεία των ιερών και των οσίων της παράταξης που υποτίθεται ότι τον εκφράζει, οι εκβιασμοί προς τον κόσμο, τα ψευτοδιλήμματα, όλα, απέδωσαν.

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κύριε Σαμαρά. Γίνατε Πρωθυπουργός. Παραμένετε αποτυχημένος, διότι είστε ο Πρωθυπουργός του 19%. Παραμένετε ανίκανος, γιατί τίποτα δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη όσα προηγήθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια και τα τελευταία 20 χρόνια. Παραμένετε ένας άνθρωπος τόσο ποταπός και μικρός που ενώ γύρισε να γλείψει εκεί που έφτυνε, την Ντόρα και τον ΛαΟΣ, που ενώ απαρνήθηκε όλα όσα υποτίθεται ότι εξέφραζε τόσους μήνες, δεν τολμήσατε ούτε μια στιγμή να ομολογήσετε τα τεράστια λάθη σας, την τερατώδη σας ανεπάρκεια.

Σήμερα γίνατε Πρωθυπουργός. Σήμερα γίνατε απλά πιο επικίνδυνος για τον τόπο.

14/6/12

Απέσβετο και λάλον ύδωρ

Υπό κανονικές συνθήκες ο τίτλος της τελευταίας προεκλογικής ανάρτησης θα ήταν "προεκλογικοί χρησμοί" και θα κάναμε όπως πάντα τις προβλέψεις μας για το αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά η παράδοση θα σπάσει και ο λόγος είναι μάλλον εύκολα αντιληπτός: μού είναι αδύνατο να επιχειρήσω εκτίμηση της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος όταν και εγώ ο ίδιος δεν ξέρω καλά - καλά τι θα κάνω την Κυριακή πίσω από το παραβάν.

Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα, ούτε για υπεκφυγή. Το ενωτικό κάλεσμα Σαμαρά για μένα είναι υποκριτικό: αν πράγματι ήθελε να επανενώσει την παράταξη, ώφειλε πρώτα να αποσύρει τον εαυτό του, αφού λειτούργησε εξόχως διχαστικά. Είναι ο άνθρωπος που διέλυσε σε σαράντα κομμάτια το κόμμα του και εν συνεχεία παρουσίασε ως επιτυχία τον προσεταιρισμό πέντε - έξι πολιτικών που αποζητούσαν την πολιτική τους επιβίωση. Σε τι άλλαξε η ΝΔ και αξίζει σήμερα να τη στηρίξουμε;

Προσωπικά, βρίσκω το επιχείρημα "ψηφίστε με, για να μη βγει ο Τσίπρας" και εκβιαστικό και αντιδημοκρατικό. Ο καθένας μας φέρει την απόλυτη ευθύνη για τις επιλογές του -αλλά μόνο για τις δικές του! Αν η πλειοψηφία επιλέξει τον ΣυΡιζΑ, όσοι τον ψηφίσουν είναι υπεύθυνοι για την επιλογή τους και όχι όλοι εμείς που δε θα ψηφίσουμε ΝΔ, ούτε η συμπεριφορά των υπολοίπων είναι λογικό να καθορίσει τη δική μας, και μάλιστα να μας οδηγήσει στην επιλογή ενός εγκληματικά και επικίνδυνα ανίκανου παλαιοπολιτικάντη του χειρίστου είδους, όπως ο Σαμαράς. Δεν μπορεί να μας ζητά να βάλουμε στην άκρη τις αρχές και τη λογική μας, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δεν μπορεί να βάλει στην άκρη την εμετική φιλοδοξία του να γίνει Πρωθυπουργός.

Για τον ΣυΡιζΑ, ούτε λόγος να γίνει. Η αποθέωση του λαϊκισμού, της ανευθυνότητας, του βαθέος ΠαΣοΚ, όλα αυτά που διέλυσαν τον τόπο τόσα χρόνια καλπάζουν ξανά προς την εξουσία... Επαναλαμβάνω: ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην γκρινιάζει μετεκλογικά για το νέο "λεφτά υπάρχουν", όταν ξανα-αποδειχθεί ότι... δεν υπάρχουν.

Θα μπορούσα να ψηφίσω ΠαΣοΚ. Για την ακρίβεια ήμουν έτοιμος, από τη στιγμή που όλα όσα σιχαινόμουν στο κόμμα αυτό μεταπήδησαν σαν τα ποντίκια από το βυθιζόμενο καράβι προς τον ΣυΡιζΑ. Άλλωστε ο Βενιζέλος είναι ένας ικανός και έξυπνος άνθρωπος. Αλλά η παρουσία σοβαρών μεταρρυθμιστικών φωνών, όπως του Ραγκούση, του Μόσιαλου και της Διαμαντοπούλου (της υπουργού που κατήργησε το κατάπτυστο ακαδημαϊκό άσυλο!), δεν έφερε αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι από αυτούς αποτελούν ξένο σώμα για το ΠαΣοΚ, που προτιμά να προβάλλει το έργο (;;;) του Λοβέρδου. Εμείς που υπηρετούμε τη δημόσια υγεία ξέρουμε πόσα χρήματα μάς χρωστάει, ξέρουμε ότι τα φαρμακεία κλείνουν λόγω των ανεξόφλητων χρεών, ξέρουμε ότι φάρμακα και υλικά δεν υπήρχαν ούτε πριν την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Την ημέρα που αυτός ο άνθρωπος κουνούσε το κεφάλι του συμφωνώντας με την εκπρόσωπο των καρκινοπαθών για τα φάρμακα, την ημέρα που τόλμησε να κατηγορήσει τον υπουργό της μίας εβδομάδας για το χάος που του κληροδότησε, κατάλαβα ότι ένα κόμμα που φιλοξενεί τέτοιους πολιτικάντηδες, και τους πλασάρει μάλιστα και ως επιτυχημένους, μού είναι αδύνατον να το ψηφίσω.

Από εκεί και πέρα, τον δεξιό λαϊκισμό του Καμμένου τον σιχαίνομαι, άλλωστε ο άνθρωπος αποδείχθηκε ότι γνωρίζει ελάχιστα για θέματα που ήθελε να "ανεβάσει", όπως η ΑΟΖ, για την οποία έχει πλήρη άγνοια. Για τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος (μην ξεχνάμε ότι ενόσω η ΧΑ εγκαλείται για αντιδημοκρατική ατζέντα το ΚΚΕ επισήμως εργάζεται για την κατάλυση της "αστικής δημοκρατίας", δηλαδή του πολιτεύματος) ούτε λόγος δεν μπορεί να γίνει.

Μου μένουν, λοιπόν, ο Τζήμερος, που όμως δεν πείθει πια ότι εκφράζει το νεό και φρέσκο με τα λάθη που έγιναν το προηγούμενο διάστημα, ο ΛαΟΣ, που αποτελεί περισσότερο συγγενική ιδεολογικά επιλογή, αλλά λαϊκιστική, αναξιόπιστη και ασταθή, και η ΔημΑρ, που, αντίθετα, είναι ιδεολογικά μακριά μου, αλλά σταθερά φιλοευρωπαϊκή και σοβαρή.

Θα κινηθώ, λοιπόν, ανάμεσα στις δύο τελευταίες επιλογές: στον ΛαΟΣ της παραδοσιακής δεξιάς και στην υπεύθυνη κεντροαριστερά της Ευρώπης ενός ανθρώπου που εκτιμώ για το ήθος και τη συμπεριφορά του. Προβάδισμα, παραδόξως, έχει η ΔημΑρ. Μάλιστα η δήλωση - τοποθέτηση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου έδωσε σε όλους εμάς τους ψύχραιμους κεντροδεξιούς που λοξοκοιτάγαμε προς το κόμμα Κουβέλη και νιώθαμε... έκπληξη, απορία και ιδεολογικές ενοχές, την εξήγηση και απενοχοποίηση.

Για την ιστορία, στις 6 Μαΐου έδωσα την ψήφο μου στην Ντόρα, έστω και με μισή καρδιά, έστω και αν ήξερα ότι δε θα έμπαινε στη Βουλή και θα γύρναγε στη ΝΔ χωρίς να θέσει όρους απόσυρσης του Σαμαρά. Η ενωμένη κεντροδεξιά προφανώς και δε με συγκίνησε. Ας περιμένει ο Σαμαράς εκλογικά οφέλη, ας μας εξηγήσει και η Ντόρα γιατί γύρισε στους "αδιόρθωτους".

Παρά λοιπόν την αδυναμία μου να εξηγήσω και να προβλέψω ακόμα και τη δική μου συμπεριφορά, η γενικότερη αίσθηση είναι ότι ΝΔ και ΣυΡιζΑ κονταροχτυπιούνται κοντά στο 30% με διαφορά μεταξύ τους μικρότερη της μονάδας.

Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις, παρά το κλίμα αντισυριζικής πανστρατιάς και επειδή ο λαϊκισμός αποτελεί τη μόνη σταθερά των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο ΣυΡιζΑ θα κερδίσει τις εκλογές. Πρόκειται για ενδεχόμενο που απεύχομαι, αλλά δεν ασπάζομαι την εκτίμηση ότι μέσα σε μία ώρα θα έχει διαλύσει τη χώρα. Δεν πιστεύω ότι οι νάνοι που θα στελεχώσουν μία κυβέρνηση Τσίπρα θα κάνουν τίποτε άλλο από το να υποκύψουν στις διεθνείς επιταγές.

Για τους υπόλοιπους οι εκτιμήσεις είναι ακόμα πιο δύσκολες. Το ΠαΣοΚ πραγματοποίησε αναιμική παρουσία στην προεκλογική περίοδο -δε θα εκπλαγώ αν πέσει πιο χαμηλά. Ο Κουβέλης θα χάσει όσους ονειρεύονται κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά θα εισπράξει την ψήφο όσων "τρόμαξαν" από την ενίσχυση του ΣυΡιζΑ και δε θέλουν να γυρίσουν στον παλιό δικομματισμό. Ο Καμμένος λογικά θα πέσει, όπως και η Χρυσή Αυγή, ενώ το ΚΚΕ θα κρατήσει τις μπετόν-αρμέ ψήφους του. Ο ΛαΟΣ δύσκολα θα πιάσει το όριο του 3%, αλλά δεν αποκλείεται να εισπράξει αντίστοιχα "τρομαγμένες" ψήφους από τη ΧΑ, ενώ ο Τζήμερος ξεφούσκωσε γρήγορα λόγω των λαθών του.

Κλείνοντας, δύο λόγια για τον τίτλο. Κατά το έτος 361 εστάλη από τον Ιουλιανό στους Δελφούς ο φίλος του Ορειβάσιος, ιατρός από την Πέργαμο, για να εργασθεί για την ανόρθωση του Μαντείου, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Αυτοκράτορα να επαναφέρει την ελληνική εθνική θρησκεία, το δωδεκάθεο. Η Πυθία, για να του δείξει πόσο μάταιη ήταν η προσπάθεια, έδωσε τον παρακάτω χρησμό: "Είπατε τώ βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, ουδέ παγάν λαλέουσαν. Απέσβετο και το λάλον ύδωρ."

Ουσιαστικά, η φράση σηματοδοτεί το τέλος του ένδοξου αρχαίου ελληνικού κόσμου. Τη χρησιμοποιώ, λοιπόν, διττά, όχι μόνο λόγω αδυναμίας διατύπωσης του προεκλογικού "χρησμού", αλλά και διότι οι επικείμενες εκλογές ίσως σηματοδοτήσουν το τέλος μίας ιστορικής περιόδου που χαρακτηρίσθηκε από τη σταθερότητα της δημοκρατίας και την πρόοδο για τη χώρα.

Δε θα ευχηθώ αυτό να μη συμβεί. Δε θα ευχηθώ ως διά μαγείας να επιστρέψουμε στα χρόνια της ευμάρειας των δανεικών, του καταναλωτικού οργίου και του ξιπασμένου εντυπωσιασμού. Θα ευχηθώ ό,τι και αν μας περιμένει τα επόμενα χρόνια να αποδειχθεί προς όφελος της πατρίδας μας.

10/6/12

Εναντίον όλων

Η συνεύρεση του κ. Κασιδιάρη με τις κ.κ. Κανέλλη και Δούρου στο πλατώ του κ. Παπαδάκη ήταν, με αστρολογικούς όρους, μία απροσδόκητη συναστρία βίας. Η τηλεοπτική βία της αποχαύνωσης των μαζών φιλοξένησε τις δύο μορφές λεκτικής βίας: την ελκυστική, αυτήν του λαϊκισμού, και την επιθετική, τη βία των ύβρεων και της απαξίωσης (με την προσθήκη και λάιτ σωματικής διά του ριζοσπαστείου ραπίσματος). Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει και ο εκφραστής της κατ' εξοχήν σωματικής βίας, ώστε να είμαστε πλήρεις.

Ας ξεκινήσουμε από την τελευταία. Ο κ. Κασιδιάρης προβαίνει σε μία αδιανόητη ενέργεια ξυλοκοπώντας την συνομιλήτριά του, όχι τόσο διότι είναι φασίστας, νεοναζί και τα τοιαύτα, όσο διότι, ανεξάρτητα από το τι νοσηρές ιδέες έχει στο κεφάλι του, η συμπεριφορά του είναι μπολιασμένη με τη βία. Αυτός έτσι έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του. Το αν έτσι έχουν μάθει και οι υπόλοιποι χρυσαυγίτες είναι στην κρίση του καθενός, αλλά τα σημάδια αυτό δείχνουν.

Ο εκπρόσωπος της ΧΑ, ωστόσο, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Ένα βήμα πιο πέρα π.χ. από τον κ. Τατσόπουλο του ΣυΡιζΑ με τα ιπτάμενα ποτήρια και το μνημειώδες "να πας να γαμηθείς". Διότι ήταν το μέλος του ΣυΡιζΑ που έδειξε τον δρόμο, αρπάζοντας τον εκπρόσωπο της Δράσης από το χέρι, στην συγκεκριμένη εκπομπή. Το ότι δεν άστραψε χαστούκι ή ότι το νερό, στην πρώτη περίπτωση, απλά αναπήδησε εντυπωσιακά χωρίς να περιλούσει τη διπλανή του δεν ήταν μόνο θέμα συγκυρίας. Είχε να κάνει όμως με το γεγονός ότι οι αριστεροί μας δεν λύνουν τις διαφορές τους με το ξύλο ή ότι απλά δεν τον αποκαλούσαν συστηματικά, αλλά μόνο... εκτάκτως, φασίστα;

Αθώες περιστερές στην πολιτική δεν υπάρχουν. Το ΚΚΕ εδώ και δεκαετίες διατηρεί το μονοπώλιο της διανομής ύβρεων κατά πάντων. Όποιος διαφωνεί με τον σύγχρονο πολιτικό του λόγο είναι φασίστας, εκφραστής του κεφαλαίου, υπάλληλος των μονοπωλίων και κατά κανόνα ξεδιψά με το αίμα του λαού. Η λεκτική βία, που η ελληνική αριστερά χρησιμοποιεί κατά κόρον στον δημόσιο διάλογο, είναι εξ ίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη για το πολίτευμα. Ο λόγος είναι ότι τη συνηθίσαμε. Αναρωτήθηκε κανείς π.χ. ποιος έδωσε το δικαίωμα στην κ. Κανέλλη να υποβάλει σε εξετάσεις δημοκρατικότητας τον συνομιλητή της; Σε τι διαφέρει εκείνη όταν τον χτυπά με τον Ριζοσπάστη; Η δική της είναι συμπεριφορά που εντάσσεται στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου;

Οι πιο ύπουλες μορφές βίας, ωστόσο, είναι οι συγκεκαλυμμένες, του κ. Παπαδάκη και της κ. Δούρου.

Ο δημοσιογράφος χειραγωγεί διά της ανοχής του τη σύρραξη και δεν προστατεύει τον Κασιδιάρη όταν, αντί οι συνομιλητές του να τον εκθέσουν για την πνευματική και πολιτική του ένδεια, τον εγκαλούν ως εγκληματία και φασίστα. Και εγώ μπορεί να πιστεύω το ίδιο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση δε θα τον έβαζα στο σπίτι μου. Ο Παπαδάκης ώφειλε να επαναφέρει στην τάξη τις δύο κυρίες και δεν το έκανε για λόγους που όλοι γνωρίζουμε. Όταν, δε, σηκώνεται κραυγάζοντας με απόγνωση "όχι, όχι" καταντά αστείος. Δεν μπαίνει καν ανάμεσα στους δύο... Η κατάντια των ΜΜΕ είναι αυτή ακριβώς: υποδαύλιση ανούσιων αντιπαραθέσεων σε υψηλότατους τόνους, αδιαφορία για τις συνέπειες και υποκρισία όταν το πράγμα ξεφύγει.

Η βία που ασκεί η κ. Δούρου είναι ο λαϊκισμός, τεχνική εξαιρετικά προσφιλής και στη δεξιά. Δεν είναι βέβαια ατομική, αλλά συλλογική. Ο ΣυΡιζΑ υπόσχεται καλύτερες μέρες, με αποτέλεσμα να ασκεί πειθαναγκασμό στο εκλογικό σώμα. Όταν οι "άλλοι" μιλάνε για περικοπές, απολύσεις, εξυγίανση και θυσίες και η "προοδευτική" αριστερά υπόσχεται προσλήψεις και κατάργηση των μνημονίων "τους", η βία που ασκείται στον κόσμο ανέρχεται πλέον σε άλλο επίπεδο. Τα ψέματα του ΣυΡιζΑ θα καταπέσουν το ίδιο γρήγορα με αυτά του Σαμαρά και του Παπανδρέου, διότι όσο και να αρνούνται οι φίλοι του Τσίπρα την πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά τις συνέπειες θα τις βιώσουν και πάλι τα ευάλωτα κορόιδα.

Τις εντυπώσεις, όμως, έκλεψε ο κ. Παυλόπουλος, με ρόλο ξεχωριστό, αλλά και εμβληματικό. Η μόνη του αντίδραση μπροστά στον χαμό ήταν μία ελαφρά κίνηση προς το πλάι για να μη βραχεί. Αλήθεια, αυτή δεν ήταν η γαλάζια κυβερνητική πενταετία; Ατάραχη, αδρανής και "να μη λερώσουμε τα χέρια μας"; Ο συνειρμός έχει γίνει από πολλούς: ο κ. Παυλόπουλος κράτησε την ίδια στάση όταν καιγόταν η Αθήνα το 2008. Δεν έκανε τίποτε, τάχα "για να μη χυθεί αίμα". Ειρωνικά το ίδιο δήλωσε και προχθές: αν σηκωνόταν το στούντιο θα γινόταν ρινγκ, λες και ήταν σε θέση να τα βάλει με τον χρυσαυγίτη, λάτρη των πολεμικών τεχνών. Αντί να ομολογήσει ότι, όπως και το 2008, δεν μπορούσε και δεν τόλμησε να κάνει κάτι...

Όμως τότε κάποιοι μιλούσαν για "εξέγερση" των νέων. Πέρυσι στο Σύνταγμα οι αγανακτισμένοι ήταν και αυτοί "κίνημα". Οι αναρχικοί είναι "απελπισμένοι". Όσοι γρονθοκοπούν και καθυβρίζουν τους πολιτικούς είναι "δίκαια" εξοργισμένοι.

Τα γιαουρτώματα, τις μπουνιές, την απαξίωση του πολιτεύματος ("να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή"), τις ύβρεις, τις κατεβασμένες βιτρίνες και τις κατεστραμμένες περιουσίες δεν τις ανεχτήκαμε απλά. Τις περιβάλλαμε με τον πλέον λαμπρό ιδεολογικό μανδύα, αυτόν της λαϊκής κινητοποίησης, της επανάστασης, του νέου και του δυναμικού που σαρώνει και ανατρέπει.

Τα ραπίσματα του Κασιδιάρη στρέφονται εναντίον όλων μας. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις ύβρεις της Κανέλλη, και με τα ψέματα της Δούρου, και με την υποκρισία του Παπαδάκη, και με την αδράνεια και την ανικανότητα του Παυλόπουλου.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να δηλώνουμε σοκαρισμένοι από τη συμπεριφορά του χρυσαυγίτη. Ας πάψουμε, όμως, και να δηλώνουμε έκπληκτοι όταν ακούμε (από πάρα πολλούς, δυστυχώς) και την επανάληψη του αξέχαστου "καλά της τα 'πες της χαμούρας", που είχε πει ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Αυτοί είμαστε και εμείς τους επιλέξαμε.