10/6/12

Εναντίον όλων

Η συνεύρεση του κ. Κασιδιάρη με τις κ.κ. Κανέλλη και Δούρου στο πλατώ του κ. Παπαδάκη ήταν, με αστρολογικούς όρους, μία απροσδόκητη συναστρία βίας. Η τηλεοπτική βία της αποχαύνωσης των μαζών φιλοξένησε τις δύο μορφές λεκτικής βίας: την ελκυστική, αυτήν του λαϊκισμού, και την επιθετική, τη βία των ύβρεων και της απαξίωσης (με την προσθήκη και λάιτ σωματικής διά του ριζοσπαστείου ραπίσματος). Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει και ο εκφραστής της κατ' εξοχήν σωματικής βίας, ώστε να είμαστε πλήρεις.

Ας ξεκινήσουμε από την τελευταία. Ο κ. Κασιδιάρης προβαίνει σε μία αδιανόητη ενέργεια ξυλοκοπώντας την συνομιλήτριά του, όχι τόσο διότι είναι φασίστας, νεοναζί και τα τοιαύτα, όσο διότι, ανεξάρτητα από το τι νοσηρές ιδέες έχει στο κεφάλι του, η συμπεριφορά του είναι μπολιασμένη με τη βία. Αυτός έτσι έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του. Το αν έτσι έχουν μάθει και οι υπόλοιποι χρυσαυγίτες είναι στην κρίση του καθενός, αλλά τα σημάδια αυτό δείχνουν.

Ο εκπρόσωπος της ΧΑ, ωστόσο, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Ένα βήμα πιο πέρα π.χ. από τον κ. Τατσόπουλο του ΣυΡιζΑ με τα ιπτάμενα ποτήρια και το μνημειώδες "να πας να γαμηθείς". Διότι ήταν το μέλος του ΣυΡιζΑ που έδειξε τον δρόμο, αρπάζοντας τον εκπρόσωπο της Δράσης από το χέρι, στην συγκεκριμένη εκπομπή. Το ότι δεν άστραψε χαστούκι ή ότι το νερό, στην πρώτη περίπτωση, απλά αναπήδησε εντυπωσιακά χωρίς να περιλούσει τη διπλανή του δεν ήταν μόνο θέμα συγκυρίας. Είχε να κάνει όμως με το γεγονός ότι οι αριστεροί μας δεν λύνουν τις διαφορές τους με το ξύλο ή ότι απλά δεν τον αποκαλούσαν συστηματικά, αλλά μόνο... εκτάκτως, φασίστα;

Αθώες περιστερές στην πολιτική δεν υπάρχουν. Το ΚΚΕ εδώ και δεκαετίες διατηρεί το μονοπώλιο της διανομής ύβρεων κατά πάντων. Όποιος διαφωνεί με τον σύγχρονο πολιτικό του λόγο είναι φασίστας, εκφραστής του κεφαλαίου, υπάλληλος των μονοπωλίων και κατά κανόνα ξεδιψά με το αίμα του λαού. Η λεκτική βία, που η ελληνική αριστερά χρησιμοποιεί κατά κόρον στον δημόσιο διάλογο, είναι εξ ίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη για το πολίτευμα. Ο λόγος είναι ότι τη συνηθίσαμε. Αναρωτήθηκε κανείς π.χ. ποιος έδωσε το δικαίωμα στην κ. Κανέλλη να υποβάλει σε εξετάσεις δημοκρατικότητας τον συνομιλητή της; Σε τι διαφέρει εκείνη όταν τον χτυπά με τον Ριζοσπάστη; Η δική της είναι συμπεριφορά που εντάσσεται στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου;

Οι πιο ύπουλες μορφές βίας, ωστόσο, είναι οι συγκεκαλυμμένες, του κ. Παπαδάκη και της κ. Δούρου.

Ο δημοσιογράφος χειραγωγεί διά της ανοχής του τη σύρραξη και δεν προστατεύει τον Κασιδιάρη όταν, αντί οι συνομιλητές του να τον εκθέσουν για την πνευματική και πολιτική του ένδεια, τον εγκαλούν ως εγκληματία και φασίστα. Και εγώ μπορεί να πιστεύω το ίδιο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση δε θα τον έβαζα στο σπίτι μου. Ο Παπαδάκης ώφειλε να επαναφέρει στην τάξη τις δύο κυρίες και δεν το έκανε για λόγους που όλοι γνωρίζουμε. Όταν, δε, σηκώνεται κραυγάζοντας με απόγνωση "όχι, όχι" καταντά αστείος. Δεν μπαίνει καν ανάμεσα στους δύο... Η κατάντια των ΜΜΕ είναι αυτή ακριβώς: υποδαύλιση ανούσιων αντιπαραθέσεων σε υψηλότατους τόνους, αδιαφορία για τις συνέπειες και υποκρισία όταν το πράγμα ξεφύγει.

Η βία που ασκεί η κ. Δούρου είναι ο λαϊκισμός, τεχνική εξαιρετικά προσφιλής και στη δεξιά. Δεν είναι βέβαια ατομική, αλλά συλλογική. Ο ΣυΡιζΑ υπόσχεται καλύτερες μέρες, με αποτέλεσμα να ασκεί πειθαναγκασμό στο εκλογικό σώμα. Όταν οι "άλλοι" μιλάνε για περικοπές, απολύσεις, εξυγίανση και θυσίες και η "προοδευτική" αριστερά υπόσχεται προσλήψεις και κατάργηση των μνημονίων "τους", η βία που ασκείται στον κόσμο ανέρχεται πλέον σε άλλο επίπεδο. Τα ψέματα του ΣυΡιζΑ θα καταπέσουν το ίδιο γρήγορα με αυτά του Σαμαρά και του Παπανδρέου, διότι όσο και να αρνούνται οι φίλοι του Τσίπρα την πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά τις συνέπειες θα τις βιώσουν και πάλι τα ευάλωτα κορόιδα.

Τις εντυπώσεις, όμως, έκλεψε ο κ. Παυλόπουλος, με ρόλο ξεχωριστό, αλλά και εμβληματικό. Η μόνη του αντίδραση μπροστά στον χαμό ήταν μία ελαφρά κίνηση προς το πλάι για να μη βραχεί. Αλήθεια, αυτή δεν ήταν η γαλάζια κυβερνητική πενταετία; Ατάραχη, αδρανής και "να μη λερώσουμε τα χέρια μας"; Ο συνειρμός έχει γίνει από πολλούς: ο κ. Παυλόπουλος κράτησε την ίδια στάση όταν καιγόταν η Αθήνα το 2008. Δεν έκανε τίποτε, τάχα "για να μη χυθεί αίμα". Ειρωνικά το ίδιο δήλωσε και προχθές: αν σηκωνόταν το στούντιο θα γινόταν ρινγκ, λες και ήταν σε θέση να τα βάλει με τον χρυσαυγίτη, λάτρη των πολεμικών τεχνών. Αντί να ομολογήσει ότι, όπως και το 2008, δεν μπορούσε και δεν τόλμησε να κάνει κάτι...

Όμως τότε κάποιοι μιλούσαν για "εξέγερση" των νέων. Πέρυσι στο Σύνταγμα οι αγανακτισμένοι ήταν και αυτοί "κίνημα". Οι αναρχικοί είναι "απελπισμένοι". Όσοι γρονθοκοπούν και καθυβρίζουν τους πολιτικούς είναι "δίκαια" εξοργισμένοι.

Τα γιαουρτώματα, τις μπουνιές, την απαξίωση του πολιτεύματος ("να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή"), τις ύβρεις, τις κατεβασμένες βιτρίνες και τις κατεστραμμένες περιουσίες δεν τις ανεχτήκαμε απλά. Τις περιβάλλαμε με τον πλέον λαμπρό ιδεολογικό μανδύα, αυτόν της λαϊκής κινητοποίησης, της επανάστασης, του νέου και του δυναμικού που σαρώνει και ανατρέπει.

Τα ραπίσματα του Κασιδιάρη στρέφονται εναντίον όλων μας. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις ύβρεις της Κανέλλη, και με τα ψέματα της Δούρου, και με την υποκρισία του Παπαδάκη, και με την αδράνεια και την ανικανότητα του Παυλόπουλου.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να δηλώνουμε σοκαρισμένοι από τη συμπεριφορά του χρυσαυγίτη. Ας πάψουμε, όμως, και να δηλώνουμε έκπληκτοι όταν ακούμε (από πάρα πολλούς, δυστυχώς) και την επανάληψη του αξέχαστου "καλά της τα 'πες της χαμούρας", που είχε πει ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Αυτοί είμαστε και εμείς τους επιλέξαμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: