14/6/12

Απέσβετο και λάλον ύδωρ

Υπό κανονικές συνθήκες ο τίτλος της τελευταίας προεκλογικής ανάρτησης θα ήταν "προεκλογικοί χρησμοί" και θα κάναμε όπως πάντα τις προβλέψεις μας για το αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά η παράδοση θα σπάσει και ο λόγος είναι μάλλον εύκολα αντιληπτός: μού είναι αδύνατο να επιχειρήσω εκτίμηση της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος όταν και εγώ ο ίδιος δεν ξέρω καλά - καλά τι θα κάνω την Κυριακή πίσω από το παραβάν.

Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα, ούτε για υπεκφυγή. Το ενωτικό κάλεσμα Σαμαρά για μένα είναι υποκριτικό: αν πράγματι ήθελε να επανενώσει την παράταξη, ώφειλε πρώτα να αποσύρει τον εαυτό του, αφού λειτούργησε εξόχως διχαστικά. Είναι ο άνθρωπος που διέλυσε σε σαράντα κομμάτια το κόμμα του και εν συνεχεία παρουσίασε ως επιτυχία τον προσεταιρισμό πέντε - έξι πολιτικών που αποζητούσαν την πολιτική τους επιβίωση. Σε τι άλλαξε η ΝΔ και αξίζει σήμερα να τη στηρίξουμε;

Προσωπικά, βρίσκω το επιχείρημα "ψηφίστε με, για να μη βγει ο Τσίπρας" και εκβιαστικό και αντιδημοκρατικό. Ο καθένας μας φέρει την απόλυτη ευθύνη για τις επιλογές του -αλλά μόνο για τις δικές του! Αν η πλειοψηφία επιλέξει τον ΣυΡιζΑ, όσοι τον ψηφίσουν είναι υπεύθυνοι για την επιλογή τους και όχι όλοι εμείς που δε θα ψηφίσουμε ΝΔ, ούτε η συμπεριφορά των υπολοίπων είναι λογικό να καθορίσει τη δική μας, και μάλιστα να μας οδηγήσει στην επιλογή ενός εγκληματικά και επικίνδυνα ανίκανου παλαιοπολιτικάντη του χειρίστου είδους, όπως ο Σαμαράς. Δεν μπορεί να μας ζητά να βάλουμε στην άκρη τις αρχές και τη λογική μας, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δεν μπορεί να βάλει στην άκρη την εμετική φιλοδοξία του να γίνει Πρωθυπουργός.

Για τον ΣυΡιζΑ, ούτε λόγος να γίνει. Η αποθέωση του λαϊκισμού, της ανευθυνότητας, του βαθέος ΠαΣοΚ, όλα αυτά που διέλυσαν τον τόπο τόσα χρόνια καλπάζουν ξανά προς την εξουσία... Επαναλαμβάνω: ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην γκρινιάζει μετεκλογικά για το νέο "λεφτά υπάρχουν", όταν ξανα-αποδειχθεί ότι... δεν υπάρχουν.

Θα μπορούσα να ψηφίσω ΠαΣοΚ. Για την ακρίβεια ήμουν έτοιμος, από τη στιγμή που όλα όσα σιχαινόμουν στο κόμμα αυτό μεταπήδησαν σαν τα ποντίκια από το βυθιζόμενο καράβι προς τον ΣυΡιζΑ. Άλλωστε ο Βενιζέλος είναι ένας ικανός και έξυπνος άνθρωπος. Αλλά η παρουσία σοβαρών μεταρρυθμιστικών φωνών, όπως του Ραγκούση, του Μόσιαλου και της Διαμαντοπούλου (της υπουργού που κατήργησε το κατάπτυστο ακαδημαϊκό άσυλο!), δεν έφερε αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι από αυτούς αποτελούν ξένο σώμα για το ΠαΣοΚ, που προτιμά να προβάλλει το έργο (;;;) του Λοβέρδου. Εμείς που υπηρετούμε τη δημόσια υγεία ξέρουμε πόσα χρήματα μάς χρωστάει, ξέρουμε ότι τα φαρμακεία κλείνουν λόγω των ανεξόφλητων χρεών, ξέρουμε ότι φάρμακα και υλικά δεν υπήρχαν ούτε πριν την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Την ημέρα που αυτός ο άνθρωπος κουνούσε το κεφάλι του συμφωνώντας με την εκπρόσωπο των καρκινοπαθών για τα φάρμακα, την ημέρα που τόλμησε να κατηγορήσει τον υπουργό της μίας εβδομάδας για το χάος που του κληροδότησε, κατάλαβα ότι ένα κόμμα που φιλοξενεί τέτοιους πολιτικάντηδες, και τους πλασάρει μάλιστα και ως επιτυχημένους, μού είναι αδύνατον να το ψηφίσω.

Από εκεί και πέρα, τον δεξιό λαϊκισμό του Καμμένου τον σιχαίνομαι, άλλωστε ο άνθρωπος αποδείχθηκε ότι γνωρίζει ελάχιστα για θέματα που ήθελε να "ανεβάσει", όπως η ΑΟΖ, για την οποία έχει πλήρη άγνοια. Για τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος (μην ξεχνάμε ότι ενόσω η ΧΑ εγκαλείται για αντιδημοκρατική ατζέντα το ΚΚΕ επισήμως εργάζεται για την κατάλυση της "αστικής δημοκρατίας", δηλαδή του πολιτεύματος) ούτε λόγος δεν μπορεί να γίνει.

Μου μένουν, λοιπόν, ο Τζήμερος, που όμως δεν πείθει πια ότι εκφράζει το νεό και φρέσκο με τα λάθη που έγιναν το προηγούμενο διάστημα, ο ΛαΟΣ, που αποτελεί περισσότερο συγγενική ιδεολογικά επιλογή, αλλά λαϊκιστική, αναξιόπιστη και ασταθή, και η ΔημΑρ, που, αντίθετα, είναι ιδεολογικά μακριά μου, αλλά σταθερά φιλοευρωπαϊκή και σοβαρή.

Θα κινηθώ, λοιπόν, ανάμεσα στις δύο τελευταίες επιλογές: στον ΛαΟΣ της παραδοσιακής δεξιάς και στην υπεύθυνη κεντροαριστερά της Ευρώπης ενός ανθρώπου που εκτιμώ για το ήθος και τη συμπεριφορά του. Προβάδισμα, παραδόξως, έχει η ΔημΑρ. Μάλιστα η δήλωση - τοποθέτηση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου έδωσε σε όλους εμάς τους ψύχραιμους κεντροδεξιούς που λοξοκοιτάγαμε προς το κόμμα Κουβέλη και νιώθαμε... έκπληξη, απορία και ιδεολογικές ενοχές, την εξήγηση και απενοχοποίηση.

Για την ιστορία, στις 6 Μαΐου έδωσα την ψήφο μου στην Ντόρα, έστω και με μισή καρδιά, έστω και αν ήξερα ότι δε θα έμπαινε στη Βουλή και θα γύρναγε στη ΝΔ χωρίς να θέσει όρους απόσυρσης του Σαμαρά. Η ενωμένη κεντροδεξιά προφανώς και δε με συγκίνησε. Ας περιμένει ο Σαμαράς εκλογικά οφέλη, ας μας εξηγήσει και η Ντόρα γιατί γύρισε στους "αδιόρθωτους".

Παρά λοιπόν την αδυναμία μου να εξηγήσω και να προβλέψω ακόμα και τη δική μου συμπεριφορά, η γενικότερη αίσθηση είναι ότι ΝΔ και ΣυΡιζΑ κονταροχτυπιούνται κοντά στο 30% με διαφορά μεταξύ τους μικρότερη της μονάδας.

Σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις, παρά το κλίμα αντισυριζικής πανστρατιάς και επειδή ο λαϊκισμός αποτελεί τη μόνη σταθερά των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο ΣυΡιζΑ θα κερδίσει τις εκλογές. Πρόκειται για ενδεχόμενο που απεύχομαι, αλλά δεν ασπάζομαι την εκτίμηση ότι μέσα σε μία ώρα θα έχει διαλύσει τη χώρα. Δεν πιστεύω ότι οι νάνοι που θα στελεχώσουν μία κυβέρνηση Τσίπρα θα κάνουν τίποτε άλλο από το να υποκύψουν στις διεθνείς επιταγές.

Για τους υπόλοιπους οι εκτιμήσεις είναι ακόμα πιο δύσκολες. Το ΠαΣοΚ πραγματοποίησε αναιμική παρουσία στην προεκλογική περίοδο -δε θα εκπλαγώ αν πέσει πιο χαμηλά. Ο Κουβέλης θα χάσει όσους ονειρεύονται κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά θα εισπράξει την ψήφο όσων "τρόμαξαν" από την ενίσχυση του ΣυΡιζΑ και δε θέλουν να γυρίσουν στον παλιό δικομματισμό. Ο Καμμένος λογικά θα πέσει, όπως και η Χρυσή Αυγή, ενώ το ΚΚΕ θα κρατήσει τις μπετόν-αρμέ ψήφους του. Ο ΛαΟΣ δύσκολα θα πιάσει το όριο του 3%, αλλά δεν αποκλείεται να εισπράξει αντίστοιχα "τρομαγμένες" ψήφους από τη ΧΑ, ενώ ο Τζήμερος ξεφούσκωσε γρήγορα λόγω των λαθών του.

Κλείνοντας, δύο λόγια για τον τίτλο. Κατά το έτος 361 εστάλη από τον Ιουλιανό στους Δελφούς ο φίλος του Ορειβάσιος, ιατρός από την Πέργαμο, για να εργασθεί για την ανόρθωση του Μαντείου, στο πλαίσιο της προσπάθειας του Αυτοκράτορα να επαναφέρει την ελληνική εθνική θρησκεία, το δωδεκάθεο. Η Πυθία, για να του δείξει πόσο μάταιη ήταν η προσπάθεια, έδωσε τον παρακάτω χρησμό: "Είπατε τώ βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, ουδέ παγάν λαλέουσαν. Απέσβετο και το λάλον ύδωρ."

Ουσιαστικά, η φράση σηματοδοτεί το τέλος του ένδοξου αρχαίου ελληνικού κόσμου. Τη χρησιμοποιώ, λοιπόν, διττά, όχι μόνο λόγω αδυναμίας διατύπωσης του προεκλογικού "χρησμού", αλλά και διότι οι επικείμενες εκλογές ίσως σηματοδοτήσουν το τέλος μίας ιστορικής περιόδου που χαρακτηρίσθηκε από τη σταθερότητα της δημοκρατίας και την πρόοδο για τη χώρα.

Δε θα ευχηθώ αυτό να μη συμβεί. Δε θα ευχηθώ ως διά μαγείας να επιστρέψουμε στα χρόνια της ευμάρειας των δανεικών, του καταναλωτικού οργίου και του ξιπασμένου εντυπωσιασμού. Θα ευχηθώ ό,τι και αν μας περιμένει τα επόμενα χρόνια να αποδειχθεί προς όφελος της πατρίδας μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: