28/7/12

Η ακραία ιδεολογία ως κοινωνικό φαινόμενο

Όταν σείεται ο τόπος από την απουσία και ανικανότητα των δυνάμεων της τάξης δεν μπορεί κάποιος να μιλά για επιστροφή του κράτους της Δεξιάς. Όταν οι κοινωνικές δομές δοκιμάζονται από τη μετανάστευση δεν υπάρχει τίποτε το ακραίο στη συζήτηση για τον έλεγχό της. Όταν η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει πληγώσει τον Έλληνα δεν μπορεί να επιμένουμε σε κενολογίες φιλίας και συνεργασίας με κράτη που δεν έχουν επιδείξει καμία διάθεση να ανταποκριθούν. Όταν το άσυλο έχει μετατρέψει τα Πανεπιστήμια σε ξέφραγα αμπέλια είναι μάταιο να συζητάμε για βιβλιοθήκες και πολλαπλά εγχειρίδια. 

Τα παραπάνω αρκούν για να δικαιολογήσουν την ταμπέλα του ακραίου. Όμως ο ελληνικός λαός αγωνιά και γι' αυτά τα θέματα, πολύ περισσότερο από τις ανοησίες που κυριάρχησαν στην προεκλογική περίοδο. Το πολιτικό σύστημα επιλέγοντας να αγνοήσει τον Καρατζαφέρη, αγνόησε και αυτά τα φλέγοντα προβλήματα. Η ταμπέλα μπήκε για να διαλυθούν οι ενοχές. Όμως όσο περισσότερο κάνουμε ότι δε βλέπουμε, τόσο περισσότερο θα απορούμε για την ενίσχυση της "ακροδεξιάς" στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στις 09/06/2009. Περισσότερα από 3 χρόνια μετά παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Η τελευταία φράση αποδείχθηκε δυστυχώς, μετά τις πρόσφατες εκλογές, προφητική. Τότε οι ακροδεξιοί "κρύβονταν" στον ΛαΟΣ, σήμερα στη Χρυσή Αυγή και πολύ φοβάμαι ότι αύριο θα βρεθούμε ενώπιον ακόμα περισσότερο ακραίων συμπεριφορών.

Γράφτηκαν πολλά για την άνοδο της ΧΑ, γράφτηκαν πολλά για την ακροδεξιά, γράφτηκαν πολλά για τον ρατσισμό (με αφορμή και το περίφημο tweet της Παπαχρήστου τις τελευταίες ημέρες). Από την όλη συζήτηση απουσιάζουν συνήθως δύο κρίσιμες παράμετροι: η ενίσχυση και ανοχή γενικότερα ακραίων συμπεριφορών στη χώρα τα τελευταία χρόνια και οι καινοφανείς κοινωνικές συνθήκες.

Η άνοδος της ΧΑ δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά τη μία όψη του νομίσματος. Ακροδεξιά και ακροαριστερά αποτελούν χώρους ευρισκόμενους σε δυναμική ισορροπία. Η άνοδος της μίας αντιρροπείται αργά ή γρήγορα από άνοδο και της άλλης. Η αλήθεια είναι ότι οι ακραίες συμπεριφορές (όχι απλά θέσεις) της αριστεράς γίνονταν εδώ και χρόνια υπερβολικά ανεκτές από την κοινωνία. Κατ' αυτήν την έννοια, θα περίμενε κανείς πολύ νωρίτερα την ενίσχυση των αντίρροπων ακραίων στοιχείων.

Έχουμε επισημάνει τη διαφορά της αντιμετώπισης: ακροδεξιοί οι μεν, αριστεριστές και όχι ακροαριστεροί οι δε, όρος που γεννά την εντύπωση ότι δεν υφίσταται ακραία συμπεριφορά στο έτερο άκρο του ιδεολογικού φάσματος.

Σφάλμα. Οι διαδηλώσεις με τις μολότωφ, τις καταστροφές και το πλιάτσικο είχαν πρωταγωνιστές αυτά τα ακραία στοιχεία. Δεν ήταν κομματικά μέλη, αλλά σαφώς κινούνταν στον χώρο της ακροαριστεράς, εξ ου και το "αριστεριστές". Εκδηλώσεις και συμπεριφορές που δεν έχουν θέση σε μία δημοκρατία, όπως τα επεισόδια του Δεκεμβρίου 2008, οι καταλήψεις των πλατειών με τις χειρονομίες και τις ύβρεις κατά του κοινοβουλίου, η ευθεία παρακίνηση των πολιτών προς την παραβίαση των νόμων με τα καλέσματα σε ανατροπή τους στον δρόμο, τα φαινόμενα "δεν πληρώνω", αντιμετωπίσθηκαν ως κινήματα και επαναστάσεις. Αποτέλεσαν μάλιστα και πεδίο συνάντησης των κομματικών εκφραστών των άκρων, με τη ΧΑ να συναντάται με το ΚΚΕ και τον ΣυΡιζΑ στον αγώνα για την κατάργηση "στην πράξη" π.χ. των "χαρατσιών".

Μπορεί ο καθένας να έχει την άποψή του για το τι συνιστά ακρότητα, αλλά τα πράγματα είναι σαφή στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες: κριτήριο είναι ο νόμος. Κάθε κάλεσμα σε παράνομη συμπεριφορά αποτελεί πράξη per se ακραία.

Εκεί λοιπόν, επί χρόνια, έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι παρανομίες των χρυσαυγιτών σοκάρουν την κοινωνία, αλλά οι φωτιές του 2008 ήταν η εξέγερση της νεολαίας, οι ζημιές των αναρχικών αξιολογούνταν μόνο ως προς το οικονομικό πλήγμα για τους επαγγελματίες, αντικοινωνικές συμπεριφορές τύπου "δεν πληρώνω" ή η φοροδιαφυγή έλαβαν χαρακτήρα κινήματος. Εάν συνυπολογίσουμε τις ανοησίες στις οποίες κατά καιρούς έχουν προβεί τα διάφορα "προοδευτικά" στοιχεία που έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις ευθύνης (ενδεικτικά αναφέρω το βιβλίο της ιστορίας με τον συνωστισμό της Σμύρνης και την πρόταση του κ. Σηφουνάκη να αφαιρεθεί ο σταυρός από τη σημαία γιατί "πρέπει να πρωτοτυπήσουμε"), ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι τα ακροδεξιά στοιχεία θα αισθάνονταν ασφυκτική πίεση. Μοιραία θα στρέφονταν σε ακόμα πιο σκληρή στάση.

Μαζί τους έμελλε τελικά να ταχθούν πολλοί συμπολίτες μας που δεν εγκρίνουν και δεν έχουν καμία σχέση με τέτοιου είδους συμπεριφορές. Εδώ έρχονται να προστεθούν οι νέες κοινωνικές συνθήκες για τις οποίες μιλήσαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Η επιδείνωση του επιπέδου διαβίωσης σε κάθε κοινωνία ενισχύει τα άκρα και βαίνει σε βάρος των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Μία μειονότητα πρέπει να δαιμονοποιηθεί, και στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει, χωρίς να πρόκειται για πρωτοτυπία, με τους μετανάστες. Κατά κανόνα υπάρχει η πραγματική βάση που αποτελεί την αφορμή, και στη χώρα μας ακόμα περισσότερο, αφού η μετανάστευση έγινε με τρόπο παράνομο και ανοργάνωτο, με την αθρόα και χαοτική προσέλευση εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων, χωρίς επαγγελματική εξειδίκευση, με μόνη προσδοκία να απασχοληθούν ως "φθηνά" εργατικά χέρια, λόγω του γεγονότος ότι εργάζονταν ανασφάλιστοι. Όλα αυτά είναι αδιανόητα για κράτη όπως η Γερμανία ή η Αυστραλία, που υποδέχονται μετανάστες επί δεκαετίες.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την υπερκάλυψη της "ζήτησης", έστρεψαν τους αλλοδαπούς απόκληρους της ζωής στην παρανομία. Είναι γεγονός ότι η λεγόμενη χαμηλή εγκληματικότητα, που όμως επηρεάζει άμεσα τη διαβίωση των πολιτών (διαρρήξεις, κλοπές, επιθέσεις κ.λπ.), πολλαπλασιάστηκε λόγω της δραστηριότητας των εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών. Όταν τελικά ξέσπασε η κρίση και η ανεργία εκτοξεύθηκε, ήταν οι ξένοι που "μάς παίρναν τις δουλειές". Μόνο που οι αλλοδαποί πήραν πράγματι δουλειές, αλλά αυτές που οι Έλληνες επί χρόνια είχαν υποτιμήσει και εγκαταλείψει, όπως συνέβη π.χ. με τις οικιακές βοηθούς και τις αγροτικές εργασίες.

Οι πολιτικοί μας και τα εγχώρια ΜΜΕ αντιμετωπίζουν εδώ και πολύν καιρό το ζήτημα εσφαλμένα. Ενώ οι παράνομες ή και απελπισμένες συμπεριφορές (όπως οι αυτοκτονίες) αποδίδονται άκριτα στην εξαθλίωση λόγω κρίσης, ο ρατσισμός αντιμετωπίζεται ως φαινόμενο αυθύπαρκτο. Ακόμα χειρότερα, παρατηρήσεις όπως οι παραπάνω, ότι απαιτείται έλεγχος των μεταναστών, είσοδος στη χώρα με οργανωμένο τρόπο, βάσει των θέσεων εργασίας που τυχόν δεν καλύπτονται από τους ντόπιους -ό,τι δηλαδή συμβαίνει σε όλα τα οργανωμένα κράτη-, ακόμα και το αυτονόητο, ότι ένας άνθρωπος που άφησε το σπίτι και την οικογένειά του εκατοντάδες χιλιόμετρα πίσω του δε θα διστάσει να κλέψει για να χορτάσει, αντιμετωπίσθηκαν ως ακρότητες.

Μόνο που ο ρατσισμός, ο πραγματικός ρατσισμός, έχει να κάνει κυρίως με την αλλόκοτη πεποίθηση της αυθύπαρκτης και αυτονόητης ανωτερότητας. Τα φαινόμενα των ανθρώπων που ληστεύθηκαν τρεις και τέσσερις φορές από δυστυχείς λαθρομετανάστες δεν έχουν να κάνουν με ρατσισμό, αλλά με την πραγματικότητα. Ο καθένας θα σκεφτόταν το ίδιο. Ο επί μήνες άνεργος που βλέπει τον αλλοδαπό να εργάζεται εύκολα θα αισθανθεί αγανάκτηση, ακόμα και αν δεν είχε ποτέ κατά νου να διεκδικήσει αντίστοιχη θέση απασχόλησης.

Τελικά, κάναμε τόσα πολλά για να πολεμήσουμε τον ρατσισμό, που στο τέλος τον θρέψαμε. Οι "προοδευτικές" δυνάμεις του τόπου αγνόησαν την κοινωνική πραγματικότητα. Στην ανάγκη για περιορισμό της μετανάστευσης απαντούσαν ότι η χώρα πρέπει να έχει ανοικτά σύνορα. Στην ανάγκη για απέλαση των παρανόμως ευρισκομένων απαντούσαν ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι παράνομος. Μέχρι που ένα κόμμα έφτασε στο γελοίο σημείο να προμοτάρει την κατάληψη ενός δημοσίου κτιρίου από λαθρομετανάστες...

Για να μην πλατιάζουμε, το αποτέλεσμα ήταν όλοι αυτοί να αδυνατούν να εργασθούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους, να διαμένουν ανά δεκάδες σε μικρά διαμερίσματα, αν όχι στους δρόμους και τις πλατείες, να αδυνατούν να τηρήσουν τους κανόνες της ατομικής υγιεινής, και, τελικά, να θεωρούνται όντα κατώτερα, αφού ανέχονται τόσο άθλιες συνθήκες διαβίωσης, και να κατηγορούνται για όλα τα εγχώρια δεινά.

Η λύση δεν περιλαμβάνει δάκρυα και "ιερή αγανάκτηση" για το πώς κατήντησε ο λαός μας. Η λύση προϋποθέτει κατ' αρχάς αναγνώριση του προβλήματος και τοποθέτηση στη σωστή του βάση.

Δεν μπορεί μία χώρα που αδυνατεί να εξασφαλίσει εργασία και περίθαλψη στους εγχώριους να διστάζει να προχωρήσει σε απελάσεις όσων παρανόμως εισήλθαν σε αυτήν. Είναι κοινή λογική και δεν έχει καθόλου να κάνει με ρατσισμό. Δε χρειάζονται ακρότητες (τύπου Μπερλουσκόνι π.χ.), αλλά όταν ακόμα και το τείχος στον Έβρο αντιμετωπίσθηκε όπως όλοι θυμόμαστε, τη στιγμή που η Ελλάδα αδυνατεί να ελέγξει στοιχειωδώς τα σύνορά της, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, γίνεται αντιληπτό ότι κινούμαστε σε λάθος κατεύθυνση.

Αυτά είναι τα γνωστά και χιλιοειπωμένα, αλλά, ως συνήθως, δε θα αρκεστούμε σε αυτά. Κατά την ταπεινή μου άποψη, στη δημοκρατία έχουμε κάθε δικαίωμα να υιοθετήσουμε κάθε ακραία ιδεολογία, ακόμα και τη φασιστική, τη σταλινική, τη ρατσιστική.

Το δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι εδώ για τα εύκολα, αλλά για τα δύσκολα. Μπορεί να συζητούμε επί ώρες πώς τόσοι πολλοί Έλληνες βρέθηκαν να στηρίζουν κόμματα που εκφράζουν ακραίους ιδεολογικά χώρους. Επί μέρες πώς θα αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο. Αλλά στη δημοκρατία, όπως έχουμε ξαναπεί, κάθε ιδέα πρέπει να γίνεται ανεκτή. Το όριο, όμως, παραμένει ο νόμος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τα επαναστατικά καλέσματα της αριστεράς θα γυρίσουν μπούμερανγκ, μοιραία, κάποια στιγμή εναντίον της.

Μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε, να πιστεύουμε ό,τι θέλουμε, αλλά μέσα στο πλαίσιο που μας επιτρέπει το Σύνταγμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Κηρύγματα μίσους, ξυλοδαρμοί, παρακίνηση ένοπλων στάσεων (όπως π.χ. συνέβη με τον πολιτευτή του ΣυΡιζΑ προεκλογικά) δεν αντιμετωπίζονται με την ομόθυμη καταδίκη της βίας "από όπου και αν προέρχεται", αλλά με την αθόρυβη και αποτελεσματική ποαρέμβαση του εισαγγελέα. Με τους μηχανισμούς, δηλαδή, που επί αιώνες εξασφαλίζουν την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων σε όλες τις κοινωνίες.

Τα κοινωνικά προβλήματα που γεννούν τις ακραίες αντιλήψεις πρέπει να αναλυθούν με πραγματικούς όρους και να αντιμετωπισθούν, χωρίς τον φόβο της "διεθνούς κατακραυγής" και των άλλων ανοησιών που ακούμε κατά καιρούς.

Τελικά, όμως, όταν οι ακραίες ιδέες δε συνοδεύονται από παράνομες και απάνθρωπες συμπεριφορές πρέπει να ακούγονται. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουν την αποδοκιμασία και την κατακραυγή, ούτε για να αναδειχθούν τα κοινωνικά θέματα που τις γέννησαν, αλλά διότι έτσι λειτουργεί η δημοκρατία: με την απόρριψη των απόψεων που δεν εκφράζουν την κοινωνία, όχι με τη φίμωση και την επιλογή της αδιαφορίας. Σε αυτήν την περίπτωση, και με τις συνθήκες δυστυχώς να είναι ευνοϊκές, μία μέρα απλά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα ολέθρια, οι ακραίες ιδέες να έχουν καταστεί πλειοψηφικές.

Ελπίζω μετά από τρία χρόνια να μην ξεκινήσω μία αντίστοιχη ανάρτηση λέγοντας ότι και η παραπάνω φράση ήταν προφητική.

26/7/12

Ένας Εβραίος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας...

Στη χώρα που η υποκρισία περισσεύει, ο αποκλεισμός της αθλήτριας κ. Παπαχρήστου από την ολυμπιακή αποστολή ήταν αναμενόμενος. Μιλάμε για την Ελλάδα, όπου οι ανάπηροι χαρακτηρίζονται άτομα με ειδικές ικανότητες (μία από αυτές είναι προφανώς και η ικανότητα διέλευσης του αναπηρικού αμαξιδίου μεταξύ των σταθμευμένων οχημάτων), που κάποτε βουλευτής είχε αποπεμφθεί επειδή είχε δηλώσει ότι υπάρχουν έντιμοι και ανέντιμοι άνθρωποι σε όλα τα κόμματα, που πίστευε ότι είχε γίνει υπερδύναμη της άρσης βαρών μόνο με την ντοματούλα και το κρητικό ελαιόλαδο και που μέχρι το 2004 ήξερε ότι ο "ταχύτερος λευκός" ήταν δικό της παιδί.

Στον τελικό των 200 των Ολυμπιακών της Αθήνας ολόκληρο το Ολυμπιακό Στάδιο αποδοκίμαζε, με πρωτοφανές αποτέλεσμα την καθυστέρηση της εκκίνησης της κούρσας, όπου, αδίκως κατά "γενική ομολογία", δε συμμετείχε ο αξιότιμος κ. Κεντέρης -και αυτό παρότι είχε προηγηθεί και η φαρσοκωμωδία του ατυχήματος με το δίκυκλο, που επιτρέπει στον ίδιο και την κ. Θάνου να υποστηρίζουν ως της σήμερον ότι ουδέποτε συνελήφθησαν ντοπέ. Κανένας βεβαίως στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να υποψιασθεί ότι οι δύο "υπεραθλητές" ενδεχομένως να είχαν κάνει χρήση αναβολικών. Έχουμε άλλωστε τόσο μεγάλη παράδοση στον στίβο, τέτοια τμήματα ανίχνευσης και ανάδειξης ταλέντων, τόσο σύγχρονα γυμναστήρια, γίνεται γενικά τόσο σοβαρή δουλειά, που η δικαίωση της παγκόσμιας καταξίωσης έρχεται ως φυσιολογικό αποτέλεσμα.

Δεν αξίζει να πει κανείς περισσότερα. Το twitter είναι μία χαλαρή ασχολία καφενειακού επιπέδου, όπου κανείς απευθύνεται δημοσίως μεν, αλλά σε "φίλους" του. Δεν είναι τυχαίο ότι το αστειάκι της αθλήτριας έγινε παγκοσμίως γνωστό μόνο αφού ήχησε η καμπάνα του αποκλεισμού της.

Προσωπικά, δε δέχομαι την κατηγορία του ρατσισμού. Εκτός αν όλα τα ανέκδοτα με θέμα τους Ποντίους, την τσιγκουνιά των Εβραίων και των Σκοτσέζων ή την κουτοπονηριά των Ελλήνων κριθούν εξίσου αυστηρά. Αν αύριο ένας αθλητής πει ένα τέτοιο ανέκδοτο θα αναρωτηθούμε "πώς μπορεί να αγωνιστεί δίπλα" σε έναν αθλητή από το Ισραήλ ή τη Σκοτία; Να είμαστε πια και λίγο σοβαροί.

Η διαφορά, θα πει κανείς, είναι ότι αυτό έγινε δημόσια. Αυτό το επιχείρημα μετατρέπει σε βεβαιότητα την υποψία ότι όλη η συζήτηση δε γίνεται επί της ουσίας, αλλά επί του "πολιτικώς ορθού". Δε μας ενδιαφέρει ο ίδιος ο ρατσισμός ως κοινωνικό φαινόμενο, αλλά το να "μη μας πούνε ρατσιστές". Να μην κατηγορηθούμε ότι αδιαφορήσαμε. Το χειρότερο είναι ότι αυτού του τύπου η άρνηση και οι ανόητες αντιδράσεις ενισχύουν τις ρατσιστικές απόψεις και συμπεριφορές.

Όσο για το αν η αθλήτρια είναι χρυσαυγίτισσα και μισεί τους ξένους, η απάντηση είναι ότι αυτό θα έπρεπε να μας είναι αδιάφορο, διότι πια εισερχόμαστε στις επικίνδυνες ατραπούς των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων. Εκτός αν αποφασίσουμε να υποβάλλουμε κάθε Έλληνα που φορά το εθνόσημο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε ιδεολογικό έλεγχο. Να μη διορίζεται στο Δημόσιο. Να μην πηγαίνει φαντάρος. Ή μήπως οι αρετές των αθλητών είναι άλλες από αυτές του "καλού και φιλότιμου" στρατιώτη;

Η χιλιοειπωμένη φράση του Βολταίρου "διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες" ισχύει μόνο για τις "καλές" και "προοδευτικές" απόψεις σε μία κοινωνία; Στο τέλος-τέλος, ακόμα και η (για μένα ειδεχθής) Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που συμμετέχει στις προβλεπόμενες από το Σύνταγμα δημοκρατικές διαδικασίες και εκπροσωπείται στη Βουλή με την ψήφο χιλιάδων συμπολιτών μας. Αν μάλιστα δεν απατώμαι, ουδέποτε εξέφρασε την επιθυμία να καταλύσει το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό σύστημα, όπως π.χ. το ΚΚΕ όταν δηλώνει με καμάρι ότι αντιμάχεται την "αστική" δημοκρατία.

Όπως συνήθως συμβαίνει όταν ασχολούμαστε πολύ με το φαίνεσθαι, αγνοούμε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ο ρατσισμός υπάρχει και γιγαντώνεται. Όσο επιλέγουμε να κρύβουμε την αλήθεια κάτω από το χαλί και να υιοθετούμε μυστήριες ερμηνείες του τύπου "οι ρατσιστές στερούνται στοιχειώδους παιδείας", "πρέπει να διδαχθούμε την ανεκτικότητα" και άλλες αρλούμπες, απλά κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Οι ρατσιστές δεν είναι μυστήρια τέρατα που κυκλοφορούν στις σκιές, δεν έχουν πράσινες ουρές και γαμψά νύχια. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι του μόχθου, βιοπαλαιστές, άνεργοι, φοιτητές, νοικοκυρές.

Οι Έλληνες ήταν πάντα φιλόξενοι και κοσμοπολίτες. Συνυπήρξαν αρμονικά επί αιώνες με αλλόθρησκους και αλλόφυλους στις χαμένες πατρίδες της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Ρατσιστές δε γίναν από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε φυσικά λόγω αντίληψης φυλετικής υπεροχής. Έγιναν όταν είδαν τις δουλειές τους να χάνονται από τα φθηνά ανασφάλιστα εργατικά χέρια των λαθρομεταναστών. Όταν είδαν αλλοδαπούς ανά δεκάδες σε διαμερίσματα μερικών τετραγωνικών να διαβιούν υπό συνθήκες απάνθρωπες. Όταν ξεχασμένες ασθένειες, όπως η ελονοσία, η φυματίωση και η σύφιλη κατήντησαν ενδημικές, επειδή το τόσο ευαίσθητο κράτος μας δεν είχε κάνει καμία προετοιμασία για να τους υποδεχθεί.

Όσοι σοκαρίστηκαν με το παγκοσμίως γνωστό πια tweet και επικρότησαν την απόφαση της ΕΟΕ για τον αποκλεισμό της αθλήτριας, απλά ας θυμηθούν πόσες φορές έχουν φωνάξει "ουστ παλιόμαυρε", "φύγε βρωμόγυφτε" ή "γυρίστε στην πατρίδα σας που μας κλέβετε τις δουλειές και τα σπίτια" σε αλλοδαπούς, στη μέση του δρόμου. Και ας μας εξηγήσουν πώς ο αξιότιμος κύριος Χονδροκούκης έγινε ο τρίτος αθλητής που βρέθηκε ντοπέ με την ίδια ουσία, με τους τόσο ευαίσθητους αρμόδιους φορείς, που τόσο νοιάζονται για τη διεθνή εικόνα της χώρας, να μην έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα.

Μήπως όσοι ξεχειλίζουν από οργή σήμερα, που η χώρα "έγινε διεθνώς ρεζίλι", είχαν δακρύσει πριν μερικές εβδομάδες, όταν ο εν λόγω είχε κάνει "όλη την Ελλάδα υπερήφανη" με τις επιδόσεις του και απολάμβανε τιμές ήρωα;


ΥΓ: Στην υπόθεση του κ. Χονδροκούκη πλέον θλιβερή και εξοργιστική πτυχή είναι ότι προπονητής του είναι ο ίδιος ο πατέρας του. Στο βαθμό που η ιστορία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο αθλητής ήταν πράγματι ντοπαρισμένος, αυτό είναι που πραγματικά μάς ντροπιάζει ως έθνος και ως λαό: ένας πατέρας να παίζει με την υγεία του παιδιού του και να το κατευθύνει όχι προς την οδό της αρετής, του αγώνα και του μόχθου, αλλά προς την οδό της κακίας και της απάτης, με μόνο κίνητρο τη ματαιοδοξία και προφανή δικαιολογία το "έτσι κάνουν όλοι". Όχι μία σαχλαμάρα που γράφτηκε σε μία υπηρεσία φτιαγμένη για να φιλοξενεί σαχλαμάρες.

24/7/12

Με την κοινή λογική

Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για τους οικονομολόγους, το αν οι της τρόικας είναι ή όχι κακοί στη δουλειά τους και τι κάνουν οι εγχώριοι, και χωρίς να θέλουμε να μπούμε στα χωράφια τους, υπάρχουν μερικές θεωρίες που και μόνο η κοινή λογική αρκεί για να ενταχθούν στη σφαίρα του μύθου.

Λεφτά στην αγορά
Η κλασική κενολογία που ακούγεται κατά κόρον, ιδίως από τη ΝΔ. Ο κόσμος πρέπει να καταναλώσει ώστε να κινηθεί η αγορά. Ακόμα, όμως, και αν τα λεφτά πέσουν από τον ουρανό, ας πούμε ότι ο καθένας βρίσκεται με μία αύξηση των μηνιαίων εισοδημάτων του κατά 200€, η διαπίστωση είναι πασιφανής. Όσοι αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα επιβίωσης δεν είναι επειδή δεν έχουνε να φάνε (υπάρχουν και τέτοιοι, σαφώς λιγότεροι). Κουτσά - στραβά οι περισσότεροι στη χώρα τα βολεύουν, αλλά χρωστάνε. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι θα επιδιώξουν να απαλλαγούν από το βραχνά των τραπεζών, των προμηθευτών τους ή του νοικάρη τους. Οι υπόλοιποι, όσοι "βγαίνουν" άνετα θα τα διαθέσουν άραγε για ψώνια, ή μήπως (οι περισσότεροι, έστω) θα κοιτάξουν να βάλουν κάτι στην άκρη λόγω της γενικευμένης αβεβαιότητας; Το δεύτερο είναι προφανές, μάλιστα το πιο πιθανό είναι να αναζητήσουν διέξοδο στο εξωτερικό ώστε το ευρώ να μείνει τέτοιο και να μην ξυπνήσουν με δραχμές ένα πρωινό. Ακόμα και αν οι περικοπές επέτειναν την ύφεση, η αύξηση των αποδοχών δεν μπορεί να την αναστρέψει. Βέβαια, θα έχει άλλες θετικότατες επιδράσεις, θα μειώσει τα χρέη των οικογενειών και ίσως φέρει κεφάλαια στις τράπεζες, αλλά ήδη έχουμε βάλει στην άκρη το βασικότερο ερώτημα: πού θα βρεθούν τα χρήματα.

Μείωση του ΦΠΑ
Το ζήτημα εντοπίζεται στην εστίαση, με τον κλάδο υποτίθεται να απειλείται λόγω του ΦΠΑ. Η θεωρία θέλει τη μείωση του ΦΠΑ να φέρνει πτώση τιμών και αύξηση της κίνησης στις υπηρεσίες εστίασης. Υπόθεση, λοιπόν: ο Σαμαράς καταργεί τον ΦΠΑ, γενικώς, γιατί βρήκε ισοδύναμα μέτρα. Όποιος υποστηρίξει ότι οι τιμές θα πέσουν μάλλον πλανάται. Με τις συνθήκες που επικρατούν, το πιο πιθανό είναι ότι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δε θα έχουν τη δυνατότητα να χαμηλώσουν τις τιμές, άλλωστε οι περισσότεροι ήδη αδυνατούσαν να καταβάλουν τον ΦΠΑ στην εφορία. Υπάρχει άλλωστε η εμπειρία από άλλους τομείς (π.χ. καύσιμα) ότι οι τιμές δεν ακολουθούν γραμμικά ούτε το κόστος ούτε τη φορολόγηση των αγαθών και της παραγωγής. Το πιο πιθανό είναι ότι θα παρατηρηθεί μία πολύ μικρότερη του 23% μείωση τιμών, με εξαίρεση τις μεγάλες αλυσίδες ταχυφαγείων. Γίνεται αντιληπτό ότι οι συνθήκες ανταγωνισμού θα μεταβληθούν σε βάρος της πλειοψηφίας των επιχειρηματιών, που αποδεδειγμένα δεν έχουν τη διάθεση (ή τη δυνατότητα) να συμπιέσουν το κέρδος τους. Άλλωστε, η πτώση των τιμών δεν πρόκειται να φέρει αύξηση της κίνησης για λόγους που ήδη αναλύσαμε: η εστίαση είναι έξοδο ελαστικό, συνδυασμένο με τη διασκέδαση. Ανεξαρτήτως ΦΠΑ η κίνηση θα ήταν μειωμένη λόγω κρίσης. Και όλα αυτά για πλήρη κατάργηση. Αν σκεφτούμε ότι το αίτημα αφορά μείωση (από 23%, σε 19% και 9% για την εστίαση) βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι τιμές θα μειωθούν ανεπαίσθητα.

Αύξηση του ΦΠΑ
Μύθους έχει και η τρόικα. Ό,τι ισχύει για κάθε φόρο ισχύει και για τον ΦΠΑ. Πρώτα αναπτύσσεις μηχανισμό είσπραξης και μετά επιβάλεις τον φόρο. Αυτό φάνηκε από το ειδικό τέλος ακινήτων, τον πιο επιτυχημένο φόρο -διότι υπήρχε η (παράλογη) σύλληψη της είσπραξης με τον λογαριασμό ρεύματος. Η αύξηση του ΦΠΑ απλά αύξησε τη φοροκλοπή, διότι οι επιχειρηματίες που δεν τον αποδίδουν είναι πια περισσότεροι και δεν υπάρχει μηχανισμός για να τους "τσιμπήσει".

Ανάπτυξη
Σα να λέμε Παράδεισος, τετραγωνισμός του κύκλου ή, καλύτερα, τα λεφτά από τον ουρανό που λέγαμε πιο πάνω. Η ανάπτυξη δεν έρχεται επειδή την καλέσαμε και, κυρίως, έχει μεν τεράστια οφέλη, αλλά όχι άμεσα. Όπως και πιο πάνω είπαμε, παρότι η ύφεση επιτείνει δραματικά την κρίση, το αντίθετό της δε θα φέρει σε μια μέρα τη λύση. Το βασικότερο όμως είναι ότι απαιτεί τεράστιες "διαρθρωτικές" αλλαγές που κανείς δεν είναι πρόθυμος να κάνει. Μεταξύ αυτών, κυνικό ίσως ακουστεί, είναι τα φθηνά εργατικά χέρια και οι ευέλικτες συνθήκες εργασίας. Οι περίφημες "εργασιακές συνθήκες μεσαίωνα" θα μπορούσαν να μειώσουν το κόστος παραγωγής και να προσελκύσουν επιχειρήσεις. Αλλά σε κάποια άλλη χώρα. Όχι στην Ελλάδα των απεργιών και των κινητοποιήσεων. Και κυρίως όχι στην Ελλάδα των φόρων και των στρεβλώσεων στην αγορά.


Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα με τα παραμύθια που η σημερινή κυβέρνηση πότιζε τον κόσμο επί δύο χρόνια, αλλά δεν έχει νόημα. Ήδη αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί να τα εφαρμόσει, ούτε καν να εξασφαλίσει παράταση. Οι αλλαγές που απαιτούνται είναι ριζικές, σε λειτουργικά θέματα αλλά κυρίως θέματα νοοτροπίας:

Δεν μπορεί οι δημόσιοι υπάλληλοι να συνεχίσουν είναι υπάλληλοι πέντε αστέρων
Ό,τι ισχύει για όλους τους εργαζομένους θα ισχύει και γι' αυτούς, άρα όταν ο εργοδότης δεν πάει καλά έρχονται απολύσεις. Άλλωστε, τόσον καιρό μόνο τους κομματικούς και διεφθαρμένους να απολύαμε θα είχε λυθεί το πρόβλημα. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία προσπάθεια για τιμωρία των επίορκων δεν έχει ξεκινήσει.

Δεν μπορεί νοσοκομεία και πανεπιστήμια να εξυπηρετούν τοπικά συμφέροντα
Ασχολούμαστε συνεχώς με τη φαρμακευτική δαπάνη και όχι με την πολύ μεγαλύτερη δαπάνη λειτουργίας τόσων νοσοκομείων. Επί χρόνια δεν έχει γίνει ούτε μία συγχώνευση κλινικής, κανένα από τα υποεπανδρωμένα ιδρύματα δεν έχει κλείσει, μόνο οι διοικήσεις ενοποιήθηκαν. Το κυριότερο: οι συγχωνεύσεις θα βελτιώσουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες χωρίς να απαιτηθούν προσλήψεις, διότι νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό που υποαπασχολείται σε κλινικές χαμηλής κίνησης θα βρεθεί σε μάχιμες θέσεις. Το ίδιο ισχύει με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, και όχι μόνο για σχολές με χαμηλή πληρότητα. Απαιτούνται σοβαρές γεω-ιατρο-κοινωνικές μελέτες που κανένας δεν έχει σκοπό να κάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι καμία πρόταση για κατάργηση νοσοκομείων ή σχολών δε βασίζεται σε τέτοιες μελέτες.

Ηλεκτρονικό αρχείο υγείας
Τόσες ανοησίες ακούγονται για τη φαρμακευτική δαπάνη, αλλά κανένας δε γνωρίζει ποια είναι τα φάρμακα που κακώς συνταγογραφούνται και πόσο κοστίζουν. Η δημιουργία ενός ηλεκτρονικού προσωπικού βιβλιαρίου υγείας όπου θα καταχωρούνται όλες οι εξετάσεις και θεραπείες είναι η μόνη λύση, αφού για τη χορήγηση κάθε φαρμάκου δε θα αρκεί μία γνωμάτευση που υπογράφει ο ίδιος γιατρός, αλλά και η εξέταση που βεβαιώνει την πάθηση. Και το κυριότερο: όλα αυτά θα γίνονται φθηνά και αυτόματα, χωρίς ελεγκτές, ουρές, φωνές και σφραγίδες, ενώ θα διευκολυνθεί και το έργο των γιατρών. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκεστήκαμε στο ημίμετρο της τάχα "ηλεκτρονικής" συνταγογράφησης (που τυπώνεται σε χαρτί!).

Ρύθμιση της αγοράς
Αν δεν αναπτυχθούν αξιόπιστοι μηχανισμοί ελέγχου της ποιότητας και των τιμών των προϊόντων κάθετι άλλο είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Σοβαροί αγορανομικοί έλεγχοι ώστε να παταχθούν η αισχροκέρδεια, τα καρτέλ και η νοθεία είναι απολύτως απαραίτητοι. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει γίνει καμία σοβαρή πρόταση για αυτό το ζήτημα.

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
Η ψηφιοποίηση όλων των δημοσίων εγγράφων, η δημιουργία ψηφιακού αρχείου κάθε πολίτη με όλα τα πιστοποιητικά, η διαδικτυακή διασύνδεση όλων των υπηρεσιών και δημοσίων φορέων και η ηλεκτρονική επίβλεψη των συναλλαγών για πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελούν ρεαλιστικές και εύκολα εφαρμόσιμες προτάσεις που απλοποιούν την επαφή του πολίτη με το δημόσιο, διευκολύνουν την επιχειρηματικότητα, εξυπηρετούν την είσπραξη των φόρων και, κυρίως, συμπιέζουν το κόστος των δημοσίων υπηρεσιών σε χρήμα και ώρες εργασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε εδώ έχει γίνει κάποια σοβαρή προσπάθεια.

Ο αντίχριστος και το 666
Είτε μας αρέσει είτε όχι η τεχνολογία έχει προχωρήσει. Αν δεν την εκμεταλλευτούμε χαμένοι θα βγούμε όλοι μας. Δεν μπορεί ζητήματα που έχουν λυθεί από τη βιομηχανική επανάσταση να τα συζητάμε ακόμα στην Ελλάδα. Όσοι πίστευαν ότι το ραδιόφωνο "απειλεί την πνευματική ανάπτυξη των παίδων" και ότι οι κεραίες της τηλεόρασης είναι τα κέρατα του διαβόλου στα σπίτια μας θα συνεχίσουν να βλέπουν παντού συνωμοσίες, τους ιππείς της Αποκάλυψης και τον αντίχριστο μέσα στο μποζόνιο του Χιγκς. Αυτή είναι η αλήθεια. Ζητήματα σαφώς εγείρονται γύρω από θέματα ασφαλείας. Αλλά μην ξεχνάμε κάτι: ήδη τα τόσο ευαίσθητα εισοδηματικά και περιουσιακά μας στοιχεία τα καταχωρούμε ηλεκτρονικά. Αυτό τα λέει όλα.

Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Δεν είναι τυχαίο ότι Πρωθυπουργός σε αυτήν τη χώρα είναι αυτός που είναι, με αυτούς τους υπουργούς και αυτήν τη συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Τζάμπα μαγκιές για να κουνιόμαστε εκ του ασφαλούς, φτηνή αντιπολίτευση και από ουσία... τρόικα. Και έχουμε εναποθέσει όλες τις ελπίδες μας στους ξένους, και τους βάζουμε να παριστάνουν τους κακούς.

Η βασικότερη αλλαγή που απαιτείται είναι στη νοοτροπία του Νεοέλληνα. Αν όλοι δεν αντιληφθούμε τη σημασία του κοινού αγώνα, αν δεν ανακτήσουμε την πίστη μας στην πατρίδα μας, αν δεν υιοθετήσουμε μία άλλη στάση προς κάθετι δημόσιο η χώρα θα συνεχίσει τη βουτιά της. Για όλα αυτά απαιτείται σοβαρή, υπεύθυνη και καλλιεργημένη πολιτική ηγεσία ικανή να εμπνεύσει με τις προτάσεις της και να κερδίσει την εμπιστοσύνη. Πώς λέμε Σαμαράς; Ακριβώς το αντίθετο.

Το παραμύθι τελειώνει. Και επειδή Ελλάδα θα υπάρχει και εντός, αλλά και εκτός ευρώ, καλόν είναι πια να κάνουμε το δικό μας κομμάτι της βρωμοδουλειάς.

12/7/12

Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη της μεταπολίτευσης

Από την "Αλλαγή" του Ανδρέα Παπανδρέου και τον αυριανισμό ως την επανίδρυση του κράτους και το "λεφτά υπάρχουν", αυτή η χώρα έχει χορτάσει ψεύτικες υποσχέσεις, αγυρτείες και παγαποντισμούς. Ωστόσο, θα τολμήσω, χωρίς νομίζω υπερβολή, να απονείμω τον τίτλο του μεγαλύτερου πολιτικού ψέματος στον Αντώνη Σαμαρά και την περίφημη επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Κατ' αρχάς ας συμφωνήσουμε επιτέλους ότι επρόκειτο για ψέμα. Το γράψαμε πολλές φορές αυτούς τους κρίσιμους μήνες ότι ο δανεισμός υπήρξε μονόδρομος και μάλιστα χωρίς σοβαρά περιθώρια διαπραγματεύσεων. Η Ελλάδα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, και με ευθύνη του Γ. Παπανδρέου, αλλά όχι με αποκλειστική, μάλλον ούτε καν την κύρια ευθύνη. Παθογένειες ετών δε θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν σε έξι μήνες, πολύ περισσότερο από έναν άνθρωπο αμφιβόλων ικανοτήτων.

Όση κριτική και αν έχει ασκηθεί στην τότε κυβέρνηση, για τα περί "Τιτανικού" και της υποτιθέμενης δυσφήμισης της χώρας στο εξωτερικό στο πλαίσιο απαξίωσης της γαλάζιας διακυβέρνησης, η αλήθεια είναι ότι αγορές και Ευρωπαίοι μας είχαν πάρει πια χαμπάρι. Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός ήταν γνωστός από πολύ πριν, γι' αυτό άλλωστε και ο Καραμανλής είχε αποδεχθεί το καθεστώς επιτήρησης. Τότε ήταν ο Αλμούνια και ο Ρεν που προσέβαλλαν την εθνική ανεξαρτησία, σήμερα ο Τόουμσεν και ο ντε Ρόουζ. Πάντως η χώρα ήταν πασίγνωστο ότι έπλεε προς τα βράχια και υπήρχε ανάγκη λήψης μέτρων. Στην προεκλογική αντιπαράθεση του 2009 κυριαρχούσε η ανεργία, η ύφεση, το πάγωμα των μισθών του Καραμανλή που "θα πάγωνε την αγορά" και "θα έφερνε λουκέτα". Όποιος αμφιβάλλει ας θυμηθεί τα σποτ της ΝΔ με τα παπαγαλάκια για τις Ευρωεκλογές εκείνου του Ιουνίου...

Δε θα επεκταθώ. Όσοι διαφωνούν, θα συνεχίσουν να διαφωνούν. Έπρεπε να πάμε σε Ρώσους και Κινέζους, να παλέψουμε για καλύτερους όρους, ακόμα και να συνεχίσουμε να λέμε ψέματα στους εταίρους μας. Η βόμβα πάλι θα έσκαγε, όπως έχουν σκάσει ένα σωρό φούσκες στην ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Άλλωστε οι πρόθυμοι, τάχα, να μας δανείσουν δεν κατάφεραν να σώσουν ούτε καν την Κύπρο φέτος, με πολύ λιγότερα χρήματα...

Ο Σαμαράς ίσως δεν έπρεπε να υπερψηφίσει το Μνημόνιο. Ώφειλε, ωστόσο, να παρέμβει στην κατάρτιση του προγράμματος εξυγίανσης. Αφού στα "Ζάππεια" είχε τόσο... ωραίες ιδέες, γιατί δεν τις συζήτησε με την κυβέρνηση; Γιατί επέμεινε στον στείρο αρνητισμό; Γιατί επέβαλε τις εκλογές τη μόνη στιγμή που η χώρα φάνηκε να έχει έναν άνθρωπο "της πιάτσας" στο τιμόνι της; Αν δεν ήθελε να συμπράξει με τον Παπανδρέου, γιατί δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία με τη συγκυβέρνηση;

Τα ψέματά του είναι τόσο τρανταχτά για έναν λόγο: όλη η ιστορία παίχθηκε σε επανάληψη. Ο Σαμαράς μίλησε για ανάπτυξη. Τα ίδια έλεγε ο Παπανδρέου. Για τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις που παγώναν την αγορά. Τα ίδια που υποστήριζε το ΠαΣοΚ ως αντιπολίτευση στον Καραμανλή. Για εργασιακό Μεσαίωνα. Για διάλυση του συστήματος υγείας. Για κατάρρευση των ταμείων. Τα ίδια, όλα. Σήμερα η τρόικα, το 2008 η δημοσιονομική επιτήρηση της ΕΕ. Τότε το "λεφτά υπάρχουν", σήμερα η σύγχρονη εκδοχή του με το άλλο μίγμα πολιτικής, την ανάπτυξη και τα "λεφτά στην αγορά". Δεν μπορεί να βρεθούν ελαφρυντικά. Δεν μπορεί να μην ήξερε, δεν μπορεί να μην είχε καταλάβει. Δε μιλάμε πλέον για αδιαφορία ή ανικανότητα, μιλάμε για δόλο.

Είναι πλέον ξεκάθαρο: δεν τον ενδιέφερε ποτέ το καλό της χώρας, παρά μόνο το προσωπικό του συμφέρον. Ούτε καν το κομματικό, γι' αυτό και δε δίστασε να κακοποιήσει τη φυσιογνωμία του κόμματος και να το αποξενώσει από τη βάση του. Τόλμησαν κάποιοι να μιλήσουν για δικαίωση! Ποια δικαίωση για τον άνθρωπο που σήκωσε το αντιμνημονιακό λάβαρο και βρέθηκε να υιοθετεί τις ξένες επιταγές χωρίς αντίρρηση...

Ο Πρωθυπουργός της χώρας, ο αποτυχημένος πολιτικός που βρέθηκε στη θέση αυτή εκβιάζοντας τον κόσμο, απειλώντας τον με την... Αριστερά, με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης του εμφυλίου, και με τη δραχμή, εξύφανε ένα οργανωμένο σχέδιο ανέλιξής του στην εξουσία επί χρόνια. Δεν κατάλαβε όμως ότι και η δική του μοίρα, αλλά κυρίως η μοίρα της χώρας, ήταν στενά συνδεδεμένη με αυτήν του πολιτικού του αντιπάλου.

Μας κορόιδευε επί 2,5 χρόνια. Στο μεταξύ η χώρα διαλύθηκε και ο ίδιος βρέθηκε να γλείφει εκεί που έφτυνε. Αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή υπερασπιζόταν το δικαίωμά του στην Πρωθυπουργία! Αυτό τον έκαιγε. Και δε βρήκε τον ανδρισμό να ομολογήσει τα λάθη και να παραδεχθεί την απάτη του. Αυτός είναι, κύριοι, ο μεγαλύτερος απατεώνας της μεταπολίτευσης.

9/7/12

Μνημόνιο ή Δραχμή

Μετά τις πρώτες εκλογές οι περισπούδαστες αναλύσεις εν ολίγοις συνέτειναν στο ότι όλα τα κόμματα συμφωνούσαν στην ανάγκη απαλλαγής από τα δεσμά του Μνημονίου. Το δίλημμα ήταν πια το "Ευρώ ή Δραχμή", όχι το "Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο". Τότε είχαμε διαφωνήσει. Η ρητορεία ήταν πράγματι αυτή, αλλά στην ουσία το δίλημμα των πρώτων εκλογών είχε απαντηθεί. Ο λαός επέλεξε Αντιμνημόνιο, αλλά η πολιτική ηγεσία δεν είχε ποτέ άλλη επιλογή πλην του ταπεινωτικού δανεισμού.

Επί 2 χρόνια το γράφουμε συνέχεια. Η τρόικα ήταν ο μονόδρομος επιβίωσης του σπάταλου κράτους μας. Αν αυτό γινόταν πιο συνετό υπήρχε ελπίδα. Αλλά δεν έγινε. Η περιστολή των δαπανών περιορίστηκε στην περικοπή μισθών και συντάξεων, τα έσοδα έμειναν στην αύξηση των φόρων, το κοινωνικό κράτος κατέρρευσε, τα σχολεία έμειναν χωρίς βιβλία, τα φαρμακεία έπαψαν να δίνουν φάρμακα, τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά και πάει λέγοντας. Όλα αυτά με τα οποία μάς εκβίαζε ο κ. Παπαδήμος, ότι θα μείνουμε χωρίς τρόφιμα και φάρμακα, τα βρήκαμε μπροστά μας, είπαν κάποιοι. Πόσο χειρότερα θα ήμασταν αν χρεοκοπούσαμε;

Προφανώς θα ήμασταν πολύ χειρότερα. Διότι μπορεί και ο ίδιος ο εμπνευστής της δανειακής σύμβασης κ. Βενιζέλος να έγινε... αντιμνημονιακός στα λόγια, αλλά και οι υπόλοιποι αντιμνημονιακοί κυβερνητικοί εταίροι έχουν επιλέξει την απαγκίστρωση από το Μνημόνιο, αλλά... διά της εφαρμογής του.

Να θυμηθούμε όσα έλεγε προεκλογικά ο κ. Σαμαράς; Ή όσα έλεγε πριν έναν χρόνο; Ανάπτυξη και λεφτά στην αγορά. Για να δούμε πού θα τα βρει. Αναδιαπραγμάτευση, με τους δανειστές να δηλώνουν ότι δεν έχουν να συζητήσουν τίποτε μέχρι η Ελλάδα να τηρήσει τις υποχρεώσεις της. Ιδιωτικοποιήσεις. Μόνο που για τις ζημιογόνες επιχειρήσεις δεν υπάρχει κανένα κορόιδο πρόθυμο να αγοράσει και για τις λίγες κερδοφόρες δεν υπάρχει κανένας λόγος να πωληθούν μπιρ παρά.

Τα λόγια ήταν πάντα εύκολα. Δύο χρόνια το λέμε. Στην πράξη πρέπει να βρεις χρήμα, να συγκρουσθείς με συμφέροντα, να εξυγιάνεις μηχανισμούς και θεσμούς. Θέλει κότσια, θέλει μυαλό, θέλει όραμα. Ο Σαμαράς και οι φίλοι του δε διαθέτουν τίποτε από τα τρία. Ναι, εμείς είμαστε εμπαθείς. Οι άλλοι που είναι αντικειμενικοί ας μας εξηγήσουν τι σπάνια προσόντα διέκρινε στον κ. Νικολόπουλο ο Πρωθυπουργός. Ας μας εξηγήσουν γιατί δε δόθηκαν στον κ. Ράπανο οι συνεργάτες που επιθυμούσε. Ας μας εξηγήσουν πώς γίνεται ο ΣυΡιζΑ να γνωρίζει για το κώλυμα του κ. Βερνίκου, αλλά όχι η ΝΔ.

Μία χώρα ακυβέρνητη επί έξι μήνες χρειάστηκε άλλους 3 μήνες για να εκλέξει Βουλή, να δούμε πόσους για να αποκτήσει Κυβέρνηση σταθερής σύνθεσης και πόσους ακόμα για να κυβερνηθεί. Όσο εμείς παίζουμε με τις εκλογές για να ξαναβγάλουμε μια κυβέρνηση Παπαδήμου, διότι έπρεπε ο σοφός ελληνικός λαός να εκφρασθεί διά του ΣυΡιζΑ και της Χρυσής Αυγής, οι άλλοι το πήραν απόφαση να μας πετάξουν έξω. Και αυτό το λέγαμε. Εμείς οι εμπαθείς, οι άσχετοι περί τα οικονομικά.

Λέγαμε, όμως, και κάτι άλλο: αν είναι να χρεοκοπήσουμε και να γυρίσουμε στη Δραχμή, αυτό ας γίνει οργανωμένα και συντεταγμένα. Το δίλημμα ήταν πάντα ένα. Μνημόνιο ή Δραχμή. Ας αποφασίσουμε ειλικρινά τι θέλουμε και ας εργασθούμε τίμια για την επόμενη ημέρα. Χωρίς ανάπτυξη, λεφτά στην αγορά και πράσινα άλογα.