9/7/12

Μνημόνιο ή Δραχμή

Μετά τις πρώτες εκλογές οι περισπούδαστες αναλύσεις εν ολίγοις συνέτειναν στο ότι όλα τα κόμματα συμφωνούσαν στην ανάγκη απαλλαγής από τα δεσμά του Μνημονίου. Το δίλημμα ήταν πια το "Ευρώ ή Δραχμή", όχι το "Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο". Τότε είχαμε διαφωνήσει. Η ρητορεία ήταν πράγματι αυτή, αλλά στην ουσία το δίλημμα των πρώτων εκλογών είχε απαντηθεί. Ο λαός επέλεξε Αντιμνημόνιο, αλλά η πολιτική ηγεσία δεν είχε ποτέ άλλη επιλογή πλην του ταπεινωτικού δανεισμού.

Επί 2 χρόνια το γράφουμε συνέχεια. Η τρόικα ήταν ο μονόδρομος επιβίωσης του σπάταλου κράτους μας. Αν αυτό γινόταν πιο συνετό υπήρχε ελπίδα. Αλλά δεν έγινε. Η περιστολή των δαπανών περιορίστηκε στην περικοπή μισθών και συντάξεων, τα έσοδα έμειναν στην αύξηση των φόρων, το κοινωνικό κράτος κατέρρευσε, τα σχολεία έμειναν χωρίς βιβλία, τα φαρμακεία έπαψαν να δίνουν φάρμακα, τα νοσοκομεία δεν έχουν υλικά και πάει λέγοντας. Όλα αυτά με τα οποία μάς εκβίαζε ο κ. Παπαδήμος, ότι θα μείνουμε χωρίς τρόφιμα και φάρμακα, τα βρήκαμε μπροστά μας, είπαν κάποιοι. Πόσο χειρότερα θα ήμασταν αν χρεοκοπούσαμε;

Προφανώς θα ήμασταν πολύ χειρότερα. Διότι μπορεί και ο ίδιος ο εμπνευστής της δανειακής σύμβασης κ. Βενιζέλος να έγινε... αντιμνημονιακός στα λόγια, αλλά και οι υπόλοιποι αντιμνημονιακοί κυβερνητικοί εταίροι έχουν επιλέξει την απαγκίστρωση από το Μνημόνιο, αλλά... διά της εφαρμογής του.

Να θυμηθούμε όσα έλεγε προεκλογικά ο κ. Σαμαράς; Ή όσα έλεγε πριν έναν χρόνο; Ανάπτυξη και λεφτά στην αγορά. Για να δούμε πού θα τα βρει. Αναδιαπραγμάτευση, με τους δανειστές να δηλώνουν ότι δεν έχουν να συζητήσουν τίποτε μέχρι η Ελλάδα να τηρήσει τις υποχρεώσεις της. Ιδιωτικοποιήσεις. Μόνο που για τις ζημιογόνες επιχειρήσεις δεν υπάρχει κανένα κορόιδο πρόθυμο να αγοράσει και για τις λίγες κερδοφόρες δεν υπάρχει κανένας λόγος να πωληθούν μπιρ παρά.

Τα λόγια ήταν πάντα εύκολα. Δύο χρόνια το λέμε. Στην πράξη πρέπει να βρεις χρήμα, να συγκρουσθείς με συμφέροντα, να εξυγιάνεις μηχανισμούς και θεσμούς. Θέλει κότσια, θέλει μυαλό, θέλει όραμα. Ο Σαμαράς και οι φίλοι του δε διαθέτουν τίποτε από τα τρία. Ναι, εμείς είμαστε εμπαθείς. Οι άλλοι που είναι αντικειμενικοί ας μας εξηγήσουν τι σπάνια προσόντα διέκρινε στον κ. Νικολόπουλο ο Πρωθυπουργός. Ας μας εξηγήσουν γιατί δε δόθηκαν στον κ. Ράπανο οι συνεργάτες που επιθυμούσε. Ας μας εξηγήσουν πώς γίνεται ο ΣυΡιζΑ να γνωρίζει για το κώλυμα του κ. Βερνίκου, αλλά όχι η ΝΔ.

Μία χώρα ακυβέρνητη επί έξι μήνες χρειάστηκε άλλους 3 μήνες για να εκλέξει Βουλή, να δούμε πόσους για να αποκτήσει Κυβέρνηση σταθερής σύνθεσης και πόσους ακόμα για να κυβερνηθεί. Όσο εμείς παίζουμε με τις εκλογές για να ξαναβγάλουμε μια κυβέρνηση Παπαδήμου, διότι έπρεπε ο σοφός ελληνικός λαός να εκφρασθεί διά του ΣυΡιζΑ και της Χρυσής Αυγής, οι άλλοι το πήραν απόφαση να μας πετάξουν έξω. Και αυτό το λέγαμε. Εμείς οι εμπαθείς, οι άσχετοι περί τα οικονομικά.

Λέγαμε, όμως, και κάτι άλλο: αν είναι να χρεοκοπήσουμε και να γυρίσουμε στη Δραχμή, αυτό ας γίνει οργανωμένα και συντεταγμένα. Το δίλημμα ήταν πάντα ένα. Μνημόνιο ή Δραχμή. Ας αποφασίσουμε ειλικρινά τι θέλουμε και ας εργασθούμε τίμια για την επόμενη ημέρα. Χωρίς ανάπτυξη, λεφτά στην αγορά και πράσινα άλογα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: