26/7/12

Ένας Εβραίος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας...

Στη χώρα που η υποκρισία περισσεύει, ο αποκλεισμός της αθλήτριας κ. Παπαχρήστου από την ολυμπιακή αποστολή ήταν αναμενόμενος. Μιλάμε για την Ελλάδα, όπου οι ανάπηροι χαρακτηρίζονται άτομα με ειδικές ικανότητες (μία από αυτές είναι προφανώς και η ικανότητα διέλευσης του αναπηρικού αμαξιδίου μεταξύ των σταθμευμένων οχημάτων), που κάποτε βουλευτής είχε αποπεμφθεί επειδή είχε δηλώσει ότι υπάρχουν έντιμοι και ανέντιμοι άνθρωποι σε όλα τα κόμματα, που πίστευε ότι είχε γίνει υπερδύναμη της άρσης βαρών μόνο με την ντοματούλα και το κρητικό ελαιόλαδο και που μέχρι το 2004 ήξερε ότι ο "ταχύτερος λευκός" ήταν δικό της παιδί.

Στον τελικό των 200 των Ολυμπιακών της Αθήνας ολόκληρο το Ολυμπιακό Στάδιο αποδοκίμαζε, με πρωτοφανές αποτέλεσμα την καθυστέρηση της εκκίνησης της κούρσας, όπου, αδίκως κατά "γενική ομολογία", δε συμμετείχε ο αξιότιμος κ. Κεντέρης -και αυτό παρότι είχε προηγηθεί και η φαρσοκωμωδία του ατυχήματος με το δίκυκλο, που επιτρέπει στον ίδιο και την κ. Θάνου να υποστηρίζουν ως της σήμερον ότι ουδέποτε συνελήφθησαν ντοπέ. Κανένας βεβαίως στην Ελλάδα δε θα μπορούσε να υποψιασθεί ότι οι δύο "υπεραθλητές" ενδεχομένως να είχαν κάνει χρήση αναβολικών. Έχουμε άλλωστε τόσο μεγάλη παράδοση στον στίβο, τέτοια τμήματα ανίχνευσης και ανάδειξης ταλέντων, τόσο σύγχρονα γυμναστήρια, γίνεται γενικά τόσο σοβαρή δουλειά, που η δικαίωση της παγκόσμιας καταξίωσης έρχεται ως φυσιολογικό αποτέλεσμα.

Δεν αξίζει να πει κανείς περισσότερα. Το twitter είναι μία χαλαρή ασχολία καφενειακού επιπέδου, όπου κανείς απευθύνεται δημοσίως μεν, αλλά σε "φίλους" του. Δεν είναι τυχαίο ότι το αστειάκι της αθλήτριας έγινε παγκοσμίως γνωστό μόνο αφού ήχησε η καμπάνα του αποκλεισμού της.

Προσωπικά, δε δέχομαι την κατηγορία του ρατσισμού. Εκτός αν όλα τα ανέκδοτα με θέμα τους Ποντίους, την τσιγκουνιά των Εβραίων και των Σκοτσέζων ή την κουτοπονηριά των Ελλήνων κριθούν εξίσου αυστηρά. Αν αύριο ένας αθλητής πει ένα τέτοιο ανέκδοτο θα αναρωτηθούμε "πώς μπορεί να αγωνιστεί δίπλα" σε έναν αθλητή από το Ισραήλ ή τη Σκοτία; Να είμαστε πια και λίγο σοβαροί.

Η διαφορά, θα πει κανείς, είναι ότι αυτό έγινε δημόσια. Αυτό το επιχείρημα μετατρέπει σε βεβαιότητα την υποψία ότι όλη η συζήτηση δε γίνεται επί της ουσίας, αλλά επί του "πολιτικώς ορθού". Δε μας ενδιαφέρει ο ίδιος ο ρατσισμός ως κοινωνικό φαινόμενο, αλλά το να "μη μας πούνε ρατσιστές". Να μην κατηγορηθούμε ότι αδιαφορήσαμε. Το χειρότερο είναι ότι αυτού του τύπου η άρνηση και οι ανόητες αντιδράσεις ενισχύουν τις ρατσιστικές απόψεις και συμπεριφορές.

Όσο για το αν η αθλήτρια είναι χρυσαυγίτισσα και μισεί τους ξένους, η απάντηση είναι ότι αυτό θα έπρεπε να μας είναι αδιάφορο, διότι πια εισερχόμαστε στις επικίνδυνες ατραπούς των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων. Εκτός αν αποφασίσουμε να υποβάλλουμε κάθε Έλληνα που φορά το εθνόσημο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε ιδεολογικό έλεγχο. Να μη διορίζεται στο Δημόσιο. Να μην πηγαίνει φαντάρος. Ή μήπως οι αρετές των αθλητών είναι άλλες από αυτές του "καλού και φιλότιμου" στρατιώτη;

Η χιλιοειπωμένη φράση του Βολταίρου "διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες" ισχύει μόνο για τις "καλές" και "προοδευτικές" απόψεις σε μία κοινωνία; Στο τέλος-τέλος, ακόμα και η (για μένα ειδεχθής) Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που συμμετέχει στις προβλεπόμενες από το Σύνταγμα δημοκρατικές διαδικασίες και εκπροσωπείται στη Βουλή με την ψήφο χιλιάδων συμπολιτών μας. Αν μάλιστα δεν απατώμαι, ουδέποτε εξέφρασε την επιθυμία να καταλύσει το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό σύστημα, όπως π.χ. το ΚΚΕ όταν δηλώνει με καμάρι ότι αντιμάχεται την "αστική" δημοκρατία.

Όπως συνήθως συμβαίνει όταν ασχολούμαστε πολύ με το φαίνεσθαι, αγνοούμε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ο ρατσισμός υπάρχει και γιγαντώνεται. Όσο επιλέγουμε να κρύβουμε την αλήθεια κάτω από το χαλί και να υιοθετούμε μυστήριες ερμηνείες του τύπου "οι ρατσιστές στερούνται στοιχειώδους παιδείας", "πρέπει να διδαχθούμε την ανεκτικότητα" και άλλες αρλούμπες, απλά κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Οι ρατσιστές δεν είναι μυστήρια τέρατα που κυκλοφορούν στις σκιές, δεν έχουν πράσινες ουρές και γαμψά νύχια. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι του μόχθου, βιοπαλαιστές, άνεργοι, φοιτητές, νοικοκυρές.

Οι Έλληνες ήταν πάντα φιλόξενοι και κοσμοπολίτες. Συνυπήρξαν αρμονικά επί αιώνες με αλλόθρησκους και αλλόφυλους στις χαμένες πατρίδες της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Ρατσιστές δε γίναν από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε φυσικά λόγω αντίληψης φυλετικής υπεροχής. Έγιναν όταν είδαν τις δουλειές τους να χάνονται από τα φθηνά ανασφάλιστα εργατικά χέρια των λαθρομεταναστών. Όταν είδαν αλλοδαπούς ανά δεκάδες σε διαμερίσματα μερικών τετραγωνικών να διαβιούν υπό συνθήκες απάνθρωπες. Όταν ξεχασμένες ασθένειες, όπως η ελονοσία, η φυματίωση και η σύφιλη κατήντησαν ενδημικές, επειδή το τόσο ευαίσθητο κράτος μας δεν είχε κάνει καμία προετοιμασία για να τους υποδεχθεί.

Όσοι σοκαρίστηκαν με το παγκοσμίως γνωστό πια tweet και επικρότησαν την απόφαση της ΕΟΕ για τον αποκλεισμό της αθλήτριας, απλά ας θυμηθούν πόσες φορές έχουν φωνάξει "ουστ παλιόμαυρε", "φύγε βρωμόγυφτε" ή "γυρίστε στην πατρίδα σας που μας κλέβετε τις δουλειές και τα σπίτια" σε αλλοδαπούς, στη μέση του δρόμου. Και ας μας εξηγήσουν πώς ο αξιότιμος κύριος Χονδροκούκης έγινε ο τρίτος αθλητής που βρέθηκε ντοπέ με την ίδια ουσία, με τους τόσο ευαίσθητους αρμόδιους φορείς, που τόσο νοιάζονται για τη διεθνή εικόνα της χώρας, να μην έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα.

Μήπως όσοι ξεχειλίζουν από οργή σήμερα, που η χώρα "έγινε διεθνώς ρεζίλι", είχαν δακρύσει πριν μερικές εβδομάδες, όταν ο εν λόγω είχε κάνει "όλη την Ελλάδα υπερήφανη" με τις επιδόσεις του και απολάμβανε τιμές ήρωα;


ΥΓ: Στην υπόθεση του κ. Χονδροκούκη πλέον θλιβερή και εξοργιστική πτυχή είναι ότι προπονητής του είναι ο ίδιος ο πατέρας του. Στο βαθμό που η ιστορία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο αθλητής ήταν πράγματι ντοπαρισμένος, αυτό είναι που πραγματικά μάς ντροπιάζει ως έθνος και ως λαό: ένας πατέρας να παίζει με την υγεία του παιδιού του και να το κατευθύνει όχι προς την οδό της αρετής, του αγώνα και του μόχθου, αλλά προς την οδό της κακίας και της απάτης, με μόνο κίνητρο τη ματαιοδοξία και προφανή δικαιολογία το "έτσι κάνουν όλοι". Όχι μία σαχλαμάρα που γράφτηκε σε μία υπηρεσία φτιαγμένη για να φιλοξενεί σαχλαμάρες.

2 σχόλια:

akindynos είπε...

Δεν είναι ακριβές ότι η Χ.Α. δεν έχει εκφράσει την επιθυμία να καταλύσει το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό σύστημα.

Όσο για το υστερόγραφο, θυμάμαι πριν χρόνια, αρκετά πριν το 2004, να διαβάζω σε αθλητική εφημερίδα για κρούσματα γονέων στην κολύμβηση που πίεζαν προπονητές για ντοπάρισμα των παιδιών τους.

adekastos είπε...

Δέχομαι την παρατήρηση, αλλά είναι θέμα προσέγγισης. Π.χ. η κατάργηση της "δικτατορίας του κοινοβουλευτισμού" που "διαιωνίζει τη σήψη" δεν είναι μόνο αίτημα της ΧΑ. Αντιθέτως αποτελεί γενικευμένο αίτημα.

Αυτό το κείμενο θα μπορούσε άνετα να είναι μανιφέστο της αριστεράς (λαϊκή εξουσία, πόλεμος στα συμφέροντα, ισονομία, ίσες ευκαιρίες κλπ). Δεν πρόκειται να τους υπερασπισθώ, και, για να πω την αλήθεια, το διάβασα με απροθυμία.

Δεν έχω αμφιβολία πάντως ότι οι εκφραστές ακραίων θέσεων συναντούνται και στη (λαϊκιστική) ρητορική τους, αλλά και στην προθυμία χρήσης βίας για να τις επιβάλουν.

Η διαφορά μεταξύ τους είναι άλλη: η ΧΑ θεωρείται από τους πάντες ακραία, και ως τέτοια αποδοκιμάζεται. Αντίστοιχες θέσεις, όταν εκφράζονται από το έτερο ιδεολογικό άκρο, αντιμετωπίζονται ως επαναστατικά προσκλητήρια.

Πάντως νομίζω ότι το πνεύμα της φράσης είναι άλλο, και έχει γενικώς να κάνει με τη διατύπωση ακραίων θέσεων, που καλώς ή κακώς δικαιούται κανείς να εκφράσει -ακόμα και για να βιώσει την κατακραυγή ως απάντηση.