22/11/13

Η εθνική μας αποβλάκωση

Ξοδεύτηκε πολύ μελάνι γύρω από τη Χρυσή Αυγή, τον κίνδυνο που συνιστά για τη δημοκρατία, το αν αποτελεί ή όχι εγκληματική ή παρακρατική οργάνωση, τη στρατιωτική εκπαίδευση των μελών της, τον θαυμασμό που τρέφουν για τον Χίτλερ. Και μέσα σε ένα βράδυ όλα, ή αν όχι όλα πολλά από αυτά, αποδείχθηκαν ανοησίες. Μέσα από ένα ανατριχιαστικό βίντεο μερικών δευτερολέπτων δεν είδαμε τέσσερις εκπαιδευμένους φουσκωτούς παρακρατικούς να δέχονται επίθεση και να ανταποδίδουν, αλλά τέσσερα παιδιά, σαστισμένα, έντρομα, να το βάζουν στα πόδια. Ή απλά να παγώνουν, όπως ο 22χρονος που πυροβολήθηκε εξ επαφής -μία εικόνα που είναι, ή μάλλον θα έπρεπε να είναι, η συγκλονιστικότερη της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας μας.

Πολλά, πάρα πολλά ειπώθηκαν. Αλλά δεν ειπώθηκαν τα πιο σημαντικά. Ότι ένοπλες ομάδες αριστερής ιδεολογίας συνιστούν συστηματικότερη απειλή, εδώ και δεκαετίες, για την κοινωνία. Ότι τη βία, που καταδικάζουμε τάχα, την ανεχόμαστε καθημερινά όταν στρέφεται κατά κρατικών λειτουργών και εισπρακτόρων ή όταν εμφανίζεται εντός των Πανεπιστημίων. Κυρίως όμως δεν ασχολήθηκε κανείς με τους ανθρώπους της Χρυσής Αυγής. Βάλαμε την ταμπέλα των νεοναζί, βρήκαμε εύλογη πρόφαση την κρίση και ξεμπερδέψαμε. Βλέποντας, λοιπόν, την ταυτότητα των θυμάτων, ένα ερώτημα προκύπτει βασανιστικά: τι γύρευαν αυτοί οι χρήσιμοι για την κοινωνία άνθρωποι, οι μορφωμένοι, οι οικογενειάρχες, και τι γυρεύουν αντίστοιχα χιλιάδες άλλοι όμοιοι τους, στη Χρυσή Αυγή;

Η άνοδος της ΧΑ δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Αποτελεί εξέλιξη πολιτικών φαινομένων που υφίστανται στη χώρα εδώ και δεκαετίες. Η κρίση και η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος αποτέλεσαν τον καταλύτη, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν στο σύνολό της τη σημερινή εικόνα.

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, και ιδίως από το 1981 και έπειτα, οι δεξιοί ήταν πάντοτε υπό πίεση. Το ΠαΣοΚ της εποχής κατάφερε να επιβάλει την ανιστόρητη άποψη της "επαράτου δεξιάς", αναμιγνύοντας τη μοναρχία, τη χούντα, τη "βία και νοθεία", την "αποστασία" και τον εμφύλιο σε μία βολική συσκευασία απόδοσης όλων των δεινών της χώρας και της καταπίεσης των λαϊκών μαζών. Η συγκεκριμένη προπαγάνδα υπήρξε τόσο επιτυχής ώστε να διαποτίζει τον πολιτικό διάλογο μέχρι και σήμερα. Ο αριστερός λόγος κατέστη συνώνυμος της προόδου και ο Ανδρέας Παπανδρέου οικειοποιήθηκε ό,τι αγαθόν, τόσο από την αριστερά όσο και από το κέντρο (π.χ. τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εμπνευστή του ιδιωνύμου!).

Έτσι οι οπαδοί του ετέρου ημίσεος του ιδεολογικού φάσματος βρέθηκαν αναγκασμένοι να κρύβονται, κατά κάποιον τρόπο. Στη ΝΔ σιγά-σιγά βρήκαν στέγη ακόμα και στελέχη με περισσότερο δεξιές απόψεις, φιλοχουντικά και φιλοβασιλικά στοιχεία (μην ξεχνάμε ότι στο δημοψήφισμα με το οποίο "έχει οριστικά λυθεί το πολιτειακό" σχεδόν ένας στους τρεις Έλληνες επέλεξε τη Βασιλεία...) και φυσικά θιασώτες της "λαϊκής δεξιάς", δηλαδή λαϊκιστές του άλλου άκρου. Ακόμη και υπό πίεση τα στοιχεία αυτά μέσα στη ΝΔ ήταν υπό αυτοπεριορισμό. Όσοι ξεστράτιζαν μπορούσαν να κινηθούν δεξιότερα (προς την ΕΠΕΝ, αργότερα τον ΛαΟΣ κ.λπ.), αλλά η κύρια μάζα των λαϊκιστικών και ακραίων στοιχείων κατάπινε τη λείανση των ιδεολογικών διαφορών, με κίνητρο (τι άλλο!) την εξουσία.

Η απελευθέρωση αυτού του τμήματος στελεχών και ψηφοφόρων από την ιδεολογική επιτήρηση και τον περιορισμό της ΝΔ είναι η βάση της σημερινής ΧΑ. Αντίστοιχο κομμάτι υπήρχε και στο ΠαΣοΚ, με τη μορφή της "πατριωτικής" αριστεράς, σαφώς μικρότερο, αλλά υπολογίσιμο. Η αποδέσμευση αυτών των στοιχείων έγινε σταδιακά και έχει δύο βασικές αιτίες.

Η πρώτη είναι ότι ο πυρήνας της εθνικοπατριωτικής ιδεολογίας αγνοήθηκε επί μακρόν από τις κυβερνήσεις, και αυτό, τα τελευταία ειδικά χρόνια, είχε ορατές συνέπειες. Το "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια", τρίπτυχο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία, ανεξαρτήτως και υπεράνω ιδεολογίας, δέχθηκε πολλά χτυπήματα, όπως και το άλλο χουντικών καταβολών τρίπτυχο, το "Ησυχία - Τάξις - Ασφάλεια". Στο όνομα του προοδευτισμού και της δημοκρατίας η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρο δράσης εγκληματικών στοιχείων που εισήλθαν παράνομα στο έδαφός της, τα όργανα του νόμου ταυτίστηκαν με τα όργανα καταπίεσης του χουντικού καθεστώτος, η γλώσσα και η θρησκεία αντιμετωπίστηκαν ως συντηρητικοί θεσμοί, η εξωτερική πολιτική προσέφερε τη μία ταπείνωση μετά την άλλη.

Εν τέλει, η διαρκώς αυξανόμενη εγκληματικότητα ήταν αυτή που αποτέλεσε βολικό πεδίο δραστηριοποίησης, με τη στοχοποίηση των αλλοδαπών. Ακόμα και τότε όμως το κυρίαρχο σύστημα αντέδρασε υπεροπτικά, με την ερμηνεία του ("αυθύπαρκτου", θα έλεγε κανείς) ρατσισμού. Δεν επρόκειτο φυσικά για ρατσισμό, αλλά για ζητήματα επιβίωσης και προστασίας της περιουσίας. Από κοντά το γεγονός ότι η δραστηριοποίηση των "αντιεξουσιαστών" άφηνε την ιδιωτική περιουσία έρμαιο καταστροφικής μανίας, από κοντά και η "εθνική ταπείνωση" του μνημονίου, δίπλα στα Ίμια, την Κύπρο, τις γκρίζες ζώνες του Αιγαίου, τον λειψό εναέριο χώρο και τα κουτσουρεμένα μίλια των εθνικών υδάτων.

Καθώς η πραγματικότητα ωθούσε την κοινωνία προς συντηρητικότερες, αν όχι και πραγματικά "δεξιές" απόψεις, η άρχουσα τάξη παρέμενε δέσμια ιδεοληψιών, προοδευτικών εμμονών και αριστερίστικων τσιτάτων (ο ίδιος ο ηγέτης της κυβερνώσας "δεξιάς" μιλούσε για "μεσαίο χώρο"!). Με απλά λόγια, το πολιτικό σύστημα αγνόησε επί χρόνια τις ανάγκες της κοινωνίας, προσπαθώντας με αδέξιο και αναποτελεσματικό τρόπο να τη μεταβάλει, αντί να μεταβληθεί η ίδια. Στο περιβάλλον αυτό τα παραπάνω "δεξιά" στοιχεία των κομμάτων, και ιδίως της ΝΔ, βρέθηκαν κομματικά άστεγα, ιδεολογικά καταπιεσμένα, αν και πολιτικά δικαιωμένα.

Το επόμενο βήμα και δεύτερη αιτία ανάπτυξης του ακροδεξιού πόλου ήταν η απότομη απενοχοποίηση της δεξιάς ρητορικής, με δύο σημαντικούς σταθμούς.

Ο πρώτος ήταν η εκλογή ενός ακραίου και ακραία λαϊκιστή πολιτικού, του κ. Σαμαρά, τα λάθη του οποίου η Ελλάδα είχε ήδη πληρώσει με το Μακεδονικό, στην ηγεσία του κυριότερου αστικού, φιλοευρωπαϊκού και "συντηρητικού" κόμματος. Ο κ. Σαμαράς θα μπορούσε να ηγηθεί ενός μικρού δεξιού κόμματος με κρίσιμο ρόλο, τύπου ΠολΑν ή Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Ευρισκόμενος όμως μπροστάρης της ΝΔ επέτυχε τη διάλυσή της, καθώς αποξενώθηκε (παραδόξως, φαινομενικά) από τα ιδεολογικά συγγενή προς τον ίδιο στοιχεία.

Ο λόγος είναι απλός. Η ακροδεξιά και λαϊκιστική στροφή της ΝΔ το 2010 ήταν, θεωρητικά, νίκη του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Ενώ όμως ένα μικρό κόμμα μπορεί να επιμείνει σε τέτοιες πολιτικές (εθνικιστικές, λαϊκιστικές, αντιμνημονιακές), για τη ΝΔ που επεδίωκε να κυβερνήσει κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον, ειδικά υπό τις σημερινές διεθνείς συνθήκες. Η στροφή προς τον πολιτικό ρεαλισμό ήταν αναπόφευκτη και όσο περισσότερα αυτιά χάιδευε ο Σαμαράς τότε, τόσο περισσότερο άτσαλα θα άλλαζε τακτική αργότερα. Μόνο που στο μεταξύ πρόσωπα όπως ο Κρανιδιώτης, ο Λαζαρίδης, ο Μιχελάκης και ο Μαρκόπουλος είχαν κυριολεκτικά αποθρασυνθεί. Το αποτέλεσμα ήταν η ακροδεξιά ρητορική να απενοχοποιηθεί στη συνείδηση του κόσμου, αφού διατυπωνόταν από κύριο πυλώνα του πολιτικού συστήματος.

Ο δεύτερος σταθμός ήταν η συμμετοχή του ΛαΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Ένα κόμμα για το οποίο ο Κώστας Καραμανλής λίγα χρόνια πριν δήλωνε ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με "τα άκρα" και που τα ΜΜΕ είχαν επί μακρόν θέσει στο στόχαστρο ως ακροδεξιό (τι άλλο!), με πρόεδρο έναν έμπειρο κοινοβουλευτικό και άριστο γνώστη της επικοινωνίας, τον, επίσης λαϊκιστή, Γ. Καρατζαφέρη, βρέθηκε μπροστά στη μάχη για τη... σωτηρία της πατρίδος. Δεν ήταν μόνο ότι πια η "ακροδεξιά" κυβερνούσε, αλλά και το γεγονός ότι το κόμμα Καρατζαφέρη με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση καταδικαζόταν στην αυτοδιάλυση, όπως και έγινε, με αποτέλεσμα δεξιά της ΝΔ να μείνει ελεύθερος ο χώρος υποδοχής των δυσαρεστημένων.

Στο περιβάλλον αυτό της βίαιης προσαρμογής στην πραγματικότητα που επέβαλλε η χρεοκοπία, οι λαϊκιστικές δυνάμεις αποδεσμεύθηκαν από τα παραδοσιακά κόμματα. Και ενώ για τους κλασικούς πασόκους ήταν ο ΣυΡιζΑ που προσέφερε καταφύγιο, στον χώρο της δεξιάς η ΧΑ για πολλούς αποτέλεσε την καλύτερη επιλογή. Το γιατί ο Καμμένος δεν μπόρεσε να μαζέψει το σύνολο των δυσαρεστημένων δεξιών (ως διάδοχο, θα έλεγε κανείς, σχήμα του ΛαΟΣ), δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την παροιμιώδη έφεση στην ανοησία και τις γκάφες που έχουν να επιδείξουν οι ΑνΕλλ. Το ίδιο ερώτημα μένει αναπάντητο και για το ΚΚΕ, στο αντίθετο άκρο. Επίσης δεν είναι ξεκάθαρο πώς ένας στους δέκα Έλληνες ανέχεται να στηρίζει ένα κόμμα με ξεκάθαρα νεοναζιστικά στοιχεία.

Όμως οι χρυσαυγίτες του σήμερα δεν είναι νεοναζί. Δεν είναι ούτε όλοι νεόπτωχοι, πεινασμένοι, άνεργοι. Είναι άνθρωποι απελπισμένοι, σίγουρα. Απογοητευμένοι. Πιστεύουν ίσως ότι στο πολιτικό σύστημα χρειάζεται ένα μεγάλο χτύπημα για να αναδειχθούν τίμιες πολιτικές δυνάμεις που δε θα αγνοούν πια τα προβλήματα της κοινωνίας. Και επιδιώκουν ίσως την επανασύνδεση με το ένδοξο παρελθόν του Γένους, παρόλο που στη Χρυσή Αυγή αυτή γίνεται με τρόπο νοσηρό.

Ο τεράστιος ρόλος των ΜΜΕ στην ενίσχυση της ΧΑ δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ειδικά μετά τη δολοφονία του Φύσσα ορισμένοι ξεσάλωσαν αποδίδοντας στο κόμμα Μιχαλολιάκου εξωπραγματικά χαρακτηριστικά και παρουσιάζοντας τα μέλη του σαν άβουλα άνοα όντα, κάτι σαν αγέλη κτηνών που δέρνουν και ρημάζουν κατόπιν εντολής. Και έπειτα ήρθε η ίδια η πραγματικότητα να τους διαψεύσει εκκωφαντικά.

Όλη η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής είναι εσφαλμένη. Στη δημοκρατία έχουν θέση, για πολλοστή φορά θα το γράψουμε, και οι ακραίες ιδέες. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα αντιμετωπισθεί η ΧΑ, αλλά ποιες είναι εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που θα ασχοληθούν σοβαρά με τα προβλήματα του τόπου και θα σταθούν με ειλικρίνεια απέναντι στον ελληνικό λαό. Που δε θα υποστηρίζουν ότι "λεφτά υπάρχουν", ούτε ότι "απωλέσαμε εθνική κυριαρχία" με τα μνημόνια, ούτε ότι με τη δραχμή θα είχαμε σωθεί.

Αν ένας στους τρεις πιστεύει ότι ψεκάζεται και εννιά στους δέκα ότι πρέπει να αποτινάξουμε τον ζυγό του μνημονίου αγνοώντας το χρέος (και βρίσκοντας λεφτά από... πού;), το πρόβλημα δεν είναι η ΧΑ. Απλά αποτελεί μία εκδήλωσή του. Η ανάδειξη ανθρώπων όπως ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου σε δημόσια αξιώματα, αποτελούν εξίσου ανησυχητικές εκδηλώσεις του ίδιου προβλήματος που δεν απασχόλησαν κανέναν. Η ανοχή σε φαινόμενα πολιτικής βίας (Δεκέμβριος 2008, καταλήψεις Πανεπιστημίων, δραστηριότητα αριστερών εγκληματικών ομάδων), επίσης εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η αποβλάκωση των Ελλήνων. Η κοινή λογική, η πολιτική σκέψη, ο ώριμος προβληματισμός και ο ψύχραιμος διάλογος αποτελούν ζητούμενα. Η εθνική συνείδηση είναι παντελώς ανύπαρκτη και ο Έλληνας του σήμερα έχει διαρρήξει τη σχέση του με το παρελθόν του, τον πολιτισμό του, τη γλώσσα του. Είναι ο βολεμένος που θέλει απλά να διαιωνίσει τη βολεψή του, ο χθεσινός φοιτητής του "δημοκρατικού πέντε" και της ήσσονος προσπαθείας. Το πολιτικό σύστημα που τον ανέθρεψε έτσι επί 40 χρόνια, που διέλυσε σχολεία και πανεπιστήμια, που διέφθειρε θεσμούς δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Η κύρια ευθύνη όμως παραμένει δική μας.

Εάν συνεχίσουμε να αγνοούμε την πραγματικότητα και να επιμένουμε στις αυταπάτες μας, το έχουμε ξαναγράψει και ήδη μοιάζει να δικαιωνόμαστε, όχι μόνο η ΧΑ θα συνεχίσει να ενισχύεται, αλλά πολύ γρήγορα θα καταστεί πλειοψηφική. Και, δυστυχώς, ίσως αυτό να μην είναι καν το μεγαλύτερο από τα δεινά που περιμένουν τη χώρα μας.

2/11/13

Το "ανύπαρκτο" άκρο

Εδώ και εβδομάδες προσπαθώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου για τη Χρυσή Αυγή και όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Οι εξελίξεις με πρόλαβαν και πάλι, για να δικαιώσουν όσα μπορεί κανείς εύκολα να βρει στο ιστολόγιο γραμμένα εδώ και χρόνια για την υποκρισία, τον στρουθοκαμηλισμό, τον ιδεοληπτικό τρόπο με τον οποίο πολιτικοί, ΜΜΕ και πολίτες επί μακρόν επιλέξαμε να αξιολογούμε ή, μάλλον, να αγνοούμε τα προβλήματα του τόπου.

Η κατακλείδα της προηγούμενης ανάρτησης ήταν ότι κάποιοι δεν πρόκειται να καταλάβουν όσο αίμα και αν χυθεί. Τυφλωμένοι από την ιδεοληπτική εμμονή τους, βουτηγμένοι στη νοητική αποχαύνωση, μάζα άμορφη, άνθρωποι αμόρφωτοι, απαίδευτοι, μη παιδευμένοι και μη παιδεμένοι, επαναστάτες της τρυφηλής ζωής και της άνεσης των χρημάτων των οικογενειών τους, οραματίζονται την εξόντωση των "αντιπάλων", αδιαφορώντας για την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες.

Αυτοί λοιπόν, οι δολοφόνοι της Marfin, οι εμπρηστές των πορειών, αυτοί που έσωσαν τον τόπο ως "αγανακτισμένοι" έξω από τη Βουλή όπως τον είχαν σώσει και το 2008, μάς γνώρισαν και πάλι το πρόσωπο της αχαλίνωτης βλακείας τους. Και αν αύριο η εξίσου αποκρουστική και εξίσου άμορφη μυώδης μάζα των χρυσαυγιτών προκύψει, με άλλο όνομα, πιο στρόγγυλα λόγια και λιγότερο τετράγωνους ώμους, πλειοψηφούσα στη Βουλή και την κοινωνία, δε θα φταίει η κρίση, η φτώχεια και η ανέχεια, αλλά η απύθμενη ηλιθιότητα, η ηλιθιότητα που χθες έστειλε άλλους δύο νέους, 22 και 27 ετών, στον τάφο και έναν 29χρονο να χαροπαλεύει στην εντατική.

Αυτή η ηλιθιότητα έχει και όνομα και ιδεολογία. Αλλά έχουμε επιλέξει ως κοινωνία μόνο να τα ψιθυρίζουμε, για να μη μας χαλάει το παραμύθι στο οποίο πιστεύουμε. Είναι η ακροαριστερά (όρος που δεν υφίσταται στο πολιτικό λεξιλόγιο, ωσάν οι ακραίες συμπεριφορές να μονοπωλούνται από τους "άλλους") που έχει σκοτώσει ξανά και ξανά και πολύ πιο συχνά, πιο οργανωμένα και πιο συστηματικά από την ακροδεξιά και το υποτιθέμενο παρακράτος. Είναι το άλλο άκρο, αυτό που κάναμε ότι δε βλέπαμε επί τόσα χρόνια.

Στην ομαδική μας παράκρουση κάναμε ότι δε βλέπαμε τις μολότοφ, τις καταλήψεις, τους προπηλακισμούς, τις δολοφονίες από τις "σέχτες" και τους "πυρήνες". Κάναμε ότι δε βλέπαμε πως οι "αναρχικοί" ήταν εξίσου αδίστακτοι στο να χτυπήσουν και να ρημάξουν, ήταν εξίσου επικίνδυνοι για την ελευθερία και τη δημοκρατία και υπερτερούσαν και σε αριθμό και σε δραστηριότητα. Κάναμε ότι δε βλέπαμε και βλέπαμε ό,τι θέλαμε να δούμε: αντιεξουσιαστές, αριστεριστές, επαναστάτες. Δεν είναι τίποτα από αυτά, παρά εγκληματικές οργανώσεις, όχι με την έννοια-λάστιχο που απέκτησε ο όρος για να περιλάβει τη Χρυσή Αυγή εν συνόλω, αλλά με την αυστηρά ποινική έννοια.

Όταν πριν δύο μήνες ο χρυσαυγίτης ήταν ο δολοφόνος περίσσεψε ο λυρισμός και η αυστηρότητα. Και έτσι έπρεπε. Μόνο που βάσει των όσων προέκυψαν, το τραγικό περιστατικό εύκολα μπορούσε να αποδοθεί σε έναν "τσαμπουκά" που ξέφυγε, και πάλι λόγω της βλακείας ενός νταή. Στο χθεσινό συμβάν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Επρόκειτο για ανθρώπους οργανωμένους, αποφασισμένους να σκοτώσουν, τρομακτικά εξοπλισμένους, αδίστακτους. Δε χωρεί καμία αμφιβολία ότι προηγήθηκε σχεδιασμός, ότι δεν υπήρξε, έστω ασήμαντη, πρόκληση και αφορμή. Ήταν η παρουσία, η ύπαρξη των χρυσαυγιτών που τους ενόχλησε. Τόσο απλά, όσο απλό είναι το να συνεχίσεις να πυροβολείς έναν αιμόφυρτο νεκρό.

Μόνο που τα δάκρυα στέρεψαν μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Η ανησυχία για την κατάντια της δημοκρατίας δεν είναι ίδια σήμερα, πολύ απλά γιατί δεν καταδικάζουμε τη βία "από όπου και αν προέρχεται". Την αριστερής προελεύσεως βία την ανεχόμαστε επί δεκαετίες, διότι έχουμε αποδεχθεί ως συστατικό στοιχείο του "προοδευτικού" τάχα χώρου τη χρήση της. Την ανεχόμαστε και ενίοτε την επικροτούμε ως αντίσταση, τη βαφτίζουμε αγώνα και αδιαφορούμε για τις συνέπειές της.

Αντιγράφω: "Όχι, δεν ήταν «εκτέλεση», αυτό που συνέβη! Η εκτέλεση απαιτεί δίκη, καταδίκη, απόφαση. Δεν ήταν εκτέλεση, ήταν δολοφονία. Τελεία." Επί εβδομάδες επαναλαμβάνουμε αυτήν τη λεξούλα, για τον Φύσσα: εκτέλεση. Χθες που οι δολοφόνοι βγήκαν με όπλα, όχι με σουγιάδες, στη μέση του δρόμου δεν επρόκειτο για εκτέλεση, αλλά για "απλή" δολοφονία. Τελεία! Τόσο άθλιοι είμαστε στην εμμονή μας, που αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να διαχωρίσουμε ποιοτικά τους θανάτους, σύμφωνα με τον κ. Παπαγιαννίδη, που επικαλούμαι ενδεικτικά και μόνο.

Αύριο, άραγε, θα αναρωτηθεί κανείς πώς επιβιώνουν όλες αυτές οι "σέχτες"; Θα αναρωτηθεί κανείς μήπως τα "αυτοδιαχειριζόμενα στέκια" δε φιλοξενούν πολιτιστικές εκδηλώσεις και δρώμενα, αλλά σχολές φανατισμού και εγκλήματος; Θα αναρωτηθεί κανείς για τη σχέση αυτών των ακραίων στοιχείων με ποινικούς; Θα αναρωτηθεί κανείς για τη χρηματοδότησή τους, χάρη στην οποία δε συνεχίζουν απλά τη "δράση" τους, αλλά κατακλύζουν και τις πόλεις μας με αφίσες που προπαγανδίζουν το παραλήρημά τους; Θα μιλήσει κανείς για αυτό που στην πραγματικότητα είναι, αριστερές εγκληματικές οργανώσεις, ή θα συνεχίσουμε το παραμύθι της αφηρημένης "τρομοκρατίας"; Μήπως απλά θα θέτουμε τα ίδια ακριβώς ερωτήματα μόνο, όμως, για τη Χρυσή Αυγή;

Χθες δύο νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους, ένα τρίτο τραυματίσθηκε σοβαρότατα, ένα τέταρτο γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Και οι γονείς των νεκρών αισθάνθηκαν την ανάγκη να βγουν και να αρνηθούν ότι τα παιδιά τους ήταν χρυσαυγίτες. Γιατί;

Σε μία δημοκρατία, το γράφω για πολλοστή φορά, έχω το δικαίωμα να είμαι και χρυσαυγίτης, και φασίστας, και ρατσιστής, και κομμουνιστής, και ο,τιδήποτε άλλο, με μία προϋπόθεση: τον σεβασμό στο μίνιμουμ κοινωνικής συνύπαρξης. Η καλοκάγαθη γιαγιά που προτιμά να σταθεί όρθια στο λεωφορείο παρά να καθίσει δίπλα σε Αφρικανό μετανάστη, δεν είναι λιγότερο ρατσίστρια, δεν είναι λιγότερο κολάσιμη ηθικά η στάση της. Όμως, εφόσον δεν προσβάλλει, δεν χτυπάει και δεν παρανομεί, είναι δικαίωμά της.

Επί έναν μήνα τα μέλη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος έχουν συλλήβδην ενοχοποιηθεί και στοχοποιηθεί, αυτή είναι η αλήθεια. Οι προσωπικότητές τους έχουν εκμηδενισθεί στην κατηγορία του άνοου νταή που άγεται και φέρεται, που στερούμενος ταυτότητας αναζητά την ένταξη σε μία ομάδα για να χαθεί στο σύνολο και να αποκτήσει ύπαρξη έστω σαν τμήμα του, λες και αυτή η χώρα δεν έχει ξαναδεί ποτέ και δεν ξέρει τίποτε από κομματικούς στρατούς και αφισοκολλητές. Κανείς δεν έχει παρουσιάσει στοιχεία ότι όλα τα μέλη της ΧΑ έλαβαν στρατιωτική εκπαίδευση ή συμμετείχαν σε παράνομες δραστηριότητες, δεν ξέρουμε καν αν το μοντέλο φουσκωτός - χαζός - ακροδεξιός - ρατσιστής ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά το κλίμα διαμορφώθηκε.

Με τη Χρυσή Αυγή διαφωνώ ριζικά, και δεν το έχω κρύψει. Δε διαθέτω τα μέσα για να την πολεμήσω, παρά μόνο αυτές τις ασήμαντες γραμμούλες. Επιδιώκω την εξαφάνισή της, μαζί με όλες τις μορφές του επιζήμιου λαϊκισμού, μέσα από την πνευματική καλλιέργεια του Έλληνα. Δεν είναι η φτώχεια και η απελπισία το έδαφος που ευδοκιμεί η βία. Είναι η αδυναμία άσκησης στο ηθικό και πνευματικό πεδίο. Είναι η αποχαύνωση, η αναστολή της νόησης, η περιφρόνηση της στοιχειώδους λογικής που επιτρέπουν στον Έλληνα του σήμερα να πιστεύει κάθε απίθανη ανοησία και να επιλέγει κάθε λογής ουτιδανό ως ηγέτη του.

Δε με έπιασε, λοιπόν, η έγνοια να υπερασπισθώ τη ΧΑ. Ακόμα, όμως, και αν διαφωνώ με την ιδεολογία και τις μεθόδους της, δεν μπορώ σε μία δημοκρατική κοινωνία να της στερήσω το δικαίωμα ύπαρξης. Διότι περί αυτού πρόκειται. Η δημοκρατία δοκιμάζεται όταν προκύπτουν ζητήματα ανοχής συμπεριφορών μη πλειοψηφικών. Και το επαναλαμβάνω κουραστικά: κριτήριο δεν μπορεί να είναι ακόμα και η αντικειμενικά οριζόμενη (αν αυτή μπορεί να υπάρξει) ηθική απαξία ή επιδοκιμασία.

Αν σήμερα επιμένω στο ζήτημα είναι γιατί βλέπω το κακό να έρχεται. Αρκούμενοι στη μισή αλήθεια της "εγκληματικής οργάνωσης" χωρίς να αναρωτηθούμε γιατί ένας στους δέκα ετοιμάζεται να ψηφίσει φασίστες, θα βρεθούμε να υφιστάμεθα τις συνέπειες της ισχυροποίησης της ΧΑ ή, μάλλον, του όποιας μορφής αυταρχικού και βίαιου πολιτικού σχήματος την αντικαταστήσει.

Το γράφω εδώ και έναν μήνα. Η υστερική αντιμετώπιση της ΧΑ ρίχνει νερό στον μύλο της. Χθες κάποιοι ηλίθιοι έπαιξαν ξανά το παιχνίδι της. Είναι ώρα, λοιπόν, όσοι διατυπώνουν δημόσιο λόγο να βάλουν στην άκρη τα πιστεύω τους, γιατί η κατάσταση ξεφεύγει.

Δεν μπορεί π.χ. το χθεσινό συμβάν να χαρακτηρίζεται προβοκάτσια. Με τι στοιχεία λέγεται αυτό και, κυρίως, πώς κανείς πια (στην ίδια νοσηρή προσέγγιση) δε σκέφθηκε μήπως η δολοφονία Φύσσα ήταν η προβοκατόρικη, με δεδομένο μάλιστα ότι αποτέλεσε την πολυπόθητη αφορμή για το ξεδόντιασμα της ΧΑ και για την επικοινωνιακή ομοβροντία που ακολούθησε; Άλλωστε οι ίδιοι που μιλάνε για προβοκάτσια σήμερα, χθες κατηγορούσαν την κυβέρνηση για επικίνδυνο πολιτικό παιχνίδι με τις συλλήψεις των χρυσαυγιτών.

Για να δούμε, λοιπόν, αν αύριο ο κ. Θεοδωράκης και οι υπόλοιποι μεγαλόσχημοι θα αισθανθούν την ανάγκη να μάς γνωρίσουν αυτούς τους τρεις νέους και να περιδιαβούν τις γειτονιές τους παρέα με τους φίλους τους. Ίσως έτσι και να απαντηθεί ένα πολύ πιο ενδιαφέρον πολιτικό ερώτημα, τι στο καλό γύρευαν στη Χρυσή Αυγή τρεις σπουδασμένοι νέοι Έλληνες. Αυτό είναι το ζήτημα. Όχι η ηρωοποίηση των θυμάτων, όχι η καπηλεία της οργής και της συγκίνησης. Η αλήθεια.

Την αντέχουμε, όμως; Αντέχουμε να κοιταχθούμε στον καθρέπτη, ενώ το καταλαβαίνουμε ότι αυτό που θα δούμε δεν έχει σχέση με αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε;

16/10/13

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από "ήρωες"

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορούν να γραφούν πριν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός της συγκίνησης, της αγανάκτησης και της οργής. Και είναι πάντα φρόνιμο να κλείσεις μερικές σκέψεις σε ένα συρτάρι και να τις ανασύρεις λίγο αργότερα, ώστε τα πράγματα να μπορούν να κριθούν πιο ψύχραιμα. Αναφέρομαι στη διαχείριση της δολοφονίας του 34χρονου από μέλος της Χρυσής Αυγής από τα ΜΜΕ, αλλά και σε όλη την παρουσίαση των πρωτοφανών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στη συνέχεια.

Το ζήτημα δε μας απασχολεί γενικώς, αλλά για τον πολύ συγκεκριμένο λόγο ότι η επικοινωνιακή αντιμετώπιση του συντηρητικού χώρου εδώ και δεκαετίες έχει συμβάλει στην άνοδο της ακροδεξιάς και των νεοναζί. Όσα είδαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο αντιμετώπισης από τα ΜΜΕ, που, όπως θα δούμε, δεν είναι απλά εσφαλμένο, αλλά καταντά επικίνδυνο για τη χώρα.

Μία πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με τη σκόπιμη αναφορά μου στο θύμα ως "34χρονου". Η ηλικία είναι ο συνήθης τρόπος με τον οποίον τα ΜΜΕ αναφέρονται στα θύματα εγκληματικών ενεργειών. Όμως σε αυτήν την περίπτωση το θύμα είχε όνομα, επώνυμο και μία (μάλλον προσβλητική για τον ίδιο, θα μου επιτραπεί να πω) ιδιότητα, αυτήν του "αντιφασίστα ράπερ".

Δεν πρόκειται να δεχθώ ότι επιχειρώ να δικάσω το θύμα, διότι δεν κάνω κάτι τέτοιο. Αν όμως, κατά τη γελοία ερώτηση των ημερών προς τους πολιτικούς, "καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται", τότε θα πρέπει και όλα τα θύματα αυτής της βίας να τυγχάνουν της ιδίας αντιμετώπισης. Εν προκειμένω, δε θα αναφερθώ στα θύματα της Marfin, των οποίων τα ονόματα δεν έμειναν στη μνήμη (ίσως γιατί δεν τα ακούγαμε εκατό φορές κάθε μέρα επί έναν μήνα) και των οποίων οι συγγενείς και φίλοι δεν έγιναν θέμα στις εκπομπές του κ. Θεοδωράκη, ώστε να μάθουμε περισσότερα για τη ζωή και την προσωπικότητά τους. Θα αναφερθώ σε δεκάδες αλλοδαπούς που έχουν κατά καιρούς υποστεί την ακροδεξιά βία, χωρίς να παίζουν στα δελτία ειδήσεων.

Αυτό είναι το πρόβλημα με τη Χρυσή Αυγή. Αν ένα μέλος της, κατά ατυχή συγκυρία ή βάσει σχεδίου, σκότωνε μία και μόνη φορά, η θεώρηση της κατάστασης θα ήταν εντελώς διαφορετική. Όμως η βία έχει εμποτίσει κάθε δραστηριότητα των μελών αυτού του κόμματος. Αυτό είναι το πρόβλημα, και όχι αν τα θύματά της είναι συμπαθή, αντιπαθή ή αδιάφορα στην κοινή γνώμη.

Μία δεύτερη παρατήρηση είναι ότι, από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δεν προκύπτει ότι η δολοφονία του συγκεκριμένου νέου έγινε βάσει σχεδίου. Τι εννοώ; Είναι διαφορετικό πράγμα ο Μιχαλολιάκος και οι συν αυτώ να έχουν καταρτίσει λίστα "προγραφών" με ανθρώπους που θέλουν να βγάλουν από τη μέση για τους νοσηρούς δικούς τους λόγους, και διαφορετικό να έχουν ομάδες αλληλοϋποστήριξης, έτοιμες να παρέμβουν με αδίστακτο τρόπο, ακόμα και να σκοτώσουν.

Από όσα έχουν προκύψει μέχρι στιγμής είναι ξεκάθαρο ότι το "τάγμα εφόδου" της ΧΑ ενεργοποιήθηκε και ήταν αποφασισμένο να παρέμβει κάνοντας χρήση βίας και αδιαφορώντας αν αυτή θα αφαιρούσε ζωή ή όχι. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να μιλάμε για οργανωμένο σχέδιο (που είναι η κυρίαρχη προσέγγιση των ΜΜΕ), χωρίς να μειώνει στο ελάχιστο την ευθύνη όσων ενεπλάκησαν.

Το τελευταίο μου σχόλιο θα είναι, μάλλον, και το πλέον παρεξηγήσιμο, αλλά και το πιο κρίσιμο. Ο δολοφονηθείς 34χρονος δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναχθεί σε εθνικό ήρωα αντίστασης στον φασισμό, η δε προσπάθεια που γίνεται από μερίδα των ΜΜΕ δείχνει πόσο εσφαλμένη αντίληψη έχουν ορισμένοι δημοσιογράφοι για τα αίτια ενίσχυσης της ΧΑ.

Είτε επρόκειτο για κακιά στιγμή, είτε για νόμιμη άμυνα (όπως υποστηρίζει ο δολοφόνος), είτε για αναμενόμενο συμβάν (όπως ειπώθηκε από μέλη της κυβέρνησης), είτε για επανάληψη συμβάντος που έτυχε ευρείας δημοσιότητας, ενδεχομένως και για πολιτικούς λόγους (όπως θα μου επιτραπεί να πιστεύω, διότι αποκλείω η ΧΑ να μην είχε σκοτώσει μέχρι εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου), ο 34χρονος υπήρξε ήρωας για τους συγγενείς, τους φίλους του, το περιοβάλλον του. Έχει κερδίσει την υστεροφημία του, διότι γνωρίζοντας ότι έχει να αντιμετωπίσει αδίστακτους ανθρώπους όρθωσε το ανάστημά του και έμεινε πιστός στις ιδέες και τις αρχές του. Από εκεί και πέρα χρειάζεται προσοχή στην επικοινωνιακή διαχείριση του τραγικού θανάτου του.

Για παράδειγμα, η ίδια η φράση "αντιφασίστας ράπερ" καταντά προσβλητική. Τι θα πει "αντιφασίστας"; Από πότε το να αντιδρά ένας Έλληνας με καταδίκη στη δραστηριότητα της ΧΑ και των ομοίων της αποτελεί αξιοσημείωτη ιδιότητα; Και, επί της ουσίας, η όποια δραστηριότητα του αποθανόντος περιοριζόταν στο περιβάλλον του. Είναι ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι οι "εγκέφαλοι" της ΧΑ, ψάχνοντας ποιον να σκοτώσουν, αποφάσισαν ότι τους ενοχλεί ο συγκεκριμένος τόσο πολύ ώστε να τον βγάλουν από τη μέση.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία πώς παρουσιάζονται ορισμένα γεγονότα. Δυστυχώς, μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, επηρεασμένη από την ανέχεια που βιώνει και σε έδαφος ανεπαρκούς σκέψης (που έχει καλλιεργήσει το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες), πολύ εύκολα προβαίνει στο λογικό άλμα ότι όλη η ιστορία υπήρξε προβοκάτσια και αντίδραση του σάπιου κατεστημένου απέναντι στην άνοδο της ΧΑ. Δε χρειάζονται, λοιπόν, υπερβολές, αλλά ψυχρή παράθεση στοιχείων και γεγονότων. Η συγκινησιακά φορτισμένη παρουσίαση της κατάστασης που βιώνουμε επί έναν μήνα πολύ εύκολα θα έχει αντίθετα αποτελέσματα, γι' αυτόν τον λόγο καταντά επικίνδυνη (σε αυτό το πλαίσιο, καμία έκπληξη δε μου προκάλεσε η διατήρηση της εκλογικής δύναμης της ΧΑ στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις).

Τον Παύλο Φύσσα δεν τον γνώριζα προσωπικά. Πιθανόν να τον είχα μάθει, και εγώ και πολύ άλλοι, αν δεν τον μαχαίρωναν εκείνο το βράδυ. Όμως δεν είχε καμία διαφορά από εμένα, από εσάς και από χιλιάδες άλλους ανθρώπους που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα που έχει διαποτίσει την πολιτική ζωή του τόπου, με τον τρόπο τους, στην καθημερινότητά τους, στο σπίτι, στη δουλειά, στην καφετέρια με τους φίλους τους. Αν φτάσουμε στο σημείο η αντίσταση στον φασισμό να αποτελεί στοιχείο ηρωισμού θα έχουμε φτάσει στον πάτο, ως λαός και ως κοινωνία.

Δεν έχει η χώρα, λοιπόν, ανάγκη από ήρωες, αληθινούς ή ψεύτικους, για να ορθοποδήσει ή για να αφυπνισθεί. Ήρωες μπορούμε να βρούμε σε κάθε γωνιά γύρω μας. Ανθρώπους που επιλέγουν το καλό, που συνεχίζουν τον αγώνα κόντρα σε κακουχίες, κόντρα στην φτώχεια, την ανέχεια και τη διάλυση των κοινωνικών δομών. Ήρωες είναι αυτοί που αντιστέκονται στον λαϊκισμό και την παραπλάνηση. Των ΜΜΕ, του Σαμαρά, του Τσίπρα, του Καμμένου. Και του Βαρουφάκη... Όλων. Και που συνεχίζουν να σκέφτονται.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται "ήρωες" για να καταλάβουν. Όλοι οι υπόλοιποι απλά δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ. Όσο αίμα και αν χυθεί.

29/9/13

Μετά τις χειροπέδες

Ανοίγουμε παρένθεση στο θέμα της ανάλυσης του φαινομένου της ανόδου της ΧΑ, καθώς οι σημερινές εξελίξεις μάς πρόλαβαν. Υπό το φως, λοιπόν, των συλλήψεων και εν αναμονή της εξέλιξης της ανακριτικής διαδικασίας, μερικές πρώτες σκέψεις.

Κατ' αρχάς, σε αντίθεση με το θριαμβευτικό κλίμα δημοκρατικής νίκης που φιλοτεχνείται από την κυβέρνηση, η εικόνα εκλεγμένων εκπροσώπων του ελληνικού λαού, μεταξύ των οποίων και αρχηγός κοινοβουλευτικής ομάδας, να σύρονται με χειροπέδες στον εισαγγελέα προκαλεί θλίψη. Μόνο θλίψη. Τίποτε άλλο. Δεν αποτελεί αιτία πανηγυρισμών η σύλληψη των χρυσαυγιτών, αλλά αιτία προβληματισμού για όλους όσοι επέλεξαν να εκπροσωπηθούν στη Βουλή από το κυρίους με αυτό το ποιόν, που ήταν πασιφανές εδώ και μήνες, αν όχι χρόνια.

Ακριβώς, λοιπόν, το γεγονός ότι τόσο μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων εκφράστηκε έτσι στην κάλπη πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Αν επρόκειτο για την "αντισυστημική" ψήφο, την ψήφο διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, πώς περιμένουμε από το συγκεκριμένο εκλογικό ακροατήριο να ερμηνεύσει με νηφαλιότητα τις εξελίξεις; 

Πολύ φοβάμαι ότι για κάποιους από εμάς σήμερα δεν ξεσκεπάστηκε η εγκληματική δραστηριότητα της ΧΑ, αλλά ότι εκδηλώθηκε η "απεγνωσμένη αντίδραση του σάπιου κατεστημένου στην τελευταία του προσπάθεια να επιβιώσει" ή κάτι αντιστοίχου πνεύματος και λογικής. Επιχειρήματα του τύπου "κανείς δεν μπήκε στη φυλακή για το Χρηματιστήριο / τα δομημένα ομόλογα / τα κλεμμένα / τις μίζες κ.λπ., αλλά τα βάλανε με την επελαύνουσα Χρυσή Αυγή γιατί τη φοβούνται" έχουν αρκετά στοιχεία αλήθειας ώστε οι διωκώμενοι ως κοινοί εγκληματίες να αναχθούν σε θύματα πολιτικού διωγμού, αφού μάλιστα όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα έχει, ευλόγως, συνασπισθεί εναντίον τους.

Για τον λόγο αυτόν, το εσπευσμένο των συλλήψεων (που από μακριά "μυρίζει" πολιτική σκοπιμότητα) προκαλεί ανησυχία. Αν στο δικαστήριο οι κατηγορίες δεν στοιχειοθετηθούν υπερεπαρκώς (διότι μιλάμε για συμμορία και οργανωμένο έγκλημα, όχι απλά για έκνομες ενέργειες μεμονωμένων μελών της ΧΑ), η δημοκρατία θα έχει εξευτελισθεί από όσους ομνύουν στο όνομά της και υποτίθεται ότι σήμερα την υπερασπίζονται. Και δεν αναφέρουμε την ηρωοποίηση των διωκωμένων, διότι θα έχουν περάσει πολλά χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση, ώστε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για πολιτικό κέρδος των χρυσαυγιτών σε περίπτωση κατάρρευσης του κατηγορητηρίου.

Πάντως ο σοφός λαός μετά τη δολοφονία του 34χρονου, και παρά τα όσα ειπώθηκαν στα ΜΜΕ, δημοσκοπικά δεν επεφύλασσε και τόσο έντονη αποδοκιμασία για τη ΧΑ, που παραμένει στις εκτιμήσεις τρίτο κόμμα! Αν, λοιπόν, η ΧΑ μετά από όλα αυτά εκλείψει έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η συμπεριφορά των ψηφοφόρων της. Θα γυρίσουν προς τον Καμμένο; Προς τον ΣυΡιζΑ; 

Πάντως στη ΝΔ μάλλον θα πρέπει να κρατούν μικρό καλάθι για τα εκλογικά οφέλη. Διότι αν πράγματι επρόκειτο για "αντισυστημική - αγανακτισμένη" ψήφο, είναι το λιγότερο αβάσιμη η επιδίωξη επαναπατρισμού "δεξιών" ψηφοφόρων της ΧΑ. Εκτός και αν τα ποσοστά της ακροδεξιάς δεν ερμηνευθούν τόσο με το θυμικό λόγω κρίσης, όσο με πιο ψυχρά και ιδεολογικά κριτήρια, κάτι που δεν περιποιεί τιμή ούτε για όσους συνειδητά επέλεξαν τον κ. Μιχαλολιάκο και τους συν αυτώ ούτε για όσους επιδιώκουν να προσελκύσουν τέτοιους ψηφοφόρους.

Η υπόθεση της ΧΑ τείνει να λάβει περισσότερο ποινικό χαρακτήρα, αλλά πολιτικά παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον και θα απασχολήσει και τις επόμενες ημέρες το μπλογκ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τις εξελίξεις πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία, διότι οι εικόνες που βλέπουμε είναι πρωτοφανείς για τη χώρα μας, σε περιστάσεις, μάλιστα, ιδιαίτερα κρίσιμες.

21/9/13

Δύο προαπαιτούμενα

Για όποιον έχει στοιχειωδώς καλή μνήμη, η θεωρία των "δύο άκρων" ήταν η επωδός της κριτικής απέναντι στις παρανομίες των κουκουλοφόρων πριν από μία δεκαετία. Ήταν η απάντηση σε όσους μιλούσαν για τους "νοικοκυραίους" της εποχής, όταν οι διαδηλώσεις με τα επεισόδια και οι εκρήξεις από γκαζάκια ήταν καθημερινά στο πρόγραμμα, με αφορμές που σήμερα μάλλον θα έμοιαζαν ασήμαντες μπροστά στον ορυμαγδό περιοριστικής πολιτικής που επέβαλε η χρεοκοπία της χώρας.

Τότε, λοιπόν, η συζήτηση γινόταν ανάποδα. Τότε λέγαμε ότι "ναι, αλλά και οι Χρυσαυγίτες δέρνουνε...", ακόμα και αν τα καταγεγραμμένα περιστατικά ήταν ελάχιστα και, κακά τα ψέματα, ως πολίτες είχαμε ελάχιστα πραγματικά βιώματα από επιθέσεις νεοφασιστών. Σήμερα έχουμε καταφέρει η ακροδεξιά βία να αποτελεί πραγματικότητα, όχι δικαιολογία, όχι παραμύθι περί προβοκάτσιας, όχι αφήγημα υποχθόνιας συνεργασίας αναρχικών και χρυσαυγιτών.

Περί των όσων λέγονται και, δυστυχώς, γίνονται το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση, η οποία είναι άσκοπη και ανόητη αν δεν εκκινεί από δύο παραδοχές.

Η πρώτη είναι ότι το κριτήριο περί δικαίου και αδίκου είναι ο νόμος. Και τέλος. Βία δεν είναι η ανεργία, βία δεν είναι η φτώχια, βία δεν είναι η κρατική "καταπίεση", ούτε η παραπλάνηση από τα ΜΜΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι όλα αυτά δεν προκαλούν βλάβη σε όσους τα υφίστανται. Δεν μπορούν όμως έννοιες αφηρημένες ή σχετικές, ώστε να μην τις βιώνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, να λάβουν αντικειμενική υπόσταση. Ούτως ή άλλως στη γενικότερη έννοια της βίας περιλαμβάνονται πάρα πολλές μορφές σωματικής και ψυχικής καταπίεσης, π.χ. με πρώτη τη φυσική νόσο, με τη διαφορά ότι αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο αυθαίρετα στην κρίση, την πολιτική ηγεσία ή κάποιον άλλον "κακό".

Στην οργανωμένη κοινωνία λοιπόν, ακόμα και αν δεχθούμε τον γενικότερο ορισμό της βίας στον οποίον αρέσκονται οι της επαναστατικής αριστεράς, η διαχωριστική γραμμή τίθεται από τον νόμο, ο οποίος πρέπει να τηρείται χωρίς καμία εξαίρεση (θαυμάσιο παράδειγμα για το τι συμβαίνει όποτε μία κοινωνία ξεφεύγει από τη νομιμότητα αποτελεί ο ξυλοδαρμός του κ. Καμμένου μετά την παρακίνησή του για λιντσάρισμα του κ. Πάχτα που, όταν ζητούσε στη Χαλκιδική ουσιαστικά τη άσκηση βίας σε βάρος του δημάρχου, προφανώς δεν είχε κατά νου ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί με τον ίδιο).

Αυτή δεν είναι μία συντηρητική προσέγγιση. Επί χρόνια όποιος επεκαλείτο τη νομιμότητα χλευαζόταν. Σήμερα πια, που η βία η προερχόμενη από τη ΧΑ έχει τρομάξει την κυρίαρχη ιδεολογικά αριστερά περισσότερο από τα γκαζάκια και τις σπασμένες βιτρίνες, μπαίνουμε σε πραγματικά συντηρητικές λογικές. Φτάσαμε να συζητάμε ακόμα και για απαγόρευση κόμματος ή χαρακτηρισμού του συλλήβδην ως εγκληματικής οργάνωσης, προτάσεις που δε θα έπρεπε να εξετάζονται, όχι ως αντιδημοκρατικές (που είναι) αλλά ως αναποτελεσματικές. Πάντως επιστρέψαμε στη λογική της θέσπισης και τήρησης νόμων. Σε μία χώρα που οι κυβερνητικές αποφάσεις καταργούνται στον δρόμο και οι αγώνες δίνονται στο πεζοδρόμιο, η θεσμική θωράκιση της δημοκρατίας είναι βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ακριβώς διότι ο ψευτοπροοδευτισμός του πρόσφατου παρελθόντος την κατέστησε μη αυτονόητη.

Το δεύτερο προαπαιτούμενο είναι ίσως και το πλέον δύσκολο: ο διαχωρισμός ανάμεσα στο πρόσωπο που διατυπώνει δημοσίως άποψη (με το παρελθόν, την ταμπέλα, το ύφος, το ήθος και όλο το "βάρος" που κουβαλάει) και στο δίκαιο ή το άδικο της άποψής του. Αν π.χ. ο κ. Μιχαλολιάκος υποστηρίζει ότι το πλήθος των μεταναστών είναι δυσβάσταχτο για τη χώρα, αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν είναι φασίστας, αν τον ενοχλούν οι μετανάστες περισσότερο από ό,τι κάποιον άλλον και, φυσικά, από το αν οι λύσεις που προτείνει είναι παράνομες, ανήθικες, παράλογες ή απάνθρωπες.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από αυτά μπορεί να γίνει η πραγματική αποδόμηση της ΧΑ ενώπιον του εκλογικού κοινού. Με τις κραυγές ότι θα μας φάνε οι φασίστες μοιραία έρχεται στον νου το κλασικό παραμύθι με τον Πέτρο και τον λύκο. Μόνο που ο λύκος, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα βρεθεί με 20% να διεκδικεί την πλειοψηφία σε κοινοβουλευτική δύναμη (αν σε κάποιους αυτά φαίνονται υπερβολικά, ας κάνουν τον κόπο να ανατρέξουν σε όσα έχουμε γράψει αυτά τα χρόνια για την ακροδεξιά στην Ελλάδα, σε αυτό το ταπεινό μας βήμα, πολύ πριν η ΧΑ βρεθεί να κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα).

Ο διάλογος για τα αίτια της ανόδου της και για τη σκοπιμότητα και τα μέσα ανάσχεσής της είναι δαιδαλώδης, και θα συνεχίσουμε σε επόμενες αναρτήσεις.

12/9/13

Μη αποκρίνου εις τον άφρονα

Κατά το γνωστό τηλεοπτικό δόγμα, δεν υφίσταται "κακή δημοσιότητα". Αυτό είναι το σωστό πρίσμα υπό το οποίο αξίζει να ασχοληθεί κανείς με την κ. Ρεπούση και το πρόσφατο μπαράζ δηλώσεων με τις οποίες προκάλεσε την κοινή γνώμη.

Άποψη για το τι είναι σημαντικό και τι όχι να διδάσκεται στα σχολεία μπορεί ο καθένας να έχει, αλλά τις αποφάσεις τις λαμβάνουν αρμόδιοι φορείς, επιστημονικοί φορείς, οι οποίοι δεν επιτρέπεται να αποφασίζουν με πολιτικά κριτήρια. Επιχειρήματα του τύπου το τάδε μάθημα συνιστά οπισθοδρόμηση και το άλλο αποτέλει κομμάτι προοδευτικής εκπαίδευσης είναι απλά ανόητα.

Επίσης είναι ανόητο να κοιτάμε αριστερά και δεξιά για το τι κάνουν οι "προοδευτικές" χώρες. Πέρα από το γεγονός ότι αντίστοιχες αντιπαραθέσεις γίνονται με πολύ πιο οπισθοδρομικούς όρους π.χ. στις ΗΠΑ (χώρα σε πολλές περιοχές της οποίας η παρεχόμενη Παιδεία θα προκαλούσε ανατριχίλα στην κ. Ρεπούση), δεν μπορούμε να υιοθετούμε ακρίτως εκπαιδευτικά συστήματα τα οποία ευδοκιμούν σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα. Επιπροσθέτως, θα ήταν σκόπιμο να αξιολογηθεί κάποια στιγμή η συμβολή των πολλάκις υμνημένων συστημάτων του Βορρά, όχι στην κατάρτιση ως παροχή γνώσεων για διακρίσεις σε μαθητικούς διαγωνισμούς, αλλά στη σύνθεση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και χρήσιμων, και όχι απλά μορφωμένων, πολιτών -κάτι που αποτελεί και τη μόνη διέξοδο πραγματικής προόδου για τη χώρα μας.

Η απλούστερη απάντηση στην κ. Ρεπούση θα ήταν ότι πρέπει πρώτα να επιδιώξει την τροποποίηση των άρθρων του Συντάγματος στα οποία βασίζεται η ένταξη της Ορθόδοξης κατήχησης στο πρόγραμμα των σχολείων. Από τη στιγμή μάλιστα που η παρακολούθηση των Θρησκευτικών είναι εδώ και κάποια χρόνια προαιρετική, οι γονείς είναι ελεύθεροι να απαλλάξουν τα παιδιά τους από αυτήν και, με τη σημερινή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αυτό κάθε άλλο παρά ως "στίγμα" θα μπορούσε να εκληφθεί.

Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον που η εμφανώς περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα της κ. Ρεπούση αδυνατεί να συλλάβει και να επεξεργασθεί. Καλώς ή κακώς υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό Ελλήνων που επιθυμούν τα παιδιά τους να λάβουν την "ελληνορθόδοξη" αγωγή. Αν αύριο καταργηθεί η διδασκαλία των Θρησκευτικών, το κενό που θα προκύψει (μέσα μάλιστα σε ένα περιβάλλον κραυγών περί αφελληνισμού, παγκοσμιοποίησης, συνωμοσιολογίας και λαοσυνάξεων) θα έρθουν να καλύψουν οι ίδιοι οι ιερείς, διά των "κατηχητικών".

Με όλο τον σεβασμό στον κλήρο, με όλο τον σεβασμό σε χιλιάδες γονείς που ήδη έχουν αποφασίσει να εντάξουν τα παιδιά τους σε αυτούς τους κύκλους, είναι πασιφανές ότι η διδασκαλία μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί πολύ πολύ ευκολότερα να εκτραπεί προς την όξυνση θρησκευτικών αντιπαραθέσεων, τη μισαλλοδοξία και την καλλιέργεια θρησκευτικού φανατισμού, παρότι αποτελεί προσβολή προς την ίδια τη φύση της Ορθόδοξης πίστης. Είναι σίγουρη η κ. Ρεπούση ότι η πρότασή της δε θα φέρει αντίθετα αποτελέσματα;

Η δε αντικατάσταση από μάθημα "Θρησκειολογίας" (αντικείμενο που έχει εδώ και χρόνια περιληφθεί στην ύλη της Β' Λυκείου, αλλά η κ. Ρεπούση επιλέγει να το αγνοεί) αποτελεί πρόταση αμφίβολης αξίας. Στην ίδια λογική μπορεί να εμφανισθούν, για παράδειγμα, γιατροί που θα υποστηρίξουν ότι απαιτείται επέκταση της ύλης της Ανθρωπολογίας, οι Μαθηματικοί και οι Χημικοί ήδη διαμαρτύρονται για ανεπαρκή διδασκαλία των αντικειμένων τους, και πάει λέγοντας. Μάλιστα τυχόν επέκταση μαθημάτων τύπου "Ηθικής" (που επίσης έχει ενταχθεί στην ύλη των Θρησκευτικών) θα είχε μεγαλύτερη σημασία από τη συγκριτική μελέτη των θρησκειών, σε μία χώρα που η κρίση των αξιών την ταλαιπωρεί πολλά χρόνια πριν τη χτυπήσει η οικονομική κρίση, ακόμα και αν είχε ευαίσθητο πολιτικά περιεχόμενο.

Είναι, όμως, σκόπιμο να μπούμε σε μία δημόσια (και καφενειακού επιπέδου) συζήτηση για τη σχολική ύλη; Με απλά λόγια, ακόμα και αν έχουμε άποψη, τεκμηριωμένη ακόμα-ακόμα, είναι δουλειά μας να υποκαταστήσουμε, αν όχι να αγνοήσουμε, τους εκπαιδευτικούς φορείς, και μάλιστα διά μίας δημόσιας αντιπαράθεσης; Πολλώ δε μάλλον, τι κατέστησε την κ. Ρεπούση κατάλληλη για να αξιολογήσει τα Θρησκευτικά, τα Αρχαία και τη Βιολογία; Η εκλογή της στη Βουλή ή η συνεισφορά της στην εκπαίδευση, την οποία όλοι γνωρίζουμε;

Όλα αυτά θα είχαν νόημα αν η κ. Ρεπούση πράγματι ενδιαφερόταν για το επίπεδο της παρεχόμενης Παιδείας. Προφανώς η πρεμούρα της εξαντλήθηκε στα Θρησκευτικά και τον Δαρβίνο. Ενοχλήθηκε για την εκφύλιση της διδασκαλίας των Θρησκευτικών και για την υποτίμηση της διδασκαλίας της εξέλιξης. Η εκφύλιση της Ιστορίας, της οποίας υπήρξε η εισηγήτρια με τις στρογγυλοποιήσεις και τις ανακρίβειες δεν την ενόχλησε. Άλλωστε σε αυτή βάσισε την πολιτική της καριέρα.

Κερασάκι στην τούρτα της, όσα είπε για τα Αρχαία Ελληνικά. Προφανώς ελάχιστοι αναπολούν την παρακολούθηση του μαθήματος ή εκτιμούν τη διδασκαλία τους. Ο απαξιωτικός τόνος όμως τον οποίο η κ. Ρεπούση επέλεξε, δεν μπορεί παρά να αποτελεί πρόκληση για λόγους εύκολα αντιληπτούς.

Επειδή η κ. Ρεπούση θα συνεχίσει να προκαλεί, γιατί ο άφρων επαναλαμβάνει την αφροσύνην αυτού ως ο κύων επιστρέφει εις τον εμετόν αυτού, η μόνη στάση που αξίζει απέναντι στην ιστορικό του συνωστισμού είναι η περιφρόνηση: μη αποκρίνου εις τον άφρονα κατά την αφροσύνην αυτού, διά να μη γένης και συ όμοιος αυτού. Να που τα Θρησκευτικά τελικά μπορεί να φανούν χρήσιμα, και τα Αρχαία να αποδειχθούν όχι και τόσο νεκρά...

31/8/13

Λιγότερη δημοκρατία!

Με την επέμβαση στη Συρία να θεωρείται θέμα χρόνου, το ζήτημα της στρατιωτικής και πολιτικής "ηθικής" έρχεται στο προσκήνιο. Από την αρχαιότητα ακόμη, οι πόλεμοι πάντοτε είχαν οικονομική στόχευση. Θα ακουστεί ακραίο, αλλά αυτή είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για μία επιχείρηση. Τα διάφορα ηθικολογικά, είτε περί αλύτρωτων πατρίδων, είτε, πολύ περισσότερο, οι ανοησίες περί προστασίας μακρινών λαών, εγκαθίδρυσης δημοκρατίας και διάφορα αντίστοιχα, αποτελούν αντικείμενο προς εσωτερική κατανάλωση.

Αν, λοιπόν, τα περί χημικών όπλων θυμίζουν έντονα τα όπλα μαζικής καταστροφής του Μπους, και αποδεικνύουν ότι οι πολιτικοί δεν κάνουν καν τον κόπο να αναζητήσουν πιο πρωτότυπες προφάσεις, το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Είναι η δημοκρατία πολίτευμα κατάλληλο για όλους;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι, και τις αποδείξεις μπορούμε να τις δούμε πρώτα - πρώτα στη χώρα μας. Αν η δημοκρατία ξεχωρίζει για το δικαίωμα λόγου σε όλους, αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσοι από τους συμπολίτες μας κάνουν καλή χρήση των δικαιωμάτων τους;

Όταν τον Δεκέμβριο του 2009 μερικοί αλήτες έκαιγαν τη χώρα, οι πνευματικοί μας ταγοί με ιδιαίτερη σπουδή μίλησαν για τη γενιά των προδομένων ονείρων. Τη γενιά των 700€, που σήμερα αποτελούν όνειρο για την πλειοψηφία. Κανείς δεν έβλεπε το απελπιστικό έλλειμμα παιδείας αυτών των ανθρώπων που βρήκαν τα πάντα έτοιμα, για αυτό και τόσο εύκολα επιδόθηκαν στην καταστροφή. Κανείς δεν προβληματίσθηκε από την απουσία ιδεολογικού στίγματος. Αντίθετα, κάποιοι χάρηκαν καθώς είδαν ότι έτσι το "κίνημα" γενικεύεται και όχι ότι αυτή είναι η διαφορά της πολιτικής πράξης από την ασυδοσία του όχλου. Το ίδιο συνέβη αργότερα με τους "αγανακτισμένους".

Κανείς δεν είχε καταλάβει τότε πού πήγαινε η χώρα. Κάποιοι τα έλεγαν. Είκοσι χρόνια πριν. Αλλά οι πολλοί γυρεύαν την "επανάσταση". Των νέων, κατά προτίμηση...

Η περίφημη νεολαία μας, το τάχα ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας μας, είναι το πλέον προβληματικό. Δεν απαιτείται κοινωνιολογική μελέτη, παρά λίγα μόνο λεπτά συζήτησης, για να αντιληφθεί κανείς ότι τα "παιδιά" μας πάσχουν από ποταπά ενδιαφέροντα, προβληματική κατάρτιση, απελπιστικό επίπεδο λόγου και αδυναμία διαλόγου.

Στην εποχή που η δημοκρατία επιβάλλεται διά της βίας, η σωστή προσέγγιση ίσως θα περιελάμβανε, ναι, λιγότερη δημοκρατία. Δεν μπορεί για όλα τα μείζονα ζητήματα να στήνεται κάλπη. Δεν είναι δυνατόν να χορηγούνται πολιτικά δικαιώματα σε ανθρώπους που δε γνωρίζουν την ιστορία του τόπου (π.χ. όσα έχει υποστεί από τον φασισμό), που δε σέβονται τη δημόσια περιουσία, που δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι σημαίνουν η βία και η ανασφάλεια, όσο αποζητούσαν την αέναη επανάσταση.

Είναι προβοκατόρικο το αίτημα του τίτλου. Δεν απαιτείται λιγότερη δημοκρατία, αλλά περισσότερη και ουσιαστική πολιτική παιδεία. Παιδεία που θα μας άνοιγε τα μάτια ώστε να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν οι "εχθροί" εναντίον των οποίων συνεχώς επαναστατούμε. Ώστε να μην καταπίνουμε αμάσητα τα παραμύθια των "κινημάτων" και των διεθνών "συνωμοσιών". Ώστε να μη μας φταίνε όσοι μας τα έλεγαν εδώ και 20 χρόνια, αλλά όσοι μας κορόιδεψαν και τους είπαμε "χαρισματικούς". Ώστε να αποφασίζουμε υπεύθυνα, με γνώμονα το κοινό καλό.

Μέχρι τότε ας ζούμε στα παραμύθια μας. Στα ατέλειωτα πετρέλαιά μας, στους ηγέτες μας που οι σκοτεινές δυνάμεις θα έβγαζαν από τη μέση, στα λεφτά που υπάρχουν και στα success stories της ανάπτυξης...

16/8/13

Για 1,20;

Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να χάνει τη ζωή του για 1 ευρώ και 20 λεπτά;

Προφανώς και όχι, θα έλεγε κανείς. Από την άλλη, αφού το ποσό είναι τόσο ευτελές, πώς συνδέεται έτσι άκριτα το τραγικό συμβάν με την "Ελλάδα της κρίσης"; Οι σύγχρονοι Έλληνες - νεόπτωχοι του μνημονίου, ή απλά οι Έλληνες που πάντα γνωρίζαμε;

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να μπω στη συζήτηση αν ο αποθανών νεαρός υπήρξε "τζαμπατζής" (όπως γράφτηκε) ή αν υπάρχουν περισσότερο δόκιμοι όροι για να περιγράψουν τη στάση του. Προφανώς δεν είναι ο μόνος που παρανόμησε, όπως προσφυώς κάποιοι επεσήμαναν. Μόνο που η παρανομία των άλλων δεν δικαιώνει την παρανομία κανενός, ούτε φυσικά την παρανομία όλων.

Από την άλλη, το κράξιμο είναι πολύ εύκολο. Γιατί δεν κατέβαλε το τόσο ευτελές αντίτιμο του εισιτηρίου, γιατί δεν πήγε με τα πόδια αν πράγματι δεν το διέθετε, γιατί όταν συνελήφθη παρανομών δεν ανέλαβε απλά την ευθύνη της πράξης του και αξιολόγησε τη σωματική του ακεραιότητα τόσο επιπόλαια.

Επειδή, λοιπόν, στο διαδίκτυο οι αναλύσεις περισσεύουν, και σε αριθμό, και σε... λυρισμό, εγώ θα αφήσω τον νεκρό στην ησυχία του και τους γονείς στον απερίγραπτο πόνο τους. Έχω, άλλωστε, ζήσει λόγω επαγγέλματος τόσες ασήμαντες φαινομενικά κακώσεις κεφαλής και αυχένα που οδήγησαν σε θάνατο ή αναπηρία, που η τραγική κατάληξη του συγκεκριμένου περιστατικού δεν μου προξενεί έκπληξη. Ο θάνατος είναι βέβαια κάτι με το οποίο δεν εξοικειώνεσαι ποτέ, ακόμα και αν κινείσαι στα όρια της αποκτήνωσης. Μερικά πράγματα, όμως, πρέπει να ειπωθούν, χωρίς υστερίες περί κυνισμού και αναλγησίας. Προσωπικά, με προβληματίζουν πολύ περισσότερο οι αντιδράσεις μετά το θλιβερό περιστατικό, που ξεκινούν από την ανοησία και καταλήγουν στην πρόκληση.

Για παράδειγμα, είναι αδιανόητο να οδηγούνται σιδηροδέσμιοι ελεγκτής και οδηγός στον ανακριτή χωρίς βάσιμα στοιχεία, μόνο και μόνο επειδή έκαναν τη δουλειά τους. Όσοι έσπευσαν να αποδοκιμάσουν τους δύο ή να... επιτεθούν σήμερα στα ΜΜΜ των Αθηνών και να αναγράψουν "δολοφόνοι" (!!!) με σπρέι επάνω σε οχήματα συμπεριφέρονται απλά με γελοιότητα. Αν προκύψει ευθύνη του ελεγκτή κανείς δε θα βρεθεί να τον υποστηρίξει. Αλλά να προκύψει. Μην ξεχνάμε ότι η απαξίωση του λαθρεπιβάτη είναι και αυτή μέθοδος αποτροπής της παρανομίας, ειδικά από τη στιγμή που οι ελεγκτές δεν είναι αστυνομικά όργανα, ώστε να τον συλλάβουν ή να τον αναγκάσουν στην καταβολή του προστίμου.

Βάζοντας στην άκρη, λοιπόν, το συγκεκριμένο περιστατικό, προκύπτει ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα. Αυτό της αντίληψης του Έλληνα περί δημοσίου χρήματος. Δεν είναι, φυσικά, το 1,20 το πρόβλημα (από την άλλη βέβαια, πάνω σε αυτό το όχημα υπήρχαν δεκάδες άνθρωποι που παρά την κρίση το πλήρωσαν). Το πρόβλημα είναι η ομοβροντία ανοησίας που ακολούθησε, όπως ακριβώς συνέβη πριν από μερικούς μήνες μετά το θλιβερό περιστατικό με τους νεαρούς που απεβίωσαν με το μαγγάλι.

Αν κάποιοι νέοι δεν γνωρίζουν ότι ένα μαγγάλι σε κλειστό χώρο σκορπά τον θάνατο δεν φταίει η κρίση, πολύ περισσότερο όταν έχουν μόλις ολοκληρώσει ένα γλέντι. Αν κάποιοι νέοι δεν καταλαβαίνουν ότι μία βουτιά στην άσφαλτο θέτει επίσης σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα ή ότι οι αποφάσεις τους έχουν συνέπειες, όχι πάντα ευχάριστες, δεν φταίνε οι ελεγκτές και τα τρόλεϊ. Αυτά δεν είναι σημεία καμίας οικονομικής κρίσης. Οι αντιδράσεις όμως σε αυτά τα περιστατικά αποτελούν σημεία μίας ηθικής και πνευματικής κοινωνικής κρίσης, την οποία θα ξεπεράσουμε πολύ δυσκολότερα.

Ήθελα να 'ξερα... Όλοι όσοι φωνάζουν δολοφόνους και ρουφιάνους τους ελεγκτές έχουν ποτέ χαρίσει 1,20 σε κάποιον, που επεχείρησε, μάλιστα, προηγουμένως να τους το αποσπάσει δολίως; Αν αύριο ένα παιδί π.χ. επιχειρήσει να κλέψει μία σοκολάτα και ο περιπτεράς το στρώσει στο κυνήγι με αποτέλεσμα να σκοτωθεί, θα πούμε το ίδιο; Θα έχουμε, δηλαδή, την απαίτηση από τον επαγγελματία που τα βγάζει πέρα με δυσκολία να χαρίζει μικροποσά ή απλά θα σταθούμε στην "κακιά στιγμή";

Και εδώ η απάντηση είναι προφανής. Διότι εμείς έχουμε μάθει ότι το κράτος το κλέβουμε, αφού "μια ζωή μας κλέβει". Διότι δεν σεβόμαστε το δημόσιο χρήμα, αγνοώντας τις προφανείς συνέπειες που επιστρέφουν επάνω μας. Διότι επιλέγουμε να βλέπουμε τους άλλους που δεν πληρώνουν εισιτήριο, που δεν κόβουν απόδειξη και που φοροδιαφεύγουν, αλλά να αγνοούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που κόβουν εισιτήριο και αποδείξεις και που πληρώνουν τους φόρους τους.

Εδώ είναι το παράδοξο... Όταν κλέβουμε από το δημόσιο χρήμα αισθανόμαστε μάγκες και ξέρουμε ότι "έτσι κάνουν όλοι". Μάλιστα διανθίζουμε την επιχειρηματολογία με το άλλο γνωστό ευφυολόγημα, ότι είναι ευθύνη του κράτους να μας πιάσει ή να μας αποτρέψει. Ε, προφανώς πλέον έχει γίνει το επόμενο βήμα. Όταν πλέον μας πιάνει, θα ψέγουμε με περισπούδαστο ύφος και επιχειρήματα της οκάς τους ρουφιάνους και δολοφόνους.

Δεν τρέφω την ελπίδα ότι θα σοβαρευτούμε ποτέ σε αυτή τη χώρα. Οι χιλιάδες επιβάτες που πληρώνουν εισιτήριο προφανώς και είναι κορόιδα. Οι ελεγκτές προφανώς και πρέπει να ζητούν συγγνώμη όταν διαπιστώνουν λαθρεπιβίβαση. Και όλοι μας να διδάξουμε στα παιδιά μας να μη σέβονται το δημόσιο χρήμα και να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη των κακών επιλογών τους. Διότι αυτό συνέβη προχθές. Μία τραγικά κακή στιγμή, συνεπεία όμως τραγικά κακών επιλογών.

Απέναντι σε τέτοιες ειδήσεις πρέπει να στεκόμαστε με συμπόνια. Την ίδια που αισθανόμαστε όταν νέοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους οδηγώντας μεθυσμένοι ή μένουν ανάπηροι επειδή το κράνος τους το αφήσαν στο σπίτι ή στον αγκώνα. Περισσότερο απάνθρωποι από όσους κάνουν αυτονόητες παρατηρήσεις σαν τις παραπάνω είναι όσοι επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τραγωδίες, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν δικές τους συμπεριφορές ή, χειρότερα, για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη (τυπικό παράδειγμα η ανακοίνωση του ΣυΡιζΑ για το συμβάν).

Ας αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Ας αφήσουμε τις οικογένειες στον πόνο τους. Δεν δικαιούμαστε όμως να αγνοούμε την κοινή λογική, όσο κι αν το συναίσθημα εύλογα κυριαρχεί σε τέτοιες περιπτώσεις.

8/8/13

6 χρόνια μετά, εμείς

Οι δυσκολίες της ζωής είναι που μας σκληραίνουν και μας ωριμάζουν, όλους μας, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι δεν απειλούν την επιβίωσή μας. Αυτό το πίστευα πάντα. Δεν είμαι, εν ολίγοις, άνθρωπος που κλαίγεται με την παρούσα κατάσταση. Είμαι άνθρωπος που οργίζεται και που πεισμώνει.

Οργίζομαι με την έλλειψη υγειονομικού υλικού στα νοσοκομεία και που ο υπουργός Άδωνις δεσμεύεται για μηδενικές απολύσεις, αντί να στείλει στα σπίτια τους δεκάδες άχρηστους τεμπέληδες γιατρούς που στρογγυλοκάθονται σε επαρχιακά και μικρά αστικά νοσοκομεία, παριστάνοντας τους τροχονόμους προς τα περιφερειακά ιδρύματα. Οργίζομαι που δεν αμείβομαι, παρότι φορολογούμαι σχεδόν κατά το ένα τρίτο του εισοδήματός μου, χωρίς να κατέχω ούτε ένα περιουσιακό στοιχείο. Οργίζομαι όταν φεύγω νύχτα από το νοσοκομείο χωρίς να καταγράφεται η υπερωριακή απασχόληση, αλλά η διοίκηση έχει το θράσος να περιφέρει το τραγικό θίασο των ελεγκτών ωραρίου. Οργίζομαι επειδή, κατά κανόνα, δεν ακούω ούτε καν το ευχαριστώ από αρρώστους και συνοδούς, αφού λίγοι μάλλον γνωρίζουν ότι η λειτουργία των νοσοκομείων βασίζεται στα φιλάνθρωπα αισθήματα, την υπευθυνότητα και τη διάθεση προσφοράς από κάποιους, ώστε να αντιληφθούν ότι αυτό το ευχαριστώ είναι η μόνη ανταμοιβή για τον γιατρό τους.

Και δεν επεκτείνομαι σε ευρύτερα ζητήματα λειτουργίας του κράτους. Περιορίζομαι σε λίγα από όσα ζω καθημερινά. Ωστόσο, έμεινα εδώ. Δεν έφυγα με "των δειλών τα παρακάλια" για κάποιο δεύτερο νοσοκομείο της Γερμανίας ή της Αγγλίας, ώστε τουλάχιστον να εργάζομαι σαν άνθρωπος. Δεν έδωσα συνεντεύξεις, ούτε έγραψα άρθρα για ελπίδες και όνειρα που "κάποιοι" μού σκότωσαν. Πληρώνω τους φόρους μου, ανέχομαι την ακρίβεια, εξακολουθώ να εργάζομαι υποαμειβόμενος και όσα παίρνω κυριολεκτικά να τα μοιράζομαι με το κράτος, παρότι εξακολουθεί να μου χρωστάει περισσότερα.

Σε όλη την περιπέτεια που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είδα πουθενά την ανοησία που λέγεται, να "κάνουμε την κρίση ευκαιρία". Κατάλαβα όμως ότι ο αναπόφευκτος (ευτυχώς) θάνατος ενός καταρρέοντος συστήματος πρέπει να αποτελέσει απαρχή της γένεσης ενός υγιούς, σύγχρονου και λειτουργικού κράτους και, τελικά, μίας υγιούς κοινωνίας.

Σήμερα, έξι χρόνια μετά από την πρώτη ανάρτηση σε αυτό το πολιτικό μπλογκ, έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη χώρα μας. Ένα, όμως, παραμένει: η παντελής ανεπάρκεια του κράτους. Μερικά παραδείγματα του τελευταίου 48ωρου:
- Καταστήματα σφραγίζονται για φορολογικές παραβάσεις και ξανανοίγουν το ίδιο βράδυ χωρίς να εισπραχθεί ούτε ένα ευρώ.
- Η πειρατική ΕΡΤ εξακολουθεί να εκπέμπει από το υπό κατάληψη ραδιομέγαρο, ενώ η βλακώδης ΕΔΤ αποτελεί το χειρότερο κακέκτυπό της -και απόδειξη ότι η εκκαθάριση εν λειτουργία ήταν η μόνη έντιμη λύση.
- Ασθενείς νοσηλεύονται επί μακρόν λόγω διαρκών αναβολών των επεμβάσεων στις οποίες πρέπει να υποβληθούν, εξαιτίας της ανεπάρκειας υλικών και προσωπικού και επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο νοσοκομεία και ασφαλιστικούς φορείς (για να μην αναφερθούμε στην ταλαιπωρία και στον κίνδυνο για την υγεία τους).
- Επί 4 χρόνια δεν έχουν βρεθεί ούτε επίορκοι, ούτε άχρηστοι, ούτε ακατάλληλοι δημόσιοι υπάλληλοι, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εν μιά νυκτί στον δρόμο άνθρωποι χωρίς κανένα κριτήριο και σχεδιασμό.
- Θεσμοθετούνται φόροι που εισπράττονται με πολυετή καθυστέρηση (και αν...), ενώ όλη η Ευρώπη αναγνωρίζει τη ΔΕΗ ως το πλέον αποτελεσματικό φοροεισπρακτικό σχήμα που διαθέτει η χώρα μας.

Τελικά, δηλώνω πλέον απελπισμένος. Όμως δεν πηγάζει η απελπισία μόνο από το κράτος και τους λειτουργούς του, αλλά από την κοινωνία. Από τους "δικούς μας". Διότι δικοί μας εξακολουθούν να χρυσοπληρώνουν τον κ. Κιάμο στην Χαλκιδική και δικοί μας δέχονται να μην κόβουν ή να μην απαιτούν απόδειξη. Όχι οι πολιτικοί. Δικοί μας εκπέμπουν πειρατικό σήμα από ένα υπό κατάληψη δημόσιο κτίριο (και ας έχουν χίλια δίκια με το μέρος τους). Δικοί μας είναι αυτοί που φοροδιαφεύγουν, δικοί μας αυτοί που λαδώνονται, δικοί μας όσοι μαζεύουν φακελάκια, αλλά και όσοι τα δίνουν.

Για την πολιτική ευθύνη, την πολιτική κάλυψη και την ανεπάρκεια μυρίων μηχανισμών πολλά έχουν ειπωθεί. Η πραγματική ευθύνη, όμως, είναι κι αυτή δική μας. Αυτήν τη χώρα δεν την κρατούν δέσμια του παρελθόντος μόνο οι λαϊκιστές και οι δειλοί πολιτικοί, αλλά πρώτοι και χειρότεροι εμείς. Εμείς που, ακόμα και αν δεν παρανομούμε, δεν φοροδιαφεύγουμε και δεν συμμετέχουμε σε κάποια νοσηρή κοινωνική διαδικασία, σίγουρα την ανεχόμαστε και τείνουμε ευήκοον ους σε όσους επιδιώκουν να μας το χαϊδέψουν. Είτε είναι αυτοί που μας καλούν σε αντίσταση έναντι του "ξένου δυνάστη" ή έναντι της "κρατικής καταστολής" (!!!), είτε, πολύ απλούστερα και όπως είπαμε πιο πάνω, αυτοί που δακρύζουν, υποκριτικά και προκλητικά, από την αλλοδαπή ή από όπου αλλού κρύβονται βολεμένοι.

Σε αυτούς τους τελευταίους αφιερώνω τον επίλογο. Σε αυτούς που γύρισαν την πλάτη στη δοκιμαζόμενη χώρα τους και πήγαν να γίνουν "κανονικοί" επιστήμονες στο εξωτερικό. Σε αυτά τα παιδάκια των γιατρών, των δικηγόρων, των καθηγητών Πανεπιστημίου, που αύριο θα γυρίσουν και θα μοστράρουν τη φράση "μετεκπαιδευθείς εν..." με μεγάλα γράμματα έξω από το γραφείο τους και κάποιοι από τους "δικούς μας" πάλι θα συρρέουν -γιατί αυτοί είναι "καλύτεροι". Αυτοί οι καλύτεροι σήμερα είναι μακριά. Όταν το πράγμα τακτοποιηθεί εδώ θα γυρίσουν, γιατί πουθενά αλλού δε θα μπορέσουν να σταθούν. Αύριο θα μας δίνουν και πάλι τα φώτα τους.

Σήμερα κλαίγονται γιατί ξενιτεύτηκαν, γιατί "κάποιοι" σκοτώσαν τα όνειρά τους. Εγώ, και μαζί μου πιστεύω και η απελπισμένη πλειοψηφία που μάχεται να κρατήσει τη χώρα όρθια, με τη δουλειά της, με τους φόρους της, ο καθένας όσο δύναται από τη θέση του και όσο δύναται να ανεχθεί την αδικία και τον παραλογισμό, ένα θα απαντήσω:  

Τα όνειρα είναι για όσους κοιμούνται. Για τους υπόλοιπους υπάρχει εκεί έξω μία πραγματικότητα. Σκληρή, απάνθρωπη, άδικη. Κάποιοι έχουμε το πείσμα να επιβιώσουμε και να τραβήξουμε το κάρο από τη λάσπη της ανηθικότητας, της σπατάλης και της επιβράβευσης του τίποτα, στον δύσκολο δρόμο της ενάρετης πολιτείας. 

Αυτό ας είναι το δικό μου μήνυμα με αφορμή τα έκτα γενέθλια του μπλογκ, μήνυμα προς όλους όσοι αντέχουν να μάχονται τον παραλογισμό των βολεμένων, των τεμπέληδων και των άχρηστων, που τους ξέρουμε όλοι, αλλά κανένα υπουργείο επί 4 χρόνια, και επί 4 δεκαετίες, δεν μπορεί, και ούτε πρόκειται, να ανακαλύψει.

18/7/13

ΦΠΑ: Φανερή Πρωθυπουργική Αναξιοπρέπεια

Στη γειτονιά μου λειτουργεί ένα αρτο-γαλακτο-ζαχαροπλαστείο. Πρόκειται για τη μοναδική επιχείρηση που γνωρίζω που οι φορολογικές παραβάσεις της να είναι τόσες πολλές, ώστε η Εφορία να την έχει κλείσει δύο φορές, για μικρά διαστήματα. Για την ακρίβεια, δε γνωρίζω καμία άλλη επιχείρηση που να την έχει κλείσει η Εφορία.

Αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι οι νεαρές εκ Ρωσίας υπάλληλοί του με "κοσμούν" με διάφορα γλυκόλογα στη μητρική τους γλώσσα όταν απαιτώ την έκδοση απόδειξης. Και το κάνω συστηματικά (από γινάτι, όχι από... πατριωτισμό), θέτοντας εν αμφιβόλω τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις -διότι τυγχάνει να αντιλαμβάνομαι σε αρκετές γλώσσες τι ακριβώς με προτρέπουν να κάνω οι γλυκές πωλήτριες, που προφανώς κερδίζουν το κατιτίς τους κάθε φορά που ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού φοροδιαφεύγει.

Το γάλα, λοιπόν, επωλείτο στην τιμή (θου Κύριε!) προσφοράς του 1€ το λίτρο (340,75 δραχμές, για να μην ξεχνιόμαστε), μέχρι που ο ΦΠΑ ανήλθε στο 23%. Όταν εξαγγέλθηκε η εν λόγω αύξηση, δηλαδή περίπου 15 μέρες πριν τεθεί σε ισχύ, η τιμή του γάλακτος ανήλθε αμέσως στο 1,10. Το ίδιο συνέβη με όλα τα υπόλοιπα προϊόντα εστίασης, στα οποία φορέθηκε το καπέλο πριν ισχύσει ο αυξημένος ΦΠΑ. Φυσικά, κανένας δεν επέπληξε την παράνομη πρακτική. Όπως κανένας δεν έλεγξε τον ιδιοκτήτη για τη συστηματική μη έκδοση απόδειξης. Ούτε για το γεγονός ότι το μισό λίτρο γάλακτος πωλείται μόλις 20 λεπτά φθηνότερα (στα 90!!!) από το ολόκληρο λίτρο. Ούτε καν για το απλούστατο, τη μη ανάρτηση της πινακίδας ότι η μη έκδοση απόδειξης απαλλάσσει τον αγοραστή από την υποχρέωση καταβολής αντιτίμου.

Αυτό φυσικά είναι ένα παράδειγμα. Κραυγαλέο ίσως, αλλά, βάσει όσων παρατηρώ επί χρόνια πια, φοβάμαι ότι αποτελεί και τον κανόνα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι μεγάλες αλυσίδες ίσως και να χαμηλώσουν την τιμή. Η πλειοψηφία αμφιβάλλω. Ήδη ακούγεται ότι οι μαγαζάτορες έχουν... απορροφήσει την αύξηση του ΦΠΑ, και άρα απλά θα έρθουν στα ίσια τους, χωρίς μείωση των τιμών.

Για το κράτος δε θα υπάρξει φυσικά απώλεια εσόδων. Ούτως ή άλλως ελάχιστοι υπήρξαν συνεπείς στην καταβολή του ΦΠΑ, ακόμα και αν εξέδιδαν αποδείξεις -που οι περισσότεροι δεν το έπρατταν. Ακόμα και αν η μείωση "φτάσει στον καταναλωτή", είναι επιεικώς γελοίο να πιστεύει κανείς ότι από την 1η Αυγούστου, με τιμές μειωμένες κατά περίπου 8%, θα σπεύσουν οι Έλληνες στα εστιατόρια ή θα χυμήξουν στην κατανάλωση, ώστε "να κινηθεί η αγορά" και να αυξηθούν έτσι η επιχειρηματικότητα και τα κρατικά έσοδα λόγω ΦΠΑ.

Απαιτείται στοιχειώδης επαφή με την πραγματικότητα ώστε να αντιληφθεί κανείς ότι η κατανάλωση δε μειώθηκε λόγω του αυξημένου ΦΠΑ. Σίγουρα δε βοήθησε, αλλά δεν είναι η κύρια αιτία του μειωμένου τζίρου στην αγορά. Αν τα λεφτά δε βγουν από τη μία τσέπη (ΦΠΑ), αλλά βγουν από την άλλη (ΕΕΤΗΔΕ, ΕΤΑ, Εισφορά Αλληλεγγύης, Φόρος Εισοδήματος, Επιτηδεύματος κλπ) δε σημαίνει ότι τα πληρώνει άλλος. Ούτε ότι μία μείωση θα αυξήσει τον τζίρο.

Στα είδη πρώτης ανάγκης η κατανάλωση ούτως ή άλλως δεν είχε περιθώριο μείωσης (για όσους δεν περιέπεσαν σε κατάσταση φτώχειας και ανέχειας), στα υπόλοιπα (τρόφιμα "πολυτελείας", διασκέδαση κλπ) είναι απίθανο η συγκεκριμένη μείωση να οδηγήσει σε αξιοσημείωτη αύξηση του τζίρου και των φόρων, αν αυτοί εισπράττονται και όσο εισπράττονται. Η αιτία; Αυτό που αρνείται ο Σαμαράς: ότι, με ευθύνη και δική του, ο Έλληνας έχει φτωχύνει.

Επιπλέον, το συγκεκριμένο μέτρο δεν πρόκειται να διορθώσει τη ζημιά που ήδη έχει γίνει, διότι η εφαρμογή του ανάγεται στο περίφημο άρθρο 120 του ισχύοντος Συντάγματος, το γνωστό 1-1-4: στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Το κράτος όχι μόνο δεν ανέπτυξε αγορανομικούς και φοροελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά κατήργησε και το μόνο κίνητρο συλλογής αποδείξεων, την έκπτωση από τον φόρο εισοδήματος! Οι έμποροι δεν πρόκειται αίφνης να καταστούν πλούσιοι το πρωινό της 1ης Αυγούστου, άρα όσα έπρατταν μέχρι χθες θα συνεχίσουν να πράττουν, αφού τίποτε δεν έχει βελτιωθεί στους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Εν ολίγοις, αποκλείεται τα κρατικά έσοδα να αυξηθούν -και εκεί δένει η "απειλή" του βαυκαλιζόμενου ως Πρωθυπουργού, κ. Σαμαρά. Όταν ξαναυξηθεί ο ΦΠΑ θα φταίμε εμείς, όχι εκείνος που δεν κάνει τίποτα για να τον εισπράξει! Και ενώ μάλιστα ορκίζεται ότι το μέτρο της αύξησης δεν απέδωσε...

Ήδη βλέπω τις Ρωσίδες πωλήτριες να τρέμουν, όταν με αυστηρό ύφος τους επισημάνω ότι έπρεπε να παίρνω το γάλα με 1€ το λίτρο, γιατί το εξήγγειλε ο Σαμαράς. Ίσως γλιτώσω και το καθιερωμένο μπινελίκι, αν απλά βάλουν τα γέλια. Να δω πού θα είναι ο (λέμε τώρα) Πρωθυπουργός όταν οι τιμές δεν πέσουν, να δω και τι περιμένει να κάνω εγώ ως αγοραστής, που δεν θα έπρεπε να το κάνει (ήδη!!!) η Εφορία και η Αγορανομία.

Στο πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, η εικόνα ενός Πρωθυπουργού (έστω γιαλαντζί και κατά σύμβαση όπως ο εν λόγω) που απευθύνει πανηγυρικό διάγγελμα για τη μείωση του ΦΠΑ, σε έναν μόνο κλάδο δραστηριότητας μάλιστα, είναι επιεικώς γελοία. Για τον ΦΠΑ μιλάμε, είναι ντροπή για ένα τέτοιο ζήτημα να εκτίθεται έτσι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, έστω και ο συγκεκριμένος. Και μάλιστα, χωρίς να ντρέπεται κατ' ελάχιστον να δηλώνει ότι πήρε το θέμα "πάνω του", δηλαδή ότι επί έναν χρόνο παρακαλάει προσωπικά την τρόικα! Ο απόλυτος εξευτελισμός!

Όσο για τη χάραξη της μελλοντικής πολιτικής, αν ο κ. Σαμαράς δεν αντιλαμβάνεται την αβελτηρία της δήλωσής του, ότι "θα ακολουθήσουν και άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις" αν εμείς ζητάμε απόδειξη και οι μαγαζάτορες την κόβουν, δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει. Είναι αυτή δήλωση Πρωθυπουργού; Είναι αυτή ένδειξη σοβαρής δημοσιονομικής πολιτικής; Αν είμαστε φρόνιμα παιδιά θα μας δώσει καραμέλα, αν είμαστε άτακτα θα μας κάνει "ντα"; Τόση υποτίμηση του Έλληνα πια;

Τέτοια ταπείνωση Πρωθυπουργού από τον αλήστου μνήμης Παπανδρέου είχαμε να αντικρύσουμε. Τόση γελοιότητα, προκλητικότητα, αναξιοπρέπεια. Τα όσα είπε είναι αδύνατον να σχολιαστούν, παρά μόνο στο αγοραίο ύφος που χαρακτήριζε τον λόγο του ίδιου του Σαμαρά μετά το σαρδάμ, που η παιχνιδιάρα μοίρα έμελλε να μας αποκαλύψει πακέτο με το νέο "σαξές στόρι". Είναι αδύνατον να μη σκεφθεί κανείς ότι τα ίδια αισθήματα που μοιράστηκε ακούσια μαζί μας ο Σαμαράς για το... κεφάλι του, μοιράζεται καθημερινά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός.

26/6/13

Πολλά ερωτηματικά, ένα τεράστιο ζητούμενο

Κατά μακρά παράδοση του blog ακολουθούν μερικές σκέψεις πάνω στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Ξεκινάω κοιτώντας έναν χρόνο πίσω: Έχουμε πει πολλές φορές ότι δέκα διευρυσμένα υπουργεία είναι αρκετά για τη χώρα, αρκεί να εφαρμοσθεί η διοικητική μεταρρύθμιση στην πράξη και να μεταφερθούν αρμοδιότητες σε υπηρεσιακούς παράγοντες και τις περιφέρειες. Δεν αρκεί να καταργούμε το υπουργείο και να το κολλάμε σε ένα άλλο, αλλιώς η εξέλιξη θα είναι ανάλογη αυτής των κυβερνήσεων Παπανδρέου με τα υπουργεία που ανοιγοκλείνανε σε κάθε ανασχηματισμό. 

Αυτά έγραφα πέρυσι, με αφορμή την κατάργηση των δύο υπουργείων που αναγεννήθηκαν χθες. Είχα άδικο; Μάλλον όχι, και αυτό αποτελεί και απόδειξη ότι πολλά πράγματα δε γίνονται βάσει σχεδίου, αλλά για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Και ενώ η ανασύσταση του υπουργείου Υποδομών (πρώην ΠεΧωΔΕ) έμοιαζε προδιαγεγραμμένη λόγω μεγέθους, αυτή του Πολιτισμού αποτελεί σκανδαλώδη σπατάλη δημοσίου χρήματος, είναι ενδεικτική των πιέσεων που ασκήθηκαν παρασκηνιακά και, δε μου βγαίνει από το μυαλό, ότι έγινε σε κάποιον βαθμό για να μη μείνει εκτός κυβέρνησης ο υπηρέτης των τεχνών και των γραμμάτων κ. Παναγιωτόπουλος. Η πρεμούρα του Πρωθυπουργού να τον κρατήσει εντός του σχήματος είναι παντελώς ανεξήγητη, αλλά, αφού ο κ. Παναγιωτόπουλος ήταν τόσο επιτυχημένος στο υπουργείο Άμυνας, γιατί δεν αξιοποιήθηκε σε θέση πρώτης γραμμής και έμεινε προφυλαγμένος στα μετόπισθεν;

Από τον ανασχηματισμό σαφώς ξεχωρίζουμε την τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη νευραλγική θέση των... απολύσεων από το Δημόσιο. Μία επιλογή win-win για τον κ. Σαμαρά: αν ο Μητσοτάκης πετύχει θα μπορεί να καρπωθεί τα οφέλη, εάν αποτύχει ή προκαλέσει λαϊκή δυσαρέσκεια θα μπορεί να τον πετάξει έξω ως αποκλειστικά υπεύθυνο ό,τι ώρα θέλει και να έχει εξοντώσει σε μεγάλο βαθμό την φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ. Επί της ουσίας πάντως, μοιάζει ως ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, με πολλούς βεβαίως να μας έχουν ξεγελάσει έτσι κατά το παρελθόν.

Αναμφίβολα ερωτηματικά προκάλεσε η τοποθέτηση του Αδώνιδος Γεωργιάδη σε μία πολύ βαριά θέση, αυτήν του υπουργού Υγείας. Δε θα βιαστούμε να καγχάσουμε όπως έκαναν πολλοί. Πάντως φαινομενικά η συγκεκριμένη μοιάζει μία εξαιρετικά άστοχη επιλογή. Από την άλλη, πόσο χειρότερος μπορεί κανείς να είναι από τον Λυκουρέντζο, τον υπουργό που παρέλαβε έτοιμο από ετών σχέδιο συγχωνεύσεων κλινικών και νοσοκομείων, που είδε να δημοσιεύονται νέοι οργανισμοί νοσοκομείων, αλλά ανέχθηκε κατηργημένες κλινικές να συνεχίζουν σα να μην τρέχει τίποτε να λειτουργούν; Για να μην αναφερθούμε στη φαρμακευτική δαπάνη, στην πρωτοφανή για δυτική χώρα υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας, στην ποσοτική και (κυρίως) ποιοτική ανεπάρκεια του υγειονομικού υλικού και σε πλήθος άλλων ζητημάτων που παρέμειναν ανέγγιχτα επί έναν χρόνο.

Ερωτηματικά προκαλεί επίσης η διατήρηση του κ. Βρούτση, αλλά και η τοποθέτηση του κ. Μιχελάκη στο υπουργείο Εσωτερικών. Ο τελευταίος, δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτήν τη σκέψη, θυμίζει ολοένα και εντονότερα τον Κώστα Λαλιώτη και καθίσταται περισσότερο αντιπαθής μετά από κάθε δημόσια εμφάνισή του. Τι προσόντα διέκρινε ο κ. Σαμαράς πέραν της καλής τους σχέσης μένει να αποδειχθεί.

Το ίδιο ισχύει και για τους κκ. Χατζηδάκη (στο Ανάπτυξης, όπου παρά τη γενική συμπάθεια που προκαλεί ο συγκεκριμένος πολιτικός -που δεν συμμερίζομαι- από ουσία δεν έχει να επιδείξει πολλά), Αθανασίου (Δικαιοσύνης), Κεφαλογιάννη (Τουρισμού), Αρβανιτόπουλο (Παιδείας) και Βαρβιτσιώτη (Ναυτιλίας), επιλογές που δεν έχουν γίνει με κριτήρια πολιτικής ουσίας και τριβής με τα χαρτοφυλάκια που έχουν αναλάβει, ενώ οι περισσότεροι δεν έχουν να επιδείξουν και ιδιαίτερες επιτυχίες κατά τον προηγούμενο πολιτικό τους βίο. Αναμενόμενη η διατήρηση των στενών συνεργατών του κ. Σαμαρά στις θέσεις τους, όπως οι κκ. Σταμάτης και Μπαλτάκος, αλλά και των κκ. Στουρνάρα, για προφανείς λόγους, και Δένδια, του μόνου ίσως υπουργού που έχει πραγματικά να επιδείξει έργο και πρωτοβουλίες.

Η ανάθεση στον κ. Μανιάτη του ενεργειακού χαρτοφυλακίου έμοιαζε επιβεβλημένη από την κοινή λογική, καθώς ο συγκεκριμένος πολιτικός, ηπίων τόνων και αθόρυβος εργάτης, έχει αποδείξει ότι διαθέτει γνώσεις και όρεξη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Επίσης, η επιστροφή του κ. Αβραμόπουλου στο Άμυνας είναι μία λογική κίνηση για ένα στέλεχος που στήριξε τον κ. Σαμαρά και είναι αναμενόμενο να διεκδικεί μία θέση με κύρος, αλλά χωρίς φθορά, όπως η συγκεκριμένη, ενώ το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο κ. Χρυσοχοΐδης, πολιτικός που κατά το παρελθόν έφτασε να παίζει ακόμα και για τη διαδοχή του κ. Σημίτη, αλλά δεν έχει πείσει, κατά γενική ομολογία.

Όπως κάθε φορά, θα επαναλάβω με ένταση: υπουργεία "υψηλού συμβολισμού" που λένε ορισμένοι, βλέπε Μακεδονίας & Θράκης, Ναυτιλίας, Τουρισμού, Πολιτισμού και δε συμμαζεύεται, δεν μπορεί να υπάρχουν σε μία χώρα που υποτίθεται ότι παλεύει να μειώσει το κράτος της και να αποκεντρωθεί. Δεν μπορεί να ιδρύεται υπουργείο για να ρυθμίζει τη λειτουργία των μουσείων και τις διοικήσεις και επιχορηγήσεις των θεάτρων ή να διατηρούνται άλλα με αμφίβολη δράση, ροή κεφαλαίων σε άγνωστης αποτελεσματικότητας δραστηριότητες και αρμοδιότητες ασαφείς, αν όχι και παντελώς ανύπαρκτες -όπως συμβαίνει με το Μακεδονίας & Θράκης.

Ομοίως, η τοποθέτηση τόσων υφυπουργών δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο από την ικανοποίηση εσωκομματικών μικροφιλοδοξιών. Και οι μεν αναπληρωτές έχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες, οι υφυπουργοί γιατί δεν αντικαθίστανται από υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων με γνώση επί των θεμάτων ευθύνης τους;

Ξεχωρίζουμε τη διατήρηση του κ. Κεδίκογλου, ομολογία ότι ο άγαρμπος χειρισμός του θέματος της ΕΡΤ ήταν πρωθυπουργικής εμπνεύσεως (προς τιμήν του Σαμαρά ότι προσέφερε στήριξη στον υφυπουργό του), αλλά και την τοποθέτηση του κ. Καψή με αρμοδιότητα την ανασύστασή της. Προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος με το γνωστό επαγγελματικό παρελθόν του μπορεί να εγγυηθεί ότι ο νέος φορέας θα λειτουργεί υγιώς, με διαφάνεια και αντικειμενικότητα, αλλά, είπαμε, όλοι κρίνονται στην πράξη.

Κλείνοντας δεν μπορεί να παραλείψουμε το μεγάλο γεγονός αυτού του ανασχηματισμού που δεν έκλεψε τα φώτα επειδή ήταν γνωστό από καιρό. Πρόκειται για την είσοδο του κ. Βενιζέλου στην κυβέρνηση με αξιώματα λουξ (Αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών), κίνηση συμβολική όσο και ουσιαστική εις ό,τι έχει να κάνει με τη λειτουργία και τον συντονισμό του σχήματος, καθώς πλέον οι "άτυπες" συναντήσεις των αρχηγών των κομμάτων αποκτούν θεσμική υπόσταση.

Παρότι γράφεται παντού σήμερα το αντίθετο, θα επιμείνω στην εκτίμησή μου. Ο κ. Βενιζέλος υποτίθεται ότι επανήλθε σήμερα, με τη δική του είσοδο, αλλά και την είσοδο κομματικών στελεχών του στην κυβέρνηση, στο προσκήνιο. Ωστόσο, επειδή είναι αδύνατον να διαφοροποιηθεί ουσιαστικά από τη ΝΔ χωρίς να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια των εκλογών (σηκώνοντας το αντίστοιχο πολιτικό βάρος), σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Σαμαράς είναι ένας αυταρχικός και αδίστακτος καιροσκόπος πολιτικός, ο κ. Βενιζέλος και το κόμμα του έχουν αυτοκαταδικασθεί να καταστούν ουρά του Πρωθυπουργού. Αυτό πολύ γρήγορα θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση το ΠαΣοΚ, παρά τα όσα λέγονται, και, μοιραία, σε πολιτικό αφανισμό του.

Δεν είναι εύκολη η θέση του, όπως δεν ήταν εύκολο να ρίξει την κυβέρνηση, παρότι πλέον έχει καταστεί σαφές ότι έπαιξε πολιτικό παιχνίδι σε βάρος του Φώτη Κουβέλη. Αν όμως το ΠαΣοΚ επιθυμεί να ανακάμψει δεν μπορεί να λοξοκοιτάει προς τον ΣυΡιζΑ. Όσοι από τους ψηφοφόρους του έφυγαν προς τον κ. Τσίπρα είναι αυτοί που "μυρίστηκαν" εξουσία. Το ΠαΣοΚ έπρεπε να στοχεύει στους σοβαρούς μετριοπαθείς κεντρώους πολίτες, που έχουν εγκλωβισθεί στη ΝΔ της ακροδεξιάς ηγεσίας γιατί αυτή φαντάζει ως η μόνη ικανή να εγγυηθεί τη σταθερότητα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της χώρας. Πώς έχει γίνει αυτό είναι μία τεράστια συζήτηση, και το ΠαΣοΚ φέρει βαρύτατη για το ότι άφησε το Κέντρο έρμαιο των ακροδεξιών του Σαμαρά.

Πάντως η ταύτιση του κ. Βενιζέλου με τη ΝΔ, με δεδομένο ότι η μνημονιακή πολιτική είναι μονόδρομος, αποκλείεται να εκληφθεί ως στάση υπευθυνότητας από το εκλογικό σώμα. Και με τα περιθώρια ουσιαστικής διαφοροποίησης κατά την άσκηση της εξουσίας από τα στελέχη του ΠαΣοΚ στενότατα και την πιθανότητα θετικής διάκρισης ανύπαρκτη, η ανάδειξη του πόλου που θα αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση στον χώρο του Κέντρου και ανάχωμα στον λαϊκισμό του τριπτύχου της καταστροφής Τσίπρα - Καμμένου - Μιχαλολιάκου παραμένει το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο.

22/6/13

Το τέλος του ΠαΣοΚ

Το πόσο ανόητος υπήρξε ο χειρισμός Σαμαρά - Κεδίκογλου στο κλείσιμο της ΕΡΤ φαίνεται από την τελική απόφαση να επαναπροσληφθούν προσωρινά 2000 υπάλληλοι της καταργηθείσης εταιρίας. Δηλαδή όλη η φασαρία, ώστε να αποφευχθεί η "εκκαθάριση εν λειτουργία", έγινε για τους υπόλοιπους 500; Αυτά είναι αστεία πράγματα, με τα κτίρια υπό κατάληψη και την κυβέρνηση υπό κατάρρευση.

Αν, λοιπόν, δεχθούμε ως ειλικρινή την τρικομματικά ομόφωνη δήλωση ότι η χώρα δεν αντέχει εκλογές, παίρνουμε απάντηση στο ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης: επρόκειτο για μία ανόητη απόφαση με εξαιρετικά κοντόφθαλμη εκτίμηση των συνεπειών της και μεγαλύτερη ζημία από κέρδος για τον Σαμαρά. Όχι μόνο δεν του πέρασε το στυλάκι της πυγμής, αλλά είδε να κυκλοφορούν ανοιχτά σενάρια αντικατάστασής του. Εκκαθάριση εν λειτουργία, όχι της ΕΡΤ, αλλά του ιδίου...

Βάσει των ανωτέρω, εύλογα προκύπτει και το ερώτημα τι επεδίωκε ο Κουβέλης. Περισσότερους από 2000; Κανένας πια δε θα απολυόταν εις τον αιώνα τον άπαντα; Αλλά εδώ πρέπει να βάλουμε στην άκρη την ΕΡΤ και να πιάσουμε την αληθινή πολιτική.

Το χαρτί της "υπευθυνότητας" που έβγαλε από το μανίκι ο Βενιζέλος μία ανάσα πριν την προσφυγή στην κάλπη, το έχουν παίξει στο υψηλότερο επίπεδο τρεις πολιτικοί. Ο Καρατζαφέρης, τόσο με την "πλάτη" που προσέφερε στις αρχές του 2009 στον Καραμανλή όσο και με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Κουβέλης, με τη συμμετοχή στην τρικομματική, και ο Βενιζέλος, ομοίως, πριν έναν χρόνο αλλά και χθες. Τα κίνητρα διαφορετικά σε κάθε περίπτωση (ο ΛαΟΣ π.χ. ήθελε να αποτινάξει τη ρετσινιά του ακραίου, εκτός της γνωστής μεγαλομανίας Καρατζαφέρη), αλλά αν έπρεπε να πιστέψουμε έναν από τους τρεις για την ειλικρίνειά του αυτός θα ήταν ο Κουβέλης: δεν είχε να αποδείξει τίποτε, συμμετείχε σε μία κυβέρνηση άλλης ιδεολογικής χροιάς, οι έδρες του δεν ήσαν απαραίτητες για την εξασφάλιση της δεδηλωμένης και δεν μπορούσε να τον εκβιάσει κανείς. Όμως η ΔημΑρ μπήκε στην τρικομματική, παρότι ήταν σαφές ότι θα ζημιωνόταν εκλογικά.

Το γιατί ο κ. Κουβέλης έκανε τη συγκεκριμένη επιλογή δεν μπορεί να απαντηθεί αυτήν τη στιγμή, γιατί όσο και να πιστέψουμε τη θεωρία της "υπευθυνότητας", κάτι άλλο είχε στον νου του. Ίσως περίμενε άλλα πράγματα, μεγαλύτερο ρόλο στη χάραξη πολιτικής, ίσως επεδίωκε τον ρόλο του αριστερού "χαλινού" και όχι του αριστερού "άλλοθι", όπως κατηγορήθηκε. Τελικά, σήμερα έκανε τη μεγάλη έξοδο, με αφορμή την ΕΡΤ, όπως ο Καρατζαφέρης πέρσι. Δεν μπορεί κανείς ελαφρά τη καρδία να τον κατηγορήσει, κυρίως λόγω της αυταρχικής νοοτροπίας του Σαμαρά. Αν όμως πριν έναν χρόνο ήταν υπεύθυνος, σήμερα έγινε ανεύθυνος, ειδικά, μάλιστα, όταν ξορκίζει τον εφιάλτη των εκλογών;

Κάπως έτσι φτάνουμε στον άλλον "υπεύθυνο" πολιτικό άνδρα, τον κ. Βενιζέλο. Όσο και αν συμφωνήσουμε ότι οι εκλογές θα ήταν μία καταστροφική εξέλιξη για τη χώρα, δεν μπορεί να ξεχνάμε ότι για την κυβερνητική κρίση ευθύνεται ο κ. Σαμαράς και η κωμική ανικανότητά του να διαχειρισθεί ένα θέμα τόσο ευνοϊκό για την κυβέρνηση. Με την απόφασή του να προσφέρει στήριξη στον κ. Σαμαρά (χωρίς καν να απαιτήσει την αλλαγή Πρωθυπουργού από πρόσωπο κοινής αποδοχής και τον σχηματισμό αξιόπιστης διαχειριστικά κυβέρνησης), ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε τον πολιτικό του θάνατο. Οι βλέψεις του πλέον μπορούν να ξεκινάνε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και να φτάσουν ως μία εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο ή το ψηφοδέλτιο επικρατείας. Της Νέας Δημοκρατίας, φυσικά.

Το ΠαΣοΚ χθες τελείωσε, αυτοδιαλύθηκε. Κανείς δεν μπορεί, βεβαίως, να απαιτεί από τον Πρόεδρό του να προτάξει το μικροκομματικό όφελος έναντι του εθνικού. Αλλά χθες κατέστησαν παντοδύναμοι ένα κόμμα και ένας πολιτικός που συνδυάζουν δύο θανάσιμα ελαττώματα: την ακραία και αυταρχική πολιτική νοοτροπία με την παροιμιώδη ανικανότητα. Και μιλάμε φυσικά για τη "νέα" (θου Κύριε) ΝΔ, που παίζει πια χωρίς αντίπαλο στο κεντρώο μέτωπο, παρά τα εξώφθαλμα ακροδεξιά στοιχεία της. Όμως η ΝΔ τι το διαφορετικό πράττει σε σχέση με το 2010; Επέτυχε καλύτερη διαπραγμάτευση; Έφερε την ανάπτυξη; Έριξε το χρήμα στην αγορά;

Το μόνο που άλλαξε είναι η διαγραφή μέρους του χρέους και η βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών, ακριβώς λόγω... μνημονίου! Σε βάρος βέβαια των πολιτών. Στη χώρα μας όμως αναμασούμε το παραμύθι της "άλλης λύσης" που θαυματουργικά θα μας έσωζε. Αλλάξαν τρεις Πρωθυπουργοί, όλοι εφάρμοσαν το μνημόνιο (ο νυν σε πλήρη αντίθεση με όσα έλεγε επί μήνες), ο επίδοξος τέταρτος ήδη ξεκίνησε διακριτικά την κυβίστηση, αλλά στη χώρα μας νομίζουμε ότι το ΔΝΤ είπε το μεγάλο mea culpa! Ότι απλά πέταξε το μπαλάκι των ευθυνών στην αβουλία της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας, χωρίς επί της ουσίας να μιλάει για λάθη του δεν το πήρε κανένας χαμπάρι. Αλλά στην Ελλάδα είμαστε απασχολημένοι: ψάχνουμε το πετρέλαιο που θα μας σώσει και που είναι τόοοοοσο πολύ που το εποφθαλμιούν οι εχθροί μας -και γι' αυτό μας έριξαν στη δίνη της τεχνητής κρίσης...

Κάπως έτσι ο κ. Βενιζέλος δεν μπορεί πια ούτε το χαρτί της "συνέπειας" να πετάξει στο τραπέζι, αφού ποτέ δεν υπερασπίστηκε την επιλογή του μνημονίου, ρίχνοντας το ανάθεμα στον Παπανδρέου. Ο κ. Βενιζέλος, χωρίς ντροπή, επεχείρησε να καβαλήσει το κύμα του λαϊκισμού και να κλάψει δημοσίως για τον ταλαιπωρημένο Έλληνα που δυστυχεί. Αργά ή γρήγορα, όταν αντιληφθεί ότι το 3% είναι όνειρο μακρινό θα πηδήξει και αυτός από το πλοίο. Σίγουρα θα βρει πολλές δυσνόητες για το ευρύ κοινό λέξεις να βάλει στη σειρά για να αιτιολογήσει την επιλογή του.

Και, σιγά - σιγά, ο Τσίπρας θα μαζέψει τα ψηφαλάκια των άλλων δύο διαλυμένων αριστερών, η ανικανότητα του κ. Σαμαρά ούτως ή άλλως μόνο με τη δική του είναι συγκρίσιμη, και πιθανώς να βρεθεί στην εξουσία. Δεν είναι αυτό, όμως, που με τρομάζει.

Πιθανή ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην εξουσία απλά θα μας προσφέρει το αλλόκοτο θέαμα της εφαρμογής του μνημονίου από τον κ. Τσίπρα και τον δικό του θίασο. Άλλωστε πριν 14 μήνες οι νεοδημοκράτες δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι ο Σαμαράς δε θα πετάξει με τις κλωτσιές την τρόικα από τη χώρα για να εφαρμόσει τα Ζάππεια. Απλά, απλούστατα, δεν υπάρχει άλλη λύση από το μνημόνιο, τις αποκρατικοποιήσεις, την εξυγίανση του δημοσίου και όλα όσα αποφεύγουμε επί τρία χρόνια φορτώνοντας με φόρους τους Έλληνες.

Αυτό που με τρομάζει είναι ότι μέσα σε όλα αυτά, και με την προϋπόθεση ότι έχουμε αποφύγει το περίφημο "ατύχημα", η μεθεπόμενη νικήτρια των εκλογών θα είναι η Χρυσή Αυγή, καθώς ο πάντα σοφός λαός θα έχει ξεμείνει από αντιμνημονιακές επιλογές.

Τότε θα φανεί η τεράστια ζημιά που έχει προξενήσει η ανέλιξη του κ. Σαμαρά και των υπολοίπων ακροδεξιών στην ηγεσία του μόνου (κάποτε) στοιχειωδώς σοβαρού αστικού κομματικού πόλου. Ο (πάντα σοφός) λαός της βάσης του κόμματος, έβαλε το 2009 τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Σιγά - σιγά μαζεύεται η πραγματική αγέλη για να τα κατασπαράξει.

14/6/13

Πολιτική αλητεία ή επικίνδυνη ηλιθιότητα

Ας συνοψίσουμε σύντομα τα δεδομένα περί το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Ως άντρο κακοδιαχείρισης (αν όχι διασπάθισης) δημοσίου χρήματος και κακοηθέστατου συνδικαλισμού, το κλείσιμο της εταιρίας είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, αλλά και υποστήριξη από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Θα ήταν μία απόδειξη ρήξης με το χθες και επίδειξη πυγμής για την αντιμετώπιση φαινομένων που μαστίζουν επί δεκαετίες την κοινωνία.

Οι (προσωπικοί, μάλιστα) χειρισμοί Σαμαρά υπήρξαν, ωστόσο, τόσο κακοί, που ακόμα και πολίτες υπέρ της διακοπής λειτουργίας της ΕΡΤ, θα δουν με ικανοποίηση το σήμα της να ξαναεκπέμπει, διότι αυτό φαίνεται ότι θα γίνει τελικά. Μέσα στην ανισόρροπη αμφιθυμία του, ο Έλληνας έπαψε να βλέπει την ΕΡΤ της προπαγάνδας, της σπατάλης και του ανταποδοτικού τέλους και αισθάνθηκε τη νοσταλγία της ποιότητας και της σοβαρότητας, που αξίζουν μερικά... ευρωσεντ την ημέρα μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ!

Ο Σαμαράς συμπεριφέρθηκε όπως τόσα χρόνια. Με την ίδια αλαζονία, με την ίδια ανεπάρκεια πολιτικής αντίληψης, εγκλωβισμένος στο δικό του παράλληλο σύμπαν όπου είναι πανίσχυρος και αξιοσέβαστος. Έτσι, και χωρίς να έχει διδαχθεί τίποτε από την ιστορία του αντιρατσιστικού, επέλεξε τη ρήξη -όχι όμως με το συνδικαλιστικό κατεστημένο και την κομματοκρατία, αλλά με αυτούς που (κάκιστα) πριν έναν χρόνο τον ανέχθηκαν και τον ανέδειξαν ως Πρωθυπουργό.

Η βίαιη διακοπή εκπομπής της ΕΡΤ μέσα σε ένα απόγευμα, και με πράξη νομοθετικού περιεχομένου χωρίς να συντρέχει κανένας λόγος επείγοντος, δεν αποφασίσθηκε με τη σύμφωνη γνώμη των Βενιζέλου και Κουβέλη. Τα κίνητρα είναι αμφίβολα: πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού από το ναυάγιο του "success story" λόγω Gazprom, για υποβολή διαπιστευτηρίων προς την τρόικα, για απεγνωσμένη προσπάθεια να κοπούν τα 2000 κεφάλια που απαιτούν οι δανειστές; Δε θα μάθουμε και δεν έχει σημασία.

Από τη στιγμή, όμως, που ο Σαμαράς προχώρησε σε αυτήν την κίνηση χωρίς τη συγκατάθεση των άλλων δύο εταίρων, έπρεπε να είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα. Οι αρχηγοί των ΠαΣοΚ και ΔημΑρ ήδη δέχονται εσωκομματικά πυρά για το ελεύθερο που έχουν παραχωρήσει στον Σαμαρά. Μην ξεχνάμε ότι η πραγματική δύναμη της ΝΔ στην κοινωνία είναι το 18% των πρώτων εκλογών και ότι η μεγάλη κοινοβουλευτική της δύναμη οφείλεται στο μπόνους των 50 εδρών. Το να αντιμετωπίζει ο Πρωθυπουργός τους άλλους δύο ως αναγκαίο κακό και να τους παραμερίζει δεν είναι απλά αντιδημοκρατικό ή πολιτικά ριψοκίνδυνο. Είναι περισσότερο ανόητο και παράλογο. Και αυτό φαίνεται πια καθαρά.

Οι δύο θα αντιμετώπιζαν πολιτικό αφανισμό αν ανέχονταν αυτήν την επίδειξη δύναμης από τον Σαμαρά, δύναμης που ούτε καν διαθέτει! Τα δύο κόμματα θα αντιμετώπιζαν άμεσα πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης, άρα ήταν αδύνατο να υποχωρήσουν. Αναπόφευκτη συνέπεια, η ενδοκυβερνητική ρήξη.

Εδώ εντοπίζεται όλη η ουσία: στη ΝΔ του Σαμαρά είναι τόσο κοντόφθαλμοι ώστε να μην καταλαβαίνουν το ρίσκο ανατροπής της κυβέρνησης με δική τους ευθύνη, ή μήπως αυτό επεδίωκαν; Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για επικίνδυνη ηλιθιότητα, στη δεύτερη για πολιτική αλητεία. Διότι αν απώτερος στόχος ήταν η διεξαγωγή εκλογών, με ευθύνη τάχα των Βενιζέλου - Κουβέλη, επειδή η ΝΔ ξέφευγε (;;;) από τον ΣυΡιζΑ, και η επιδίωξη της εξουσίας εξέθετε τη χώρα στον κίνδυνο της παρατεταμένης αστάθειας, δεν μπορούμε να μιλάμε για κυβέρνηση, αλλά για πολιτική συμμορία που λυμαίνεται τον τόπο.

Είτε υπήρχε δόλος είτε απλή ανικανότητα, ο χειρισμός υπήρξε τόσο άστοχος που, όπως από την πρώτη στιγμή προβλέψαμε, η (τάχα) πυγμή και αποφασιστικότητα θα γύρναγε μπούμερανγκ. Ήδη σήμερα μοιάζει να μετράμε ώρες για επανεκπομπή της ΕΡΤ!

Σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι το υπάρχον κυβερνητικό σχήμα δεν λειτουργεί. Στη σύσκεψη της Δευτέρας είναι σίγουρο ότι θα θυσιασθεί ο Κεδίκογλου (η ιταμότητα του οποίου έχει εξοργίσει τον κόσμο) και ότι Βενιζέλος και Κουβέλης θα επιχειρηθεί να γλυκαθούν με ανασχηματισμό. Με βάση όμως όσα έχουν προηγηθεί, τα πρώτα ονόματα που θα πέσουν στο τραπέζι πρέπει να αφορούν τη θέση του Πρωθυπουργού.

Ο επικίνδυνα μωροφιλόδοξος, αλαζόνας και ανίκανος Σαμαράς έχει πλέον ανεπανόρθωτα καεί, έχει τσαλακωθεί. Και μόνο η "συμβιβαστική" πρόταση Σταμάτη για επαναλειτουργία της ΕΡΤ με πρόγραμμα σε επανάληψη συνιστά πολιτική συντριβή. Η ΕΡΤ εξελίχθηκε όπως το δημοψήφισμα του Παπανδρέου πριν δύο χρόνια. Εκείνος, όμως, είχε τους πάντες εναντίον του, να κραυγάζουν για δημοκρατική απονομιμοποίηση της κυβέρνησής του, ο Σαμαράς γιατί αυτοεγκλωβίστηκε;

ΠαΣοΚ και ΔημΑρ έχουν την ιστορική ευκαιρία να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον αποκομίζοντας ταυτόχρονα και ουσιαστικά πολιτικά οφέλη. Ο Σαμαράς πρέπει να φύγει (από κυβέρνηση και κόμμα) και να αναλάβει μία προσωπικότητα, πολιτική αλλά ακομμάτιστη, για να βγάλει πραγματικά το σκάφος από την ξέρα -και όχι αυτοεξαπατώμενη με success stories και κραδαίνοντας οικονομικούς δείκτες βελτιωμένους σε βάρος του επιπέδου διαβίωσης του ελληνικού λαού.

11/6/13

Αποχαιρετώντας την ΕΡΤ

Από τα Στρουμφάκια και την Εκπαιδευτική Τηλεόραση που μας μεγάλωσαν ως τα τόσο γνώριμα σήματα των δελτίων ειδήσεων, από τις μουντιαλικές περιγραφές Διακογιάννη και τη χαρακτηριστική φωνή Μανώλη Μαυρομάτη ως τις τσιρίδες Βερνίκου και τις τελετές Κωστάλα το 2004, από τα άκυρα ντοκιμαντέρ σε ώρες υψηλής τηλεθέασης (ακριβώς πριν ακριβοπληρωμένες ξένες σειρές προβληθούν άγρια χαράματα) ως τις εκπομπές διαλόγου και πνεύματος, από τις στιγμές εξοργιστικής φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας ως τις στιγμές που το δελτίο της ΝΕΤ αντιστεκόταν στο κλίμα αποβλάκωσης των ιδιωτικών ΜΜΕ, η ΕΡΤ κατέκτησε ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας. Όσο όμως και αν φαίνεται απίστευτο ότι σε μερικά λεπτά το σήμα θα πέσει, ότι ο Παντελής Σαββίδης και η Βίκυ Φλέσσα θα μείνουν άστεγοι τηλεοπτικά, ότι τα κανάλια με τα οποία μεγαλώσαμε, οργιστήκαμε, μαζευτήκαμε παρέες για αθλητικές μεταδόσεις και εκπλαγήκαμε με τον συνδυασμό ποιότητας, μεροληψίας και ανοργανωσιάς θα πάψουν να υφίστανται όπως τα ξέραμε, μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν.

Η κρατική τηλεόραση υπήρξε μνημείο κακοδιαχείρισης δημόσιου χρήματος, χρήματος που μάλιστα έβγαινε άμεσα από την τσέπη όλων μας. Εκατοντάδες συγγενείς, φίλοι και γνωστοί πολιτευτών έχουν τακτοποιηθεί κατά διαστήματα σε αυτήν, με παραδείγματα εξωφρενικά και πρόσφατα. Το χειρότερο όλων; Το γεγονός ότι τον δημόσιο φορέα ενημέρωσης λυμαίνονταν επί δεκαετίες οι αισχρότεροι εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού εμέσματος. Το γνώριμο σήμα με το μήνυμα για τις απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά στιγμιότυπα στη ζωή κάθε τηλεθεατή.

Η πιο πρόσφατη μαζική απεργιακή κινητοποίηση είχε, μεταξύ των άλλων, ως στόχο και την προάσπιση της ΕΡΤ έναντι της "υποβάθμισής της". Και είχε αποτέλεσμα. Η ΕΤ-1 απέφυγε το κλείσιμο, όπως και οι διάφοροι ανά την Ελλάδα τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Μόνο που το νομοσχέδιο Μόσιαλου αντικατέστησε η σημερινή σπασμωδική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Η ΕΡΤ απέφυγε την υποβάθμιση, με το κλείσιμό της. Μεγάλη νίκη των συνδικαλιστών, που προσωποποιούν μία εκ των κυριότερων αιτιών όλων των δεινών, όχι μόνο της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά ολόκληρης της χώρας.

Η Κυβέρνηση με τον πανίσχυρο συνδικαλισμό δεν μπορεί να τα βάλει και η λύση βρέθηκε στο κλείσιμο και ξανάνοιγμα. Μάλιστα. Είναι οι ίδιοι που επί Μόσιαλου δάκρυζαν για την ΕΤ-1, αλλά σήμερα κλείνουν την ΕΡΤ, για να απολυθούν οι εργαζόμενοι χωρίς πολλά - πολλά και εν μιά νυκτί. Να πούμε πια την αλήθεια; Να καταλάβουμε ότι όλα όσα έχει ζητήσει η τρόικα και δεν υλοποιήθηκαν στην ώρα τους πρέπει να γίνουν -και θα γίνουν, τόσο άγρια, απότομα και αιφνιδιαστικά;

Αυτή είναι η αλήθεια. Επί τρία χρόνια κωλυσιεργούμε νομίζοντας ότι αντιστεκόμαστε. Στην πραγματικότητα οι λύσεις που υπάρχουν για περιστολή δαπανών και εξυγίανση είναι συγκεκριμένες και γνωστές από καιρού. Από τότε που ο Σαμαράς έλεγε όχι σε όλα και, τι ειρωνία, σήμερα καλείται να τα εφαρμόσει σχεδόν πραξικοπηματικά.

Και του στραβού το δίκιο, δίκιο πάντως. Για πρώτη φορά η Κυβέρνηση δείχνει πυγμή και αποφασιστικότητα. Ακόμα και αν δεν βγει σε καλό, είναι καιρός να ληφθούν και να εφαρμοσθούν επώδυνες αποφάσεις, αντί να κόβονται συνεχώς μισθοί εργαζομένων και συνταξιούχων. Καλή ή κακή, και η συγκεκριμένη είναι πάρα πολύ κακή, μία κυβέρνηση οφείλει να πράττει, και όχι να κοροϊδεύει τον κόσμο με Ζάππεια, πετρέλαια και φούμαρα για ανάπτυξη. Αλλά και να υφίσταται τις συνέπειες...

Βεβαίως, έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση. Υπάρχει αμφιβολία ότι ο κομματισμός, ο αισχρός συνδικαλισμός και η αναξιοκρατία θα κυριαρχήσουν και πάλι; Θα το δούμε. Πάντως, και παρά τις οιμωγές των εργαζομένων της (που έχασαν τη δουλειά τους και έχουν κάθε δικαίωμα να κραυγάζουν, ανήσυχοι για το μέλλον τους), δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι σε αυτήν τη χώρα κάνουμε συνέχεια τους ίδιους κύκλους: πριν από μερικές ημέρες ο υπουργός Παιδείας προανήγγειλε Πανελλαδικές Εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα, ουσιαστικά επιστροφή στις Δέσμες...

Είμαι σίγουρος ότι κάτι αντίστοιχο θα γίνει και με την ΕΡΤ, με εκκαθάριση του προσωπικού της, ώστε να απομείνουν μόνο οι φίλα προσκείμενοι και οι διατεθειμένοι να εργασθούν με τους "ευέλικτους" όρους της νέας διοίκησης.

Από τον Αστυνόμο Σαΐνη, λοιπόν, στα Μουντιάλ και τους αγώνες μπάσκετ του Άρη, στις πολιτικές εκπομπές και τις εκπομπές του Σαββίδη στην ΕΤ-3 με τους ακατάληπτους ειδήμονες καλεσμένους, στα φοιτητικά ξυπνήματα με την "Πρώτη Γραμμή" και τα ξενύχτια με τον Ράμφο, τον Φάρο και τον Γιανναρά, στην Έλλη Στάη, σήμερα, για το τελευταίο δελτίο ειδήσεων... Η ΕΡΤ, κομμάτι της ζωής όλων μας, αγκάθι στα πλευρά πολλών από εμάς, δεν ξέρω πόσο θα μας λείψει. Την αποχαιρετούμε (μάλλον προσωρινά) με συγκίνηση, αλλά χωρίς λύπη. Δυστυχώς, και με κάθε σεβασμό σε όλους τους εργαζόμενους που βρίσκονται σήμερα άνεργοι, υπήρξε ένα απόστημα που έπρεπε να σπάσει.


*****

Μερικά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα η εκπομπή του σήματος της ΕΤ-1 & ΝΕΤ μέσω Nova διεκόπη. Νωρίτερα είχε διακοπεί αυτή της ΕΤ-3, καθώς και η ψηφιακή εκπομπή των καναλιών της ΕΡΤ από τις ελεύθερες συχνότητες.

Παρότι σύμφωνος με τη ριζική αντιμετώπιση της κακοδαιμονίας της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, έχοντας πλέον την εικόνα μπροστά μου, δεν μπορώ παρά να επαναλάβω: σωστή απόφαση ίσως, με λάθος τρόπο και σε λάθος (καθυστερημένα) χρόνο σίγουρα. Και το ερώτημα είναι ένα: αν η πυγμή και η αποφασιστικότητα, για τις οποίες μιλάμε πιο πάνω, όταν εμφανίζονται όψιμα καταλήγουν μπούμερανγκ.

Για το success story του Σαμαρά τα λέγαμε τις προηγούμενες μέρες. Η σούπα δεν έδεσε με τη ΔΕΠΑ και οι συνειρμοί αποπροσανατολισμού - ανθρωποθυσίας σε ένδειξη προθυμίας εφαρμογής του προγράμματος είναι αναπόφευκτοι. Αλλά και μονόδρομος η καταψήφιση της κατάργησης της ΕΡΤ ΑΕ από ΠαΣοΚ και ΔημΑρ -αν δεν θέλουν να εξαφανισθούν από τον πολιτικό χάρτη.

Η σαμαροΝΔ συμπεριφέρεται σαν μονοκομματική Κυβέρνηση, αυτό είναι ξεκάθαρο. Στην περίπτωση της ΕΡΤ συμπεριφέρθηκε αυταρχικά. Τα όρια μάλλον αυτή τη φορά ξεπεράσθηκαν. Πυγμή φάνηκε και με την επιστράτευση των καθηγητών, όπου όμως προηγήθηκε προειδοποίηση και, έστω υποτυπώδης, διάλογος, αλλά υπήρχε και λόγος δημοσίου συμφέροντος. Τώρα μάλλον είχαμε μία σπασμωδική κίνηση που θα διαταράξει την κυβερνητική συνοχή.

Δεν είναι δίκαιο να μιλάμε για χούντα. Είναι και αστείο να μιλάμε για φίμωση των... κυβερνητικών καναλιών! Ο Σαμαράς, ανύπαρκτος μέχρι οι μηχανισμοί της ΝΔ να κινηθούν στην απεγνωσμένη προσπάθεια τους να αποτρέψουν την επάνοδο του μητσοτακέικου, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να εκλεγεί Πρωθυπουργός παρά μόνο έτσι: στα ερείπια, και υπό τον φόβο εκλογικής νίκης του Τσίπρα. Η εφαρμογή των διεθνών επιταγών ήταν δεδομένη, άρα αναμενόμενη και, άρα, κανείς δεν δικαιούται να εκπλήσσεται.

Όσοι δεν κατάλαβαν τι ψήφιζαν δεν έχουν καμία δικαιολογία, διότι ουσιαστικά παραχώρησαν λευκή μνημονιακή επιταγή στον Σαμαρά και τον θιασό του. Οι άλλοι που γνώριζαν τι ψήφιζαν ούτως ή άλλως δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται. Αμφότεροι ευθύνονται, όπως και όσοι πίστευαν κάποτε τον Παπανδρέου και πάει λέγοντας.

Αυτούς βγάλανε, για να κυβερνήσουν όπως κυβερνάνε. Καθώς, όμως, η αλαζονία του κ. Σαμαρά και οι μεγάλες ιδέες που φουσκώσαν το κεφάλι του τον φέρνουν ενώπιον των συνεπειών των βιαστικών του αποφάσεων, η καρέκλα που τόσο πόθησε τρίζει.

Η κάλπη σήμερα ξαναφάνηκε στον ορίζοντα. Αυτό που δεν φαίνεται είναι μία αξιόπιστη λύση στο βασανιστικό ζήτημα της υπεύθυνης διακυβέρνησης του τόπου.

2/6/13

Moments of a success story

Τι συμβαίνει σε μία χρεοκοπημένη χώρα όταν η ηγεσία της χάνει οριστικά την επαφή με την πραγματικότητα; Τι συμβαίνει σε έναν λαό όταν έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μιντιακές "ενέσεις" φιλοκυβερνητικής κάλπικης αισιοδοξίας και σε αριστερίστικα καταστροφολογήματα και ακροδεξιά ψεκάσματα; Μάλλον, όμως, ο κ. Καμμένος έχει δίκιο: δεν μπορεί παρά να μας ψεκάζουν. Απόδειξη; Οι αγανακτισμένοι!

Πού χαθήκατε τίμιοι αγωνιστές της νιότης; Ήταν ο Παπανδρέου και ο Παπαδήμος το πρόβλημα, αλλά ο πιστός στρατιώτης των αλλότριων συμφερόντων Σαμαράς είναι λαοφιλής; Μην τάχα πήρατε τα λεφτά σας πίσω; Μην τάχα έφυγε η τρόικα; Μην τάχα εφαρμόστηκαν τα Ζάππεια;

Όχι βέβαια. Αλλά σήμερα οι φωνές κοπάσαν. Ίσως να είναι η μεγάλη συνωμοσία μετατροπής όλων των πολιτικών ηγετών σε ανδρείκελα. Ίσως κάποιοι να κατάλαβαν. Ο Σαμαράς, αλήθεια, κατάλαβε; Κατάλαβε ότι το success story δεν αποτελεί ιστορία προσωπικής του επιτυχίας (μιλάμε για τον κ. 18%, που αν δεν διέθετε έναν τεράστιο κομματικό μηχανισμό δε θα έπαιρνε ούτε το 0,18% του κόσμου), αλλά επιτυχίας της τρόικας;

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ο Σαμαράς ομολογεί την επιτυχία του μνημονιακού μίγματος (του old policy mix των τριών, τεσσάρων, πέντε μνημονίων, γιατί το δικό του new policy mix αποτελούσε αποκύημα ονειρώξεων), ή απλά μας δουλεύει.

Μήπως υπάρχει, όμως, και τρίτη εκδοχή;

Κατ' αρχάς ο Σαμαράς σίγουρα μας δουλεύει. Σε μία συμπαιγνία συμφερόντων έχει όλα τα ΜΜΕ (ακόμα και τα αντιμνημονιακά που κάποτε κράζανε τον Παπανδρέου και χάιδευαν τους αγανακτισμένους και τα "δεν πληρώνω") με το μέρος του, όχι λόγω της πολιτικής του μαεστρίας (πρόκειται για άνθρωπο με τόσο προβληματική νόηση που αυτό θα ήταν αδύνατο), αλλά ενώπιον του κοινού εχθρού: του επικίνδυνου λόγω θράσους και αλαζονίας Τσίπρα. Ξαφνικά ο Τρελαντώνης, που δεν καταλάβαινε την αναγκαιότητα του μνημονίου πριν τρία χρόνια και διέγραφε από το κόμμα του όσους του επεσήμαναν την πραγματικότητα, έχει μετατραπεί σε λαοπρόβλητο ηγέτη, μόνο και μόνο διότι εφάρμοσε το άνωθεν επιβεβλημένο σχέδιο, το ίδιο και χειρότερο από αυτό που μέχρι πρότινος αποδοκίμαζε.

Στο πλαίσιο αυτό μπήκαμε στην ομαδική επικοινωνιακή παράκρουση του success story.

Πράγματι, οι δημοσιονομικοί δείκτες βελτιώνονται. Περάσαμε σε αρνητικό πληθωρισμό, σε πρωτογενές πλεόνασμα (αν αυτά τα δύο επιβεβαιωθούν τελικά...) και το χρέος απομειώθηκε. Όλα αυτά όμως με τίμημα την άδικη φτωχοποίηση του λαού. Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο Σαμαράς να πανηγυρίζει, εκτός αν έχει θέσει προσωπικό στοίχημα συνεχούς αυτογελοιοποίησης.

Οι δείκτες βελτιώνονται αλλά η οικονομία δεν εξυγιαίνεται. Δεν θα επαναλάβω τις μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν. Δεν έχει νόημα. Η δημόσια δαπάνη δεν μειώθηκε σε κανέναν τομέα, απλά μετακυλήθηκε στον λαό, είτε με την μορφή φόρων και εισφορών, είτε μετατρέποντας τον σε δανειστή του δημοσίου με την απλήρωτη εργασία πολλών δημοσίων υπαλλήλων. Καμία έκπληξη! Ούτε οι επίορκοι, ούτε οι μη παραγωγικοί τεμπέληδες εθίγησαν. Μόνο όσοι συνεχίζουν να δουλέυουν...

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κ. Σαμαρά. Λέγε - λέγε θα το πιστέψετε ότι τα καταφέρνετε καλά. Τελικά μπορεί να μην ηττηθείτε από τον πολιτικό γίγαντα Τσίπρα και να ξανακάνετε κυβέρνηση με άλλα δυο - τρία κόμματα. Αυτή θα είναι η μεγάλη σας επιτυχία. Συνεχίστε να παριστάνετε τον σοβαρό και υπεύθυνο ηγέτη. Όλοι όμως βλέπουμε πόσο γελοίος είστε μέσα σε ρούχα πολύ μεγαλύτερα από το (πολιτικό) μέγεθός σας. Μόνο εσείς δεν το έχετε καταλάβει...

27/5/13

Περί "αντιρατσιστικού"

Αν σταματήσουμε 1000 ανθρώπους στον δρόμο και ζητήσουμε να μας αναφέρουν δυο-τρία σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας του 2013, υπάρχει στα σοβαρά κανένας που πιστεύει ότι ο ρατσισμός θα είναι ένα από αυτά;

Ο αντίλογος δεκτός. Ο άρρωστος ίσως να μην είναι σε θέση να κάνει τη διάγνωση. Τα προβλήματα επιβίωσης επικρατούν όλων των άλλων. Ακόμα και το γεγονός, αναμφισβήτητο αυτό, ότι ο ρατσισμός ούτως ή άλλως είναι κατάπτυστος και, άρα, δεν χρειάζεται πρώτα να θεριέψει και μετά να τον αντιμετωπίσουμε.

Πώς, όμως, τον αντιμετωπίζουμε; Με νόμους; Ή μήπως με την παιδεία που επί δεκαετίες ολοένα και υποβαθμίζουμε; Μήπως με το παράδειγμα ανοχής; Μήπως με τήρηση των ισχυόντων νόμων, μεταξύ των οποίων ωστόσο περιλαμβάνονται και όλοι αυτοί που ορίζουν τις διαδικασίες εισόδου και διαμονής στη χώρα μας; Αν όλοι αυτοί δεν τηρούνται, γιατί να τηρηθεί στην πράξη το "αντιρατσιστικό";

Αυτό που βιώνουμε στη χώρα μας είναι λιγότερο ρατσισμός και πολύ περισσότερο αγανάκτηση. Ο Έλληνας βλέπει τους αλλοδαπούς υποτιμητικά όχι γιατί αισθάνεται φυλετική ανωτερότητα, αλλά γιατί αποτελούν το εύκολο άλλοθι για όλα τα οικονομικά δεινά του.

Η απάντηση σε αυτήν την πλάνη δεν είναι οι αριστερίστικες ανοησίες -που και πάλι ενδυναμώνουν τη Χρυσή Αυγή. Απάντηση είναι η αλήθεια. Ότι καμία παγκόσμια συνωμοσία δεν μας έφερε στο χάλι μας. Ότι δεν βιώνουμε καμία κατοχή. Ότι, επιτέλους, δεν μας φταίνε κάποιοι "άλλοι", αλλά η πολιτική και κοινωνική ανωριμότητα και αβελτηρία μας.

Η αλήθεια, η παιδεία και η τήρηση των νόμων, με άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που βρίσκονται στη χώρα μας. Διότι, ναι, υπάρχουν άνθρωποι που είναι παράνομοι. Δεν παύουν να είναι άνθρωποι, δεν παύουν να είναι σεβαστοί και να έχουν δικαιώματα, αλλά για να εισέλθουν και να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα οφείλουν να τηρούν τους νόμους της.

Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ιδεολογικά κόμπλεξ που επιδιώκουν ηλίθιες και ανεφάρμοστες λύσεις σε ανύπαρκτα προβλήματα.

10/5/13

Όταν η Κική συνάντησε τον Ρούντολφ

Και να λοιπόν που διά στόματος πνευματικού, το δίχως άλλο, ανθρώπου ακούστηκαν δημόσια όσα λέμε μεταξύ μας, όσα βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα -αλλά (προς Θεού!) πρέπει να αγνοήσουμε, δεν επιτρέπεται να τα επισημάνουμε, δεν επιτρέπεται να αναζητήσουμε λύσεις γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει καν πρόβλημα να λύσουμε! Η Κική Δημουλά είναι άλλη μία ρατσίστρια. Γιατί; Διότι βλέπει γύρω της "πλατείες που δεν έχεις χώρο να πατήσεις και παγκάκια γεμάτα ξένους", αλλά και γιατί αισθάνεται να απειλείται η ακεραιότητά της από την επέλαση των απελπισμένων στη χώρα μας.

Το ίδιο, όμως, δεν αισθανόμαστε όλοι μας; Μάλλον όχι.

Τα διαφημιστικά διαλείμματα των τηλεοπτικών εκπομπών εδώ και μήνες έχουν κατακλυσθεί από το σποτ της "Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου" για το... δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια των τέκνων μεταναστών. Σε αυτό συμπαθέστατα νήπια μάς "πείθουν" για την προσαρμογή τους στην ελληνική κοινωνία. Και έτσι να είναι, το γεγονός ότι η Μαρία-Κατερίνα παρακολουθεί τη Β' Δημοτικού ή ότι ο Λούκας τραγουδάει τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" (τραγούδι ξενόφερτο, βέβαια) τι σχέση έχει άραγε με την απόδοση ιθαγένειας;

Καμία, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Και αυτό είναι η εικόνα που έχουμε οι Έλληνες για τους μετανάστες, που σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στα προβαλλόμενα από το σποτ.

Για να γίνει αντιληπτή η διάκριση, ας σκεφτούμε ένα αντι-σποτ, στο οποίο μετά από κάθε σκηνή θα υπάρχει η μελλοντική εξέλιξη. Π.χ. η Μαρία-Κατερίνα να εκδίδεται παράνομα, ο μικρός Λούκας να σκοτώνει για 100 €, ο Σάμπα να μένει σε διαμέρισμα με άλλα 15 άτομα ή, χειρότερα, στον δρόμο. Αν κυκλοφορούσε ένα τέτοιο σποτ δε θα ακούγαμε (δικαίως) για απαράδεκτη ρατσιστική προπαγάνδα; Κι όμως. Την προπαγάνδα μιας κάποιας Ένωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα (η οποία πάντως δεν ασχολείται με την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων) την ανεχόμαστε.

Ανάμεσα, λοιπόν, στα δύο εξίσου απαράδεκτα σποτ, το υπαρκτό και το φανταστικό, ποιο ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα των μεταναστών; Πόσοι σέβονται αυτήν τη χώρα; Πόσοι τηρούν τους νόμους της; Πόσοι έμαθαν τη γλώσσα της; Πόσοι επιβιώνουν με αξιοπρέπεια;

Δεν είναι όλοι οι μετανάστες κλέφτες, δεν είναι όλοι βιαστές. Οι συντριπτικά περισσότεροι όμως είναι χαμηλής μόρφωσης, διαβιούν σε άθλιες συνθήκες και εργάζονται παράνομα. Και μιλάμε για μία χώρα χρεοκοπημένη, που μαστίζεται από την ανεργία, που οι τίμιοι πολίτες της υπερφορολογούνται για τις άθλιες δημόσιες υπηρεσίες που τούς προσφέρονται. Σε αυτήν τη χώρα δεν υπάρχει χώρος για μετανάστες, όχι λόγω ρατσισμού, όχι γιατί κλέβουν τις δουλειές μας ή δεν πληρώνουν φόρους ενώ διεκδικούν περίθαλψη και εκπαίδευση, αλλά γιατί είναι καταδικασμένοι στη δυστυχία και την ανέχεια.

Η κυρίαρχη ιδεολογία της αριστερίζουσας ηλιθιότητας δεν επιτρέπει δημόσιο προβληματισμό για το θέμα. Δε αναγνωρίζει τον τρόμο των φιλήσυχων συμπολιτών μας, όπως εκφράστηκε αυθεντικά από την κ. Δημουλά. Αντίθετα, επιβάλλει την προβολή αυτού του απαράδεκτου προπαγανδιστικού υλικού -λες και υπάρχει χώρα του κόσμου όπου ένας τόσο ευαίσθητος νόμος του Κράτους επιτρέπεται να καθορισθεί από το λαϊκό αίσθημα όπως αυτό επιχειρείται να διαμορφωθεί από τηλεοράσεως. Και όλα αυτά εν μέσω του ψόγου για την κατάντια της "τηλεοπτικής δημοκρατίας"...

Δυστυχώς γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει κάθε επαφή με το κοινωνικό περιβάλλον. Η Ελλάδα κοχλάζει και τα πραγματικά ρατσιστικά φαινόμενα ούτε καν τα υποψιαζόμαστε. Η χώρα έχει γεμίσει μετανάστες που δεν είναι Γάλλοι αρχιτέκτονες ούτε Αυστραλοί γιατροί, αλλά ανεκπαίδευτοι πολίτες τριτοκοσμικών χωρών που πηδήξαν τα σύρματα ή περάσαν κολυμπώντας. Αν ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά με τους Έλληνες της διασποράς που μετακινήθηκαν οργανωμένα, δηλωμένα και εργάζονται νόμιμα, αυτό δεν αλλάζει διόλου την πραγματικότητα.

Ας τραγουδήσουμε, λοιπόν, ανέμελα τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" μαζί με τον Λούκας. Ας αγνοήσουμε όλα αυτά στα οποία η απόγνωση θα τον αναγκάσει αργότερα. Αλλά δεν μπορούμε να απαρνηθούμε την ευθύνη μας για όσα αναπόφευκτα έπονται. Όταν η κοινωνική οργή ξεσπάσει, όταν με αυτές τις αφελείς (ως ύποπτες) σαχλαμάρες φτάσουμε να γίνουμε όλοι βίαιοι ρατσιστές, τότε αυτή η "Ένωση", όπως και κάθε άλλη αμφιβόλων κινήτρων και αφανούς χρηματοδότησης αντίστοιχη οργάνωση, θα πρέπει να λογοδοτήσει. Όχι σε εμάς, αλλά στον Λούκας και στο κάθε δύσμοιρο παιδί σαν κι αυτόν που απέτυχε να προστατεύσει, αγνοώντας προκλητικά την πραγματικότητα.