23/2/13

Ο Πρόεδρος της Ελλάδος της Ισχυρής και οι διάφοροι "έκπληκτοι"

Έχει πλέον παραγίνει το κακό με τις τάχα σοβαρές και έγκυρες εφημερίδες μας, που κάθε τόσο φιλοξενούν και από μία συνέντευξη δημοσίου προσώπου που διαπιστώνει πόσο εξεπλάγη από τις σπάνιες πρωθυπουργικές ικανότητες του κ. Σαμαρά.

Και η γελοιότητα έχει όρια. Οι ικανότητες του κ. Σαμαρά που έχουν προκαλέσει το κύμα έκπληξης, αν όχι και ενθουσιασμού, στους παντογνώστες της πολιτικής είναι απλά η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Και εδώ πρέπει να προσέξουμε το εξής: δε μιλάμε για το γεγονός ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει "επιστρέψει" όσα τα προηγούμενα μνημόνια στέρησαν από τη δοκιμαζόμενη μερίδα του λαού, δε μιλάμε καν για επαναφορά μισθών, συντάξεων και φόρων στα προ της κρίσης επίπεδα. Μιλάμε για το τρίτο κύμα περικοπής αποδοχών. Το τρίτο κύμα "φοροεπιδρομών", που έλεγε κάποτε και το Mega.

Οι επιλογές για τις οποίες ο κ. Παπανδρέου εξοβελίσθηκε εις το πυρ το εξώτερον εφαρμόσθηκαν για τρίτη φορά, αλλά όλοι όσοι δήλωναν ότι "δεν συναινούν στο λάθος", όσοι δεσμεύονταν ότι δεν πρόκειται να ταπεινωθούν εκτελώντας εντολές άνωθεν και έξωθεν, όσοι είχαν τρόπους να μηδενίσουν το έλλειμμα και να "ρίξουν λεφτά στην αγορά", με πρώτο, χειρότερο και θλιβερότερο τον κ. Σαμαρά, σήμερα παριστάνουν τους αθώους και τους σοβαρούς.

Η πολιτική απαιτεί μία σειρά από αρετές προκειμένου να ασκηθεί επ' ωφελεία του τόπου. Απαιτεί εντιμότητα, απαιτεί αυταπάρνηση και αφοσίωση, απαιτεί οξυδέρκεια και ρεαλισμό, απαιτεί ειλικρίνεια. Ίσως να μην υπήρξαν ποτέ και πουθενά δημόσια πρόσωπα που να συνδύασαν όλα τα προσόντα, αλλά σίγουρα η ανεύρεση κάποιων από αυτά σε λίγους, ίσως, πολιτικούς να δικαιολογούσε έκφραση έκπληξης.

Τι λοιπόν μπορεί να "δει" κανείς στον κ. Σαμαρά; Εντιμότητα, όταν επί δέκα και πλέον χρόνια βοούσε ο τόπος για τα κίνητρα ανατροπής της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993; Αφοσίωση, άραγε; Αυταπάρνηση, όταν είναι πανθομολογούμενη η διαπίστωση ότι το αντιμνημονιακό λάβαρο επέτασσε μόνο η προσωπική του φιλοδοξία; Για να μη θυμηθούμε το σκοπιανό... Ειλικρίνεια, όταν κορόιδευε τον κόσμο με τα περίφημα "Ζάππεια" και τα "λεφτά στην αγορά"; Οξυδέρκεια, όταν δεν μπορούσε να καταλάβει τον μονόδρομο των μνημονίων και ότι η κολοτούμπα του θα ήταν αναπόφευκτη; Επέδειξε, έστω, διαχειριστικές ικανότητες; Προώθησε μεταρρυθμίσεις; Όχι βέβαια.

Σίγουρα, αφού η μαύρη μοίρα μάς επεφύλασσε την εναλλακτική επιλογή του Τσίπρα και των αλλόκοτων παρατρεχάμενών του, η μεταστροφή του κ. Σαμαρά δεν είναι απλά καλοδεχούμενη, αλλά απολύτως επιβεβλημένη ώστε η χώρα να επιβιώσει, για όσο μπορεί ακόμα. Η έκπληξη όμως ποια είναι; Πώς μπορεί να χαρακτηρίζεται ως έκπληξη κάτι που εδώ και δύο χρόνια έχουμε προβλέψει, έστω από αυτές τις ταπεινές γραμμές; Εκτός αν διαθέτουμε πολιτική οξυδέρκεια και μαντικές ικανότητες σπάνιες, ώστε μόνοι εμείς να το έχουμε αντιληφθεί από καιρού...

Επειδή, λοιπόν, είναι καλή η φιλοκυβερνητική προπαγάνδα και η προσπάθεια στήριξης της ασταθούς τρικομματικής, αλλά ο κόσμος δεν είναι τόσο ανόητος, αντί να εκφράζουν έκπληξη οι διάφοροι σοφοί, μάλλον ήρθε η ώρα να απευθυνθούν με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό. Όχι με εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα τύπου "ευρώ ή δραχμή", αλλά θέτοντας στο επίκεντρο την τραγική κατάσταση της οικονομίας της χώρας, όχι αναζητώντας εξιλαστήρια θύματα, αλλά επισημαίνοντας την τεράστια ευθύνη του εκλογικού σώματος. Διότι τα σημάδια ήδη είναι εμφανή, με την τριπλέτα του λαϊκισμού, Τσίπρας - Χρυσή Αυγή - Καμμένος, να ενδυναμώνεται.

Στο μεταξύ, ήρθε προ ημερών το τελειωτικό χτύπημα. Εάν αναζητούσαμε το πρόσωπο που θα συμπλήρωνε την άλλη πολιτική τριάδα, αυτήν του Τίποτα, δίπλα στους κ.κ. Σαμαρά και Τσίπρα ένας μόνο μπορούσε επάξια να σταθεί: ο κ. Κωστής ο Στεφανόπουλος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της ευμάρειας και της έναρξης των Ολυμπιακών. Όταν η χώρα χρεοκοπούσε ο κ. Κωστής μπορεί να ηγείτο της Ελλάδος, αλλά μάλλον ζούσε αλλού -γι' αυτό και δεν είχε πάρει τίποτε χαμπάρι για διαφθορά, για έλλειμμα, για δημιουργική λογιστική. Γι' αυτό επί δέκα χρόνια άνοιξε το στόμα του μόνο ενώπιον του Κλίντον. Η λύση της μακάριας σιωπής του υπήρξε γεγονός τόσο αξιοσημείωτο, ώστε ο ξέχειλος σοφίας λόγος του βρέθηκε, για το όνομα του Θεού, να διδάσκεται στα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας του Λυκείου...

Έλυσε, λοιπόν, ξανά τη σιωπή του ο Πρόεδρος της Ελλάδος της Ισχυρής. "Είναι καλός ο Σαμαράς, δεν το περίμενα", ήταν τα σοφά λόγια του ενός αποστάτη για τον άλλον. Και άλλος ένας έκπληκτος, λοιπόν, με τις ικανότητες του ανθρώπου που κατέστησε τους Τσίπρα, Καμμένο και Μιχαλολιάκο πολιτικούς παράγοντες με την αβελτηρία του, και τη ΝΔ κόμμα του 18%. Θέλει ικανότητες για να το πετύχεις αυτό.

"Ίσως ξαναψηφίσω τώρα ΝΔ", κατέληξε ο Νέστωρ της πολιτικής. Αυτό και μόνο αρκεί για να μην την ψηφίσει κανείς άλλος.

16/2/13

Το ψαράκι της γυάλας

Χέσε την ιστορία

"Χέσε την ιστορία, έλα να διαβάσουμε Χάκκα!". Η κ. Νάσιουτζικ δεν προκάλεσε την έκπληξη μόνο του γιου της με την αλλόκοτη παραίνεσή της, αλλά και κάθε Έλληνα.

Πρώτα - πρώτα το ύφος και η επιλογή των λέξεων, που κάθε άλλο παρά συνάδουν προς την ιδιότητα της συγγραφέως (ιδιότητα όχι πάντως τυτόσημη με αυτήν του "πνευματικού" ανθρώπου).

Στη συνέχεια η προσβολή προς τα ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα: αν ο γιος της μάθαινε πέντε πράγματα για τον Κολοκοτρώνη ή τους αγωνιστές της Αντίστασης, θα ήξερε ότι οι αγώνες προϋποθέτουν θυσίες και ακάλυπτες φάτσες.

Η προσβολή όμως προς την ελληνική γραμματεία είναι η μεγαλύτερη. "Χέσε την ιστορία που σας μαθαίνουνε, διάβασε Παπαρρηγόπουλο", βγάζει νόημα. "Έλα να διαβάσουμε Πλάτωνα και Αριστοτέλη", για να θαυμάσουν, ίσως, το αιώνιο μεγαλείο του πνεύματος. "Έλα να μελετήσουμε μία τραγωδία του Σοφοκλή", για να γνωρίσουν αξίες και αρχές που θα ανέτρεφαν ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα. Όμως όχι, η συγγραφεύς των καλών προαστίων επιλέγει, αντί της ιστορίας, αμφιβόλου λογοτεχνικής αξίας ιδεολογικά στρατευμένα κείμενα...

Και πάλι, βέβαια, διότι ούτε παιδαγωγικές συμβουλές σκοπεύουμε να παράσχουμε, ούτε λογοτεχνικές αναλύσεις, μένει στον καθέναν να κρατήσει από ένα κείμενο ό,τι νομίζει. Ο Χάκκας στα έργα του προβαίνει σε πολύ εύστοχο σχολιασμό των ηθών της εποχής του. Υπ' αυτήν την έννοια, μπορούν να προκύψουν σημαντικά και ωφέλιμα νοήματα.

Το "Ψαράκι της γυάλας" δεν ξέρω αν το έχει υπόψιν του ο νεαρός αγωνιστής της δημοκρατίας, αν ήταν από αυτά που τού διάβασε η μητέρα του όσο "έχεζαν" την ιστορία. Αν ήταν, θα μπορούσε και πάλι να καταλάβει πολλά: Ότι τότε κανένας δεν καταδεχόταν να αποκρύψει το πρόσωπό του. Ότι οι "αγωνιστές" της εποχής αποδέχονταν τον κίνδυνο, ακόμα και αν κρύβονταν πίσω από καρβέλια και καρπούζια. Και ότι, αργά ή γρήγορα, έψαχναν να βολευτούν στην Καπούη τους.

Το κείμενο του Χάκκα μπορεί κανείς να το δει ως κριτική για την αβουλία των αριστερών της εποχής, για την παραίτησή τους από τον αγώνα. Ή μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι αργά ή γρήγορα οι ποικολόχρωμοι αγωνιστές βλέπουν τα ιδανικά τους να ξεφτίζουν και κρύβονται πίσω από γελοίες δικαιολογίες. Ο καθένας όπως είπαμε κρατάει ό,τι νομίζει από ένα διήγημα.

Όμως η ιστορία είναι άλλη υπόθεση.


Αν το βέλος βρει τον στόχο;


Η γνώση του ιστορικού περιβάλλοντος του διηγήματος θα ήταν αρκετή για να αντιληφθεί κανείς ότι ο αγώνας, τον οποίο αναπολεί με νοσταλγία ο πρωταγωνιστής με το καρπούζι, δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα, ή μάλλον συνέβαλε, σε κάποιον βαθμό, σε αποτέλεσμα καταστροφικό. Δεν αρκεί να διαμαρτυρόμαστε, δεν αρκεί να διαδηλώνουμε φωνάζοντας, βρίζοντας ή καίγοντας. Πρέπει να γνωρίζουμε τι ζητάμε και αν αυτό είναι εφικτό.

Ο "ανένδοτος" του γέρου Παπανδρέου και τα Ιουλιανά δεν έφεραν αποκατάσταση της λειτουργίας του πολιτεύματος. Επέτειναν την απαξίωση των θεσμών, επέτειναν την αστάθεια και προλείαναν το έδαφος για τη δικτατορία. Όσοι έχουν γνώση της εποχής μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι κάποιοι τότε προειδοποιούσαν ότι η όξυνση θα είχε οδυνηρές συνέπειες. Εδώ βέβαια δε θα κρίνουμε την ορθότητα των ιστορικών επιλογών, αλλά τις συνέπειες τους μπορούμε να τις δούμε ολοκάθαρα, αν βέβαια πετάξουμε για λίγο τις ιδεολογικές παρωπίδες.

Σήμερα βιώνουμε αντίστοιχη περίοδο. Το πολίτευμα δυσλειτουργεί, οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί, η κοινωνική αναστάτωση κορυφώνεται. Και πάλι. Δεν έχει καμία σημασία αν οι διαμαρτυρίες (που σε μεγάλο βαθμό πηγάζουν από την περικοπή του εισοδήματος και δεν έχουν πραγματικό ιδεολογικό υπόβαθρο) είναι δικαιολογημένες ή όχι, αλλά σε τι μπορεί να οδηγήσουν.

Ένα τόξο κατά του Κοινοβουλίου, κατά του Προεδρικού Μεγάρου ή κατά ενός δικαστηρίου μπορεί ο καθένας να στρέψει. Μετά; Αν το βέλος βρει τον στόχο του, αν καεί το "μπουρδέλο η Βουλή", τι θα ακολουθήσει; Η επανάσταση που αυτά τα εικοσάχρονα απαίδευτα παιδιά ονειρεύτηκαν ή μήπως ο λοχίας και ο Μιχαλολιάκος;

Η αποτυχία συγκεκριμένων προσώπων που κατείχαν αξιώματα τις τελευταίες δεκαετίες μοιραία οδήγησε σε απαξίωση των ίδιων των θεσμών. Ο κακός βουλευτής δεν κρίθηκε ως πρόσωπο, αλλά ως θεσμός. Δεν απέτυχε ο ίδιος, απέτυχε το πολιτικό σύστημα συνολικά.

Δεν είναι άδικη η κρίση αυτή, αλλά εμείς δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε σε τι συνίσταται η πολιτική επιτυχία και αποτυχία. Ακόμα ονειρευόμαστε το νέο '81 και λεφτά στον λαό, αναδιανομή του πλούτου και άλλα παπανδρεϊκά κουραφέξαλα, αρνούμενοι να δεχτούμε ότι ακριβώς εκεί εντοπίζεται η πηγή του κακού που βιώνουμε σήμερα. Αντίθετα, οι κυνικοί πολιτικοί που εγκαίρως προειδοποίησαν και έδρασαν εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως εχθροί του λαού. Η πλειοψηφία των Ελλήνων ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι για τη χρεοκοπία δεν ευθύνεται ο ΓΑΠ που μας έβαλε στο μνημόνιο, αλλά όσοι μοίραζαν επί χρόνια ρουσφέτια και το κατέστησαν αναπόφευκτο διαλύοντας το κράτος.

Σε αυτό, λοιπόν, το περιβάλλον, μερικά παιδάκια, όπως αυτό της κυρίας Νάσιουτζικ, έρχονται να μας καθοδηγήσουν και να μας σώσουν. Με σφαίρες, με ληστείες, με βόμβες σε χύτρες εν μέσω αμέριμνου πλήθους.

Αν δεν είχαν "χέσει την ιστορία", ίσως μπορούσαν στοιχειωδώς να γνωρίζουν ότι όταν καίγεται το "μπουρδέλο" που αποτελεί το θεμέλιο της δημοκρατίας δεν ακολουθεί η επανάσταση του λαού, αλλά η "επανάσταση" του γύψου, του πουλιού και της αρβύλας.

5/2/13

Μπούμερανγκ

Έχω πολλές φορές τονίσει ότι είναι αδιανόητο σε μία δημοκρατική κοινωνία να γίνεται δημόσια συζήτηση για το αν και ποιοι νόμοι πρέπει να τηρούνται, και ποιοι μπορούν να παραβιάζονται στο όνομα κάποιας "κοινωνικής δικαιοσύνης". Συνεπής στην ανάγκη τήρησης της νομιμότητας, δεν μπορώ παρά να εκφράσω απαρέσκεια για τον ξυλοδαρμό των συλληφθέντων. Των συλληφθέντων για ληστεία, των κατηγορουμένων για συμμετοχή σε οργανώσεις που τοποθετούσαν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε δημόσιους χώρους. Φρόνιμο θα ήταν η Αστυνομία να τον είχε αποφύγει, ώστε να μη βιώναμε σήμερα τον απαράδεκτο συμψηφισμό που ορισμένοι επιχειρούν.

Χρησιμοποιώ σκόπιμα προκλητικά ήπιους όρους, όχι από ακροδεξιά νοσηρή ικανοποίηση ή νεοναζιστικές τάσεις -στο δικό μου μυαλό αυτά δεν υπάρχουν. Αλλά, πέραν του γεγονότος ότι η καταδίκη των εγκληματικών αντιδημοκρατικών συμπεριφορών από την "προοδευτική" μερίδα σχολιαστών (όπως στη Marfin, στο Mall, στο ανατριχιαστικό στιγμιότυπο με το τόξο έξω από τη Βουλή) ήταν πολύ πιο προκλητικά αναιμική, δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι τέσσερις εικοσάχρονοι που συνελήφθησαν πάνοπλοι, μετά από καταδίωξη της Αστυνομίας, κατηγορούμενοι για ληστεία ώστε να χρηματοδοτηθεί η εγχώρια τρομοκρατία (κάτι το οποίο δε φαίνεται καν να αρνούνται), έχουν οι ίδιοι πρώτα - πρώτα αφήσει περιθώριο σε οποιονδήποτε να τους υπερασπισθεί έναντι της άσκησης βίας σε βάρος τους.

Αν τα ρόπαλα και τα μπουκάλια είναι οικοσκευή, τότε ίσως πράγματι οι συλληφθέντες να χτύπησαν σκοντάφτωντας κατά την καταδίωξη. Αφού το παράλογο έχει πλέον θέση στον δημόσιο διάλογο, ώστε να καταπίνουμε συμπεριφορές που υπονομεύουν το πολίτευμα στο όνομα κάποιου "αγώνα", αφού οι νόμοι μπορούν να ισχύουν κατά περίπτωση, ώστε να δικαιολογούμε νοσηρά περιστατικά βίας, τότε μπορώ πολύ περισσότερο να δικαιολογήσω το ξύλο από αστυνομικούς των οποίων η ζωή απειλήθηκε κατά το ανθρωποκυνηγητό, παρά τις μολότωφ, τις βόμβες και τις "απαλλοτριώσεις" μερικών κακομαθημένων, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται προκλητικά μόλις αντικρύσουν τις κάμερες, αδυνατώντας να συλλάβουν στον ανάπηρο νου τους ότι δεν εκφράζουν κανέναν.

Δεν πρόκειται να το κάνω, ωστόσο. Αρνούμαι να ανεχθώ και την κακοποίηση από τους αστυνομικούς, έστω και αν αυτής της μορφής η βία είναι δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τις εκρήξεις σε πολυσύχναστους χώρους. Αυτή, όμως, η βία αποτελεί ουσιαστικά νίκη των τρομοκρατών -άρα έχει ένα πολιτικό και κοινωνικό βάρος δυσβάσταχτο.

Η υπονόμευση της δημοκρατίας για την οποία τόσες φορές έχω μιλήσει, αρχίζει στην πράξη από το σημείο όπου ένας δημόσιος λειτουργός (εν προκειμένω το αστυνομικό όργανο) αισθάνεται την ανάγκη να λειτουργήσει ως εκδικητής και τιμωρός. Όχι για την ανοησία ότι η "δημοκρατία δεν εκδικείται", αυτό είναι μία μπούρδα, αλλά διότι η πηγή του κακού εντοπίζεται ακριβώς στη δημόσια ανοχή της εκνομίας.

Στη δημοκρατία απλά πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι, τίποτε περισσότερο. Αν φτάσουμε στο σημείο να δικαιολογούμε εκτροχιασμούς συμπεριφορών με μόνο κριτήριο το δημόσιο αίσθημα (διότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτό συνοψίζεται στο "και λίγες τους έριξαν"), τότε η κατάλυση της "αστικής" δημοκρατίας, ο στόχος του "αγώνα" τους δηλαδή, θα έχει επιτευχθεί με την εκ των έσω υπονόμευση. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι τους.

Μέχρι εκεί. Διότι συμπόνια για αυτούς, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πάρουν το όπλο στα χέρια ή να ενεργοποιήσουν τη βόμβα, αδυνατώ να αισθανθώ. Όπως αδυνατώ να δεχθώ τη γενική και αφηρημένη ευθύνη της κακούργας κενωνίας που οπλίζει το χέρι της νεολαίας. Και αυτή η "επανάσταση" έγινε από χορτάτα στομάχια. Οι πραγματικοί αγανακτισμένοι είναι οι βιοπαλαιστές που τα φέρνουν βόλτα με δυσκολία, ενόσω οι σύντροφοι ληστεύουν τις τράπεζες, όχι τα κακομαθημένα παιδιά των καλών οικογενειών.

Και με απόλυτο σεβασμό στο δράμα που αυτοί οι γονείς βιώνουν, αδυνατώ να αντιληφθώ τη φράση "παιδί μου είναι, πώς να μην το στηρίξω;".

Εάν την ίδια δήλωση είχε κάνει η μητέρα του βιαστή - δολοφόνου της Ξάνθης, τι αισθήματα θα είχε προκαλέσει; Διότι μην ξεχνάμε ότι στη Marfin κάηκαν, επίσης, ζωντανοί τρεις άνθρωποι, μεταξύ των οποίων μία έγκυος γυναίκα. Η διαφορά ότι οι τέσσερις δηλώνουν, ότι δηλώνουν το επαναλαμβάνω, αγωνιστές αρκεί για να γλυκάνει τις δολοφονίες, τις φωτιές, την επίταση του αισθήματος ανασφάλειας; Δεν έχουν προκαλέσει πόνο, τραυματισμούς, υλικές ζημιές, αλλά και ψυχική ζημία σε όσους βρέθηκαν να βιώνουν μία ληστεία ή μία δραματική εκκένωση κτιρίου; Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στους τέσσερις, των οποίων η πραγματική εμπλοκή μένει να αποδειχθεί, αλλά σε όσους ανέχονται στο πλαίσιο της "κοινωνικής πάλης" αυτές τις εγκληματικές ενέργειες.

Δεν είναι η κοινωνία υπεύθυνη για τις πράξεις ενήλικων με στοιχειώδη νοημοσύνη. Δεν είναι η κοινωνία υπεύθυνη αν δέκα άνθρωποι εμφορούνται από αντικοινωνικά ιδεώδη, διότι με αυτά γαλουχήθηκαν από το σπίτι τους, και διδάχθηκαν να μην υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή. Υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι και πρέπει, όχι να τιμωρηθούν, όχι να τους εκδικηθούμε, πολύ απλά να προστατευθούμε από αυτούς, διότι αυτοί αποτελούν απειλή, και καιρός είναι να το καταλάβουν ορισμένοι φαντασιόπληκτοι της ακροαριστεράς και ακροδεξιάς.

Δεν τελούμε υπό κατοχή, ούτε υπό δικτατορία, ούτε εν καιρώ πολέμου, ώστε να μπορεί, έστω και στο ελάχιστο, να δικαιολογούνται αυτού του τύπου "αντικαθεστωτικές" ενέργειες. Απόδειξη αποτέλει το γεγονός ότι όλοι οι άφρονες υπερασπιστές τους εξακολουθούν να βρίσκουν δημόσιο βήμα για να αναπτύξουν τις αερολογίες τους. Αν ακόμα κάποιοι αρνούνται να δουν ότι αυτές οι συμπεριφορές που σπεύδουν να δικαιολογήσουν ή να συμψηφίσουν με άλλες, περισσότερο, λιγότερο ή εξ ίσου απαράδεκτες και κολάσιμες, είναι θέμα χρόνου να επιστρέψουν μπούμερανγκ, ας το επισημάνουμε για ακόμα μία φορά από αυτές τις γραμμές, καθώς η ανάπτυξη ως πλειοψηφικού ενός κοινωνικού ρεύματος με ρατσιστικά και καταπιεστικά, αν όχι και αυταρχικά, στοιχεία μοιάζει απλά θέμα χρόνου.