5/2/13

Μπούμερανγκ

Έχω πολλές φορές τονίσει ότι είναι αδιανόητο σε μία δημοκρατική κοινωνία να γίνεται δημόσια συζήτηση για το αν και ποιοι νόμοι πρέπει να τηρούνται, και ποιοι μπορούν να παραβιάζονται στο όνομα κάποιας "κοινωνικής δικαιοσύνης". Συνεπής στην ανάγκη τήρησης της νομιμότητας, δεν μπορώ παρά να εκφράσω απαρέσκεια για τον ξυλοδαρμό των συλληφθέντων. Των συλληφθέντων για ληστεία, των κατηγορουμένων για συμμετοχή σε οργανώσεις που τοποθετούσαν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε δημόσιους χώρους. Φρόνιμο θα ήταν η Αστυνομία να τον είχε αποφύγει, ώστε να μη βιώναμε σήμερα τον απαράδεκτο συμψηφισμό που ορισμένοι επιχειρούν.

Χρησιμοποιώ σκόπιμα προκλητικά ήπιους όρους, όχι από ακροδεξιά νοσηρή ικανοποίηση ή νεοναζιστικές τάσεις -στο δικό μου μυαλό αυτά δεν υπάρχουν. Αλλά, πέραν του γεγονότος ότι η καταδίκη των εγκληματικών αντιδημοκρατικών συμπεριφορών από την "προοδευτική" μερίδα σχολιαστών (όπως στη Marfin, στο Mall, στο ανατριχιαστικό στιγμιότυπο με το τόξο έξω από τη Βουλή) ήταν πολύ πιο προκλητικά αναιμική, δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι τέσσερις εικοσάχρονοι που συνελήφθησαν πάνοπλοι, μετά από καταδίωξη της Αστυνομίας, κατηγορούμενοι για ληστεία ώστε να χρηματοδοτηθεί η εγχώρια τρομοκρατία (κάτι το οποίο δε φαίνεται καν να αρνούνται), έχουν οι ίδιοι πρώτα - πρώτα αφήσει περιθώριο σε οποιονδήποτε να τους υπερασπισθεί έναντι της άσκησης βίας σε βάρος τους.

Αν τα ρόπαλα και τα μπουκάλια είναι οικοσκευή, τότε ίσως πράγματι οι συλληφθέντες να χτύπησαν σκοντάφτωντας κατά την καταδίωξη. Αφού το παράλογο έχει πλέον θέση στον δημόσιο διάλογο, ώστε να καταπίνουμε συμπεριφορές που υπονομεύουν το πολίτευμα στο όνομα κάποιου "αγώνα", αφού οι νόμοι μπορούν να ισχύουν κατά περίπτωση, ώστε να δικαιολογούμε νοσηρά περιστατικά βίας, τότε μπορώ πολύ περισσότερο να δικαιολογήσω το ξύλο από αστυνομικούς των οποίων η ζωή απειλήθηκε κατά το ανθρωποκυνηγητό, παρά τις μολότωφ, τις βόμβες και τις "απαλλοτριώσεις" μερικών κακομαθημένων, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται προκλητικά μόλις αντικρύσουν τις κάμερες, αδυνατώντας να συλλάβουν στον ανάπηρο νου τους ότι δεν εκφράζουν κανέναν.

Δεν πρόκειται να το κάνω, ωστόσο. Αρνούμαι να ανεχθώ και την κακοποίηση από τους αστυνομικούς, έστω και αν αυτής της μορφής η βία είναι δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τις εκρήξεις σε πολυσύχναστους χώρους. Αυτή, όμως, η βία αποτελεί ουσιαστικά νίκη των τρομοκρατών -άρα έχει ένα πολιτικό και κοινωνικό βάρος δυσβάσταχτο.

Η υπονόμευση της δημοκρατίας για την οποία τόσες φορές έχω μιλήσει, αρχίζει στην πράξη από το σημείο όπου ένας δημόσιος λειτουργός (εν προκειμένω το αστυνομικό όργανο) αισθάνεται την ανάγκη να λειτουργήσει ως εκδικητής και τιμωρός. Όχι για την ανοησία ότι η "δημοκρατία δεν εκδικείται", αυτό είναι μία μπούρδα, αλλά διότι η πηγή του κακού εντοπίζεται ακριβώς στη δημόσια ανοχή της εκνομίας.

Στη δημοκρατία απλά πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι, τίποτε περισσότερο. Αν φτάσουμε στο σημείο να δικαιολογούμε εκτροχιασμούς συμπεριφορών με μόνο κριτήριο το δημόσιο αίσθημα (διότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτό συνοψίζεται στο "και λίγες τους έριξαν"), τότε η κατάλυση της "αστικής" δημοκρατίας, ο στόχος του "αγώνα" τους δηλαδή, θα έχει επιτευχθεί με την εκ των έσω υπονόμευση. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι τους.

Μέχρι εκεί. Διότι συμπόνια για αυτούς, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πάρουν το όπλο στα χέρια ή να ενεργοποιήσουν τη βόμβα, αδυνατώ να αισθανθώ. Όπως αδυνατώ να δεχθώ τη γενική και αφηρημένη ευθύνη της κακούργας κενωνίας που οπλίζει το χέρι της νεολαίας. Και αυτή η "επανάσταση" έγινε από χορτάτα στομάχια. Οι πραγματικοί αγανακτισμένοι είναι οι βιοπαλαιστές που τα φέρνουν βόλτα με δυσκολία, ενόσω οι σύντροφοι ληστεύουν τις τράπεζες, όχι τα κακομαθημένα παιδιά των καλών οικογενειών.

Και με απόλυτο σεβασμό στο δράμα που αυτοί οι γονείς βιώνουν, αδυνατώ να αντιληφθώ τη φράση "παιδί μου είναι, πώς να μην το στηρίξω;".

Εάν την ίδια δήλωση είχε κάνει η μητέρα του βιαστή - δολοφόνου της Ξάνθης, τι αισθήματα θα είχε προκαλέσει; Διότι μην ξεχνάμε ότι στη Marfin κάηκαν, επίσης, ζωντανοί τρεις άνθρωποι, μεταξύ των οποίων μία έγκυος γυναίκα. Η διαφορά ότι οι τέσσερις δηλώνουν, ότι δηλώνουν το επαναλαμβάνω, αγωνιστές αρκεί για να γλυκάνει τις δολοφονίες, τις φωτιές, την επίταση του αισθήματος ανασφάλειας; Δεν έχουν προκαλέσει πόνο, τραυματισμούς, υλικές ζημιές, αλλά και ψυχική ζημία σε όσους βρέθηκαν να βιώνουν μία ληστεία ή μία δραματική εκκένωση κτιρίου; Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στους τέσσερις, των οποίων η πραγματική εμπλοκή μένει να αποδειχθεί, αλλά σε όσους ανέχονται στο πλαίσιο της "κοινωνικής πάλης" αυτές τις εγκληματικές ενέργειες.

Δεν είναι η κοινωνία υπεύθυνη για τις πράξεις ενήλικων με στοιχειώδη νοημοσύνη. Δεν είναι η κοινωνία υπεύθυνη αν δέκα άνθρωποι εμφορούνται από αντικοινωνικά ιδεώδη, διότι με αυτά γαλουχήθηκαν από το σπίτι τους, και διδάχθηκαν να μην υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή. Υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι και πρέπει, όχι να τιμωρηθούν, όχι να τους εκδικηθούμε, πολύ απλά να προστατευθούμε από αυτούς, διότι αυτοί αποτελούν απειλή, και καιρός είναι να το καταλάβουν ορισμένοι φαντασιόπληκτοι της ακροαριστεράς και ακροδεξιάς.

Δεν τελούμε υπό κατοχή, ούτε υπό δικτατορία, ούτε εν καιρώ πολέμου, ώστε να μπορεί, έστω και στο ελάχιστο, να δικαιολογούνται αυτού του τύπου "αντικαθεστωτικές" ενέργειες. Απόδειξη αποτέλει το γεγονός ότι όλοι οι άφρονες υπερασπιστές τους εξακολουθούν να βρίσκουν δημόσιο βήμα για να αναπτύξουν τις αερολογίες τους. Αν ακόμα κάποιοι αρνούνται να δουν ότι αυτές οι συμπεριφορές που σπεύδουν να δικαιολογήσουν ή να συμψηφίσουν με άλλες, περισσότερο, λιγότερο ή εξ ίσου απαράδεκτες και κολάσιμες, είναι θέμα χρόνου να επιστρέψουν μπούμερανγκ, ας το επισημάνουμε για ακόμα μία φορά από αυτές τις γραμμές, καθώς η ανάπτυξη ως πλειοψηφικού ενός κοινωνικού ρεύματος με ρατσιστικά και καταπιεστικά, αν όχι και αυταρχικά, στοιχεία μοιάζει απλά θέμα χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: