22/3/13

Τι διδάσκει η Κύπρος για την ελλαδική κρίση

Με τις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή του κυπριακού μνημονίου να βρίσκονται σε εξέλιξη και την έξοδο της χώρας από το ευρώ να φαντάζει ως πιθανότατη προοπτική, ίσως είναι βιαστικό να επιχειρήσουμε εξαγωγή συμπερασμάτων. Μερικές, ωστόσο, παρατηρήσεις πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την ελλαδική οικονομική κρίση και όσους τη διαχειρίστηκαν στο ξέσπασμά της.

Επί τρία χρόνια υποστηρίζουμε ότι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν για τα χρονίζοντα και σοβαρότατα δημοσιονομικά προβλήματα. Δεν κρύβονται ούτε στη Ρωσία και την Κίνα, ούτε στα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες (ή τους... υδατάνθρακες του Καμμένου). Η Κύπρος επί μήνες επιχειρεί όλα αυτά για τα οποία κατηγορήθηκε ο Παπανδρέου: απευθύνθηκε στον Πούτιν, στράφηκε στην εκμετάλλευση του γεωφυσικού της πλούτου, ωστόσο δε βρήκε γιατρειά.

Ειδικά για τη μαγική λύση των Ρώσων, του κατά Λιακόπουλο "ξανθού γένους" που θα έσωζε τον ελληνισμό από την υποδούλωση, δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη διάψευση της, τάχα, σωτηρίας που η Ελλάδα δεν εκμεταλλεύθηκε. Η Κύπρος έχει μικρότερο πρόβλημα από εμάς, τόσο μεγέθους όσο και δομικό, με τη Ρωσία να έχει τεράστια συμφέροντα στη χώρα. Ο Πούτιν δεν ξανάβαλε το χέρι στην τσέπη, και το ενδιαφέρον είναι στην αιτία: όχι γιατί δεν είχε τη δυνατότητα, αλλά γιατί αξιολόγησε τη διατήρηση των ομαλών σχέσεων με την ΕΕ ως σημαντικότερη -με άλλα λόγια, στην ΕΕ έχει μεγαλύτερα συμφέροντα και από τα off-shore λεφτά που θα έχαναν οι "δικοί του", αλλά και από τους υδρογονάνθρακες, από όπου θα μπορούσε να αποκομίσει μεγαλύτερα οφέλη.

Κάποιοι θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν ότι η τρόικα δεν ήταν μονόδρομος, ότι οι Ρώσοι θα μας έσωζαν και ότι πίσω από την (ανύπαρκτη!) κρίση κρύβεται η μεγάλη συνωμοσία για να βάλουν χέρι "οι ξένοι" στα πετρέλαια της Ελλάδος -που ακόμη δεν έχουν καν βρεθεί. Φυσικά ο λαϊκισμός και η ανοησία δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε ιδεολογία, ούτε δυστυχώς όρια, κάτι που μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε από τη σημερινή σύμπραξη Τσίπρα - Καμμένου.

Άλλη επισήμανση έχει να κάνει με την υποτιθέμενη μη διαπραγμάτευση της Ελλάδος πριν από τρία χρόνια. Η Κύπρος είπε το "Όχι" που ο Παπανδρέου ουδέποτε είπε. Και λοιπόν; Το ζήτημα είναι αν το κούρεμα θα επιβληθεί από τους "κακούς"; Αν το αποφασίσει μόνη της η Τράπεζα Κύπρου (όπως έγινε γνωστό σήμερα), παύουν οι μικροκαταθέτες να υφίστανται ζημία; Δεν κλονίζεται τότε η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα;

Η αδυναμία διατύπωσης (ή μήπως η ανυπαρξία;) ρεαλιστικής και αποτελεσματικής εναλλακτικής λύσης είναι η αιτία του υποτιθέμενου ενδοτισμού. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι όσοι πριν τρία χρόνια έχαφταν τα παραμύθια του Σαμαρά, όσοι σήμερα χάφτουν τα παραμύθια των Τσιπροκαμμένων και όσοι αύριο θα ψηφίζουν Χρυσή Αυγή.

Κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι όσα η χώρα μας βιώνει την τελευταία τριετία είναι σωστά. Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι περιοριστήκαμε στην εύκολη λύση των περικοπών και επιμένουμε να αποφεύγουμε τις δομικές αλλαγές που θα διαμορφώσουν συνθήκες ανάπτυξης και επανόδου στην ευημερία. Αλλά τουλάχιστον οι περικοπές έγιναν έναντι μελλοντικών αποδοχών ή, έστω, με μικρή αναδρομική ισχύ. Κανείς δεν έβαλε χέρι σε αποταμιεύσεις δεκαετιών μόχθου και θυσιών, όπως γίνεται στην Κύπρο.

Το έλλειμμα αλληλεγγύης στην Ευρώπη είναι πασιφανές. Η σπάνις ηγετικών φυσιογνωμιών οξύτερη από ποτέ. Μία μικρή χώρα της ευρωζώνης διαλύεται και οι τάχα "ισχυροί" εποφθαλμιούν το ρώσικο μαύρο χρήμα! Πρέπει όμως να αποδεχθούμε επιτέλους την πραγματικότητα: το μνημόνιο και η τρόικα ήταν το αναγκαίο κακό, γι' αυτό και όσοι βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση με εμάς εκεί ακριβώς εστράφησαν.

Εμείς, όμως; Κάναμε όσα έπρεπε, ή μήπως βαυκαλιζόμαστε ότι ένα ξερό "Όχι", όπως των Κυπρίων, θα μας έσωζε; Μήπως αντί να στείλουμε στα σκουπίδια τους Τσιπροκαμμένους και τους Σαμαροχρυσαυγίτες, τους ισχυροποιήσαμε; Μήπως κλείσαμε τα αυτιά μας σε όσους κραύγαζαν ότι πέφταμε στα βράχια, και τους βαφτίζαμε γκαντέμηδες, νεοφιλελεύθερους και ανάλγητους;

Εάν ούτε και σήμερα, που η δική μας ιστορία επαναλαμβάνεται στην Κύπρο με τα ψέματα πια να έχουν καταρρεύσει, επιμείνουμε στο διαζύγιο με τον ρεαλισμό και την αλήθεια, σίγουρα η χώρα μας δεν έχει κανένα μέλλον.