27/5/13

Περί "αντιρατσιστικού"

Αν σταματήσουμε 1000 ανθρώπους στον δρόμο και ζητήσουμε να μας αναφέρουν δυο-τρία σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας του 2013, υπάρχει στα σοβαρά κανένας που πιστεύει ότι ο ρατσισμός θα είναι ένα από αυτά;

Ο αντίλογος δεκτός. Ο άρρωστος ίσως να μην είναι σε θέση να κάνει τη διάγνωση. Τα προβλήματα επιβίωσης επικρατούν όλων των άλλων. Ακόμα και το γεγονός, αναμφισβήτητο αυτό, ότι ο ρατσισμός ούτως ή άλλως είναι κατάπτυστος και, άρα, δεν χρειάζεται πρώτα να θεριέψει και μετά να τον αντιμετωπίσουμε.

Πώς, όμως, τον αντιμετωπίζουμε; Με νόμους; Ή μήπως με την παιδεία που επί δεκαετίες ολοένα και υποβαθμίζουμε; Μήπως με το παράδειγμα ανοχής; Μήπως με τήρηση των ισχυόντων νόμων, μεταξύ των οποίων ωστόσο περιλαμβάνονται και όλοι αυτοί που ορίζουν τις διαδικασίες εισόδου και διαμονής στη χώρα μας; Αν όλοι αυτοί δεν τηρούνται, γιατί να τηρηθεί στην πράξη το "αντιρατσιστικό";

Αυτό που βιώνουμε στη χώρα μας είναι λιγότερο ρατσισμός και πολύ περισσότερο αγανάκτηση. Ο Έλληνας βλέπει τους αλλοδαπούς υποτιμητικά όχι γιατί αισθάνεται φυλετική ανωτερότητα, αλλά γιατί αποτελούν το εύκολο άλλοθι για όλα τα οικονομικά δεινά του.

Η απάντηση σε αυτήν την πλάνη δεν είναι οι αριστερίστικες ανοησίες -που και πάλι ενδυναμώνουν τη Χρυσή Αυγή. Απάντηση είναι η αλήθεια. Ότι καμία παγκόσμια συνωμοσία δεν μας έφερε στο χάλι μας. Ότι δεν βιώνουμε καμία κατοχή. Ότι, επιτέλους, δεν μας φταίνε κάποιοι "άλλοι", αλλά η πολιτική και κοινωνική ανωριμότητα και αβελτηρία μας.

Η αλήθεια, η παιδεία και η τήρηση των νόμων, με άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που βρίσκονται στη χώρα μας. Διότι, ναι, υπάρχουν άνθρωποι που είναι παράνομοι. Δεν παύουν να είναι άνθρωποι, δεν παύουν να είναι σεβαστοί και να έχουν δικαιώματα, αλλά για να εισέλθουν και να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα οφείλουν να τηρούν τους νόμους της.

Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ιδεολογικά κόμπλεξ που επιδιώκουν ηλίθιες και ανεφάρμοστες λύσεις σε ανύπαρκτα προβλήματα.

10/5/13

Όταν η Κική συνάντησε τον Ρούντολφ

Και να λοιπόν που διά στόματος πνευματικού, το δίχως άλλο, ανθρώπου ακούστηκαν δημόσια όσα λέμε μεταξύ μας, όσα βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα -αλλά (προς Θεού!) πρέπει να αγνοήσουμε, δεν επιτρέπεται να τα επισημάνουμε, δεν επιτρέπεται να αναζητήσουμε λύσεις γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει καν πρόβλημα να λύσουμε! Η Κική Δημουλά είναι άλλη μία ρατσίστρια. Γιατί; Διότι βλέπει γύρω της "πλατείες που δεν έχεις χώρο να πατήσεις και παγκάκια γεμάτα ξένους", αλλά και γιατί αισθάνεται να απειλείται η ακεραιότητά της από την επέλαση των απελπισμένων στη χώρα μας.

Το ίδιο, όμως, δεν αισθανόμαστε όλοι μας; Μάλλον όχι.

Τα διαφημιστικά διαλείμματα των τηλεοπτικών εκπομπών εδώ και μήνες έχουν κατακλυσθεί από το σποτ της "Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου" για το... δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια των τέκνων μεταναστών. Σε αυτό συμπαθέστατα νήπια μάς "πείθουν" για την προσαρμογή τους στην ελληνική κοινωνία. Και έτσι να είναι, το γεγονός ότι η Μαρία-Κατερίνα παρακολουθεί τη Β' Δημοτικού ή ότι ο Λούκας τραγουδάει τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" (τραγούδι ξενόφερτο, βέβαια) τι σχέση έχει άραγε με την απόδοση ιθαγένειας;

Καμία, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Και αυτό είναι η εικόνα που έχουμε οι Έλληνες για τους μετανάστες, που σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στα προβαλλόμενα από το σποτ.

Για να γίνει αντιληπτή η διάκριση, ας σκεφτούμε ένα αντι-σποτ, στο οποίο μετά από κάθε σκηνή θα υπάρχει η μελλοντική εξέλιξη. Π.χ. η Μαρία-Κατερίνα να εκδίδεται παράνομα, ο μικρός Λούκας να σκοτώνει για 100 €, ο Σάμπα να μένει σε διαμέρισμα με άλλα 15 άτομα ή, χειρότερα, στον δρόμο. Αν κυκλοφορούσε ένα τέτοιο σποτ δε θα ακούγαμε (δικαίως) για απαράδεκτη ρατσιστική προπαγάνδα; Κι όμως. Την προπαγάνδα μιας κάποιας Ένωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα (η οποία πάντως δεν ασχολείται με την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων) την ανεχόμαστε.

Ανάμεσα, λοιπόν, στα δύο εξίσου απαράδεκτα σποτ, το υπαρκτό και το φανταστικό, ποιο ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα των μεταναστών; Πόσοι σέβονται αυτήν τη χώρα; Πόσοι τηρούν τους νόμους της; Πόσοι έμαθαν τη γλώσσα της; Πόσοι επιβιώνουν με αξιοπρέπεια;

Δεν είναι όλοι οι μετανάστες κλέφτες, δεν είναι όλοι βιαστές. Οι συντριπτικά περισσότεροι όμως είναι χαμηλής μόρφωσης, διαβιούν σε άθλιες συνθήκες και εργάζονται παράνομα. Και μιλάμε για μία χώρα χρεοκοπημένη, που μαστίζεται από την ανεργία, που οι τίμιοι πολίτες της υπερφορολογούνται για τις άθλιες δημόσιες υπηρεσίες που τούς προσφέρονται. Σε αυτήν τη χώρα δεν υπάρχει χώρος για μετανάστες, όχι λόγω ρατσισμού, όχι γιατί κλέβουν τις δουλειές μας ή δεν πληρώνουν φόρους ενώ διεκδικούν περίθαλψη και εκπαίδευση, αλλά γιατί είναι καταδικασμένοι στη δυστυχία και την ανέχεια.

Η κυρίαρχη ιδεολογία της αριστερίζουσας ηλιθιότητας δεν επιτρέπει δημόσιο προβληματισμό για το θέμα. Δε αναγνωρίζει τον τρόμο των φιλήσυχων συμπολιτών μας, όπως εκφράστηκε αυθεντικά από την κ. Δημουλά. Αντίθετα, επιβάλλει την προβολή αυτού του απαράδεκτου προπαγανδιστικού υλικού -λες και υπάρχει χώρα του κόσμου όπου ένας τόσο ευαίσθητος νόμος του Κράτους επιτρέπεται να καθορισθεί από το λαϊκό αίσθημα όπως αυτό επιχειρείται να διαμορφωθεί από τηλεοράσεως. Και όλα αυτά εν μέσω του ψόγου για την κατάντια της "τηλεοπτικής δημοκρατίας"...

Δυστυχώς γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει κάθε επαφή με το κοινωνικό περιβάλλον. Η Ελλάδα κοχλάζει και τα πραγματικά ρατσιστικά φαινόμενα ούτε καν τα υποψιαζόμαστε. Η χώρα έχει γεμίσει μετανάστες που δεν είναι Γάλλοι αρχιτέκτονες ούτε Αυστραλοί γιατροί, αλλά ανεκπαίδευτοι πολίτες τριτοκοσμικών χωρών που πηδήξαν τα σύρματα ή περάσαν κολυμπώντας. Αν ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά με τους Έλληνες της διασποράς που μετακινήθηκαν οργανωμένα, δηλωμένα και εργάζονται νόμιμα, αυτό δεν αλλάζει διόλου την πραγματικότητα.

Ας τραγουδήσουμε, λοιπόν, ανέμελα τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" μαζί με τον Λούκας. Ας αγνοήσουμε όλα αυτά στα οποία η απόγνωση θα τον αναγκάσει αργότερα. Αλλά δεν μπορούμε να απαρνηθούμε την ευθύνη μας για όσα αναπόφευκτα έπονται. Όταν η κοινωνική οργή ξεσπάσει, όταν με αυτές τις αφελείς (ως ύποπτες) σαχλαμάρες φτάσουμε να γίνουμε όλοι βίαιοι ρατσιστές, τότε αυτή η "Ένωση", όπως και κάθε άλλη αμφιβόλων κινήτρων και αφανούς χρηματοδότησης αντίστοιχη οργάνωση, θα πρέπει να λογοδοτήσει. Όχι σε εμάς, αλλά στον Λούκας και στο κάθε δύσμοιρο παιδί σαν κι αυτόν που απέτυχε να προστατεύσει, αγνοώντας προκλητικά την πραγματικότητα.