27/5/13

Περί "αντιρατσιστικού"

Αν σταματήσουμε 1000 ανθρώπους στον δρόμο και ζητήσουμε να μας αναφέρουν δυο-τρία σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας του 2013, υπάρχει στα σοβαρά κανένας που πιστεύει ότι ο ρατσισμός θα είναι ένα από αυτά;

Ο αντίλογος δεκτός. Ο άρρωστος ίσως να μην είναι σε θέση να κάνει τη διάγνωση. Τα προβλήματα επιβίωσης επικρατούν όλων των άλλων. Ακόμα και το γεγονός, αναμφισβήτητο αυτό, ότι ο ρατσισμός ούτως ή άλλως είναι κατάπτυστος και, άρα, δεν χρειάζεται πρώτα να θεριέψει και μετά να τον αντιμετωπίσουμε.

Πώς, όμως, τον αντιμετωπίζουμε; Με νόμους; Ή μήπως με την παιδεία που επί δεκαετίες ολοένα και υποβαθμίζουμε; Μήπως με το παράδειγμα ανοχής; Μήπως με τήρηση των ισχυόντων νόμων, μεταξύ των οποίων ωστόσο περιλαμβάνονται και όλοι αυτοί που ορίζουν τις διαδικασίες εισόδου και διαμονής στη χώρα μας; Αν όλοι αυτοί δεν τηρούνται, γιατί να τηρηθεί στην πράξη το "αντιρατσιστικό";

Αυτό που βιώνουμε στη χώρα μας είναι λιγότερο ρατσισμός και πολύ περισσότερο αγανάκτηση. Ο Έλληνας βλέπει τους αλλοδαπούς υποτιμητικά όχι γιατί αισθάνεται φυλετική ανωτερότητα, αλλά γιατί αποτελούν το εύκολο άλλοθι για όλα τα οικονομικά δεινά του.

Η απάντηση σε αυτήν την πλάνη δεν είναι οι αριστερίστικες ανοησίες -που και πάλι ενδυναμώνουν τη Χρυσή Αυγή. Απάντηση είναι η αλήθεια. Ότι καμία παγκόσμια συνωμοσία δεν μας έφερε στο χάλι μας. Ότι δεν βιώνουμε καμία κατοχή. Ότι, επιτέλους, δεν μας φταίνε κάποιοι "άλλοι", αλλά η πολιτική και κοινωνική ανωριμότητα και αβελτηρία μας.

Η αλήθεια, η παιδεία και η τήρηση των νόμων, με άμεση απέλαση όλων των παρανόμων που βρίσκονται στη χώρα μας. Διότι, ναι, υπάρχουν άνθρωποι που είναι παράνομοι. Δεν παύουν να είναι άνθρωποι, δεν παύουν να είναι σεβαστοί και να έχουν δικαιώματα, αλλά για να εισέλθουν και να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα οφείλουν να τηρούν τους νόμους της.

Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ιδεολογικά κόμπλεξ που επιδιώκουν ηλίθιες και ανεφάρμοστες λύσεις σε ανύπαρκτα προβλήματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: