26/6/13

Πολλά ερωτηματικά, ένα τεράστιο ζητούμενο

Κατά μακρά παράδοση του blog ακολουθούν μερικές σκέψεις πάνω στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Ξεκινάω κοιτώντας έναν χρόνο πίσω: Έχουμε πει πολλές φορές ότι δέκα διευρυσμένα υπουργεία είναι αρκετά για τη χώρα, αρκεί να εφαρμοσθεί η διοικητική μεταρρύθμιση στην πράξη και να μεταφερθούν αρμοδιότητες σε υπηρεσιακούς παράγοντες και τις περιφέρειες. Δεν αρκεί να καταργούμε το υπουργείο και να το κολλάμε σε ένα άλλο, αλλιώς η εξέλιξη θα είναι ανάλογη αυτής των κυβερνήσεων Παπανδρέου με τα υπουργεία που ανοιγοκλείνανε σε κάθε ανασχηματισμό. 

Αυτά έγραφα πέρυσι, με αφορμή την κατάργηση των δύο υπουργείων που αναγεννήθηκαν χθες. Είχα άδικο; Μάλλον όχι, και αυτό αποτελεί και απόδειξη ότι πολλά πράγματα δε γίνονται βάσει σχεδίου, αλλά για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Και ενώ η ανασύσταση του υπουργείου Υποδομών (πρώην ΠεΧωΔΕ) έμοιαζε προδιαγεγραμμένη λόγω μεγέθους, αυτή του Πολιτισμού αποτελεί σκανδαλώδη σπατάλη δημοσίου χρήματος, είναι ενδεικτική των πιέσεων που ασκήθηκαν παρασκηνιακά και, δε μου βγαίνει από το μυαλό, ότι έγινε σε κάποιον βαθμό για να μη μείνει εκτός κυβέρνησης ο υπηρέτης των τεχνών και των γραμμάτων κ. Παναγιωτόπουλος. Η πρεμούρα του Πρωθυπουργού να τον κρατήσει εντός του σχήματος είναι παντελώς ανεξήγητη, αλλά, αφού ο κ. Παναγιωτόπουλος ήταν τόσο επιτυχημένος στο υπουργείο Άμυνας, γιατί δεν αξιοποιήθηκε σε θέση πρώτης γραμμής και έμεινε προφυλαγμένος στα μετόπισθεν;

Από τον ανασχηματισμό σαφώς ξεχωρίζουμε την τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη νευραλγική θέση των... απολύσεων από το Δημόσιο. Μία επιλογή win-win για τον κ. Σαμαρά: αν ο Μητσοτάκης πετύχει θα μπορεί να καρπωθεί τα οφέλη, εάν αποτύχει ή προκαλέσει λαϊκή δυσαρέσκεια θα μπορεί να τον πετάξει έξω ως αποκλειστικά υπεύθυνο ό,τι ώρα θέλει και να έχει εξοντώσει σε μεγάλο βαθμό την φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ. Επί της ουσίας πάντως, μοιάζει ως ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, με πολλούς βεβαίως να μας έχουν ξεγελάσει έτσι κατά το παρελθόν.

Αναμφίβολα ερωτηματικά προκάλεσε η τοποθέτηση του Αδώνιδος Γεωργιάδη σε μία πολύ βαριά θέση, αυτήν του υπουργού Υγείας. Δε θα βιαστούμε να καγχάσουμε όπως έκαναν πολλοί. Πάντως φαινομενικά η συγκεκριμένη μοιάζει μία εξαιρετικά άστοχη επιλογή. Από την άλλη, πόσο χειρότερος μπορεί κανείς να είναι από τον Λυκουρέντζο, τον υπουργό που παρέλαβε έτοιμο από ετών σχέδιο συγχωνεύσεων κλινικών και νοσοκομείων, που είδε να δημοσιεύονται νέοι οργανισμοί νοσοκομείων, αλλά ανέχθηκε κατηργημένες κλινικές να συνεχίζουν σα να μην τρέχει τίποτε να λειτουργούν; Για να μην αναφερθούμε στη φαρμακευτική δαπάνη, στην πρωτοφανή για δυτική χώρα υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας, στην ποσοτική και (κυρίως) ποιοτική ανεπάρκεια του υγειονομικού υλικού και σε πλήθος άλλων ζητημάτων που παρέμειναν ανέγγιχτα επί έναν χρόνο.

Ερωτηματικά προκαλεί επίσης η διατήρηση του κ. Βρούτση, αλλά και η τοποθέτηση του κ. Μιχελάκη στο υπουργείο Εσωτερικών. Ο τελευταίος, δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτήν τη σκέψη, θυμίζει ολοένα και εντονότερα τον Κώστα Λαλιώτη και καθίσταται περισσότερο αντιπαθής μετά από κάθε δημόσια εμφάνισή του. Τι προσόντα διέκρινε ο κ. Σαμαράς πέραν της καλής τους σχέσης μένει να αποδειχθεί.

Το ίδιο ισχύει και για τους κκ. Χατζηδάκη (στο Ανάπτυξης, όπου παρά τη γενική συμπάθεια που προκαλεί ο συγκεκριμένος πολιτικός -που δεν συμμερίζομαι- από ουσία δεν έχει να επιδείξει πολλά), Αθανασίου (Δικαιοσύνης), Κεφαλογιάννη (Τουρισμού), Αρβανιτόπουλο (Παιδείας) και Βαρβιτσιώτη (Ναυτιλίας), επιλογές που δεν έχουν γίνει με κριτήρια πολιτικής ουσίας και τριβής με τα χαρτοφυλάκια που έχουν αναλάβει, ενώ οι περισσότεροι δεν έχουν να επιδείξουν και ιδιαίτερες επιτυχίες κατά τον προηγούμενο πολιτικό τους βίο. Αναμενόμενη η διατήρηση των στενών συνεργατών του κ. Σαμαρά στις θέσεις τους, όπως οι κκ. Σταμάτης και Μπαλτάκος, αλλά και των κκ. Στουρνάρα, για προφανείς λόγους, και Δένδια, του μόνου ίσως υπουργού που έχει πραγματικά να επιδείξει έργο και πρωτοβουλίες.

Η ανάθεση στον κ. Μανιάτη του ενεργειακού χαρτοφυλακίου έμοιαζε επιβεβλημένη από την κοινή λογική, καθώς ο συγκεκριμένος πολιτικός, ηπίων τόνων και αθόρυβος εργάτης, έχει αποδείξει ότι διαθέτει γνώσεις και όρεξη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Επίσης, η επιστροφή του κ. Αβραμόπουλου στο Άμυνας είναι μία λογική κίνηση για ένα στέλεχος που στήριξε τον κ. Σαμαρά και είναι αναμενόμενο να διεκδικεί μία θέση με κύρος, αλλά χωρίς φθορά, όπως η συγκεκριμένη, ενώ το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο κ. Χρυσοχοΐδης, πολιτικός που κατά το παρελθόν έφτασε να παίζει ακόμα και για τη διαδοχή του κ. Σημίτη, αλλά δεν έχει πείσει, κατά γενική ομολογία.

Όπως κάθε φορά, θα επαναλάβω με ένταση: υπουργεία "υψηλού συμβολισμού" που λένε ορισμένοι, βλέπε Μακεδονίας & Θράκης, Ναυτιλίας, Τουρισμού, Πολιτισμού και δε συμμαζεύεται, δεν μπορεί να υπάρχουν σε μία χώρα που υποτίθεται ότι παλεύει να μειώσει το κράτος της και να αποκεντρωθεί. Δεν μπορεί να ιδρύεται υπουργείο για να ρυθμίζει τη λειτουργία των μουσείων και τις διοικήσεις και επιχορηγήσεις των θεάτρων ή να διατηρούνται άλλα με αμφίβολη δράση, ροή κεφαλαίων σε άγνωστης αποτελεσματικότητας δραστηριότητες και αρμοδιότητες ασαφείς, αν όχι και παντελώς ανύπαρκτες -όπως συμβαίνει με το Μακεδονίας & Θράκης.

Ομοίως, η τοποθέτηση τόσων υφυπουργών δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο από την ικανοποίηση εσωκομματικών μικροφιλοδοξιών. Και οι μεν αναπληρωτές έχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες, οι υφυπουργοί γιατί δεν αντικαθίστανται από υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων με γνώση επί των θεμάτων ευθύνης τους;

Ξεχωρίζουμε τη διατήρηση του κ. Κεδίκογλου, ομολογία ότι ο άγαρμπος χειρισμός του θέματος της ΕΡΤ ήταν πρωθυπουργικής εμπνεύσεως (προς τιμήν του Σαμαρά ότι προσέφερε στήριξη στον υφυπουργό του), αλλά και την τοποθέτηση του κ. Καψή με αρμοδιότητα την ανασύστασή της. Προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος με το γνωστό επαγγελματικό παρελθόν του μπορεί να εγγυηθεί ότι ο νέος φορέας θα λειτουργεί υγιώς, με διαφάνεια και αντικειμενικότητα, αλλά, είπαμε, όλοι κρίνονται στην πράξη.

Κλείνοντας δεν μπορεί να παραλείψουμε το μεγάλο γεγονός αυτού του ανασχηματισμού που δεν έκλεψε τα φώτα επειδή ήταν γνωστό από καιρό. Πρόκειται για την είσοδο του κ. Βενιζέλου στην κυβέρνηση με αξιώματα λουξ (Αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών), κίνηση συμβολική όσο και ουσιαστική εις ό,τι έχει να κάνει με τη λειτουργία και τον συντονισμό του σχήματος, καθώς πλέον οι "άτυπες" συναντήσεις των αρχηγών των κομμάτων αποκτούν θεσμική υπόσταση.

Παρότι γράφεται παντού σήμερα το αντίθετο, θα επιμείνω στην εκτίμησή μου. Ο κ. Βενιζέλος υποτίθεται ότι επανήλθε σήμερα, με τη δική του είσοδο, αλλά και την είσοδο κομματικών στελεχών του στην κυβέρνηση, στο προσκήνιο. Ωστόσο, επειδή είναι αδύνατον να διαφοροποιηθεί ουσιαστικά από τη ΝΔ χωρίς να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια των εκλογών (σηκώνοντας το αντίστοιχο πολιτικό βάρος), σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Σαμαράς είναι ένας αυταρχικός και αδίστακτος καιροσκόπος πολιτικός, ο κ. Βενιζέλος και το κόμμα του έχουν αυτοκαταδικασθεί να καταστούν ουρά του Πρωθυπουργού. Αυτό πολύ γρήγορα θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση το ΠαΣοΚ, παρά τα όσα λέγονται, και, μοιραία, σε πολιτικό αφανισμό του.

Δεν είναι εύκολη η θέση του, όπως δεν ήταν εύκολο να ρίξει την κυβέρνηση, παρότι πλέον έχει καταστεί σαφές ότι έπαιξε πολιτικό παιχνίδι σε βάρος του Φώτη Κουβέλη. Αν όμως το ΠαΣοΚ επιθυμεί να ανακάμψει δεν μπορεί να λοξοκοιτάει προς τον ΣυΡιζΑ. Όσοι από τους ψηφοφόρους του έφυγαν προς τον κ. Τσίπρα είναι αυτοί που "μυρίστηκαν" εξουσία. Το ΠαΣοΚ έπρεπε να στοχεύει στους σοβαρούς μετριοπαθείς κεντρώους πολίτες, που έχουν εγκλωβισθεί στη ΝΔ της ακροδεξιάς ηγεσίας γιατί αυτή φαντάζει ως η μόνη ικανή να εγγυηθεί τη σταθερότητα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της χώρας. Πώς έχει γίνει αυτό είναι μία τεράστια συζήτηση, και το ΠαΣοΚ φέρει βαρύτατη για το ότι άφησε το Κέντρο έρμαιο των ακροδεξιών του Σαμαρά.

Πάντως η ταύτιση του κ. Βενιζέλου με τη ΝΔ, με δεδομένο ότι η μνημονιακή πολιτική είναι μονόδρομος, αποκλείεται να εκληφθεί ως στάση υπευθυνότητας από το εκλογικό σώμα. Και με τα περιθώρια ουσιαστικής διαφοροποίησης κατά την άσκηση της εξουσίας από τα στελέχη του ΠαΣοΚ στενότατα και την πιθανότητα θετικής διάκρισης ανύπαρκτη, η ανάδειξη του πόλου που θα αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση στον χώρο του Κέντρου και ανάχωμα στον λαϊκισμό του τριπτύχου της καταστροφής Τσίπρα - Καμμένου - Μιχαλολιάκου παραμένει το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο.

22/6/13

Το τέλος του ΠαΣοΚ

Το πόσο ανόητος υπήρξε ο χειρισμός Σαμαρά - Κεδίκογλου στο κλείσιμο της ΕΡΤ φαίνεται από την τελική απόφαση να επαναπροσληφθούν προσωρινά 2000 υπάλληλοι της καταργηθείσης εταιρίας. Δηλαδή όλη η φασαρία, ώστε να αποφευχθεί η "εκκαθάριση εν λειτουργία", έγινε για τους υπόλοιπους 500; Αυτά είναι αστεία πράγματα, με τα κτίρια υπό κατάληψη και την κυβέρνηση υπό κατάρρευση.

Αν, λοιπόν, δεχθούμε ως ειλικρινή την τρικομματικά ομόφωνη δήλωση ότι η χώρα δεν αντέχει εκλογές, παίρνουμε απάντηση στο ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης: επρόκειτο για μία ανόητη απόφαση με εξαιρετικά κοντόφθαλμη εκτίμηση των συνεπειών της και μεγαλύτερη ζημία από κέρδος για τον Σαμαρά. Όχι μόνο δεν του πέρασε το στυλάκι της πυγμής, αλλά είδε να κυκλοφορούν ανοιχτά σενάρια αντικατάστασής του. Εκκαθάριση εν λειτουργία, όχι της ΕΡΤ, αλλά του ιδίου...

Βάσει των ανωτέρω, εύλογα προκύπτει και το ερώτημα τι επεδίωκε ο Κουβέλης. Περισσότερους από 2000; Κανένας πια δε θα απολυόταν εις τον αιώνα τον άπαντα; Αλλά εδώ πρέπει να βάλουμε στην άκρη την ΕΡΤ και να πιάσουμε την αληθινή πολιτική.

Το χαρτί της "υπευθυνότητας" που έβγαλε από το μανίκι ο Βενιζέλος μία ανάσα πριν την προσφυγή στην κάλπη, το έχουν παίξει στο υψηλότερο επίπεδο τρεις πολιτικοί. Ο Καρατζαφέρης, τόσο με την "πλάτη" που προσέφερε στις αρχές του 2009 στον Καραμανλή όσο και με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Κουβέλης, με τη συμμετοχή στην τρικομματική, και ο Βενιζέλος, ομοίως, πριν έναν χρόνο αλλά και χθες. Τα κίνητρα διαφορετικά σε κάθε περίπτωση (ο ΛαΟΣ π.χ. ήθελε να αποτινάξει τη ρετσινιά του ακραίου, εκτός της γνωστής μεγαλομανίας Καρατζαφέρη), αλλά αν έπρεπε να πιστέψουμε έναν από τους τρεις για την ειλικρίνειά του αυτός θα ήταν ο Κουβέλης: δεν είχε να αποδείξει τίποτε, συμμετείχε σε μία κυβέρνηση άλλης ιδεολογικής χροιάς, οι έδρες του δεν ήσαν απαραίτητες για την εξασφάλιση της δεδηλωμένης και δεν μπορούσε να τον εκβιάσει κανείς. Όμως η ΔημΑρ μπήκε στην τρικομματική, παρότι ήταν σαφές ότι θα ζημιωνόταν εκλογικά.

Το γιατί ο κ. Κουβέλης έκανε τη συγκεκριμένη επιλογή δεν μπορεί να απαντηθεί αυτήν τη στιγμή, γιατί όσο και να πιστέψουμε τη θεωρία της "υπευθυνότητας", κάτι άλλο είχε στον νου του. Ίσως περίμενε άλλα πράγματα, μεγαλύτερο ρόλο στη χάραξη πολιτικής, ίσως επεδίωκε τον ρόλο του αριστερού "χαλινού" και όχι του αριστερού "άλλοθι", όπως κατηγορήθηκε. Τελικά, σήμερα έκανε τη μεγάλη έξοδο, με αφορμή την ΕΡΤ, όπως ο Καρατζαφέρης πέρσι. Δεν μπορεί κανείς ελαφρά τη καρδία να τον κατηγορήσει, κυρίως λόγω της αυταρχικής νοοτροπίας του Σαμαρά. Αν όμως πριν έναν χρόνο ήταν υπεύθυνος, σήμερα έγινε ανεύθυνος, ειδικά, μάλιστα, όταν ξορκίζει τον εφιάλτη των εκλογών;

Κάπως έτσι φτάνουμε στον άλλον "υπεύθυνο" πολιτικό άνδρα, τον κ. Βενιζέλο. Όσο και αν συμφωνήσουμε ότι οι εκλογές θα ήταν μία καταστροφική εξέλιξη για τη χώρα, δεν μπορεί να ξεχνάμε ότι για την κυβερνητική κρίση ευθύνεται ο κ. Σαμαράς και η κωμική ανικανότητά του να διαχειρισθεί ένα θέμα τόσο ευνοϊκό για την κυβέρνηση. Με την απόφασή του να προσφέρει στήριξη στον κ. Σαμαρά (χωρίς καν να απαιτήσει την αλλαγή Πρωθυπουργού από πρόσωπο κοινής αποδοχής και τον σχηματισμό αξιόπιστης διαχειριστικά κυβέρνησης), ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε τον πολιτικό του θάνατο. Οι βλέψεις του πλέον μπορούν να ξεκινάνε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και να φτάσουν ως μία εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο ή το ψηφοδέλτιο επικρατείας. Της Νέας Δημοκρατίας, φυσικά.

Το ΠαΣοΚ χθες τελείωσε, αυτοδιαλύθηκε. Κανείς δεν μπορεί, βεβαίως, να απαιτεί από τον Πρόεδρό του να προτάξει το μικροκομματικό όφελος έναντι του εθνικού. Αλλά χθες κατέστησαν παντοδύναμοι ένα κόμμα και ένας πολιτικός που συνδυάζουν δύο θανάσιμα ελαττώματα: την ακραία και αυταρχική πολιτική νοοτροπία με την παροιμιώδη ανικανότητα. Και μιλάμε φυσικά για τη "νέα" (θου Κύριε) ΝΔ, που παίζει πια χωρίς αντίπαλο στο κεντρώο μέτωπο, παρά τα εξώφθαλμα ακροδεξιά στοιχεία της. Όμως η ΝΔ τι το διαφορετικό πράττει σε σχέση με το 2010; Επέτυχε καλύτερη διαπραγμάτευση; Έφερε την ανάπτυξη; Έριξε το χρήμα στην αγορά;

Το μόνο που άλλαξε είναι η διαγραφή μέρους του χρέους και η βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών, ακριβώς λόγω... μνημονίου! Σε βάρος βέβαια των πολιτών. Στη χώρα μας όμως αναμασούμε το παραμύθι της "άλλης λύσης" που θαυματουργικά θα μας έσωζε. Αλλάξαν τρεις Πρωθυπουργοί, όλοι εφάρμοσαν το μνημόνιο (ο νυν σε πλήρη αντίθεση με όσα έλεγε επί μήνες), ο επίδοξος τέταρτος ήδη ξεκίνησε διακριτικά την κυβίστηση, αλλά στη χώρα μας νομίζουμε ότι το ΔΝΤ είπε το μεγάλο mea culpa! Ότι απλά πέταξε το μπαλάκι των ευθυνών στην αβουλία της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας, χωρίς επί της ουσίας να μιλάει για λάθη του δεν το πήρε κανένας χαμπάρι. Αλλά στην Ελλάδα είμαστε απασχολημένοι: ψάχνουμε το πετρέλαιο που θα μας σώσει και που είναι τόοοοοσο πολύ που το εποφθαλμιούν οι εχθροί μας -και γι' αυτό μας έριξαν στη δίνη της τεχνητής κρίσης...

Κάπως έτσι ο κ. Βενιζέλος δεν μπορεί πια ούτε το χαρτί της "συνέπειας" να πετάξει στο τραπέζι, αφού ποτέ δεν υπερασπίστηκε την επιλογή του μνημονίου, ρίχνοντας το ανάθεμα στον Παπανδρέου. Ο κ. Βενιζέλος, χωρίς ντροπή, επεχείρησε να καβαλήσει το κύμα του λαϊκισμού και να κλάψει δημοσίως για τον ταλαιπωρημένο Έλληνα που δυστυχεί. Αργά ή γρήγορα, όταν αντιληφθεί ότι το 3% είναι όνειρο μακρινό θα πηδήξει και αυτός από το πλοίο. Σίγουρα θα βρει πολλές δυσνόητες για το ευρύ κοινό λέξεις να βάλει στη σειρά για να αιτιολογήσει την επιλογή του.

Και, σιγά - σιγά, ο Τσίπρας θα μαζέψει τα ψηφαλάκια των άλλων δύο διαλυμένων αριστερών, η ανικανότητα του κ. Σαμαρά ούτως ή άλλως μόνο με τη δική του είναι συγκρίσιμη, και πιθανώς να βρεθεί στην εξουσία. Δεν είναι αυτό, όμως, που με τρομάζει.

Πιθανή ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην εξουσία απλά θα μας προσφέρει το αλλόκοτο θέαμα της εφαρμογής του μνημονίου από τον κ. Τσίπρα και τον δικό του θίασο. Άλλωστε πριν 14 μήνες οι νεοδημοκράτες δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι ο Σαμαράς δε θα πετάξει με τις κλωτσιές την τρόικα από τη χώρα για να εφαρμόσει τα Ζάππεια. Απλά, απλούστατα, δεν υπάρχει άλλη λύση από το μνημόνιο, τις αποκρατικοποιήσεις, την εξυγίανση του δημοσίου και όλα όσα αποφεύγουμε επί τρία χρόνια φορτώνοντας με φόρους τους Έλληνες.

Αυτό που με τρομάζει είναι ότι μέσα σε όλα αυτά, και με την προϋπόθεση ότι έχουμε αποφύγει το περίφημο "ατύχημα", η μεθεπόμενη νικήτρια των εκλογών θα είναι η Χρυσή Αυγή, καθώς ο πάντα σοφός λαός θα έχει ξεμείνει από αντιμνημονιακές επιλογές.

Τότε θα φανεί η τεράστια ζημιά που έχει προξενήσει η ανέλιξη του κ. Σαμαρά και των υπολοίπων ακροδεξιών στην ηγεσία του μόνου (κάποτε) στοιχειωδώς σοβαρού αστικού κομματικού πόλου. Ο (πάντα σοφός) λαός της βάσης του κόμματος, έβαλε το 2009 τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Σιγά - σιγά μαζεύεται η πραγματική αγέλη για να τα κατασπαράξει.

14/6/13

Πολιτική αλητεία ή επικίνδυνη ηλιθιότητα

Ας συνοψίσουμε σύντομα τα δεδομένα περί το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Ως άντρο κακοδιαχείρισης (αν όχι διασπάθισης) δημοσίου χρήματος και κακοηθέστατου συνδικαλισμού, το κλείσιμο της εταιρίας είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, αλλά και υποστήριξη από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Θα ήταν μία απόδειξη ρήξης με το χθες και επίδειξη πυγμής για την αντιμετώπιση φαινομένων που μαστίζουν επί δεκαετίες την κοινωνία.

Οι (προσωπικοί, μάλιστα) χειρισμοί Σαμαρά υπήρξαν, ωστόσο, τόσο κακοί, που ακόμα και πολίτες υπέρ της διακοπής λειτουργίας της ΕΡΤ, θα δουν με ικανοποίηση το σήμα της να ξαναεκπέμπει, διότι αυτό φαίνεται ότι θα γίνει τελικά. Μέσα στην ανισόρροπη αμφιθυμία του, ο Έλληνας έπαψε να βλέπει την ΕΡΤ της προπαγάνδας, της σπατάλης και του ανταποδοτικού τέλους και αισθάνθηκε τη νοσταλγία της ποιότητας και της σοβαρότητας, που αξίζουν μερικά... ευρωσεντ την ημέρα μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ!

Ο Σαμαράς συμπεριφέρθηκε όπως τόσα χρόνια. Με την ίδια αλαζονία, με την ίδια ανεπάρκεια πολιτικής αντίληψης, εγκλωβισμένος στο δικό του παράλληλο σύμπαν όπου είναι πανίσχυρος και αξιοσέβαστος. Έτσι, και χωρίς να έχει διδαχθεί τίποτε από την ιστορία του αντιρατσιστικού, επέλεξε τη ρήξη -όχι όμως με το συνδικαλιστικό κατεστημένο και την κομματοκρατία, αλλά με αυτούς που (κάκιστα) πριν έναν χρόνο τον ανέχθηκαν και τον ανέδειξαν ως Πρωθυπουργό.

Η βίαιη διακοπή εκπομπής της ΕΡΤ μέσα σε ένα απόγευμα, και με πράξη νομοθετικού περιεχομένου χωρίς να συντρέχει κανένας λόγος επείγοντος, δεν αποφασίσθηκε με τη σύμφωνη γνώμη των Βενιζέλου και Κουβέλη. Τα κίνητρα είναι αμφίβολα: πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού από το ναυάγιο του "success story" λόγω Gazprom, για υποβολή διαπιστευτηρίων προς την τρόικα, για απεγνωσμένη προσπάθεια να κοπούν τα 2000 κεφάλια που απαιτούν οι δανειστές; Δε θα μάθουμε και δεν έχει σημασία.

Από τη στιγμή, όμως, που ο Σαμαράς προχώρησε σε αυτήν την κίνηση χωρίς τη συγκατάθεση των άλλων δύο εταίρων, έπρεπε να είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα. Οι αρχηγοί των ΠαΣοΚ και ΔημΑρ ήδη δέχονται εσωκομματικά πυρά για το ελεύθερο που έχουν παραχωρήσει στον Σαμαρά. Μην ξεχνάμε ότι η πραγματική δύναμη της ΝΔ στην κοινωνία είναι το 18% των πρώτων εκλογών και ότι η μεγάλη κοινοβουλευτική της δύναμη οφείλεται στο μπόνους των 50 εδρών. Το να αντιμετωπίζει ο Πρωθυπουργός τους άλλους δύο ως αναγκαίο κακό και να τους παραμερίζει δεν είναι απλά αντιδημοκρατικό ή πολιτικά ριψοκίνδυνο. Είναι περισσότερο ανόητο και παράλογο. Και αυτό φαίνεται πια καθαρά.

Οι δύο θα αντιμετώπιζαν πολιτικό αφανισμό αν ανέχονταν αυτήν την επίδειξη δύναμης από τον Σαμαρά, δύναμης που ούτε καν διαθέτει! Τα δύο κόμματα θα αντιμετώπιζαν άμεσα πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης, άρα ήταν αδύνατο να υποχωρήσουν. Αναπόφευκτη συνέπεια, η ενδοκυβερνητική ρήξη.

Εδώ εντοπίζεται όλη η ουσία: στη ΝΔ του Σαμαρά είναι τόσο κοντόφθαλμοι ώστε να μην καταλαβαίνουν το ρίσκο ανατροπής της κυβέρνησης με δική τους ευθύνη, ή μήπως αυτό επεδίωκαν; Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για επικίνδυνη ηλιθιότητα, στη δεύτερη για πολιτική αλητεία. Διότι αν απώτερος στόχος ήταν η διεξαγωγή εκλογών, με ευθύνη τάχα των Βενιζέλου - Κουβέλη, επειδή η ΝΔ ξέφευγε (;;;) από τον ΣυΡιζΑ, και η επιδίωξη της εξουσίας εξέθετε τη χώρα στον κίνδυνο της παρατεταμένης αστάθειας, δεν μπορούμε να μιλάμε για κυβέρνηση, αλλά για πολιτική συμμορία που λυμαίνεται τον τόπο.

Είτε υπήρχε δόλος είτε απλή ανικανότητα, ο χειρισμός υπήρξε τόσο άστοχος που, όπως από την πρώτη στιγμή προβλέψαμε, η (τάχα) πυγμή και αποφασιστικότητα θα γύρναγε μπούμερανγκ. Ήδη σήμερα μοιάζει να μετράμε ώρες για επανεκπομπή της ΕΡΤ!

Σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι το υπάρχον κυβερνητικό σχήμα δεν λειτουργεί. Στη σύσκεψη της Δευτέρας είναι σίγουρο ότι θα θυσιασθεί ο Κεδίκογλου (η ιταμότητα του οποίου έχει εξοργίσει τον κόσμο) και ότι Βενιζέλος και Κουβέλης θα επιχειρηθεί να γλυκαθούν με ανασχηματισμό. Με βάση όμως όσα έχουν προηγηθεί, τα πρώτα ονόματα που θα πέσουν στο τραπέζι πρέπει να αφορούν τη θέση του Πρωθυπουργού.

Ο επικίνδυνα μωροφιλόδοξος, αλαζόνας και ανίκανος Σαμαράς έχει πλέον ανεπανόρθωτα καεί, έχει τσαλακωθεί. Και μόνο η "συμβιβαστική" πρόταση Σταμάτη για επαναλειτουργία της ΕΡΤ με πρόγραμμα σε επανάληψη συνιστά πολιτική συντριβή. Η ΕΡΤ εξελίχθηκε όπως το δημοψήφισμα του Παπανδρέου πριν δύο χρόνια. Εκείνος, όμως, είχε τους πάντες εναντίον του, να κραυγάζουν για δημοκρατική απονομιμοποίηση της κυβέρνησής του, ο Σαμαράς γιατί αυτοεγκλωβίστηκε;

ΠαΣοΚ και ΔημΑρ έχουν την ιστορική ευκαιρία να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον αποκομίζοντας ταυτόχρονα και ουσιαστικά πολιτικά οφέλη. Ο Σαμαράς πρέπει να φύγει (από κυβέρνηση και κόμμα) και να αναλάβει μία προσωπικότητα, πολιτική αλλά ακομμάτιστη, για να βγάλει πραγματικά το σκάφος από την ξέρα -και όχι αυτοεξαπατώμενη με success stories και κραδαίνοντας οικονομικούς δείκτες βελτιωμένους σε βάρος του επιπέδου διαβίωσης του ελληνικού λαού.

11/6/13

Αποχαιρετώντας την ΕΡΤ

Από τα Στρουμφάκια και την Εκπαιδευτική Τηλεόραση που μας μεγάλωσαν ως τα τόσο γνώριμα σήματα των δελτίων ειδήσεων, από τις μουντιαλικές περιγραφές Διακογιάννη και τη χαρακτηριστική φωνή Μανώλη Μαυρομάτη ως τις τσιρίδες Βερνίκου και τις τελετές Κωστάλα το 2004, από τα άκυρα ντοκιμαντέρ σε ώρες υψηλής τηλεθέασης (ακριβώς πριν ακριβοπληρωμένες ξένες σειρές προβληθούν άγρια χαράματα) ως τις εκπομπές διαλόγου και πνεύματος, από τις στιγμές εξοργιστικής φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας ως τις στιγμές που το δελτίο της ΝΕΤ αντιστεκόταν στο κλίμα αποβλάκωσης των ιδιωτικών ΜΜΕ, η ΕΡΤ κατέκτησε ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας. Όσο όμως και αν φαίνεται απίστευτο ότι σε μερικά λεπτά το σήμα θα πέσει, ότι ο Παντελής Σαββίδης και η Βίκυ Φλέσσα θα μείνουν άστεγοι τηλεοπτικά, ότι τα κανάλια με τα οποία μεγαλώσαμε, οργιστήκαμε, μαζευτήκαμε παρέες για αθλητικές μεταδόσεις και εκπλαγήκαμε με τον συνδυασμό ποιότητας, μεροληψίας και ανοργανωσιάς θα πάψουν να υφίστανται όπως τα ξέραμε, μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν.

Η κρατική τηλεόραση υπήρξε μνημείο κακοδιαχείρισης δημόσιου χρήματος, χρήματος που μάλιστα έβγαινε άμεσα από την τσέπη όλων μας. Εκατοντάδες συγγενείς, φίλοι και γνωστοί πολιτευτών έχουν τακτοποιηθεί κατά διαστήματα σε αυτήν, με παραδείγματα εξωφρενικά και πρόσφατα. Το χειρότερο όλων; Το γεγονός ότι τον δημόσιο φορέα ενημέρωσης λυμαίνονταν επί δεκαετίες οι αισχρότεροι εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού εμέσματος. Το γνώριμο σήμα με το μήνυμα για τις απεργίες της ΠΟΣΠΕΡΤ είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά στιγμιότυπα στη ζωή κάθε τηλεθεατή.

Η πιο πρόσφατη μαζική απεργιακή κινητοποίηση είχε, μεταξύ των άλλων, ως στόχο και την προάσπιση της ΕΡΤ έναντι της "υποβάθμισής της". Και είχε αποτέλεσμα. Η ΕΤ-1 απέφυγε το κλείσιμο, όπως και οι διάφοροι ανά την Ελλάδα τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Μόνο που το νομοσχέδιο Μόσιαλου αντικατέστησε η σημερινή σπασμωδική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Η ΕΡΤ απέφυγε την υποβάθμιση, με το κλείσιμό της. Μεγάλη νίκη των συνδικαλιστών, που προσωποποιούν μία εκ των κυριότερων αιτιών όλων των δεινών, όχι μόνο της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά ολόκληρης της χώρας.

Η Κυβέρνηση με τον πανίσχυρο συνδικαλισμό δεν μπορεί να τα βάλει και η λύση βρέθηκε στο κλείσιμο και ξανάνοιγμα. Μάλιστα. Είναι οι ίδιοι που επί Μόσιαλου δάκρυζαν για την ΕΤ-1, αλλά σήμερα κλείνουν την ΕΡΤ, για να απολυθούν οι εργαζόμενοι χωρίς πολλά - πολλά και εν μιά νυκτί. Να πούμε πια την αλήθεια; Να καταλάβουμε ότι όλα όσα έχει ζητήσει η τρόικα και δεν υλοποιήθηκαν στην ώρα τους πρέπει να γίνουν -και θα γίνουν, τόσο άγρια, απότομα και αιφνιδιαστικά;

Αυτή είναι η αλήθεια. Επί τρία χρόνια κωλυσιεργούμε νομίζοντας ότι αντιστεκόμαστε. Στην πραγματικότητα οι λύσεις που υπάρχουν για περιστολή δαπανών και εξυγίανση είναι συγκεκριμένες και γνωστές από καιρού. Από τότε που ο Σαμαράς έλεγε όχι σε όλα και, τι ειρωνία, σήμερα καλείται να τα εφαρμόσει σχεδόν πραξικοπηματικά.

Και του στραβού το δίκιο, δίκιο πάντως. Για πρώτη φορά η Κυβέρνηση δείχνει πυγμή και αποφασιστικότητα. Ακόμα και αν δεν βγει σε καλό, είναι καιρός να ληφθούν και να εφαρμοσθούν επώδυνες αποφάσεις, αντί να κόβονται συνεχώς μισθοί εργαζομένων και συνταξιούχων. Καλή ή κακή, και η συγκεκριμένη είναι πάρα πολύ κακή, μία κυβέρνηση οφείλει να πράττει, και όχι να κοροϊδεύει τον κόσμο με Ζάππεια, πετρέλαια και φούμαρα για ανάπτυξη. Αλλά και να υφίσταται τις συνέπειες...

Βεβαίως, έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση. Υπάρχει αμφιβολία ότι ο κομματισμός, ο αισχρός συνδικαλισμός και η αναξιοκρατία θα κυριαρχήσουν και πάλι; Θα το δούμε. Πάντως, και παρά τις οιμωγές των εργαζομένων της (που έχασαν τη δουλειά τους και έχουν κάθε δικαίωμα να κραυγάζουν, ανήσυχοι για το μέλλον τους), δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι σε αυτήν τη χώρα κάνουμε συνέχεια τους ίδιους κύκλους: πριν από μερικές ημέρες ο υπουργός Παιδείας προανήγγειλε Πανελλαδικές Εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα, ουσιαστικά επιστροφή στις Δέσμες...

Είμαι σίγουρος ότι κάτι αντίστοιχο θα γίνει και με την ΕΡΤ, με εκκαθάριση του προσωπικού της, ώστε να απομείνουν μόνο οι φίλα προσκείμενοι και οι διατεθειμένοι να εργασθούν με τους "ευέλικτους" όρους της νέας διοίκησης.

Από τον Αστυνόμο Σαΐνη, λοιπόν, στα Μουντιάλ και τους αγώνες μπάσκετ του Άρη, στις πολιτικές εκπομπές και τις εκπομπές του Σαββίδη στην ΕΤ-3 με τους ακατάληπτους ειδήμονες καλεσμένους, στα φοιτητικά ξυπνήματα με την "Πρώτη Γραμμή" και τα ξενύχτια με τον Ράμφο, τον Φάρο και τον Γιανναρά, στην Έλλη Στάη, σήμερα, για το τελευταίο δελτίο ειδήσεων... Η ΕΡΤ, κομμάτι της ζωής όλων μας, αγκάθι στα πλευρά πολλών από εμάς, δεν ξέρω πόσο θα μας λείψει. Την αποχαιρετούμε (μάλλον προσωρινά) με συγκίνηση, αλλά χωρίς λύπη. Δυστυχώς, και με κάθε σεβασμό σε όλους τους εργαζόμενους που βρίσκονται σήμερα άνεργοι, υπήρξε ένα απόστημα που έπρεπε να σπάσει.


*****

Μερικά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα η εκπομπή του σήματος της ΕΤ-1 & ΝΕΤ μέσω Nova διεκόπη. Νωρίτερα είχε διακοπεί αυτή της ΕΤ-3, καθώς και η ψηφιακή εκπομπή των καναλιών της ΕΡΤ από τις ελεύθερες συχνότητες.

Παρότι σύμφωνος με τη ριζική αντιμετώπιση της κακοδαιμονίας της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, έχοντας πλέον την εικόνα μπροστά μου, δεν μπορώ παρά να επαναλάβω: σωστή απόφαση ίσως, με λάθος τρόπο και σε λάθος (καθυστερημένα) χρόνο σίγουρα. Και το ερώτημα είναι ένα: αν η πυγμή και η αποφασιστικότητα, για τις οποίες μιλάμε πιο πάνω, όταν εμφανίζονται όψιμα καταλήγουν μπούμερανγκ.

Για το success story του Σαμαρά τα λέγαμε τις προηγούμενες μέρες. Η σούπα δεν έδεσε με τη ΔΕΠΑ και οι συνειρμοί αποπροσανατολισμού - ανθρωποθυσίας σε ένδειξη προθυμίας εφαρμογής του προγράμματος είναι αναπόφευκτοι. Αλλά και μονόδρομος η καταψήφιση της κατάργησης της ΕΡΤ ΑΕ από ΠαΣοΚ και ΔημΑρ -αν δεν θέλουν να εξαφανισθούν από τον πολιτικό χάρτη.

Η σαμαροΝΔ συμπεριφέρεται σαν μονοκομματική Κυβέρνηση, αυτό είναι ξεκάθαρο. Στην περίπτωση της ΕΡΤ συμπεριφέρθηκε αυταρχικά. Τα όρια μάλλον αυτή τη φορά ξεπεράσθηκαν. Πυγμή φάνηκε και με την επιστράτευση των καθηγητών, όπου όμως προηγήθηκε προειδοποίηση και, έστω υποτυπώδης, διάλογος, αλλά υπήρχε και λόγος δημοσίου συμφέροντος. Τώρα μάλλον είχαμε μία σπασμωδική κίνηση που θα διαταράξει την κυβερνητική συνοχή.

Δεν είναι δίκαιο να μιλάμε για χούντα. Είναι και αστείο να μιλάμε για φίμωση των... κυβερνητικών καναλιών! Ο Σαμαράς, ανύπαρκτος μέχρι οι μηχανισμοί της ΝΔ να κινηθούν στην απεγνωσμένη προσπάθεια τους να αποτρέψουν την επάνοδο του μητσοτακέικου, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να εκλεγεί Πρωθυπουργός παρά μόνο έτσι: στα ερείπια, και υπό τον φόβο εκλογικής νίκης του Τσίπρα. Η εφαρμογή των διεθνών επιταγών ήταν δεδομένη, άρα αναμενόμενη και, άρα, κανείς δεν δικαιούται να εκπλήσσεται.

Όσοι δεν κατάλαβαν τι ψήφιζαν δεν έχουν καμία δικαιολογία, διότι ουσιαστικά παραχώρησαν λευκή μνημονιακή επιταγή στον Σαμαρά και τον θιασό του. Οι άλλοι που γνώριζαν τι ψήφιζαν ούτως ή άλλως δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται. Αμφότεροι ευθύνονται, όπως και όσοι πίστευαν κάποτε τον Παπανδρέου και πάει λέγοντας.

Αυτούς βγάλανε, για να κυβερνήσουν όπως κυβερνάνε. Καθώς, όμως, η αλαζονία του κ. Σαμαρά και οι μεγάλες ιδέες που φουσκώσαν το κεφάλι του τον φέρνουν ενώπιον των συνεπειών των βιαστικών του αποφάσεων, η καρέκλα που τόσο πόθησε τρίζει.

Η κάλπη σήμερα ξαναφάνηκε στον ορίζοντα. Αυτό που δεν φαίνεται είναι μία αξιόπιστη λύση στο βασανιστικό ζήτημα της υπεύθυνης διακυβέρνησης του τόπου.

2/6/13

Moments of a success story

Τι συμβαίνει σε μία χρεοκοπημένη χώρα όταν η ηγεσία της χάνει οριστικά την επαφή με την πραγματικότητα; Τι συμβαίνει σε έναν λαό όταν έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μιντιακές "ενέσεις" φιλοκυβερνητικής κάλπικης αισιοδοξίας και σε αριστερίστικα καταστροφολογήματα και ακροδεξιά ψεκάσματα; Μάλλον, όμως, ο κ. Καμμένος έχει δίκιο: δεν μπορεί παρά να μας ψεκάζουν. Απόδειξη; Οι αγανακτισμένοι!

Πού χαθήκατε τίμιοι αγωνιστές της νιότης; Ήταν ο Παπανδρέου και ο Παπαδήμος το πρόβλημα, αλλά ο πιστός στρατιώτης των αλλότριων συμφερόντων Σαμαράς είναι λαοφιλής; Μην τάχα πήρατε τα λεφτά σας πίσω; Μην τάχα έφυγε η τρόικα; Μην τάχα εφαρμόστηκαν τα Ζάππεια;

Όχι βέβαια. Αλλά σήμερα οι φωνές κοπάσαν. Ίσως να είναι η μεγάλη συνωμοσία μετατροπής όλων των πολιτικών ηγετών σε ανδρείκελα. Ίσως κάποιοι να κατάλαβαν. Ο Σαμαράς, αλήθεια, κατάλαβε; Κατάλαβε ότι το success story δεν αποτελεί ιστορία προσωπικής του επιτυχίας (μιλάμε για τον κ. 18%, που αν δεν διέθετε έναν τεράστιο κομματικό μηχανισμό δε θα έπαιρνε ούτε το 0,18% του κόσμου), αλλά επιτυχίας της τρόικας;

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ο Σαμαράς ομολογεί την επιτυχία του μνημονιακού μίγματος (του old policy mix των τριών, τεσσάρων, πέντε μνημονίων, γιατί το δικό του new policy mix αποτελούσε αποκύημα ονειρώξεων), ή απλά μας δουλεύει.

Μήπως υπάρχει, όμως, και τρίτη εκδοχή;

Κατ' αρχάς ο Σαμαράς σίγουρα μας δουλεύει. Σε μία συμπαιγνία συμφερόντων έχει όλα τα ΜΜΕ (ακόμα και τα αντιμνημονιακά που κάποτε κράζανε τον Παπανδρέου και χάιδευαν τους αγανακτισμένους και τα "δεν πληρώνω") με το μέρος του, όχι λόγω της πολιτικής του μαεστρίας (πρόκειται για άνθρωπο με τόσο προβληματική νόηση που αυτό θα ήταν αδύνατο), αλλά ενώπιον του κοινού εχθρού: του επικίνδυνου λόγω θράσους και αλαζονίας Τσίπρα. Ξαφνικά ο Τρελαντώνης, που δεν καταλάβαινε την αναγκαιότητα του μνημονίου πριν τρία χρόνια και διέγραφε από το κόμμα του όσους του επεσήμαναν την πραγματικότητα, έχει μετατραπεί σε λαοπρόβλητο ηγέτη, μόνο και μόνο διότι εφάρμοσε το άνωθεν επιβεβλημένο σχέδιο, το ίδιο και χειρότερο από αυτό που μέχρι πρότινος αποδοκίμαζε.

Στο πλαίσιο αυτό μπήκαμε στην ομαδική επικοινωνιακή παράκρουση του success story.

Πράγματι, οι δημοσιονομικοί δείκτες βελτιώνονται. Περάσαμε σε αρνητικό πληθωρισμό, σε πρωτογενές πλεόνασμα (αν αυτά τα δύο επιβεβαιωθούν τελικά...) και το χρέος απομειώθηκε. Όλα αυτά όμως με τίμημα την άδικη φτωχοποίηση του λαού. Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο Σαμαράς να πανηγυρίζει, εκτός αν έχει θέσει προσωπικό στοίχημα συνεχούς αυτογελοιοποίησης.

Οι δείκτες βελτιώνονται αλλά η οικονομία δεν εξυγιαίνεται. Δεν θα επαναλάβω τις μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν. Δεν έχει νόημα. Η δημόσια δαπάνη δεν μειώθηκε σε κανέναν τομέα, απλά μετακυλήθηκε στον λαό, είτε με την μορφή φόρων και εισφορών, είτε μετατρέποντας τον σε δανειστή του δημοσίου με την απλήρωτη εργασία πολλών δημοσίων υπαλλήλων. Καμία έκπληξη! Ούτε οι επίορκοι, ούτε οι μη παραγωγικοί τεμπέληδες εθίγησαν. Μόνο όσοι συνεχίζουν να δουλέυουν...

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κ. Σαμαρά. Λέγε - λέγε θα το πιστέψετε ότι τα καταφέρνετε καλά. Τελικά μπορεί να μην ηττηθείτε από τον πολιτικό γίγαντα Τσίπρα και να ξανακάνετε κυβέρνηση με άλλα δυο - τρία κόμματα. Αυτή θα είναι η μεγάλη σας επιτυχία. Συνεχίστε να παριστάνετε τον σοβαρό και υπεύθυνο ηγέτη. Όλοι όμως βλέπουμε πόσο γελοίος είστε μέσα σε ρούχα πολύ μεγαλύτερα από το (πολιτικό) μέγεθός σας. Μόνο εσείς δεν το έχετε καταλάβει...