26/6/13

Πολλά ερωτηματικά, ένα τεράστιο ζητούμενο

Κατά μακρά παράδοση του blog ακολουθούν μερικές σκέψεις πάνω στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Ξεκινάω κοιτώντας έναν χρόνο πίσω: Έχουμε πει πολλές φορές ότι δέκα διευρυσμένα υπουργεία είναι αρκετά για τη χώρα, αρκεί να εφαρμοσθεί η διοικητική μεταρρύθμιση στην πράξη και να μεταφερθούν αρμοδιότητες σε υπηρεσιακούς παράγοντες και τις περιφέρειες. Δεν αρκεί να καταργούμε το υπουργείο και να το κολλάμε σε ένα άλλο, αλλιώς η εξέλιξη θα είναι ανάλογη αυτής των κυβερνήσεων Παπανδρέου με τα υπουργεία που ανοιγοκλείνανε σε κάθε ανασχηματισμό. 

Αυτά έγραφα πέρυσι, με αφορμή την κατάργηση των δύο υπουργείων που αναγεννήθηκαν χθες. Είχα άδικο; Μάλλον όχι, και αυτό αποτελεί και απόδειξη ότι πολλά πράγματα δε γίνονται βάσει σχεδίου, αλλά για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Και ενώ η ανασύσταση του υπουργείου Υποδομών (πρώην ΠεΧωΔΕ) έμοιαζε προδιαγεγραμμένη λόγω μεγέθους, αυτή του Πολιτισμού αποτελεί σκανδαλώδη σπατάλη δημοσίου χρήματος, είναι ενδεικτική των πιέσεων που ασκήθηκαν παρασκηνιακά και, δε μου βγαίνει από το μυαλό, ότι έγινε σε κάποιον βαθμό για να μη μείνει εκτός κυβέρνησης ο υπηρέτης των τεχνών και των γραμμάτων κ. Παναγιωτόπουλος. Η πρεμούρα του Πρωθυπουργού να τον κρατήσει εντός του σχήματος είναι παντελώς ανεξήγητη, αλλά, αφού ο κ. Παναγιωτόπουλος ήταν τόσο επιτυχημένος στο υπουργείο Άμυνας, γιατί δεν αξιοποιήθηκε σε θέση πρώτης γραμμής και έμεινε προφυλαγμένος στα μετόπισθεν;

Από τον ανασχηματισμό σαφώς ξεχωρίζουμε την τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη νευραλγική θέση των... απολύσεων από το Δημόσιο. Μία επιλογή win-win για τον κ. Σαμαρά: αν ο Μητσοτάκης πετύχει θα μπορεί να καρπωθεί τα οφέλη, εάν αποτύχει ή προκαλέσει λαϊκή δυσαρέσκεια θα μπορεί να τον πετάξει έξω ως αποκλειστικά υπεύθυνο ό,τι ώρα θέλει και να έχει εξοντώσει σε μεγάλο βαθμό την φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ. Επί της ουσίας πάντως, μοιάζει ως ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, με πολλούς βεβαίως να μας έχουν ξεγελάσει έτσι κατά το παρελθόν.

Αναμφίβολα ερωτηματικά προκάλεσε η τοποθέτηση του Αδώνιδος Γεωργιάδη σε μία πολύ βαριά θέση, αυτήν του υπουργού Υγείας. Δε θα βιαστούμε να καγχάσουμε όπως έκαναν πολλοί. Πάντως φαινομενικά η συγκεκριμένη μοιάζει μία εξαιρετικά άστοχη επιλογή. Από την άλλη, πόσο χειρότερος μπορεί κανείς να είναι από τον Λυκουρέντζο, τον υπουργό που παρέλαβε έτοιμο από ετών σχέδιο συγχωνεύσεων κλινικών και νοσοκομείων, που είδε να δημοσιεύονται νέοι οργανισμοί νοσοκομείων, αλλά ανέχθηκε κατηργημένες κλινικές να συνεχίζουν σα να μην τρέχει τίποτε να λειτουργούν; Για να μην αναφερθούμε στη φαρμακευτική δαπάνη, στην πρωτοφανή για δυτική χώρα υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας, στην ποσοτική και (κυρίως) ποιοτική ανεπάρκεια του υγειονομικού υλικού και σε πλήθος άλλων ζητημάτων που παρέμειναν ανέγγιχτα επί έναν χρόνο.

Ερωτηματικά προκαλεί επίσης η διατήρηση του κ. Βρούτση, αλλά και η τοποθέτηση του κ. Μιχελάκη στο υπουργείο Εσωτερικών. Ο τελευταίος, δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτήν τη σκέψη, θυμίζει ολοένα και εντονότερα τον Κώστα Λαλιώτη και καθίσταται περισσότερο αντιπαθής μετά από κάθε δημόσια εμφάνισή του. Τι προσόντα διέκρινε ο κ. Σαμαράς πέραν της καλής τους σχέσης μένει να αποδειχθεί.

Το ίδιο ισχύει και για τους κκ. Χατζηδάκη (στο Ανάπτυξης, όπου παρά τη γενική συμπάθεια που προκαλεί ο συγκεκριμένος πολιτικός -που δεν συμμερίζομαι- από ουσία δεν έχει να επιδείξει πολλά), Αθανασίου (Δικαιοσύνης), Κεφαλογιάννη (Τουρισμού), Αρβανιτόπουλο (Παιδείας) και Βαρβιτσιώτη (Ναυτιλίας), επιλογές που δεν έχουν γίνει με κριτήρια πολιτικής ουσίας και τριβής με τα χαρτοφυλάκια που έχουν αναλάβει, ενώ οι περισσότεροι δεν έχουν να επιδείξουν και ιδιαίτερες επιτυχίες κατά τον προηγούμενο πολιτικό τους βίο. Αναμενόμενη η διατήρηση των στενών συνεργατών του κ. Σαμαρά στις θέσεις τους, όπως οι κκ. Σταμάτης και Μπαλτάκος, αλλά και των κκ. Στουρνάρα, για προφανείς λόγους, και Δένδια, του μόνου ίσως υπουργού που έχει πραγματικά να επιδείξει έργο και πρωτοβουλίες.

Η ανάθεση στον κ. Μανιάτη του ενεργειακού χαρτοφυλακίου έμοιαζε επιβεβλημένη από την κοινή λογική, καθώς ο συγκεκριμένος πολιτικός, ηπίων τόνων και αθόρυβος εργάτης, έχει αποδείξει ότι διαθέτει γνώσεις και όρεξη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Επίσης, η επιστροφή του κ. Αβραμόπουλου στο Άμυνας είναι μία λογική κίνηση για ένα στέλεχος που στήριξε τον κ. Σαμαρά και είναι αναμενόμενο να διεκδικεί μία θέση με κύρος, αλλά χωρίς φθορά, όπως η συγκεκριμένη, ενώ το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο κ. Χρυσοχοΐδης, πολιτικός που κατά το παρελθόν έφτασε να παίζει ακόμα και για τη διαδοχή του κ. Σημίτη, αλλά δεν έχει πείσει, κατά γενική ομολογία.

Όπως κάθε φορά, θα επαναλάβω με ένταση: υπουργεία "υψηλού συμβολισμού" που λένε ορισμένοι, βλέπε Μακεδονίας & Θράκης, Ναυτιλίας, Τουρισμού, Πολιτισμού και δε συμμαζεύεται, δεν μπορεί να υπάρχουν σε μία χώρα που υποτίθεται ότι παλεύει να μειώσει το κράτος της και να αποκεντρωθεί. Δεν μπορεί να ιδρύεται υπουργείο για να ρυθμίζει τη λειτουργία των μουσείων και τις διοικήσεις και επιχορηγήσεις των θεάτρων ή να διατηρούνται άλλα με αμφίβολη δράση, ροή κεφαλαίων σε άγνωστης αποτελεσματικότητας δραστηριότητες και αρμοδιότητες ασαφείς, αν όχι και παντελώς ανύπαρκτες -όπως συμβαίνει με το Μακεδονίας & Θράκης.

Ομοίως, η τοποθέτηση τόσων υφυπουργών δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο από την ικανοποίηση εσωκομματικών μικροφιλοδοξιών. Και οι μεν αναπληρωτές έχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες, οι υφυπουργοί γιατί δεν αντικαθίστανται από υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων με γνώση επί των θεμάτων ευθύνης τους;

Ξεχωρίζουμε τη διατήρηση του κ. Κεδίκογλου, ομολογία ότι ο άγαρμπος χειρισμός του θέματος της ΕΡΤ ήταν πρωθυπουργικής εμπνεύσεως (προς τιμήν του Σαμαρά ότι προσέφερε στήριξη στον υφυπουργό του), αλλά και την τοποθέτηση του κ. Καψή με αρμοδιότητα την ανασύστασή της. Προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος με το γνωστό επαγγελματικό παρελθόν του μπορεί να εγγυηθεί ότι ο νέος φορέας θα λειτουργεί υγιώς, με διαφάνεια και αντικειμενικότητα, αλλά, είπαμε, όλοι κρίνονται στην πράξη.

Κλείνοντας δεν μπορεί να παραλείψουμε το μεγάλο γεγονός αυτού του ανασχηματισμού που δεν έκλεψε τα φώτα επειδή ήταν γνωστό από καιρό. Πρόκειται για την είσοδο του κ. Βενιζέλου στην κυβέρνηση με αξιώματα λουξ (Αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών), κίνηση συμβολική όσο και ουσιαστική εις ό,τι έχει να κάνει με τη λειτουργία και τον συντονισμό του σχήματος, καθώς πλέον οι "άτυπες" συναντήσεις των αρχηγών των κομμάτων αποκτούν θεσμική υπόσταση.

Παρότι γράφεται παντού σήμερα το αντίθετο, θα επιμείνω στην εκτίμησή μου. Ο κ. Βενιζέλος υποτίθεται ότι επανήλθε σήμερα, με τη δική του είσοδο, αλλά και την είσοδο κομματικών στελεχών του στην κυβέρνηση, στο προσκήνιο. Ωστόσο, επειδή είναι αδύνατον να διαφοροποιηθεί ουσιαστικά από τη ΝΔ χωρίς να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια των εκλογών (σηκώνοντας το αντίστοιχο πολιτικό βάρος), σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Σαμαράς είναι ένας αυταρχικός και αδίστακτος καιροσκόπος πολιτικός, ο κ. Βενιζέλος και το κόμμα του έχουν αυτοκαταδικασθεί να καταστούν ουρά του Πρωθυπουργού. Αυτό πολύ γρήγορα θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση το ΠαΣοΚ, παρά τα όσα λέγονται, και, μοιραία, σε πολιτικό αφανισμό του.

Δεν είναι εύκολη η θέση του, όπως δεν ήταν εύκολο να ρίξει την κυβέρνηση, παρότι πλέον έχει καταστεί σαφές ότι έπαιξε πολιτικό παιχνίδι σε βάρος του Φώτη Κουβέλη. Αν όμως το ΠαΣοΚ επιθυμεί να ανακάμψει δεν μπορεί να λοξοκοιτάει προς τον ΣυΡιζΑ. Όσοι από τους ψηφοφόρους του έφυγαν προς τον κ. Τσίπρα είναι αυτοί που "μυρίστηκαν" εξουσία. Το ΠαΣοΚ έπρεπε να στοχεύει στους σοβαρούς μετριοπαθείς κεντρώους πολίτες, που έχουν εγκλωβισθεί στη ΝΔ της ακροδεξιάς ηγεσίας γιατί αυτή φαντάζει ως η μόνη ικανή να εγγυηθεί τη σταθερότητα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της χώρας. Πώς έχει γίνει αυτό είναι μία τεράστια συζήτηση, και το ΠαΣοΚ φέρει βαρύτατη για το ότι άφησε το Κέντρο έρμαιο των ακροδεξιών του Σαμαρά.

Πάντως η ταύτιση του κ. Βενιζέλου με τη ΝΔ, με δεδομένο ότι η μνημονιακή πολιτική είναι μονόδρομος, αποκλείεται να εκληφθεί ως στάση υπευθυνότητας από το εκλογικό σώμα. Και με τα περιθώρια ουσιαστικής διαφοροποίησης κατά την άσκηση της εξουσίας από τα στελέχη του ΠαΣοΚ στενότατα και την πιθανότητα θετικής διάκρισης ανύπαρκτη, η ανάδειξη του πόλου που θα αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση στον χώρο του Κέντρου και ανάχωμα στον λαϊκισμό του τριπτύχου της καταστροφής Τσίπρα - Καμμένου - Μιχαλολιάκου παραμένει το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: