2/6/13

Moments of a success story

Τι συμβαίνει σε μία χρεοκοπημένη χώρα όταν η ηγεσία της χάνει οριστικά την επαφή με την πραγματικότητα; Τι συμβαίνει σε έναν λαό όταν έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μιντιακές "ενέσεις" φιλοκυβερνητικής κάλπικης αισιοδοξίας και σε αριστερίστικα καταστροφολογήματα και ακροδεξιά ψεκάσματα; Μάλλον, όμως, ο κ. Καμμένος έχει δίκιο: δεν μπορεί παρά να μας ψεκάζουν. Απόδειξη; Οι αγανακτισμένοι!

Πού χαθήκατε τίμιοι αγωνιστές της νιότης; Ήταν ο Παπανδρέου και ο Παπαδήμος το πρόβλημα, αλλά ο πιστός στρατιώτης των αλλότριων συμφερόντων Σαμαράς είναι λαοφιλής; Μην τάχα πήρατε τα λεφτά σας πίσω; Μην τάχα έφυγε η τρόικα; Μην τάχα εφαρμόστηκαν τα Ζάππεια;

Όχι βέβαια. Αλλά σήμερα οι φωνές κοπάσαν. Ίσως να είναι η μεγάλη συνωμοσία μετατροπής όλων των πολιτικών ηγετών σε ανδρείκελα. Ίσως κάποιοι να κατάλαβαν. Ο Σαμαράς, αλήθεια, κατάλαβε; Κατάλαβε ότι το success story δεν αποτελεί ιστορία προσωπικής του επιτυχίας (μιλάμε για τον κ. 18%, που αν δεν διέθετε έναν τεράστιο κομματικό μηχανισμό δε θα έπαιρνε ούτε το 0,18% του κόσμου), αλλά επιτυχίας της τρόικας;

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ο Σαμαράς ομολογεί την επιτυχία του μνημονιακού μίγματος (του old policy mix των τριών, τεσσάρων, πέντε μνημονίων, γιατί το δικό του new policy mix αποτελούσε αποκύημα ονειρώξεων), ή απλά μας δουλεύει.

Μήπως υπάρχει, όμως, και τρίτη εκδοχή;

Κατ' αρχάς ο Σαμαράς σίγουρα μας δουλεύει. Σε μία συμπαιγνία συμφερόντων έχει όλα τα ΜΜΕ (ακόμα και τα αντιμνημονιακά που κάποτε κράζανε τον Παπανδρέου και χάιδευαν τους αγανακτισμένους και τα "δεν πληρώνω") με το μέρος του, όχι λόγω της πολιτικής του μαεστρίας (πρόκειται για άνθρωπο με τόσο προβληματική νόηση που αυτό θα ήταν αδύνατο), αλλά ενώπιον του κοινού εχθρού: του επικίνδυνου λόγω θράσους και αλαζονίας Τσίπρα. Ξαφνικά ο Τρελαντώνης, που δεν καταλάβαινε την αναγκαιότητα του μνημονίου πριν τρία χρόνια και διέγραφε από το κόμμα του όσους του επεσήμαναν την πραγματικότητα, έχει μετατραπεί σε λαοπρόβλητο ηγέτη, μόνο και μόνο διότι εφάρμοσε το άνωθεν επιβεβλημένο σχέδιο, το ίδιο και χειρότερο από αυτό που μέχρι πρότινος αποδοκίμαζε.

Στο πλαίσιο αυτό μπήκαμε στην ομαδική επικοινωνιακή παράκρουση του success story.

Πράγματι, οι δημοσιονομικοί δείκτες βελτιώνονται. Περάσαμε σε αρνητικό πληθωρισμό, σε πρωτογενές πλεόνασμα (αν αυτά τα δύο επιβεβαιωθούν τελικά...) και το χρέος απομειώθηκε. Όλα αυτά όμως με τίμημα την άδικη φτωχοποίηση του λαού. Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο Σαμαράς να πανηγυρίζει, εκτός αν έχει θέσει προσωπικό στοίχημα συνεχούς αυτογελοιοποίησης.

Οι δείκτες βελτιώνονται αλλά η οικονομία δεν εξυγιαίνεται. Δεν θα επαναλάβω τις μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν. Δεν έχει νόημα. Η δημόσια δαπάνη δεν μειώθηκε σε κανέναν τομέα, απλά μετακυλήθηκε στον λαό, είτε με την μορφή φόρων και εισφορών, είτε μετατρέποντας τον σε δανειστή του δημοσίου με την απλήρωτη εργασία πολλών δημοσίων υπαλλήλων. Καμία έκπληξη! Ούτε οι επίορκοι, ούτε οι μη παραγωγικοί τεμπέληδες εθίγησαν. Μόνο όσοι συνεχίζουν να δουλέυουν...

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κ. Σαμαρά. Λέγε - λέγε θα το πιστέψετε ότι τα καταφέρνετε καλά. Τελικά μπορεί να μην ηττηθείτε από τον πολιτικό γίγαντα Τσίπρα και να ξανακάνετε κυβέρνηση με άλλα δυο - τρία κόμματα. Αυτή θα είναι η μεγάλη σας επιτυχία. Συνεχίστε να παριστάνετε τον σοβαρό και υπεύθυνο ηγέτη. Όλοι όμως βλέπουμε πόσο γελοίος είστε μέσα σε ρούχα πολύ μεγαλύτερα από το (πολιτικό) μέγεθός σας. Μόνο εσείς δεν το έχετε καταλάβει...

Δεν υπάρχουν σχόλια: