31/8/13

Λιγότερη δημοκρατία!

Με την επέμβαση στη Συρία να θεωρείται θέμα χρόνου, το ζήτημα της στρατιωτικής και πολιτικής "ηθικής" έρχεται στο προσκήνιο. Από την αρχαιότητα ακόμη, οι πόλεμοι πάντοτε είχαν οικονομική στόχευση. Θα ακουστεί ακραίο, αλλά αυτή είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για μία επιχείρηση. Τα διάφορα ηθικολογικά, είτε περί αλύτρωτων πατρίδων, είτε, πολύ περισσότερο, οι ανοησίες περί προστασίας μακρινών λαών, εγκαθίδρυσης δημοκρατίας και διάφορα αντίστοιχα, αποτελούν αντικείμενο προς εσωτερική κατανάλωση.

Αν, λοιπόν, τα περί χημικών όπλων θυμίζουν έντονα τα όπλα μαζικής καταστροφής του Μπους, και αποδεικνύουν ότι οι πολιτικοί δεν κάνουν καν τον κόπο να αναζητήσουν πιο πρωτότυπες προφάσεις, το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Είναι η δημοκρατία πολίτευμα κατάλληλο για όλους;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι, και τις αποδείξεις μπορούμε να τις δούμε πρώτα - πρώτα στη χώρα μας. Αν η δημοκρατία ξεχωρίζει για το δικαίωμα λόγου σε όλους, αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσοι από τους συμπολίτες μας κάνουν καλή χρήση των δικαιωμάτων τους;

Όταν τον Δεκέμβριο του 2009 μερικοί αλήτες έκαιγαν τη χώρα, οι πνευματικοί μας ταγοί με ιδιαίτερη σπουδή μίλησαν για τη γενιά των προδομένων ονείρων. Τη γενιά των 700€, που σήμερα αποτελούν όνειρο για την πλειοψηφία. Κανείς δεν έβλεπε το απελπιστικό έλλειμμα παιδείας αυτών των ανθρώπων που βρήκαν τα πάντα έτοιμα, για αυτό και τόσο εύκολα επιδόθηκαν στην καταστροφή. Κανείς δεν προβληματίσθηκε από την απουσία ιδεολογικού στίγματος. Αντίθετα, κάποιοι χάρηκαν καθώς είδαν ότι έτσι το "κίνημα" γενικεύεται και όχι ότι αυτή είναι η διαφορά της πολιτικής πράξης από την ασυδοσία του όχλου. Το ίδιο συνέβη αργότερα με τους "αγανακτισμένους".

Κανείς δεν είχε καταλάβει τότε πού πήγαινε η χώρα. Κάποιοι τα έλεγαν. Είκοσι χρόνια πριν. Αλλά οι πολλοί γυρεύαν την "επανάσταση". Των νέων, κατά προτίμηση...

Η περίφημη νεολαία μας, το τάχα ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας μας, είναι το πλέον προβληματικό. Δεν απαιτείται κοινωνιολογική μελέτη, παρά λίγα μόνο λεπτά συζήτησης, για να αντιληφθεί κανείς ότι τα "παιδιά" μας πάσχουν από ποταπά ενδιαφέροντα, προβληματική κατάρτιση, απελπιστικό επίπεδο λόγου και αδυναμία διαλόγου.

Στην εποχή που η δημοκρατία επιβάλλεται διά της βίας, η σωστή προσέγγιση ίσως θα περιελάμβανε, ναι, λιγότερη δημοκρατία. Δεν μπορεί για όλα τα μείζονα ζητήματα να στήνεται κάλπη. Δεν είναι δυνατόν να χορηγούνται πολιτικά δικαιώματα σε ανθρώπους που δε γνωρίζουν την ιστορία του τόπου (π.χ. όσα έχει υποστεί από τον φασισμό), που δε σέβονται τη δημόσια περιουσία, που δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι σημαίνουν η βία και η ανασφάλεια, όσο αποζητούσαν την αέναη επανάσταση.

Είναι προβοκατόρικο το αίτημα του τίτλου. Δεν απαιτείται λιγότερη δημοκρατία, αλλά περισσότερη και ουσιαστική πολιτική παιδεία. Παιδεία που θα μας άνοιγε τα μάτια ώστε να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν οι "εχθροί" εναντίον των οποίων συνεχώς επαναστατούμε. Ώστε να μην καταπίνουμε αμάσητα τα παραμύθια των "κινημάτων" και των διεθνών "συνωμοσιών". Ώστε να μη μας φταίνε όσοι μας τα έλεγαν εδώ και 20 χρόνια, αλλά όσοι μας κορόιδεψαν και τους είπαμε "χαρισματικούς". Ώστε να αποφασίζουμε υπεύθυνα, με γνώμονα το κοινό καλό.

Μέχρι τότε ας ζούμε στα παραμύθια μας. Στα ατέλειωτα πετρέλαιά μας, στους ηγέτες μας που οι σκοτεινές δυνάμεις θα έβγαζαν από τη μέση, στα λεφτά που υπάρχουν και στα success stories της ανάπτυξης...

16/8/13

Για 1,20;

Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να χάνει τη ζωή του για 1 ευρώ και 20 λεπτά;

Προφανώς και όχι, θα έλεγε κανείς. Από την άλλη, αφού το ποσό είναι τόσο ευτελές, πώς συνδέεται έτσι άκριτα το τραγικό συμβάν με την "Ελλάδα της κρίσης"; Οι σύγχρονοι Έλληνες - νεόπτωχοι του μνημονίου, ή απλά οι Έλληνες που πάντα γνωρίζαμε;

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να μπω στη συζήτηση αν ο αποθανών νεαρός υπήρξε "τζαμπατζής" (όπως γράφτηκε) ή αν υπάρχουν περισσότερο δόκιμοι όροι για να περιγράψουν τη στάση του. Προφανώς δεν είναι ο μόνος που παρανόμησε, όπως προσφυώς κάποιοι επεσήμαναν. Μόνο που η παρανομία των άλλων δεν δικαιώνει την παρανομία κανενός, ούτε φυσικά την παρανομία όλων.

Από την άλλη, το κράξιμο είναι πολύ εύκολο. Γιατί δεν κατέβαλε το τόσο ευτελές αντίτιμο του εισιτηρίου, γιατί δεν πήγε με τα πόδια αν πράγματι δεν το διέθετε, γιατί όταν συνελήφθη παρανομών δεν ανέλαβε απλά την ευθύνη της πράξης του και αξιολόγησε τη σωματική του ακεραιότητα τόσο επιπόλαια.

Επειδή, λοιπόν, στο διαδίκτυο οι αναλύσεις περισσεύουν, και σε αριθμό, και σε... λυρισμό, εγώ θα αφήσω τον νεκρό στην ησυχία του και τους γονείς στον απερίγραπτο πόνο τους. Έχω, άλλωστε, ζήσει λόγω επαγγέλματος τόσες ασήμαντες φαινομενικά κακώσεις κεφαλής και αυχένα που οδήγησαν σε θάνατο ή αναπηρία, που η τραγική κατάληξη του συγκεκριμένου περιστατικού δεν μου προξενεί έκπληξη. Ο θάνατος είναι βέβαια κάτι με το οποίο δεν εξοικειώνεσαι ποτέ, ακόμα και αν κινείσαι στα όρια της αποκτήνωσης. Μερικά πράγματα, όμως, πρέπει να ειπωθούν, χωρίς υστερίες περί κυνισμού και αναλγησίας. Προσωπικά, με προβληματίζουν πολύ περισσότερο οι αντιδράσεις μετά το θλιβερό περιστατικό, που ξεκινούν από την ανοησία και καταλήγουν στην πρόκληση.

Για παράδειγμα, είναι αδιανόητο να οδηγούνται σιδηροδέσμιοι ελεγκτής και οδηγός στον ανακριτή χωρίς βάσιμα στοιχεία, μόνο και μόνο επειδή έκαναν τη δουλειά τους. Όσοι έσπευσαν να αποδοκιμάσουν τους δύο ή να... επιτεθούν σήμερα στα ΜΜΜ των Αθηνών και να αναγράψουν "δολοφόνοι" (!!!) με σπρέι επάνω σε οχήματα συμπεριφέρονται απλά με γελοιότητα. Αν προκύψει ευθύνη του ελεγκτή κανείς δε θα βρεθεί να τον υποστηρίξει. Αλλά να προκύψει. Μην ξεχνάμε ότι η απαξίωση του λαθρεπιβάτη είναι και αυτή μέθοδος αποτροπής της παρανομίας, ειδικά από τη στιγμή που οι ελεγκτές δεν είναι αστυνομικά όργανα, ώστε να τον συλλάβουν ή να τον αναγκάσουν στην καταβολή του προστίμου.

Βάζοντας στην άκρη, λοιπόν, το συγκεκριμένο περιστατικό, προκύπτει ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα. Αυτό της αντίληψης του Έλληνα περί δημοσίου χρήματος. Δεν είναι, φυσικά, το 1,20 το πρόβλημα (από την άλλη βέβαια, πάνω σε αυτό το όχημα υπήρχαν δεκάδες άνθρωποι που παρά την κρίση το πλήρωσαν). Το πρόβλημα είναι η ομοβροντία ανοησίας που ακολούθησε, όπως ακριβώς συνέβη πριν από μερικούς μήνες μετά το θλιβερό περιστατικό με τους νεαρούς που απεβίωσαν με το μαγγάλι.

Αν κάποιοι νέοι δεν γνωρίζουν ότι ένα μαγγάλι σε κλειστό χώρο σκορπά τον θάνατο δεν φταίει η κρίση, πολύ περισσότερο όταν έχουν μόλις ολοκληρώσει ένα γλέντι. Αν κάποιοι νέοι δεν καταλαβαίνουν ότι μία βουτιά στην άσφαλτο θέτει επίσης σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα ή ότι οι αποφάσεις τους έχουν συνέπειες, όχι πάντα ευχάριστες, δεν φταίνε οι ελεγκτές και τα τρόλεϊ. Αυτά δεν είναι σημεία καμίας οικονομικής κρίσης. Οι αντιδράσεις όμως σε αυτά τα περιστατικά αποτελούν σημεία μίας ηθικής και πνευματικής κοινωνικής κρίσης, την οποία θα ξεπεράσουμε πολύ δυσκολότερα.

Ήθελα να 'ξερα... Όλοι όσοι φωνάζουν δολοφόνους και ρουφιάνους τους ελεγκτές έχουν ποτέ χαρίσει 1,20 σε κάποιον, που επεχείρησε, μάλιστα, προηγουμένως να τους το αποσπάσει δολίως; Αν αύριο ένα παιδί π.χ. επιχειρήσει να κλέψει μία σοκολάτα και ο περιπτεράς το στρώσει στο κυνήγι με αποτέλεσμα να σκοτωθεί, θα πούμε το ίδιο; Θα έχουμε, δηλαδή, την απαίτηση από τον επαγγελματία που τα βγάζει πέρα με δυσκολία να χαρίζει μικροποσά ή απλά θα σταθούμε στην "κακιά στιγμή";

Και εδώ η απάντηση είναι προφανής. Διότι εμείς έχουμε μάθει ότι το κράτος το κλέβουμε, αφού "μια ζωή μας κλέβει". Διότι δεν σεβόμαστε το δημόσιο χρήμα, αγνοώντας τις προφανείς συνέπειες που επιστρέφουν επάνω μας. Διότι επιλέγουμε να βλέπουμε τους άλλους που δεν πληρώνουν εισιτήριο, που δεν κόβουν απόδειξη και που φοροδιαφεύγουν, αλλά να αγνοούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που κόβουν εισιτήριο και αποδείξεις και που πληρώνουν τους φόρους τους.

Εδώ είναι το παράδοξο... Όταν κλέβουμε από το δημόσιο χρήμα αισθανόμαστε μάγκες και ξέρουμε ότι "έτσι κάνουν όλοι". Μάλιστα διανθίζουμε την επιχειρηματολογία με το άλλο γνωστό ευφυολόγημα, ότι είναι ευθύνη του κράτους να μας πιάσει ή να μας αποτρέψει. Ε, προφανώς πλέον έχει γίνει το επόμενο βήμα. Όταν πλέον μας πιάνει, θα ψέγουμε με περισπούδαστο ύφος και επιχειρήματα της οκάς τους ρουφιάνους και δολοφόνους.

Δεν τρέφω την ελπίδα ότι θα σοβαρευτούμε ποτέ σε αυτή τη χώρα. Οι χιλιάδες επιβάτες που πληρώνουν εισιτήριο προφανώς και είναι κορόιδα. Οι ελεγκτές προφανώς και πρέπει να ζητούν συγγνώμη όταν διαπιστώνουν λαθρεπιβίβαση. Και όλοι μας να διδάξουμε στα παιδιά μας να μη σέβονται το δημόσιο χρήμα και να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη των κακών επιλογών τους. Διότι αυτό συνέβη προχθές. Μία τραγικά κακή στιγμή, συνεπεία όμως τραγικά κακών επιλογών.

Απέναντι σε τέτοιες ειδήσεις πρέπει να στεκόμαστε με συμπόνια. Την ίδια που αισθανόμαστε όταν νέοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους οδηγώντας μεθυσμένοι ή μένουν ανάπηροι επειδή το κράνος τους το αφήσαν στο σπίτι ή στον αγκώνα. Περισσότερο απάνθρωποι από όσους κάνουν αυτονόητες παρατηρήσεις σαν τις παραπάνω είναι όσοι επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τραγωδίες, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν δικές τους συμπεριφορές ή, χειρότερα, για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη (τυπικό παράδειγμα η ανακοίνωση του ΣυΡιζΑ για το συμβάν).

Ας αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Ας αφήσουμε τις οικογένειες στον πόνο τους. Δεν δικαιούμαστε όμως να αγνοούμε την κοινή λογική, όσο κι αν το συναίσθημα εύλογα κυριαρχεί σε τέτοιες περιπτώσεις.

8/8/13

6 χρόνια μετά, εμείς

Οι δυσκολίες της ζωής είναι που μας σκληραίνουν και μας ωριμάζουν, όλους μας, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι δεν απειλούν την επιβίωσή μας. Αυτό το πίστευα πάντα. Δεν είμαι, εν ολίγοις, άνθρωπος που κλαίγεται με την παρούσα κατάσταση. Είμαι άνθρωπος που οργίζεται και που πεισμώνει.

Οργίζομαι με την έλλειψη υγειονομικού υλικού στα νοσοκομεία και που ο υπουργός Άδωνις δεσμεύεται για μηδενικές απολύσεις, αντί να στείλει στα σπίτια τους δεκάδες άχρηστους τεμπέληδες γιατρούς που στρογγυλοκάθονται σε επαρχιακά και μικρά αστικά νοσοκομεία, παριστάνοντας τους τροχονόμους προς τα περιφερειακά ιδρύματα. Οργίζομαι που δεν αμείβομαι, παρότι φορολογούμαι σχεδόν κατά το ένα τρίτο του εισοδήματός μου, χωρίς να κατέχω ούτε ένα περιουσιακό στοιχείο. Οργίζομαι όταν φεύγω νύχτα από το νοσοκομείο χωρίς να καταγράφεται η υπερωριακή απασχόληση, αλλά η διοίκηση έχει το θράσος να περιφέρει το τραγικό θίασο των ελεγκτών ωραρίου. Οργίζομαι επειδή, κατά κανόνα, δεν ακούω ούτε καν το ευχαριστώ από αρρώστους και συνοδούς, αφού λίγοι μάλλον γνωρίζουν ότι η λειτουργία των νοσοκομείων βασίζεται στα φιλάνθρωπα αισθήματα, την υπευθυνότητα και τη διάθεση προσφοράς από κάποιους, ώστε να αντιληφθούν ότι αυτό το ευχαριστώ είναι η μόνη ανταμοιβή για τον γιατρό τους.

Και δεν επεκτείνομαι σε ευρύτερα ζητήματα λειτουργίας του κράτους. Περιορίζομαι σε λίγα από όσα ζω καθημερινά. Ωστόσο, έμεινα εδώ. Δεν έφυγα με "των δειλών τα παρακάλια" για κάποιο δεύτερο νοσοκομείο της Γερμανίας ή της Αγγλίας, ώστε τουλάχιστον να εργάζομαι σαν άνθρωπος. Δεν έδωσα συνεντεύξεις, ούτε έγραψα άρθρα για ελπίδες και όνειρα που "κάποιοι" μού σκότωσαν. Πληρώνω τους φόρους μου, ανέχομαι την ακρίβεια, εξακολουθώ να εργάζομαι υποαμειβόμενος και όσα παίρνω κυριολεκτικά να τα μοιράζομαι με το κράτος, παρότι εξακολουθεί να μου χρωστάει περισσότερα.

Σε όλη την περιπέτεια που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είδα πουθενά την ανοησία που λέγεται, να "κάνουμε την κρίση ευκαιρία". Κατάλαβα όμως ότι ο αναπόφευκτος (ευτυχώς) θάνατος ενός καταρρέοντος συστήματος πρέπει να αποτελέσει απαρχή της γένεσης ενός υγιούς, σύγχρονου και λειτουργικού κράτους και, τελικά, μίας υγιούς κοινωνίας.

Σήμερα, έξι χρόνια μετά από την πρώτη ανάρτηση σε αυτό το πολιτικό μπλογκ, έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη χώρα μας. Ένα, όμως, παραμένει: η παντελής ανεπάρκεια του κράτους. Μερικά παραδείγματα του τελευταίου 48ωρου:
- Καταστήματα σφραγίζονται για φορολογικές παραβάσεις και ξανανοίγουν το ίδιο βράδυ χωρίς να εισπραχθεί ούτε ένα ευρώ.
- Η πειρατική ΕΡΤ εξακολουθεί να εκπέμπει από το υπό κατάληψη ραδιομέγαρο, ενώ η βλακώδης ΕΔΤ αποτελεί το χειρότερο κακέκτυπό της -και απόδειξη ότι η εκκαθάριση εν λειτουργία ήταν η μόνη έντιμη λύση.
- Ασθενείς νοσηλεύονται επί μακρόν λόγω διαρκών αναβολών των επεμβάσεων στις οποίες πρέπει να υποβληθούν, εξαιτίας της ανεπάρκειας υλικών και προσωπικού και επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο νοσοκομεία και ασφαλιστικούς φορείς (για να μην αναφερθούμε στην ταλαιπωρία και στον κίνδυνο για την υγεία τους).
- Επί 4 χρόνια δεν έχουν βρεθεί ούτε επίορκοι, ούτε άχρηστοι, ούτε ακατάλληλοι δημόσιοι υπάλληλοι, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εν μιά νυκτί στον δρόμο άνθρωποι χωρίς κανένα κριτήριο και σχεδιασμό.
- Θεσμοθετούνται φόροι που εισπράττονται με πολυετή καθυστέρηση (και αν...), ενώ όλη η Ευρώπη αναγνωρίζει τη ΔΕΗ ως το πλέον αποτελεσματικό φοροεισπρακτικό σχήμα που διαθέτει η χώρα μας.

Τελικά, δηλώνω πλέον απελπισμένος. Όμως δεν πηγάζει η απελπισία μόνο από το κράτος και τους λειτουργούς του, αλλά από την κοινωνία. Από τους "δικούς μας". Διότι δικοί μας εξακολουθούν να χρυσοπληρώνουν τον κ. Κιάμο στην Χαλκιδική και δικοί μας δέχονται να μην κόβουν ή να μην απαιτούν απόδειξη. Όχι οι πολιτικοί. Δικοί μας εκπέμπουν πειρατικό σήμα από ένα υπό κατάληψη δημόσιο κτίριο (και ας έχουν χίλια δίκια με το μέρος τους). Δικοί μας είναι αυτοί που φοροδιαφεύγουν, δικοί μας αυτοί που λαδώνονται, δικοί μας όσοι μαζεύουν φακελάκια, αλλά και όσοι τα δίνουν.

Για την πολιτική ευθύνη, την πολιτική κάλυψη και την ανεπάρκεια μυρίων μηχανισμών πολλά έχουν ειπωθεί. Η πραγματική ευθύνη, όμως, είναι κι αυτή δική μας. Αυτήν τη χώρα δεν την κρατούν δέσμια του παρελθόντος μόνο οι λαϊκιστές και οι δειλοί πολιτικοί, αλλά πρώτοι και χειρότεροι εμείς. Εμείς που, ακόμα και αν δεν παρανομούμε, δεν φοροδιαφεύγουμε και δεν συμμετέχουμε σε κάποια νοσηρή κοινωνική διαδικασία, σίγουρα την ανεχόμαστε και τείνουμε ευήκοον ους σε όσους επιδιώκουν να μας το χαϊδέψουν. Είτε είναι αυτοί που μας καλούν σε αντίσταση έναντι του "ξένου δυνάστη" ή έναντι της "κρατικής καταστολής" (!!!), είτε, πολύ απλούστερα και όπως είπαμε πιο πάνω, αυτοί που δακρύζουν, υποκριτικά και προκλητικά, από την αλλοδαπή ή από όπου αλλού κρύβονται βολεμένοι.

Σε αυτούς τους τελευταίους αφιερώνω τον επίλογο. Σε αυτούς που γύρισαν την πλάτη στη δοκιμαζόμενη χώρα τους και πήγαν να γίνουν "κανονικοί" επιστήμονες στο εξωτερικό. Σε αυτά τα παιδάκια των γιατρών, των δικηγόρων, των καθηγητών Πανεπιστημίου, που αύριο θα γυρίσουν και θα μοστράρουν τη φράση "μετεκπαιδευθείς εν..." με μεγάλα γράμματα έξω από το γραφείο τους και κάποιοι από τους "δικούς μας" πάλι θα συρρέουν -γιατί αυτοί είναι "καλύτεροι". Αυτοί οι καλύτεροι σήμερα είναι μακριά. Όταν το πράγμα τακτοποιηθεί εδώ θα γυρίσουν, γιατί πουθενά αλλού δε θα μπορέσουν να σταθούν. Αύριο θα μας δίνουν και πάλι τα φώτα τους.

Σήμερα κλαίγονται γιατί ξενιτεύτηκαν, γιατί "κάποιοι" σκοτώσαν τα όνειρά τους. Εγώ, και μαζί μου πιστεύω και η απελπισμένη πλειοψηφία που μάχεται να κρατήσει τη χώρα όρθια, με τη δουλειά της, με τους φόρους της, ο καθένας όσο δύναται από τη θέση του και όσο δύναται να ανεχθεί την αδικία και τον παραλογισμό, ένα θα απαντήσω:  

Τα όνειρα είναι για όσους κοιμούνται. Για τους υπόλοιπους υπάρχει εκεί έξω μία πραγματικότητα. Σκληρή, απάνθρωπη, άδικη. Κάποιοι έχουμε το πείσμα να επιβιώσουμε και να τραβήξουμε το κάρο από τη λάσπη της ανηθικότητας, της σπατάλης και της επιβράβευσης του τίποτα, στον δύσκολο δρόμο της ενάρετης πολιτείας. 

Αυτό ας είναι το δικό μου μήνυμα με αφορμή τα έκτα γενέθλια του μπλογκ, μήνυμα προς όλους όσοι αντέχουν να μάχονται τον παραλογισμό των βολεμένων, των τεμπέληδων και των άχρηστων, που τους ξέρουμε όλοι, αλλά κανένα υπουργείο επί 4 χρόνια, και επί 4 δεκαετίες, δεν μπορεί, και ούτε πρόκειται, να ανακαλύψει.