8/8/13

6 χρόνια μετά, εμείς

Οι δυσκολίες της ζωής είναι που μας σκληραίνουν και μας ωριμάζουν, όλους μας, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι δεν απειλούν την επιβίωσή μας. Αυτό το πίστευα πάντα. Δεν είμαι, εν ολίγοις, άνθρωπος που κλαίγεται με την παρούσα κατάσταση. Είμαι άνθρωπος που οργίζεται και που πεισμώνει.

Οργίζομαι με την έλλειψη υγειονομικού υλικού στα νοσοκομεία και που ο υπουργός Άδωνις δεσμεύεται για μηδενικές απολύσεις, αντί να στείλει στα σπίτια τους δεκάδες άχρηστους τεμπέληδες γιατρούς που στρογγυλοκάθονται σε επαρχιακά και μικρά αστικά νοσοκομεία, παριστάνοντας τους τροχονόμους προς τα περιφερειακά ιδρύματα. Οργίζομαι που δεν αμείβομαι, παρότι φορολογούμαι σχεδόν κατά το ένα τρίτο του εισοδήματός μου, χωρίς να κατέχω ούτε ένα περιουσιακό στοιχείο. Οργίζομαι όταν φεύγω νύχτα από το νοσοκομείο χωρίς να καταγράφεται η υπερωριακή απασχόληση, αλλά η διοίκηση έχει το θράσος να περιφέρει το τραγικό θίασο των ελεγκτών ωραρίου. Οργίζομαι επειδή, κατά κανόνα, δεν ακούω ούτε καν το ευχαριστώ από αρρώστους και συνοδούς, αφού λίγοι μάλλον γνωρίζουν ότι η λειτουργία των νοσοκομείων βασίζεται στα φιλάνθρωπα αισθήματα, την υπευθυνότητα και τη διάθεση προσφοράς από κάποιους, ώστε να αντιληφθούν ότι αυτό το ευχαριστώ είναι η μόνη ανταμοιβή για τον γιατρό τους.

Και δεν επεκτείνομαι σε ευρύτερα ζητήματα λειτουργίας του κράτους. Περιορίζομαι σε λίγα από όσα ζω καθημερινά. Ωστόσο, έμεινα εδώ. Δεν έφυγα με "των δειλών τα παρακάλια" για κάποιο δεύτερο νοσοκομείο της Γερμανίας ή της Αγγλίας, ώστε τουλάχιστον να εργάζομαι σαν άνθρωπος. Δεν έδωσα συνεντεύξεις, ούτε έγραψα άρθρα για ελπίδες και όνειρα που "κάποιοι" μού σκότωσαν. Πληρώνω τους φόρους μου, ανέχομαι την ακρίβεια, εξακολουθώ να εργάζομαι υποαμειβόμενος και όσα παίρνω κυριολεκτικά να τα μοιράζομαι με το κράτος, παρότι εξακολουθεί να μου χρωστάει περισσότερα.

Σε όλη την περιπέτεια που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είδα πουθενά την ανοησία που λέγεται, να "κάνουμε την κρίση ευκαιρία". Κατάλαβα όμως ότι ο αναπόφευκτος (ευτυχώς) θάνατος ενός καταρρέοντος συστήματος πρέπει να αποτελέσει απαρχή της γένεσης ενός υγιούς, σύγχρονου και λειτουργικού κράτους και, τελικά, μίας υγιούς κοινωνίας.

Σήμερα, έξι χρόνια μετά από την πρώτη ανάρτηση σε αυτό το πολιτικό μπλογκ, έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη χώρα μας. Ένα, όμως, παραμένει: η παντελής ανεπάρκεια του κράτους. Μερικά παραδείγματα του τελευταίου 48ωρου:
- Καταστήματα σφραγίζονται για φορολογικές παραβάσεις και ξανανοίγουν το ίδιο βράδυ χωρίς να εισπραχθεί ούτε ένα ευρώ.
- Η πειρατική ΕΡΤ εξακολουθεί να εκπέμπει από το υπό κατάληψη ραδιομέγαρο, ενώ η βλακώδης ΕΔΤ αποτελεί το χειρότερο κακέκτυπό της -και απόδειξη ότι η εκκαθάριση εν λειτουργία ήταν η μόνη έντιμη λύση.
- Ασθενείς νοσηλεύονται επί μακρόν λόγω διαρκών αναβολών των επεμβάσεων στις οποίες πρέπει να υποβληθούν, εξαιτίας της ανεπάρκειας υλικών και προσωπικού και επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο νοσοκομεία και ασφαλιστικούς φορείς (για να μην αναφερθούμε στην ταλαιπωρία και στον κίνδυνο για την υγεία τους).
- Επί 4 χρόνια δεν έχουν βρεθεί ούτε επίορκοι, ούτε άχρηστοι, ούτε ακατάλληλοι δημόσιοι υπάλληλοι, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εν μιά νυκτί στον δρόμο άνθρωποι χωρίς κανένα κριτήριο και σχεδιασμό.
- Θεσμοθετούνται φόροι που εισπράττονται με πολυετή καθυστέρηση (και αν...), ενώ όλη η Ευρώπη αναγνωρίζει τη ΔΕΗ ως το πλέον αποτελεσματικό φοροεισπρακτικό σχήμα που διαθέτει η χώρα μας.

Τελικά, δηλώνω πλέον απελπισμένος. Όμως δεν πηγάζει η απελπισία μόνο από το κράτος και τους λειτουργούς του, αλλά από την κοινωνία. Από τους "δικούς μας". Διότι δικοί μας εξακολουθούν να χρυσοπληρώνουν τον κ. Κιάμο στην Χαλκιδική και δικοί μας δέχονται να μην κόβουν ή να μην απαιτούν απόδειξη. Όχι οι πολιτικοί. Δικοί μας εκπέμπουν πειρατικό σήμα από ένα υπό κατάληψη δημόσιο κτίριο (και ας έχουν χίλια δίκια με το μέρος τους). Δικοί μας είναι αυτοί που φοροδιαφεύγουν, δικοί μας αυτοί που λαδώνονται, δικοί μας όσοι μαζεύουν φακελάκια, αλλά και όσοι τα δίνουν.

Για την πολιτική ευθύνη, την πολιτική κάλυψη και την ανεπάρκεια μυρίων μηχανισμών πολλά έχουν ειπωθεί. Η πραγματική ευθύνη, όμως, είναι κι αυτή δική μας. Αυτήν τη χώρα δεν την κρατούν δέσμια του παρελθόντος μόνο οι λαϊκιστές και οι δειλοί πολιτικοί, αλλά πρώτοι και χειρότεροι εμείς. Εμείς που, ακόμα και αν δεν παρανομούμε, δεν φοροδιαφεύγουμε και δεν συμμετέχουμε σε κάποια νοσηρή κοινωνική διαδικασία, σίγουρα την ανεχόμαστε και τείνουμε ευήκοον ους σε όσους επιδιώκουν να μας το χαϊδέψουν. Είτε είναι αυτοί που μας καλούν σε αντίσταση έναντι του "ξένου δυνάστη" ή έναντι της "κρατικής καταστολής" (!!!), είτε, πολύ απλούστερα και όπως είπαμε πιο πάνω, αυτοί που δακρύζουν, υποκριτικά και προκλητικά, από την αλλοδαπή ή από όπου αλλού κρύβονται βολεμένοι.

Σε αυτούς τους τελευταίους αφιερώνω τον επίλογο. Σε αυτούς που γύρισαν την πλάτη στη δοκιμαζόμενη χώρα τους και πήγαν να γίνουν "κανονικοί" επιστήμονες στο εξωτερικό. Σε αυτά τα παιδάκια των γιατρών, των δικηγόρων, των καθηγητών Πανεπιστημίου, που αύριο θα γυρίσουν και θα μοστράρουν τη φράση "μετεκπαιδευθείς εν..." με μεγάλα γράμματα έξω από το γραφείο τους και κάποιοι από τους "δικούς μας" πάλι θα συρρέουν -γιατί αυτοί είναι "καλύτεροι". Αυτοί οι καλύτεροι σήμερα είναι μακριά. Όταν το πράγμα τακτοποιηθεί εδώ θα γυρίσουν, γιατί πουθενά αλλού δε θα μπορέσουν να σταθούν. Αύριο θα μας δίνουν και πάλι τα φώτα τους.

Σήμερα κλαίγονται γιατί ξενιτεύτηκαν, γιατί "κάποιοι" σκοτώσαν τα όνειρά τους. Εγώ, και μαζί μου πιστεύω και η απελπισμένη πλειοψηφία που μάχεται να κρατήσει τη χώρα όρθια, με τη δουλειά της, με τους φόρους της, ο καθένας όσο δύναται από τη θέση του και όσο δύναται να ανεχθεί την αδικία και τον παραλογισμό, ένα θα απαντήσω:  

Τα όνειρα είναι για όσους κοιμούνται. Για τους υπόλοιπους υπάρχει εκεί έξω μία πραγματικότητα. Σκληρή, απάνθρωπη, άδικη. Κάποιοι έχουμε το πείσμα να επιβιώσουμε και να τραβήξουμε το κάρο από τη λάσπη της ανηθικότητας, της σπατάλης και της επιβράβευσης του τίποτα, στον δύσκολο δρόμο της ενάρετης πολιτείας. 

Αυτό ας είναι το δικό μου μήνυμα με αφορμή τα έκτα γενέθλια του μπλογκ, μήνυμα προς όλους όσοι αντέχουν να μάχονται τον παραλογισμό των βολεμένων, των τεμπέληδων και των άχρηστων, που τους ξέρουμε όλοι, αλλά κανένα υπουργείο επί 4 χρόνια, και επί 4 δεκαετίες, δεν μπορεί, και ούτε πρόκειται, να ανακαλύψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: