31/8/13

Λιγότερη δημοκρατία!

Με την επέμβαση στη Συρία να θεωρείται θέμα χρόνου, το ζήτημα της στρατιωτικής και πολιτικής "ηθικής" έρχεται στο προσκήνιο. Από την αρχαιότητα ακόμη, οι πόλεμοι πάντοτε είχαν οικονομική στόχευση. Θα ακουστεί ακραίο, αλλά αυτή είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για μία επιχείρηση. Τα διάφορα ηθικολογικά, είτε περί αλύτρωτων πατρίδων, είτε, πολύ περισσότερο, οι ανοησίες περί προστασίας μακρινών λαών, εγκαθίδρυσης δημοκρατίας και διάφορα αντίστοιχα, αποτελούν αντικείμενο προς εσωτερική κατανάλωση.

Αν, λοιπόν, τα περί χημικών όπλων θυμίζουν έντονα τα όπλα μαζικής καταστροφής του Μπους, και αποδεικνύουν ότι οι πολιτικοί δεν κάνουν καν τον κόπο να αναζητήσουν πιο πρωτότυπες προφάσεις, το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Είναι η δημοκρατία πολίτευμα κατάλληλο για όλους;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι, και τις αποδείξεις μπορούμε να τις δούμε πρώτα - πρώτα στη χώρα μας. Αν η δημοκρατία ξεχωρίζει για το δικαίωμα λόγου σε όλους, αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσοι από τους συμπολίτες μας κάνουν καλή χρήση των δικαιωμάτων τους;

Όταν τον Δεκέμβριο του 2009 μερικοί αλήτες έκαιγαν τη χώρα, οι πνευματικοί μας ταγοί με ιδιαίτερη σπουδή μίλησαν για τη γενιά των προδομένων ονείρων. Τη γενιά των 700€, που σήμερα αποτελούν όνειρο για την πλειοψηφία. Κανείς δεν έβλεπε το απελπιστικό έλλειμμα παιδείας αυτών των ανθρώπων που βρήκαν τα πάντα έτοιμα, για αυτό και τόσο εύκολα επιδόθηκαν στην καταστροφή. Κανείς δεν προβληματίσθηκε από την απουσία ιδεολογικού στίγματος. Αντίθετα, κάποιοι χάρηκαν καθώς είδαν ότι έτσι το "κίνημα" γενικεύεται και όχι ότι αυτή είναι η διαφορά της πολιτικής πράξης από την ασυδοσία του όχλου. Το ίδιο συνέβη αργότερα με τους "αγανακτισμένους".

Κανείς δεν είχε καταλάβει τότε πού πήγαινε η χώρα. Κάποιοι τα έλεγαν. Είκοσι χρόνια πριν. Αλλά οι πολλοί γυρεύαν την "επανάσταση". Των νέων, κατά προτίμηση...

Η περίφημη νεολαία μας, το τάχα ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας μας, είναι το πλέον προβληματικό. Δεν απαιτείται κοινωνιολογική μελέτη, παρά λίγα μόνο λεπτά συζήτησης, για να αντιληφθεί κανείς ότι τα "παιδιά" μας πάσχουν από ποταπά ενδιαφέροντα, προβληματική κατάρτιση, απελπιστικό επίπεδο λόγου και αδυναμία διαλόγου.

Στην εποχή που η δημοκρατία επιβάλλεται διά της βίας, η σωστή προσέγγιση ίσως θα περιελάμβανε, ναι, λιγότερη δημοκρατία. Δεν μπορεί για όλα τα μείζονα ζητήματα να στήνεται κάλπη. Δεν είναι δυνατόν να χορηγούνται πολιτικά δικαιώματα σε ανθρώπους που δε γνωρίζουν την ιστορία του τόπου (π.χ. όσα έχει υποστεί από τον φασισμό), που δε σέβονται τη δημόσια περιουσία, που δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι σημαίνουν η βία και η ανασφάλεια, όσο αποζητούσαν την αέναη επανάσταση.

Είναι προβοκατόρικο το αίτημα του τίτλου. Δεν απαιτείται λιγότερη δημοκρατία, αλλά περισσότερη και ουσιαστική πολιτική παιδεία. Παιδεία που θα μας άνοιγε τα μάτια ώστε να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν οι "εχθροί" εναντίον των οποίων συνεχώς επαναστατούμε. Ώστε να μην καταπίνουμε αμάσητα τα παραμύθια των "κινημάτων" και των διεθνών "συνωμοσιών". Ώστε να μη μας φταίνε όσοι μας τα έλεγαν εδώ και 20 χρόνια, αλλά όσοι μας κορόιδεψαν και τους είπαμε "χαρισματικούς". Ώστε να αποφασίζουμε υπεύθυνα, με γνώμονα το κοινό καλό.

Μέχρι τότε ας ζούμε στα παραμύθια μας. Στα ατέλειωτα πετρέλαιά μας, στους ηγέτες μας που οι σκοτεινές δυνάμεις θα έβγαζαν από τη μέση, στα λεφτά που υπάρχουν και στα success stories της ανάπτυξης...

Δεν υπάρχουν σχόλια: