21/9/13

Δύο προαπαιτούμενα

Για όποιον έχει στοιχειωδώς καλή μνήμη, η θεωρία των "δύο άκρων" ήταν η επωδός της κριτικής απέναντι στις παρανομίες των κουκουλοφόρων πριν από μία δεκαετία. Ήταν η απάντηση σε όσους μιλούσαν για τους "νοικοκυραίους" της εποχής, όταν οι διαδηλώσεις με τα επεισόδια και οι εκρήξεις από γκαζάκια ήταν καθημερινά στο πρόγραμμα, με αφορμές που σήμερα μάλλον θα έμοιαζαν ασήμαντες μπροστά στον ορυμαγδό περιοριστικής πολιτικής που επέβαλε η χρεοκοπία της χώρας.

Τότε, λοιπόν, η συζήτηση γινόταν ανάποδα. Τότε λέγαμε ότι "ναι, αλλά και οι Χρυσαυγίτες δέρνουνε...", ακόμα και αν τα καταγεγραμμένα περιστατικά ήταν ελάχιστα και, κακά τα ψέματα, ως πολίτες είχαμε ελάχιστα πραγματικά βιώματα από επιθέσεις νεοφασιστών. Σήμερα έχουμε καταφέρει η ακροδεξιά βία να αποτελεί πραγματικότητα, όχι δικαιολογία, όχι παραμύθι περί προβοκάτσιας, όχι αφήγημα υποχθόνιας συνεργασίας αναρχικών και χρυσαυγιτών.

Περί των όσων λέγονται και, δυστυχώς, γίνονται το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση, η οποία είναι άσκοπη και ανόητη αν δεν εκκινεί από δύο παραδοχές.

Η πρώτη είναι ότι το κριτήριο περί δικαίου και αδίκου είναι ο νόμος. Και τέλος. Βία δεν είναι η ανεργία, βία δεν είναι η φτώχια, βία δεν είναι η κρατική "καταπίεση", ούτε η παραπλάνηση από τα ΜΜΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι όλα αυτά δεν προκαλούν βλάβη σε όσους τα υφίστανται. Δεν μπορούν όμως έννοιες αφηρημένες ή σχετικές, ώστε να μην τις βιώνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, να λάβουν αντικειμενική υπόσταση. Ούτως ή άλλως στη γενικότερη έννοια της βίας περιλαμβάνονται πάρα πολλές μορφές σωματικής και ψυχικής καταπίεσης, π.χ. με πρώτη τη φυσική νόσο, με τη διαφορά ότι αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί το ίδιο αυθαίρετα στην κρίση, την πολιτική ηγεσία ή κάποιον άλλον "κακό".

Στην οργανωμένη κοινωνία λοιπόν, ακόμα και αν δεχθούμε τον γενικότερο ορισμό της βίας στον οποίον αρέσκονται οι της επαναστατικής αριστεράς, η διαχωριστική γραμμή τίθεται από τον νόμο, ο οποίος πρέπει να τηρείται χωρίς καμία εξαίρεση (θαυμάσιο παράδειγμα για το τι συμβαίνει όποτε μία κοινωνία ξεφεύγει από τη νομιμότητα αποτελεί ο ξυλοδαρμός του κ. Καμμένου μετά την παρακίνησή του για λιντσάρισμα του κ. Πάχτα που, όταν ζητούσε στη Χαλκιδική ουσιαστικά τη άσκηση βίας σε βάρος του δημάρχου, προφανώς δεν είχε κατά νου ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί με τον ίδιο).

Αυτή δεν είναι μία συντηρητική προσέγγιση. Επί χρόνια όποιος επεκαλείτο τη νομιμότητα χλευαζόταν. Σήμερα πια, που η βία η προερχόμενη από τη ΧΑ έχει τρομάξει την κυρίαρχη ιδεολογικά αριστερά περισσότερο από τα γκαζάκια και τις σπασμένες βιτρίνες, μπαίνουμε σε πραγματικά συντηρητικές λογικές. Φτάσαμε να συζητάμε ακόμα και για απαγόρευση κόμματος ή χαρακτηρισμού του συλλήβδην ως εγκληματικής οργάνωσης, προτάσεις που δε θα έπρεπε να εξετάζονται, όχι ως αντιδημοκρατικές (που είναι) αλλά ως αναποτελεσματικές. Πάντως επιστρέψαμε στη λογική της θέσπισης και τήρησης νόμων. Σε μία χώρα που οι κυβερνητικές αποφάσεις καταργούνται στον δρόμο και οι αγώνες δίνονται στο πεζοδρόμιο, η θεσμική θωράκιση της δημοκρατίας είναι βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ακριβώς διότι ο ψευτοπροοδευτισμός του πρόσφατου παρελθόντος την κατέστησε μη αυτονόητη.

Το δεύτερο προαπαιτούμενο είναι ίσως και το πλέον δύσκολο: ο διαχωρισμός ανάμεσα στο πρόσωπο που διατυπώνει δημοσίως άποψη (με το παρελθόν, την ταμπέλα, το ύφος, το ήθος και όλο το "βάρος" που κουβαλάει) και στο δίκαιο ή το άδικο της άποψής του. Αν π.χ. ο κ. Μιχαλολιάκος υποστηρίζει ότι το πλήθος των μεταναστών είναι δυσβάσταχτο για τη χώρα, αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν είναι φασίστας, αν τον ενοχλούν οι μετανάστες περισσότερο από ό,τι κάποιον άλλον και, φυσικά, από το αν οι λύσεις που προτείνει είναι παράνομες, ανήθικες, παράλογες ή απάνθρωπες.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από αυτά μπορεί να γίνει η πραγματική αποδόμηση της ΧΑ ενώπιον του εκλογικού κοινού. Με τις κραυγές ότι θα μας φάνε οι φασίστες μοιραία έρχεται στον νου το κλασικό παραμύθι με τον Πέτρο και τον λύκο. Μόνο που ο λύκος, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα βρεθεί με 20% να διεκδικεί την πλειοψηφία σε κοινοβουλευτική δύναμη (αν σε κάποιους αυτά φαίνονται υπερβολικά, ας κάνουν τον κόπο να ανατρέξουν σε όσα έχουμε γράψει αυτά τα χρόνια για την ακροδεξιά στην Ελλάδα, σε αυτό το ταπεινό μας βήμα, πολύ πριν η ΧΑ βρεθεί να κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα).

Ο διάλογος για τα αίτια της ανόδου της και για τη σκοπιμότητα και τα μέσα ανάσχεσής της είναι δαιδαλώδης, και θα συνεχίσουμε σε επόμενες αναρτήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: