2/11/13

Το "ανύπαρκτο" άκρο

Εδώ και εβδομάδες προσπαθώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου για τη Χρυσή Αυγή και όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Οι εξελίξεις με πρόλαβαν και πάλι, για να δικαιώσουν όσα μπορεί κανείς εύκολα να βρει στο ιστολόγιο γραμμένα εδώ και χρόνια για την υποκρισία, τον στρουθοκαμηλισμό, τον ιδεοληπτικό τρόπο με τον οποίο πολιτικοί, ΜΜΕ και πολίτες επί μακρόν επιλέξαμε να αξιολογούμε ή, μάλλον, να αγνοούμε τα προβλήματα του τόπου.

Η κατακλείδα της προηγούμενης ανάρτησης ήταν ότι κάποιοι δεν πρόκειται να καταλάβουν όσο αίμα και αν χυθεί. Τυφλωμένοι από την ιδεοληπτική εμμονή τους, βουτηγμένοι στη νοητική αποχαύνωση, μάζα άμορφη, άνθρωποι αμόρφωτοι, απαίδευτοι, μη παιδευμένοι και μη παιδεμένοι, επαναστάτες της τρυφηλής ζωής και της άνεσης των χρημάτων των οικογενειών τους, οραματίζονται την εξόντωση των "αντιπάλων", αδιαφορώντας για την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες.

Αυτοί λοιπόν, οι δολοφόνοι της Marfin, οι εμπρηστές των πορειών, αυτοί που έσωσαν τον τόπο ως "αγανακτισμένοι" έξω από τη Βουλή όπως τον είχαν σώσει και το 2008, μάς γνώρισαν και πάλι το πρόσωπο της αχαλίνωτης βλακείας τους. Και αν αύριο η εξίσου αποκρουστική και εξίσου άμορφη μυώδης μάζα των χρυσαυγιτών προκύψει, με άλλο όνομα, πιο στρόγγυλα λόγια και λιγότερο τετράγωνους ώμους, πλειοψηφούσα στη Βουλή και την κοινωνία, δε θα φταίει η κρίση, η φτώχεια και η ανέχεια, αλλά η απύθμενη ηλιθιότητα, η ηλιθιότητα που χθες έστειλε άλλους δύο νέους, 22 και 27 ετών, στον τάφο και έναν 29χρονο να χαροπαλεύει στην εντατική.

Αυτή η ηλιθιότητα έχει και όνομα και ιδεολογία. Αλλά έχουμε επιλέξει ως κοινωνία μόνο να τα ψιθυρίζουμε, για να μη μας χαλάει το παραμύθι στο οποίο πιστεύουμε. Είναι η ακροαριστερά (όρος που δεν υφίσταται στο πολιτικό λεξιλόγιο, ωσάν οι ακραίες συμπεριφορές να μονοπωλούνται από τους "άλλους") που έχει σκοτώσει ξανά και ξανά και πολύ πιο συχνά, πιο οργανωμένα και πιο συστηματικά από την ακροδεξιά και το υποτιθέμενο παρακράτος. Είναι το άλλο άκρο, αυτό που κάναμε ότι δε βλέπαμε επί τόσα χρόνια.

Στην ομαδική μας παράκρουση κάναμε ότι δε βλέπαμε τις μολότοφ, τις καταλήψεις, τους προπηλακισμούς, τις δολοφονίες από τις "σέχτες" και τους "πυρήνες". Κάναμε ότι δε βλέπαμε πως οι "αναρχικοί" ήταν εξίσου αδίστακτοι στο να χτυπήσουν και να ρημάξουν, ήταν εξίσου επικίνδυνοι για την ελευθερία και τη δημοκρατία και υπερτερούσαν και σε αριθμό και σε δραστηριότητα. Κάναμε ότι δε βλέπαμε και βλέπαμε ό,τι θέλαμε να δούμε: αντιεξουσιαστές, αριστεριστές, επαναστάτες. Δεν είναι τίποτα από αυτά, παρά εγκληματικές οργανώσεις, όχι με την έννοια-λάστιχο που απέκτησε ο όρος για να περιλάβει τη Χρυσή Αυγή εν συνόλω, αλλά με την αυστηρά ποινική έννοια.

Όταν πριν δύο μήνες ο χρυσαυγίτης ήταν ο δολοφόνος περίσσεψε ο λυρισμός και η αυστηρότητα. Και έτσι έπρεπε. Μόνο που βάσει των όσων προέκυψαν, το τραγικό περιστατικό εύκολα μπορούσε να αποδοθεί σε έναν "τσαμπουκά" που ξέφυγε, και πάλι λόγω της βλακείας ενός νταή. Στο χθεσινό συμβάν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Επρόκειτο για ανθρώπους οργανωμένους, αποφασισμένους να σκοτώσουν, τρομακτικά εξοπλισμένους, αδίστακτους. Δε χωρεί καμία αμφιβολία ότι προηγήθηκε σχεδιασμός, ότι δεν υπήρξε, έστω ασήμαντη, πρόκληση και αφορμή. Ήταν η παρουσία, η ύπαρξη των χρυσαυγιτών που τους ενόχλησε. Τόσο απλά, όσο απλό είναι το να συνεχίσεις να πυροβολείς έναν αιμόφυρτο νεκρό.

Μόνο που τα δάκρυα στέρεψαν μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Η ανησυχία για την κατάντια της δημοκρατίας δεν είναι ίδια σήμερα, πολύ απλά γιατί δεν καταδικάζουμε τη βία "από όπου και αν προέρχεται". Την αριστερής προελεύσεως βία την ανεχόμαστε επί δεκαετίες, διότι έχουμε αποδεχθεί ως συστατικό στοιχείο του "προοδευτικού" τάχα χώρου τη χρήση της. Την ανεχόμαστε και ενίοτε την επικροτούμε ως αντίσταση, τη βαφτίζουμε αγώνα και αδιαφορούμε για τις συνέπειές της.

Αντιγράφω: "Όχι, δεν ήταν «εκτέλεση», αυτό που συνέβη! Η εκτέλεση απαιτεί δίκη, καταδίκη, απόφαση. Δεν ήταν εκτέλεση, ήταν δολοφονία. Τελεία." Επί εβδομάδες επαναλαμβάνουμε αυτήν τη λεξούλα, για τον Φύσσα: εκτέλεση. Χθες που οι δολοφόνοι βγήκαν με όπλα, όχι με σουγιάδες, στη μέση του δρόμου δεν επρόκειτο για εκτέλεση, αλλά για "απλή" δολοφονία. Τελεία! Τόσο άθλιοι είμαστε στην εμμονή μας, που αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να διαχωρίσουμε ποιοτικά τους θανάτους, σύμφωνα με τον κ. Παπαγιαννίδη, που επικαλούμαι ενδεικτικά και μόνο.

Αύριο, άραγε, θα αναρωτηθεί κανείς πώς επιβιώνουν όλες αυτές οι "σέχτες"; Θα αναρωτηθεί κανείς μήπως τα "αυτοδιαχειριζόμενα στέκια" δε φιλοξενούν πολιτιστικές εκδηλώσεις και δρώμενα, αλλά σχολές φανατισμού και εγκλήματος; Θα αναρωτηθεί κανείς για τη σχέση αυτών των ακραίων στοιχείων με ποινικούς; Θα αναρωτηθεί κανείς για τη χρηματοδότησή τους, χάρη στην οποία δε συνεχίζουν απλά τη "δράση" τους, αλλά κατακλύζουν και τις πόλεις μας με αφίσες που προπαγανδίζουν το παραλήρημά τους; Θα μιλήσει κανείς για αυτό που στην πραγματικότητα είναι, αριστερές εγκληματικές οργανώσεις, ή θα συνεχίσουμε το παραμύθι της αφηρημένης "τρομοκρατίας"; Μήπως απλά θα θέτουμε τα ίδια ακριβώς ερωτήματα μόνο, όμως, για τη Χρυσή Αυγή;

Χθες δύο νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους, ένα τρίτο τραυματίσθηκε σοβαρότατα, ένα τέταρτο γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Και οι γονείς των νεκρών αισθάνθηκαν την ανάγκη να βγουν και να αρνηθούν ότι τα παιδιά τους ήταν χρυσαυγίτες. Γιατί;

Σε μία δημοκρατία, το γράφω για πολλοστή φορά, έχω το δικαίωμα να είμαι και χρυσαυγίτης, και φασίστας, και ρατσιστής, και κομμουνιστής, και ο,τιδήποτε άλλο, με μία προϋπόθεση: τον σεβασμό στο μίνιμουμ κοινωνικής συνύπαρξης. Η καλοκάγαθη γιαγιά που προτιμά να σταθεί όρθια στο λεωφορείο παρά να καθίσει δίπλα σε Αφρικανό μετανάστη, δεν είναι λιγότερο ρατσίστρια, δεν είναι λιγότερο κολάσιμη ηθικά η στάση της. Όμως, εφόσον δεν προσβάλλει, δεν χτυπάει και δεν παρανομεί, είναι δικαίωμά της.

Επί έναν μήνα τα μέλη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος έχουν συλλήβδην ενοχοποιηθεί και στοχοποιηθεί, αυτή είναι η αλήθεια. Οι προσωπικότητές τους έχουν εκμηδενισθεί στην κατηγορία του άνοου νταή που άγεται και φέρεται, που στερούμενος ταυτότητας αναζητά την ένταξη σε μία ομάδα για να χαθεί στο σύνολο και να αποκτήσει ύπαρξη έστω σαν τμήμα του, λες και αυτή η χώρα δεν έχει ξαναδεί ποτέ και δεν ξέρει τίποτε από κομματικούς στρατούς και αφισοκολλητές. Κανείς δεν έχει παρουσιάσει στοιχεία ότι όλα τα μέλη της ΧΑ έλαβαν στρατιωτική εκπαίδευση ή συμμετείχαν σε παράνομες δραστηριότητες, δεν ξέρουμε καν αν το μοντέλο φουσκωτός - χαζός - ακροδεξιός - ρατσιστής ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά το κλίμα διαμορφώθηκε.

Με τη Χρυσή Αυγή διαφωνώ ριζικά, και δεν το έχω κρύψει. Δε διαθέτω τα μέσα για να την πολεμήσω, παρά μόνο αυτές τις ασήμαντες γραμμούλες. Επιδιώκω την εξαφάνισή της, μαζί με όλες τις μορφές του επιζήμιου λαϊκισμού, μέσα από την πνευματική καλλιέργεια του Έλληνα. Δεν είναι η φτώχεια και η απελπισία το έδαφος που ευδοκιμεί η βία. Είναι η αδυναμία άσκησης στο ηθικό και πνευματικό πεδίο. Είναι η αποχαύνωση, η αναστολή της νόησης, η περιφρόνηση της στοιχειώδους λογικής που επιτρέπουν στον Έλληνα του σήμερα να πιστεύει κάθε απίθανη ανοησία και να επιλέγει κάθε λογής ουτιδανό ως ηγέτη του.

Δε με έπιασε, λοιπόν, η έγνοια να υπερασπισθώ τη ΧΑ. Ακόμα, όμως, και αν διαφωνώ με την ιδεολογία και τις μεθόδους της, δεν μπορώ σε μία δημοκρατική κοινωνία να της στερήσω το δικαίωμα ύπαρξης. Διότι περί αυτού πρόκειται. Η δημοκρατία δοκιμάζεται όταν προκύπτουν ζητήματα ανοχής συμπεριφορών μη πλειοψηφικών. Και το επαναλαμβάνω κουραστικά: κριτήριο δεν μπορεί να είναι ακόμα και η αντικειμενικά οριζόμενη (αν αυτή μπορεί να υπάρξει) ηθική απαξία ή επιδοκιμασία.

Αν σήμερα επιμένω στο ζήτημα είναι γιατί βλέπω το κακό να έρχεται. Αρκούμενοι στη μισή αλήθεια της "εγκληματικής οργάνωσης" χωρίς να αναρωτηθούμε γιατί ένας στους δέκα ετοιμάζεται να ψηφίσει φασίστες, θα βρεθούμε να υφιστάμεθα τις συνέπειες της ισχυροποίησης της ΧΑ ή, μάλλον, του όποιας μορφής αυταρχικού και βίαιου πολιτικού σχήματος την αντικαταστήσει.

Το γράφω εδώ και έναν μήνα. Η υστερική αντιμετώπιση της ΧΑ ρίχνει νερό στον μύλο της. Χθες κάποιοι ηλίθιοι έπαιξαν ξανά το παιχνίδι της. Είναι ώρα, λοιπόν, όσοι διατυπώνουν δημόσιο λόγο να βάλουν στην άκρη τα πιστεύω τους, γιατί η κατάσταση ξεφεύγει.

Δεν μπορεί π.χ. το χθεσινό συμβάν να χαρακτηρίζεται προβοκάτσια. Με τι στοιχεία λέγεται αυτό και, κυρίως, πώς κανείς πια (στην ίδια νοσηρή προσέγγιση) δε σκέφθηκε μήπως η δολοφονία Φύσσα ήταν η προβοκατόρικη, με δεδομένο μάλιστα ότι αποτέλεσε την πολυπόθητη αφορμή για το ξεδόντιασμα της ΧΑ και για την επικοινωνιακή ομοβροντία που ακολούθησε; Άλλωστε οι ίδιοι που μιλάνε για προβοκάτσια σήμερα, χθες κατηγορούσαν την κυβέρνηση για επικίνδυνο πολιτικό παιχνίδι με τις συλλήψεις των χρυσαυγιτών.

Για να δούμε, λοιπόν, αν αύριο ο κ. Θεοδωράκης και οι υπόλοιποι μεγαλόσχημοι θα αισθανθούν την ανάγκη να μάς γνωρίσουν αυτούς τους τρεις νέους και να περιδιαβούν τις γειτονιές τους παρέα με τους φίλους τους. Ίσως έτσι και να απαντηθεί ένα πολύ πιο ενδιαφέρον πολιτικό ερώτημα, τι στο καλό γύρευαν στη Χρυσή Αυγή τρεις σπουδασμένοι νέοι Έλληνες. Αυτό είναι το ζήτημα. Όχι η ηρωοποίηση των θυμάτων, όχι η καπηλεία της οργής και της συγκίνησης. Η αλήθεια.

Την αντέχουμε, όμως; Αντέχουμε να κοιταχθούμε στον καθρέπτη, ενώ το καταλαβαίνουμε ότι αυτό που θα δούμε δεν έχει σχέση με αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε;

Δεν υπάρχουν σχόλια: