7/12/14

Δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία;

Η τόσο ευαίσθητη κοινή γνώμη δεν πρόκειται να δακρύσει για εκατοντάδες νέους ανθρώπους τους οποίους δολοφονεί το κράτος τη απουσία και αδιαφορία αυτού κάθε χρόνο. Δεν μιλάμε φυσικά για τα θύματα αστυνομικής βίας, μετρημένα στα δάκτυλα από εγκαθίδρυσης του ισχύοντος πολιτεύματος, και σίγουρα λιγότερα από τα θύματα βίας σε βάρος οργάνων της τάξης. Μιλάμε για τα θύματα π.χ. τροχαίων ατυχημάτων, επειδή αδυνατούμε επί δεκαετίες να κατασκευάσουμε πέντε οδικούς άξονες και να τους αστυνομεύσουμε αποτελεσματικά.

Είναι δολοφόνος το κράτος. Όταν αφήνει τον κόσμο να πεθαίνει στην άσφαλτο, όταν υποεπανδρώνει τα νοσοκομεία, όταν αδιαφορεί για τις κλειστές κλίνες εντατικής θεραπείας, καθώς και με δεκάδες άλλους τρόπους. Όταν, όμως, ένας νεαρός, με εκπεφρασμένη αντικοινωνική διάθεση και αδίστακτος ως προς τη διάπραξη εγκληματικών ενεργειών στο όνομα κάποιου "αγώνα", υιοθετεί οικειοθελώς αυτοκαταστροφική συμπεριφορά καταντά γελοίο να αναρωτιόμαστε σε τίνος χέρια είναι το αίμα του. Στα δικά του είναι, εκτός αν δεχθούμε ότι τα, πράγματι, τραγικά του βιώματα έχουν τόσο πολύ διαταράξει τον ψυχισμό του, οπότε ούτε για "αγώνα", ούτε για ελεύθερη βούληση μπορεί να γίνεται λόγος.

Είναι ειρωνικό όσο δε χωρά ο νους ότι όσοι δέχονται την ένοπλη πάλη έναντι του "καθεστώτος", δηλαδή αδιαφορούν για τα θύματα του "αγώνα" και αναφανδόν και ανερυθρίαστα περιφρονούν την ανθρώπινη ζωή, στέκονται με τόση συγκίνηση απέναντι στο δράμα του απεργού πείνας. Και πάλι η ίδια περίπτωση. Μία ανθρώπινη ζωή που αξίζει περισσότερο από όσες αυτοί που εγκρίνουν τέτοιες μορφές δράσης δεν έχουν δισταγμό να αφαιρέσουν.

Θα ήταν πολύ χαριτωμένο για την παρουσίαση των γεγονότων από τα ΜΜΕ να αρχίσουν από αύριο απεργία πείνας οι κρατούμενοι χρυσαυγίτες. Θα εκδήλωνε την ίδια συγκίνηση η κοινή γνώμη; Όχι βέβαια. Οι εκφραστές της ειδεχθούς ιδεολογίας ας ψοφούσαν ελεύθερα, έτσι δεν είναι; Φασίστες κουφάλες, δεν έρχονται κρεμάλες; Και ιδεολογικό κριτήριο, λοιπόν, στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Αρκεί να μη μιλήσει κανείς για θανατική ποινή (φευ! σκοταδισμός και οπισθοδρόμηση), έστω για τα βιαιότερα των εγκλημάτων. Αλίμονο! Οι αυτόκλητοι δικαστές της 17 Νοέμβρη, των Πυρήνων και διάφοροι άλλοι ανεγκέφαλοι δικαιούνται να λαμβάνουν αποφάσεις θανάτου, και να εκτελούν κόσμο και κοσμάκη στους δρόμους. Η οργανωμένη κοινωνία δεν μπορεί να αμυνθεί πλέον ούτε διά του εγκλεισμού των κατ' ομολογίαν παρανομούντων. Οφείλει να τούς χορηγεί το ελεύθερο να σουλατσάρουν κατά βούληση.

Υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο κ. Ρωμανός είναι αμετανόητος σε αυτά που πιστεύει; Όχι, και αυτό σε μεγάλο βαθμό περιποιεί τιμή για τον ίδιο. Υπάρχει αντίστοιχα αμφιβολία ότι ούτε ο κ. Ρωμανός, ούτε τα μέλη της ΧΑ κρατούνται για όσα πιστεύουν, αλλά για όσα διέπραξαν ή, έστω, κατηγορούνται ότι διέπραξαν; Όχι. Υπάρχει αμφιβολία ότι οι συγκεκριμένες ακραίες των ακραίων ιδεολογίες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διάπραξη νέων εγκλημάτων. Καμία. Γιατί λοιπόν συζητούμε επί τόσες ημέρες;

Έχει εκδηλώσει ο κ. Ρωμανός τάσης αναστολής του "αγώνα" του για να ολοκληρώσει τις σπουδές του; Έχει δεσμευθεί ότι, ανεξαρτήτως όσων η δημοκρατία τον αφήνει ελεύθερο να πιστεύει, για αυτά τα 4 χρόνια θα σεβασθεί πλήρως τους συμπολίτες του; Έχει, μήπως, κρύψει την απέχθειά του απέναντι στο σύστημα, το οποίο αδίστακτα επιχειρεί να χειραγωγήσει διά της απειλής αυτοκτονίας του; Υπάρχει, τέλος, σοβαρή υπόνοια ότι δεν τηρήθηκε ο νόμος στην περίπτωσή του; Ή τάχα δεν είναι επαρκής η ρύθμιση για την εξ αποστάσεως φοίτηση; Και μιλάμε για ελληνικό ΤΕΙ, από αυτά που οι σπουδαστές τους στην πλειοψηφία τους ούτως ή άλλως φοιτούν πατώντας ελάχιστα το πόδι τους.

Δεν έχει, φυσικά, σημασία τίποτε από τα παραπάνω. Σημασία έχει το αδίστακτο πολιτικό παιχνίδι. Μόνο που ο ΣυΡιζΑ θα βρει μπροστά του τα τέρατα που εκτρέφει επί τόσα χρόνια.

Το κράτος δεν καταλύεται ούτε από τη διαφθορά, ούτε από την κομματοκρατία, ούτε από το ρουσφέτι. Καταλύεται από τις συνέπειες όλων αυτών, με κυριότερη την πλήρη αδιαφορία για τη νομιμότητα. Κάθε απόπειρα τήρησης των νόμων ξεκινά από γραφική για να χαρακτηρισθεί γρήγορα χούντα, καταπίεση και αστυνομοκρατία. Πράγματι ειρωνικό, όταν η κοινωνία έχει δεχθεί τις κατηγορίες για τα "τάγματα εφόδου" της ΧΑ. Αναρωτιέμαι ποιος αστυνομικός θα δεχθεί να τα βάλει με αυτά, όταν όλοι επί χρόνια αδιαφορούμε για τα κοκκινόμαυρα τάγματα εφόδου μερικών εκατοντάδων τσογλανοειδών που κατάκαψαν και πάλι τις μεγάλες πόλεις χθες. Γιατί να τα βάλει με τη ΧΑ; Επειδή έτσι θα θέλει ο Πρωθυπουργός Τσίπρας και οι μαχόμενοι δημοσιογράφοι του "Έθνους";

Αυτός είναι ο λόγος που οι νόμοι δεν γράφονται στο πόδι και ισχύουν για όλους, ανεξαρτήτως προσωπικών βιωμάτων, προβλημάτων, ιδεολογιών, ιδεοληψιών και αγωνιστικών ψευδαισθήσεων. Η κοινωνική ειρήνη και η απρόσκοπτη ανάπτυξη της προσωπικότητας καθενός εκ των πολιτών της χώρας. Πολιτική αγωγή δημοτικού: τα δικαιώματα του ενός να μην περιορίζουν αυτά των υπολοίπων και όλα μαζί να εξυπηρετούν την κοινωνία.

Ξέρω. Γραφικότητα, γελοιότητα, αφέλεια... Μόνο που το ζητούμενο σήμερα αλλά αυτονόητο πάντα, ότι δεν μπορεί ο καθένας να κάνει σε αυτήν την κοινωνία ότι γουστάρει, όποιον ιδεολογικό και αγωνιστικό μανδύα κι αν επικαλείται, είναι ο πυρήνας αυτού που λέγεται Δημοκρατία. Όσοι αρνούνται να το δεχθούν είναι θιασώτες της καταπίεσης, της αυθαιρεσίας και του φασισμού. Απλά θέλουν να περνάει ο δικός τους φασισμός, και όχι των άλλων. Τόσο απλά.

18/10/14

Παραμυθία

Ο άνθρωπος, ο καθένας μας, μπροστά στις απαιτήσεις και τις δυσκολίες της ζωής αντιδρά διαφορετικά. Ακόμα και το ίδιο άτομο, υπό άλλες συνθήκες, αντιδρά αλλιώς. Άλλοτε αντιμετωπίζει τα προβλήματα κατάφατσα, άλλοτε τα αρνείται. Άλλοτε αναλύει τις καταστάσεις, άλλοτε κατασκευάζει ένα φανταστικό περιβάλλον για να ανακουφισθεί. Κάποτε και αυτές οι καταστάσεις τον ξεπερνούν. Σχεδόν πάντα όμως υπάρχει η ψύχραιμη εκτίμηση των δεδομένων και οι "ορθές", κατά το δυνατόν, επιλογές. Υπάρχει βέβαια και η επιλογή του παραμυθιάσματος.

Σε ένα καθόλου τυχαίο παιχνίδι της γλώσσας μας, το παραμύθι δεν έχει να κάνει μόνο με φανταστικές διηγήσεις, κατά κανόνα διδακτικές ούτως ή άλλως. Η "παραμυθία" είναι η παρηγοριά, η ανακούφιση από τον πόνο και το κακό. Κατανοητός, επομένως, ο πειρασμός μπροστά στις αναποδιές να επιλεγεί η οδός της απατηλής ανακούφισης.

Αυτή ήταν η σκέψη μου μπροστά στη μίνι χρεοκοπία της προηγούμενης εβδομάδας, μπροστά στο χρηματιστηριακό κραχ, την άνοδο των σπρεντ, την "κρίση χρέους" που τείνει να γίνει "κρίση δανεισμού" -όπως ο ίδιος ο κ. Σαμαράς θα έλεγε κάποτε, κατηγορώντας ανέξοδα για εσφαλμένους χειρισμούς την Κυβέρνηση. Το παραμύθι δεν είναι άλλο από το success story, φυσικά.

Στη χώρα μας έχουμε έτσι κι αλλιώς δυσχέρεια στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Βλέπουμε πολύ εύκολα τους φανταστικούς εχθρούς που επιβουλεύονται το Έθνος, κι ας μην μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Ειδικά όμως αυτά τα 4-5 χρόνια που διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, το παραμύθι έχει την τιμητική του. Τι να πρωτοθυμηθούμε! Τους Ρώσους και τους Κινέζους που θα μας δάνειζαν; Τα αμύθητα ποσά από πετρέλαιο και αέριο που οι ξένοι έβαλαν στο μάτι; Τις αυτοκτονίες που τάχα εκτοξεύθηκαν, ενώ αυτό δεν έχει προκύψει από πουθενά; Τις συνωμοσίες τις εντοπίζουμε εν ριπή οφθαλμού, το μερίδιο της ευθύνης μας αρνούμαστε επίμονα να αναγνωρίσουμε και να αναλάβουμε.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός βρέθηκε να εφαρμόζει αναπόφευκτα τις επιταγές της Τρόικας, ενώ μέχρι πρότινος μόνο λοιδωρούσε, για το παραμύθι άπαντα τα ώτα ήσαν ιδιαιτέρως ευήκοα. Η Τρόικα φεύγει. Το Μνημόνιο κλείνει, ίσως και σχίζεται ανάλογα με την ώρα. Δεν έχουμε ανάγκη κανέναν και "βγαίνουμε στις αγορές", δηλαδή (επιτέλους!!!) θα ξαναπλώσουμε το χέρι στα διεθνή τοκογλυφικά κυκλώματα, στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των οποίων αποδώσαμε τη (φτιαχτή, εννοείται) χρεοκοπία, για να δανειστούμε με υψηλότερο επιτόκιο από αυτό με το οποίο μας δάνειζαν οι τροϊκανοί δυνάστες.

Φυσικά, ο κίνδυνος με το παραμύθιασμα είναι ότι μπορεί να το πιστέψεις, τελικά, και ο ίδιος. Τότε, η μοιραία προσγείωση στην αλήθεια είναι βίαιη και οδυνηρή. Αυτήν την προσγείωση βιώσαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Και η αλήθεια είναι ότι αντιστεκόμαστε διαρκώς στην κατάργηση των νοσηρών δομών που μάς διέλυσαν, ότι αντιστεκόμαστε σε κάθε εκσυγχρονιστική και μεταρρυθμιστική απόφαση. Και ότι υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατον να μας πάρει οποιοσδήποτε στα σοβαρά και να καταπιεί τα παραμύθια της ανάκαμψης.

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που η ηγεσία της ΝΔ θα κατηγορήσει τον ΣυΡιζΑ για ανευθυνότητα (και πριν οι πολιτευτές της σηκώσουν τις καταθέσεις από τις τράπεζες) ας αναλογιστεί την πραγματικότητα: Κανένας Σαμαράς δεν μας έχει βγάλει από το αδιέξοδο και κανέναν Τσίπρα δεν έχουμε ανάγκη να μας απαλλάξει από το Μνημόνιο. Έκοντες άκοντες, οι "εταίροι" μας μάς κράτησαν ζωντανούς και, απόλυτα λογικά, έθεσαν τους όρους τους. Δεν υπήρχε καμία εναλλακτική επιλογή, απλά. Τόσο, μα τόσο απλά και αληθινά.

8/8/14

Μια φλόγα στο σκοτάδι

Η δημοκρατία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά ένα μέσο προς την κατεύθυνση της ιδανικής πολιτείας. Όσο ορθή μπορεί να είναι μία απόφαση με την οποία η πλειοψηφία διαφωνεί, τόσο επιζήμια μπορεί να αποβεί άλλη που ελήφθη ομόφωνα. Παραδείγματα υπάρχουν άφθονα, ειδικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Υπό το πρίσμα αυτό, το σχόλιο τού κ. Παπούλια για τη δημοκρατία με αφορμή τα σαραντάχρονα από την πτώση της χούντας μοιάζει άστοχο. Κανείς δε δικαιούται βάσιμα να υποστηρίξει ότι η δημοκρατία ελαττώθηκε. Οι εκλογές διεξάγονται ελεύθερα, πρόσβαση στην πληροφορία υπάρχει ανεμπόδιστα, κάθε πολίτης δραστηριοποιείται χωρίς άμεσο κρατικό περιορισμό. Με απλά λόγια, η Ελλάδα, όσο και αν κάποιοι μεγαλοδημοσιογράφοι και ανόητοι πολιτικάντηδες προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, καμία μα καμία σχέση και ομοιότητα δεν έχει με ανελεύθερα καθεστώτα, σημερινά ή του παρελθόντος. Δεν μπορεί να μιλάμε, λοιπόν, για "υποχώρηση" τής δημοκρατίας, αλλά για ένα πολίτευμα αναμφίβολα μη λειτουργικό και μη αποτελεσματικό.

Οι αιτίες; Είναι φρόνιμο να αποδώσουμε το φαινόμενο στην κρίση, σχεδόν μοιρολατρικά; Ας προβληματισθούμε.

Το επίπεδο των ψηφοφόρων, δεν έχει υποβαθμιστεί; Τα κριτήρια της ψήφου τους είναι υγιή; Ο βαθμός ενασχόλησης με τα κοινά; Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει η ελαχίστη συμπάθεια από μέρους μας προς τις τάχα αυθόρμητες εκδηλώσεις μαζικής διαμαρτυρίας. Πού εξαφανίστηκαν όμως οι αγανακτισμένοι; Ελύθησαν, τάχα, τα προβλήματα της χώρας; Και γιατί σχεδόν όλες οι διαδηλώσεις ξεκινούν και τελειώνουν με ζητούμενα τσέπης; Εξέλιπε το κοινωνικό ενδιαφέρον και ως πολίτες μόνο το χρήμα μάς βγάζει στον δρόμο; Η περίφημη πρόσβαση στα "μέσα κοινωνικής δικτύωσης"; Γιατί δεν έχει προωθήσει στο ελάχιστο τον δημόσιο διάλογο; Μία μικρή ματιά στα σχόλια που συνοδεύουν τις ειδήσεις και τα βίντεο των ενημερωτικών σελίδων φέρνει μόνο απόγνωση για το επίπεδο σκέψης των Νεοελλήνων, αν όχι και για την ψυχική τους υγεία.

Αν η δημοκρατία μας είναι τόσο χαμηλού επιπέδου δεν μπορεί εμείς οι πολίτες να είμαστε άμοιροι της ευθύνης και να κατηγορούνται μόνο οι θεσμοί! Σίγουρα δεν φταίει η έμμεση εκλογή Προέδρου ή η κληρονομική ανάδειξη άνακτος, η απουσία Συνταγματικού Δικαστηρίου ή η ύπαρξη του Μισθοδικείου (αντιθέτως θα έλεγε κανείς, χάρη σε αυτό χιλιάδες άνθρωποι προσδοκούν αναδρομικά!) ή η ταυτόχρονη υπουργική και βουλευτική ιδιότητα. Σημαντικά, αλλά επιμέρους ζητήματα. Τα οποία κατήντησαν προεκλογικό όπλο της Κυβέρνησης στην εξαγγελία της ψευδεπίγραφης "νέας" μεταπολίτευσης και "νέας" Ελλάδας...

Αν κάτι μάς φταίει πράγματι αυτό είναι η αξιακή και παιδευτική κρίση, η απουσία τής "κοινής λογικής" θα λέγαμε, αυτή που προηγήθηκε της οικονομικής κατάρρευσης και που, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπει σε χιλιάδες Έλληνες να καταλάβουν μέχρι και σήμερα ότι κανένα σκοτεινό κέντρο δεν εξύφανε το σχέδιο χρεοκοπίας για να κατασπαράξει το αέριο και το πετρέλαιο της χώρας (που, παρεμπιπτόντως, δεν έχουν βρεθεί ακόμα), αλλά με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμασταν σε αυτό το χάλι εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια (και ναι, κάποιοι τα είχαν πει, εγκαίρως). Με τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, με την κατάργηση της αξιολόγησης στο δημόσιο, με τη διάλυση της Αστυνομίας και του Στρατού (στο όνομα, μάλιστα, της δημοκρατίας!), με τον κομματισμό, με τις επιδοτήσεις, με όλο το φαύλο καθεστώς που ποτέ δεν πολεμήσαμε, αλλά οι συντριπτικά περισσότεροι αγωνιστήκαμε να εκμεταλλευτούμε.

Επιστρέφουμε στον χώρο της παιδείας. Καθόλου τυχαία, η πρώτη ουσιαστικά ανάρτηση σε αυτό το ιστολόγιο είχε ως θέμα τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και το αμαρτωλό "άσυλο". Έμελλε να βιώσουμε, επιτέλους, την κατάργησή του. Έμελλε να αρχίσει, δειλά - δειλά, η βίαιη αλλά σωτήρια έξωση του κομματισμού από τις αίθουσες διδασκαλίας. Οι σχολές πασχίζουν να επιβιώσουν στο νέο ασφυκτικό περιβάλλον, αλλά ξανά ως κοιτίδες μάθησης και όχι... δημοκρατίας, δηλαδή ως προπύργια των κομματικών στρατών.

Η περίπτωση των φοιτητών Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ που ζήτησαν να χαθεί το εξάμηνό τους, που απαίτησαν μόρφωση αντί για ένα παλιόχαρτο, είναι η πιο βαθιά ανάσα που έχει πάρει αυτή η χώρα τουλάχιστον τα τελευταία πέντε δύσκολα χρόνια. Είναι η πρώτη φορά που κάτι μοιάζει να αλλάζει από τα κάτω. Στο μυαλό, δηλαδή, των πολιτών αυτού του τόπου. Δεν αρκεί φυσικά, είναι ακόμα η εξαίρεση, αλλά είναι η πρώτη φλόγα στο σκοτάδι.

Αυτή, λοιπόν, η επετειακή ανάρτηση για τα έβδομα γενέθλια του ιστολογίου αφιερώνεται σε όλους τους νέους που μέσα στην απελπισία τους πασχίζουν να βρουν τον δρόμο τους. Και που αργά, αθόρυβα αλλά και επίμονα αρχίζουν να ξεχωρίζουν και να διεκδικούν. Το παλιό που φεύγει θα αντιδράσει, αναμφίβολα. Όμως γινόμαστε σιγά - σιγά περισσότεροι. Γιατί, ξεκάθαρα, αν εμείς δεν αλλάξουμε, είναι αδύνατο να αναδειχθεί η άξια ηγεσία, είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι θα αλλάξει ολόκληρη η χώρα.


__________

ΥΓ: Σχεδόν 8 χρόνια πριν, σε μία σχολή που είχε μόλις διακόψει τη λειτουργία της για δεύτερη φορά σε 8 μήνες λόγω κατάληψης, ο διά των γραπτών του υποφαινόμενος πάσχιζε να εξηγήσει τα εξής αυτονόητα εν μέσω διαλόγων εμπλέων εντάσεως, σε αμφιθέατρα γεμάτα "νεολαίους" και σε φόρα κομματικών ιστοσελίδων: 

"Μία δημοκρατική ψηφοφορία με αντιδημοκρατικό περιεχόμενο δεν είναι δημοκρατική: δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα η κατάληψη, σκληρός και στείρος αυταρχισμός είναι, όσα δημοκρατικά καλύμματα κι αν διαθέτει. Κάποιοι απ' ό,τι φαίνεται δεν το κατάλαβαν. Όταν, όμως, το πανηγύρι τελειώσει, αφήστε το "συντονιστικό" να καθαρίσει. Στηρίξτε τα σκληρότερα - πλην απολύτως δικαιολογημένα - μέτρα. Τέρμα οι χαριστικές διπλές εξεταστικές και τα κουτσουρεμένα εξάμηνα. Χαμένη περίοδος, χαμένο εξάμηνο ή ό,τι άλλο. Όσο κι αν μας πονέσει. Ήρθε καιρός να μάθουμε ότι οι ανόητες αποφάσεις έχουν και συνέπειες. Αν αυτό δεν γίνει ποτέ, δεν θα πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα ποτέ. Αφού το δίλημμα "αγώνας ή εξεταστική" έχει μία μόνο απάντηση για τους επαναστάτες, ας δούμε πόσο ειλικρινείς είναι."

Τότε, μία, απελπιστικά μόνη φωνή, σχεδόν γραφική...

10/6/14

Συγχαρητήρια...

Στερεύουν τα λόγια για να σχολιάσει κανείς τη σύνθεση της τελευταίας (ελπίζουμε...) κυβέρνησης σαμαρικής εμπνεύσεως. Αν το μήνυμα της κάλπης ήταν η στροφή στον λαϊκισμό και το χάιδεμα της "Δεξιάς", έχουμε νέα για τον Πρωθυπουργό του 19%: σε έναν χρόνο θα δίνει μάχη για τη δεύτερη θέση με τη Χρυσή Αυγή. Το γράψαμε και επιμένουμε, καλή η συνθηματολογία αλλά έχει έρθει η ώρα για πολιτική ουσίας. Την οποία, φυσικά, ένας πολιτικός που έχει σφάλει σε όλες ανεξαιρέτως τις μεγάλες επιλογές του αδυνατεί να συλλάβει έστω ως έννοια.

Ερωτήματα: Άσκησε προσωπική πολιτική ο κ. Στουρνάρας; Υπήρχε πιστότερος (σε βαθμό μανίας) στην εφαρμογή των σκληρών πολιτικών από τον κ. Γεωργιάδη; Τι πλήρωσαν οι κ.κ. Τσαυτάρης, Μιχελάκης και Χατζηδάκης, αν όχι το μάρμαρο της εκλογικής αποτυχίας της ΝΔ; Όσο η σύνθεση της κυβέρνησης καθορίζεται με τόσο ταπεινά κριτήρια, όπως η "ανθρωπογεωγραφία" (απίστευτης έμπνευσης όρος), οι εσωκομματικές ισορροπίες και οι ψήφοι στις Ευρωεκλογές που χάθηκαν από το ψωμί και το γάλα, η χώρα δεν έχει καμία ελπίδα.

Σε κάθε ανασχηματισμό βρίσκαμε κάτι θετικό. Σήμερα είναι αδύνατον. Πού να σταθείς; Στον Ντινόπουλο; Στον πολιτικό κολοσσό Μάκη Γιακουμάτο; Στον αξέχαστα επιτυχημένο ως υπουργό Υγείας Λοβέρδο, τον άνθρωπο που πρώτος διέλυσε τα νοσοκομεία και νομοθέτησε την καταναγκαστική και απλήρωτη εργασία των γιατρών;

Δε θα χαραμίσουμε χρόνο ασχολούμενοι με τους ουτιδανούς που χαραμίζουν τόσον καιρό τον χρόνο της χώρας μας. Αφού απορήσουμε πώς επιβίωσαν οι Δένδιας και Μητσοτάκης, θα σταθούμε στις εξής δύο παρατηρήσεις:

Πρώτη, το 20% της Χρυσής Αυγής στις επόμενες εκλογές. Διότι αν ο κ. Σαμαράς πιστεύει ότι η πραγματική αιτία της ανόδου των νεοναζί είναι η κρίση, ότι οι Έλληνες έγιναν θαυμαστές του Χίτλερ ή η ψήφος διαμαρτυρίας γελιέται. Το παντελές ξεχαρβάλωμα της δημόσιας τάξης είναι η κυριότερη αιτία και το γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας. Έκανε ο Δένδιας προσπάθεια και στοχοποιήθηκε, διόλου τυχαία, από τη ΧΑ. Ως συνεχιστής του, ο Κικίλιας δεν προκαλεί πλέον γέλια αλλά ΑΠΟΓΝΩΣΗ.

Δεύτερη, αφού κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στον κ. Καράογλου και το τεράστιο έργο του, η τοποθέτηση του κ. Ορφανού στο Μακεδονίας - Θράκης. Μακράν η πιο εύστοχη επιλογή Σαμαρά: ένα πολιτικό μηδενικό σε ένα υπουργείο με μηδενικές αρμοδιότητες.

Συγχαρητήρια.

4/6/14

Στην άκρη

Με τη ΝΔ να έχει το θράσος να αποτιμά δημοσίως ως "μη αρνητικό" το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών και θετικές τις εκλογικές προοπτικές της, το σχόλιό μας για την πρόσφατη επίδοση του κ. Σαμαρά και της παρέας του καθίσταται ακόμη περισσότερο επίκαιρο:

Ευρωεκλογές 2014: 1.298.713 ψήφοι, 22,72% και 2η θέση
Ιούνιος 2012: 1.825.497 ψήφοι, 29,66% και 1η θέση
Μάιος 2012: 1.192.103 ψήφοι, 18,85% και 1η θέση

Η αύξηση της αποχής σε σχέση με τον Ιούνιο του 2012 είναι πέριξ του 2,5%, ενώ η πτώση της ΝΔ (πάνω από μισό εκατομμύριο ψήφοι) πλησιάζει το 29%, υπερτριπλάσιο ποσοστό από αυτό του ΣυΡιζΑ! Ωστόσο, επαναλαμβάνουμε, η σύγκριση είναι δικαιότερη με τον Μάιο του 2012 και η αύξηση κατά περίπου 100.000 ψήφους μάλλον δείχνει το δίκαιο της άποψης που έχουμε πολλάκις διατυπώσει, ότι η σημερινή δύναμη της ΝΔ κινείται κοντά στα πενιχρά ποσοστά του 20%.

Ελαφρυντικά και δικαιολογίες; Άφθονα. Εφαρμόζεται το σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (αυτό που επί Παπανδρέου ο Σαμαράς κατήγγειλλε συνεχώς) για να ορθοποδήσει η χώρα, υπάρχει η κυβερνητική φθορά, η ψήφος σε Ευρωεκλογές είναι παραδοσιακά χαλαρή, τα ισχυρά διλήμματα των Εθνικών εκλογών θα επαναπατρίσουν ψηφοφόρους. Είναι έτσι, όμως; Είναι θετική η προοπτική του κόμματος;

Κατ' αρχάς η κυβερνητική φθορά δεν πρόκειται να διορθωθεί, αλλά να μεγαλώσει. Η πολιτική που ακολουθείται, το φωνάζουμε επί χρόνια, αποτελεί μονόδρομο και δεν πρόκειται να μεταβληθεί ριζικά. Τα όποια αναπτυξιακά μέτρα (ο Θεός να τα κάνει) θα αποδώσουν απτά οφέλη πολύ αργότερα. Εξευτελιστικά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια χαρτζιλίκια των 500 ευρώ αποκλείεται να μεταβάλουν την εκλογική συμπεριφορά των δικαιούχων τους.

Το πλέον κρίσιμο και ειρωνικό; Η ΝΔ απειλείται περισσότερο αν επιτύχει στην παλινόρθωση της οικονομίας. Καθώς ο κίνδυνος χρεοκοπίας θα απομακρύνεται και όσο περισσότερο ο Σαμαράς το επικαλείται τόσο πιο αθώα θα μοιάζει η επιλογή ενός κόμματος που υπόσχεται να μοιράσει χρήμα στους αδικημένους -από τα "κλεμμένα". Του ΣυΡιζΑ με άλλα λόγια, που, ως πρώτο πια κόμμα, θα ενισχυθεί περισσότερο από τα διλήμματα της ακυβερνησίας και που στο ζύγι του λαϊκισμού πλεονεκτεί με άνεση.

Από πού πηγάζει η αισιοδοξία στη Συγγρού είναι άξιον απορίας. Το κόμμα διαλύεται και, αν κάποιοι αποσκοπούν στα οφέλη του κατακερματισμού των ΑνΕλλ, ας κοιτάξουν δεξιά τους διότι κοντεύουν να βρεθούν ουρά της Χρυσής Αυγής.

Τα λάθη τόσων ετών τα έχουμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι έβλεπαν στον Σαμαρά τον "νέο Καποδίστρια" και τα F-16 που θα τον υποδέχονταν όταν "θα είχε τρίψει στη μούρη" των Ευρωπαίων τα μνημόνια. Οι ίδιοι παραμένουν πολιτευτές και πρωθυπουργικοί σύμβουλοι. Διόλου παράξενο, λοιπόν, που στη ΝΔ αδυνατούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους. Ή επιλέγουν, έστω, να παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Δεν μπορεί να αποτιμηθεί ως θετικό αυτό το αποτέλεσμα, δεν μπορεί η ΝΔ να προσδοκά σε ανάκαμψη αν δεν ανανεωθεί ριζικά το πολιτικό προσωπικό της, αν δεν ανανεώσει την πίστη της στην ελεύθερη οικονομία και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Τα παραμύθια τελείωσαν. Ο λαϊκισμός δεν αντιμετωπίζεται με κόντρα λαϊκισμό και πεντακοσάρικα, αλλά με σχέδιο και στρατηγική.

Εάν ο κ. Σαμαράς, που δεν έχει κάνει ίχνος αυτοκριτικής για τα λάθη του που κόντεψαν να οδηγήσουν τη χώρα στη χρεοκοπία, αγαπάει στοιχειωδώς την πατρίδα ας κάνει μία μεγάλη χάρη σε αυτήν, στην παράταξη της οποίας η ατυχής συγκυρία τον έφερε να ηγείται και, κυρίως, στον εαυτό του. Ας συνεχίσει την ψευδαίσθησή του ότι έσωσε τη χώρα και ας ανοίξει τον δρόμο στη νέα εποχή και τη Νέα Ελλάδα που ευαγγελίζεται με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί. Κάνοντας στην άκρη.

Του το χαρίζουμε το ψέμα ότι μας έσωσε, αρκεί να πάει στο σπίτι του πριν να είναι πολύ αργά. Πριν η σοβαρή κεντροδεξιά παραταξή αντικατασταθεί από νεοναζί και ψεκασμένους ημίτρελους, πριν το αριστερό παραμύθιασμα γίνει εξουσία και ξαναμοιράζει λεφτά από τα δανεικά, πριν βρεθούμε με εγχώρια πληθωριστικά νομίσματα ευτελούς αξίας να ζητιανεύουμε στους δρόμους. Διότι σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούμε να σοβαρευτούμε ούτε καν στοιχειωδώς. 4 χρόνια εφαρμόζουμε το μνημόνιο, 4 χρόνια το καταγγέλλουμε, 4 χρόνια αποδοκιμάζουμε όσους μας το έφεραν, 4 χρόνια δεν έχουμε ακούσει σοβαρές εναλλακτικές λύσεις και σήμερα πανηγυρίζουμε γιατί μας έσωσε από τη χρεοκοπία.

Αφού λοιπόν σωθήκαμε, πρέπει να γυρίσουμε σελίδα. Όχι να γυρίσουμε στο φαύλο 81 και στο βρικολάκιασμα του Ανδρέα και της Αλλαγής του. Αυτά πολύ ακριβά τα έχουμε πληρώσει ήδη.

31/5/14

Η νίκη του ΣυΡιζΑ

Ξεκινάμε σήμερα την προσπάθεια αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος, με το βλέμμα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν, όπως φαίνεται, εντός του επομένου έτους. Ας αρχίσουμε με την εκλογική επίδοση του ΣυΡιζΑ, νικητή των εκλογών:
Μάιος 2014: 1.518.608 ψήφοι, 1ο κόμμα με 26,57%
Ιούνιος 2012: 1.655.022 ψήφοι, 2ο κόμμα με 26,89%
Μάιος 2012: 1.061.928 ψήφοι, 2ο κόμμα με 16,79%

Με την αποχή στο 2,5% παραπάνω από τον Ιούνιο του 2012, ο ΣυΡιζΑ έχει απώλειες περίπου 8%. Μιλάμε για Ευρωεκλογές και χαλαρή ψήφο, όπου είναι αναμενόμενη η απώλεια ψηφοφόρων για τα κόμματα εξουσίας. Αν συνυπολογίσουμε ότι δεν υπήρχε η έντονη πόλωση του Ιουνίου, αλλά χαρακτηριστικά που μάλλον τις φέρνουν πλησιέστερα σε εκείνες του Μαΐου του 2012, υπάρχει αύξηση σχεδόν μισού εκατομμυρίου ψηφοφόρων. Τι προκύπτει, λοιπόν;

Ο ΣυΡιζΑ κερδίζει καθαρά τις εκλογές. Το γεγονός ότι η ακραία πόλωση δεν επικράτησε αποδεικνύει ότι δεν πέρασε στον κόσμο το μήνυμα "ψηφίζουμε και φεύγουν". Ωστόσο, αν και ο Τσίπρας δεν κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα στην κυβέρνηση, αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να αγνοηθεί η παγίωση των δυνάμεων του κόμματός του. Αν το 2012 η συγκυρία τον ευνοούσε, σήμερα γίνεται μία συνειδητή επιλογή σταθερά από 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρους και περίπου το 1/4 του εκλογικού σώματος.

Με απλά λόγια, η αντιπολίτευση του όχι σε όλα, του εύκολου λαϊκισμού, της ιδεολογικής, στρατηγικής και εν γένει πολιτικής σύγχυσης περιχαρακώνει τις δυνάμεις της και δίνεται η εντύπωση ότι μόνο ανοδικά μπορεί να κινηθεί, έστω και αν απαιτηθούν επαναληπτικές εκλογές με ισχυρά διλήμματα όπως το 2012. Καθώς η πασιφανής ανικανότητα του Σαμαρά αλλά και η δημοσιονομική και διεθνής πολιτική συγκυρία καθιστούν παντελώς αδύνατη την κυβερνητική αντεπίθεση, είτε σε θέματα ουσίας είτε στον τομέα της πολιτικής επικοινωνίας (διατυπώνω κομψά τις επονείδιστες προεκλογικές παροχές), αργά ή γρήγορα η ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση μοιάζει αναπόφευκτη.

Η εκτίμηση είναι αυθαίρετη αλλά καθώς πλησιάζουν οι εκλογές το κόμμα του κ. Τσίπρα θα καταπιεί τη ΔημΑρ, θα ξανακόψει από το ΚΚΕ, θα ψαλιδίσει περαιτέρω το Ποτάμι, έχει επιπλέον δεξαμενή από το ΠαΣοΚ και τις υπόλοιπες διάσπαρτες δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, ακόμα και από τους ΑνΕλλ, και θα ξεπεράσει το 30%. Με δεδομένο το μπόνους των 50 εδρών θα είναι αδύνατο να σχηματισθεί κυβέρνηση χωρίς τον κυρίαρχο ρόλο του ΣυΡιζΑ και τον κ. Τσίπρα Πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς με πραγματική δύναμη το 2012 18,85% κυβερνά ήδη δύο χρόνια...

Αυτή εξέλιξη θα αποτραπεί μόνο από μείζονα πολιτικά γεγονότα, τα οποία προσδιορίζουμε στα εξής δύο:

Πρώτον, την ανασύνταξη μίας υπεύθυνης κεντροδεξιάς παράταξης που θα αποβάλει ακραία στοιχεία αδιαφορώντας για τις ψήφους στη ΧΑ. Αν πράγματι η εκλογική επιτυχία των νεοναζί δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο (κάτι που μερικώς ισχύει και θα αναλύσουμε αργότερα), τότε το διάδοχο της ΝΔ σχήμα έχει πολύ περισσότερο να ωφεληθεί ακολουθώντας μία σοβαρή στρατηγική χωρίς ακρότητες και προβάλλοντας στοιχειοθετημένη κυβερνητική πρόταση. Οι καιροσκοπισμοί των Ζαππείων πληρώθηκαν ακριβά -από τη χώρα, όχι τη ΝΔ.

Σε αυτό το διάδοχο σχήμα ο κ. Σαμαράς και η καταστροφική παρέα των συμβούλων και συνεργατών του έχει μόνο έναν διπλό ρόλο: να ανοίξει τη διαδικασία και να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κακοποίησε τη φυσιογνωμία της παράταξης, διέλυσε το κόμμα, κατέστησε ρυθμιστή των πολιτικών πραγμάτων τους νεοναζί, οδήγησε στον διασυρμό ολόκληρη τη χώρα όταν πούλαγε παραμύθι στο χείλος της χρεοκοπίας, με λαϊκισμό και ανευθυνότητα που ο ΣυΡιζΑ δεν έχει καν πλησιάσει ακόμα, είναι αδύνατον να επιδιώκει ηγετική θέση στην επόμενη μέρα.

Δεύτερον, η αναγέννηση του Κέντρου. Η σύγχυση των ορίων μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς που είχε κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο προκαλέσει το ΠαΣοΚ οδήγησε στη χώρα μας την ταύτιση αυτού του χώρου με τα ακραία και ανεφάρμοστα με τα οποία παραμύθιαζε τον κόσμο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η πρώτη νίκη της Αριστεράς δε σημειώθηκε πριν μερικές ημέρες αλλά πριν 33 χρόνια. Τελικά με ένα αλλόκοτο μίγμα αριστερής ρητορικής και φιλελεύθερης πολιτικής η φυσιογνωμία του κόμματος άλλαξε μετά το 1996.

Ήρθε πια η ώρα της οριστικής ρήξης με το φαύλο παπανδρεϊκό παρελθόν. Κανείς δεν γνωρίζει με ποια πρόσωπα, αλλά η ανάγκη για τη διαμόρφωση μίας φιλοευρωπαϊκής παράταξης με κεντρώα ιδεολογία, απαλλαγμένης από ιδεολογικές εμμονές (που ουδέποτε υπήρξε στον τόπο μετά τη μεταπολίτευση), καθιστά υποχρεωτική όχι μόνο την επιτυχή έκβαση των πρωτοβουλιών διαβούλευσης μεταξύ ΔημΑρ, ΠαΣοΚ, Ποταμιού και των διάσπαρτων δυνάμεων, αλλά και την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Σε διαφορετική περίπτωση ο ΣυΡιζΑ θα κυβερνήσει τη χώρα, ξαναφέρνοντας ένα τρίτο του αιώνα μετά ξανά το χειρότερο ΠαΣοΚ στην εξουσία. Γιατί όμως είναι κακό αυτό;

Απάντηση καλείται να δώσει ο καθένας μόνος του. Για κάποιους καλό είναι ό,τι βγάλει η κάλπη, αφού αυτό εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Η εμπειρία, όμως, αποδεικνύει όχι μόνο ότι αυτό δεν ισχύει, αλλά ότι ειδικά σε κρίσιμες περιόδους οι ψηφοφόροι τείνουν προς την ανευθυνότητα, ακριβώς όπως και οι πολιτικοί. Δε μιλά κανείς για... κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών, αλλά για στροφή στην πολιτική υπευθυνότητα. Και ο ΣυΡιζΑ δε δίνει τέτοια σημάδια.

Δε θα είναι η πρώτη φορά. Ο Γ. Παπανδρέου πίστευε ότι λεφτά υπήρχαν, αλλά δεν κατάφερε να τα βρει. Νωρίτερα ο πατέρας του ανέθετε στον Σημίτη να συμμαζέψει το χάος που είχαν προκαλέσει οι ασυλλόγιστες παροχές των πρώτων ετών. Πιο πρόσφατα ο Σαμαράς κατάπινε τα αναπτυξιακά παραμύθια των Ζαππείων. Αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα θα προσγειώσει και τον κ. Τσίπρα και το ανομοιογενές συνονθύλευμα του οποίου προΐσταται θα διαλυθεί.

Αξίζει τον κόπο το ρίσκο; Αξίζει τον κόπο η δοκιμή με ερασιτέχνες που υπηρετούν τις προσωπικές ιδεολογικές εμμονές τους σε βάρος του εθνικού συμφέροντος; Εκεί εστιάζεται το ζήτημα και όχι στον μετεμφυλιακό φόβο των κομμουνιστών που θα "μας έπαιρναν τα σπίτια".

Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο. Και σίγουρα δεν έχει χρόνο για να ξαναπειραματισθεί με πολιτικές αποτυχημένες, τις συνέπειες των οποίων ακόμα πληρώνει πολύ ακριβά.

27/5/14

Προβλέψεις, μηνύματα, ερμηνείες και πραγματικότητα

Στον απόηχο των Ευρωεκλογών πολλά έχουν ειπωθεί από τους εκπροσώπους των κομμάτων, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι οι υψηλοί τόνοι των δύο μεγάλων εξ αυτών δεν απέδωσαν.

Ο ΣυΡιζΑ δεν πέτυχε το "ψηφίζουμε και φεύγουν", και είναι άξιον απορίας πώς επελέγη τόσο επιθετική καμπάνια με πασιφανές ότι δεν μπορεί να παραχθεί άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα. Και τονίζω το άμεσο.

Όπως γράφαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις, το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών ήταν εξαιρετικά απίθανο να προκαλέσει άμεσες εξελίξεις, ωστόσο, όταν διεφάνη ως σίγουρη η επικράτηση του ΣυΡιζΑ, το ενδεχόμενο κυβερνητικής παράλυσης και προκήρυξης εκλογών σε απώτερο χρόνο δεν μπορούσε να αποκλεισθεί. Και δεν έχει αποκλεισθεί, με δεδομένο τον καιροσκοπισμό του κ. Σαμαρά σε βάρος του εθνικού συμφέροντος, τον οποίο έχει επανειλημμένα επιδείξει. Το να πετύχαινε όμως ο ΣυΡιζΑ τόσο μεγάλη νίκη ώστε η διάλυση της Βουλής να είναι επιβεβλημένη ήταν αδύνατο.

Η νίκη με σχεδόν 4% (3,87%) συνιστά θρίαμβο. Με την ανόητη επιλογή "26 φεύγουν", ο κ. Τσίπρας κατάφερε αυτή η εξαιρετική επίδοση να μοιάζει μικρότερη από ό,τι είναι.

Από την άλλη, η επιλογή της ΝΔ για αποφυγή του "ατυχήματος" Τσίπρα είναι κατανοητή για λόγους συσπείρωσης εκλογικής βάσης, αλλά η καλλιέργεια προσδοκίας νίκης, ενώ ήταν ξεκάθαρη η διαφορά υπέρ του ΣυΡιζΑ (παρά τις δημοσκοπήσεις που έβλεπαν ντέρμπι...), έχει δημιουργήσει μία κατάσταση που αντιμετωπίζεται μόνο με τον συνήθη πολιτικό παραλογισμό. Δεν ήταν ψήφος εθνικών εκλογών, το γνωρίζουμε. Αν όμως ο κ. Σαμαράς αισθάνεται ικανοποιημένος με τις κυβερνητικές επιδόσεις, το πρόβλημα δεν είναι ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η ερμηνεία του.

Στις προβλέψεις μας, τώρα, πολύ έξω δεν πέσαμε, παρά τη ρευστότητα της κατάστασης. Εκτιμήσαμε τα ποσοστά των δύο πρώτων πέριξ του 25%, με αναθεώρηση της αρχικής πρόβλεψης για οριακή νίκη της ΝΔ σε άνετη νίκη του ΣυΡιζΑ. Ωστόσο η διαφορά ήταν έκπληξη και το τελικό ποσοστό της ΝΔ κατάτι χαμηλότερο (26,58% - 22,71%).

Η τρίτη θέση της ΧΑ με ποσοστό κοντά στο 10% είχε εκτιμηθεί σωστά (9,4%), ειδικά μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Επίσης εκτιμήσαμε ορθά την καλύτερη της δημοσκοπικής επίδοση της Ελιάς, που είχαμε προβλέψει ότι δεν θα απέχει πολύ από την τρίτη θέση (8,02%), την αύξηση του ποσοστού του ΚΚΕ, κάτι, πάντως, λίγο-πολύ αναμενόμενο, αλλά και την καθίζηση των ΑνΕλλ.

Πού πέσαμε έξω; Στην επίδοση του Ποταμιού, που στη θεωρία έπαιζε μεταξύ 8 και 10% αλλά έλαβε 6,6% (ευτύχημα, καθώς φάνηκε ότι η μιντιοκρατία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο φοβόμασταν) και στο ποσοστό της ΔημΑρ (η εκτίμηση ήταν ότι θα είναι υπό το 3%, αλλά κοντά σε αυτό, ενώ έλαβε 1,2%).

Η μεγάλη, όμως, έκπληξη ήταν το 2,7% του ΛαΟΣ, με το οποίο ο κ. Καρατζαφέρης επανέρχεται, ίσως, στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αν πρόκειται να επαναπατρίσει ψήφους από τη ΧΑ και τους ψεκασμένους ασυνάρτητους Έλληνες του κ. Καμμένου, χαιρετίζουμε με απρόσμενο ενθουσιασμό το γεγονός. Είναι άξιον επισήμανσης ότι ο κ. Καρατζαφέρης πλήρωσε την επιλογή στήριξης δύσκολων αποφάσεων. Σήμερα θα μπορούσε να συγκυβερνά με 15%, όπως κάποιοι άλλοι που πουλούσαν αντιμνημόνιο. Υπαναχώρησε από αυτήν την επιλογή στο τέλος προσπαθώντας να περιορίσει την εκλογική ζημία, αλλά είναι οι πράξεις που μετράνε. Και αυτός ο... λαϊκιστής έβαλε πλάτη όταν έπρεπε -είναι καιρός να το αναγνωρίσουμε.

Κλείνοντας, δύο επισημάνσεις.

Το ποσοστό του μειονοτικού κόμματος σε Ροδόπη και Ξάνθη ανήλθε σε 41,68% και 25,89% αντίστοιχα. Όσοι δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα εκπλήσσονται. Κακώς. Οι μειονοτικοί πάντα έπαιρναν γραμμή από το Προξενείο. Τα κόμματά μας το εκμεταλλεύονταν και, στον βωμό της ψηφοθηρίας, στα έδρανα της Βουλής δέχθηκαν πράκτορες αλλότριων συμφερόντων, λύκους με την κομματική προβιά των ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ. Μόνο που το εθνικό ποσοστό του κόμματος ανήλθε στο 0,75%, ήτοι ούτε για αστείο κοντά στο όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του 3%.

Αν σήμερα οι πολιτικοί προβληματίζονται για την κατάσταση στη Θράκη, δύο συμβουλές. Πρώτη, όταν έρθει η ώρα, κανένας "λύκος", γκρίζος ή άλλης απόχρωσης, στα ψηφοδέλτια. Ας χαθούν τα ψηφαλάκια, δεν πειράζει. Δεύτερη, ότι ήλθε η ώρα για αλλαγή προτεραιοτήτων στην εθνική, μειονοτική και μεταναστευτική πολιτική. Καλοί οι Χριστόπουλοι, οι Ρεπούσηδες και τα αντιρατσιστικά, δε λέει κανείς, αλλά για την Ελβετία. Όχι για μία χώρα που όλοι ανεξαιρέτως οι γείτονές της εγείρουν ζητήματα... αλλαγής συνόρων.

Η δεύτερη επισήμανση είναι αριθμητική:
ΝΔ+ΧΑ+ΑνΕλλ+ΛαΟΣ=38,27%.
ΣυΡιζΑ+ΚΚΕ+ΔημΑρ=34,11%. Ας πούμε 36% μαζί με διάφορα λοιπά.

Από τη μία έχουμε την πιο ακροδεξιά ΝΔ όλων των εποχών, τους κρυφοναζί, τους τρελο-αντιμνημονιακούς δεξιούς και τον (πρώην "ακραίο") Καρατζαφέρη, από την άλλη τσουβαλιασμένους κομμουνιστές, πρώην πασόκους, εκσυγχρονιστές, ανανεωτές και λοιπούς. Η Ακροδεξιά μόνη της έχει πάρει περισσότερες ψήφους από ό,τι όλες οι αριστερές εκδοχές μαζί, διότι Θεοδωράκης και Ελιά δεν είναι και ακριβώς αριστεροί. Τώρα πώς μιλάμε για αριστερή ψήφο, σταματά ο νους του ανθρώπου. Ξαναεπισημαίνουμε: 38,27% έχει λάβει η Ακροδεξιά μόνο, όχι ο "μεσαίος χώρος" του Καραμανλή, αλλά ο Μπαλτάκος, ο Φαήλος και οι υπόλοιποι της παρέας.

Βέβαια, το ΠαΣοΚ το 1981 μιλούσε για έξοδο από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, για έξωση των "βάσεων του θανάτου" και διάφορα άλλα αριστερά τσιτάτα που ο κ. Τσίπρας δεν τολμά καν να σκεφθεί, αλλά εμείς βλέπουμε στο προχθεσινό αποτέλεσμα την ιστορική πρώτη μεταπολιτευτική "νίκη της Αριστεράς". Ας αφήσουμε τα νούμερα στην άκρη, ας προβληματισθούμε όλοι για δύο λεπτά ο καθένας που ο κόσμος δε συγκινήθηκε από τη δολοφονία Φύσσα (εμείς το γράφαμε εδώ και μήνες, αλλά οι γνώστες δεν το πήρανε χαμπάρι) και τις διώξεις των χρυσαυγιτών και ας πορευθούμε όπως ξέρουμε.

Αφιερωμένο στον κ. Τσίπρα, λοιπόν, και σε όσα θριαμβευτικά υποστηρίζει, δεν μπορούμε παρά να ολοκληρώσουμε και εμείς τον πρώτο μετεκλογικό σχολιασμό με τσιτάτο. Μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μία ωραία ιστορία. Και όταν η Χρυσή Αυγή φτάσει το 20%, διότι προς τα εκεί πηγαίνουμε, θα πρέπει να μιλήσουμε για ιστορική νίκη και να μην αισθανόμαστε "ανατριχίλα", "προβληματισμό" και άλλα αντίστοιχα. Είπαμε. Στην Ελλάδα μας αρέσουν οι ωραίες ιστορίες και τα παραμύθια με όμορφο τέλος. Με σκισμένα μνημόνια, με λεφτά στους φτωχούς, με εθνική υπερηφάνια. Όχι η πραγματικότητα.


ΥΓ: Καλώς ερχόντων των πραγμάτων, τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει και η λεπτομερής μας ανάλυση για την εκτίμηση του αποτελέσματος, βάσει πραγματικών αποτελεσμάτων.

22/5/14

Στη γιορτή της δημοκρατίας

Αν κάποιος θέλει να σχηματίσει εικόνα για το ποιοι είναι οι άνθρωποι που εκλέγουν τις κυβερνήσεις στη χώρα, αν θέλει να σχηματίσει εικόνα για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της, ο καλύτερος τρόπος είναι η συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή των εκλογών. Με απροθυμία, αλλά και περιέργεια, την Κυριακή βρέθηκα σε αυτήν τη θέση για πρώτη φορά. Και η γενική ιδέα που είχα επιβεβαιώθηκε.

Κατ' αρχάς, το κέντρο της Θεσσαλονίκης πιθανότατα είναι το πιο υγιεινό περιβάλλον διαβίωσης, αν κρίνουμε από τον κατάλογο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Χοντρικά, ένας στους τέσσερις ήταν άνω των 85 ετών, ενώ περίπου ένας στους δέκα είχε γεννηθεί προ του 1915. Με 10% υπεραιωνόβιους ψηφοφόρους, ο συνδυασμός καυσαερίου, μπουγάτσας και φραπέ μοιάζει με το απόλυτο μυστικό μακροημέρευσης.

Εις μάτην, ωστόσο, περιμέναμε το υπερήλικο εκλογικό κοινό. Είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν; Επέλεξαν να στείλουν μήνυμα διά της αποχής τους; Δεν έγινε γνωστή η προκήρυξη εκλογών στον άλλο κόσμο; Όσο και αν στη χώρα μας και νεκροί ανασταίνονται στις εκλογές, κανένα σοβαρό κράτος δεν επιτρέπεται να μην μπορεί να τηρήσει ενημερωμένα αρχεία, έστω μόνο σε ό,τι αφορά τη διαγραφή των τεθνεώτων. Κάπως έτσι, η συζήτηση περί αποχής χάνει πολλή από την αξία της. Ωστόσο, και μεταξύ των ζωντανών περίπου ένας στους δύο δεν έκανε τον κόπο. Και ο ένας που ήρθε συνήθως ήταν άνω των 50 ετών.

Μετά, λοιπόν, από δεκάδες κυρίους με τα μπαστουνάκια τους και ασθμαίνουσες ηλικιωμένες που διαμαρτύρονταν για την σκάλα που έπρεπε να ανεβούν, γρήγορα συμφωνήσαμε ότι οι νέοι, και ειδικά οι κάτω των 30 ετών, αδιαφόρησαν για τη διαδικασία. Και εξίσου γρήγορα συμφωνήσαμε σε κάτι ακόμα: ευτυχώς που αδιαφόρησαν, διότι, εκ των παρισταμένων της επιτροπής, κανείς δεν έμοιαζε να εκτιμά ιδιαίτερα την ψήφο των... νεανικών κοινών. Ανθρώπων, δηλαδή, που αντιμετωπίζουν την πολιτική με αδιαφορία, τη ζωή χαλαρά, που έχουν επιρροές ποιοτικά αμφίβολες, και που καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι ασχολούνται με το δημόσιο συμφέρον. Όσο κι αν αυτό ακούγεται χοντρό, αντιδημοκρατικό, ελιτίστικο, δεν παύει να είναι η αλήθεια.

Κι ας έρχεται σε αντίθεση με το χαϊδολόγημα της νεολαίας από την κοινωνία μας. Της ίδιας νεολαίας που έκαιγε την Ελλάδα το 2008, γιατί δεν ήταν ευχαριστημένη με την κατάσταση και τον μισθό των 700 ευρώ. Ήταν τότε που οι δημοσιολογούντες σοφοί μίλησαν για την "επανάσταση των νέων" και όχι για την ανία των χορτάτων. Σήμερα, που οι χορτάτοι πια λιγόστεψαν και με 700 ευρώ είσαι υψηλόμισθος, κανείς δεν προβληματίζεται για το τι ζητούσαν τότε οι νέοι ή για το τι ζητούν σήμερα από την πολιτική.

Από εκεί και έπειτα, δεν μπορεί, έναν πανικό για το ποιόν του πολιτεύματος τον αισθάνεσαι. Οι νέοι αδιαφορούν για την πολιτική και ψηφίζουν με τηλεοπτικά κριτήρια, οι οργισμένοι και αγανακτισμένοι μεσήλικες ρίχνουν Χρυσή Αυγή, οι ηλικιωμένοι προσέρχονται μαζικά για να ρίξουν Σαμαρά και Τσίπρα, όπως έριχναν Παπάγο, Καραμανλή και Παπανδρέου. Ερωτήσεις του τύπου "ποιο είναι Νέα Δημοκρατία" μπορούν να στείλουν στο τρελοκομείο τους οπαδούς της συμμετοχικής δημοκρατίας, αλλά, και πάλι, ποιος μπορεί να ορίσει τα κριτήρια καταλληλότητας των ψηφοφόρων;

Πάντως ένα στιγμιότυπο της ημέρας δείχνει πολλά. Νεαρός με εμφανώς γεωργιανό επώνυμο και καταγωγή, αδυνατούσε να αντιληφθεί τη χρησιμότητα των 11 ψηφοδελτίων, μια που του είχε δοθεί ήδη έτοιμο και σταυρωμένο. Αφού τον πείσαμε να τα πάρει και δεν μπορούσε έστω να τα πετάξει μαζί με τα υπόλοιπα άχρηστα, ο συνοδός του τον καθοδήγησε αρχικά στα ελληνικά και έπειτα στη γλώσσα τους, ώστε να μην... μπερδευθεί και ψηφίσει λάθος! Αυτός ο νέος άνθρωπος κατήργησε τον ίδιο τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή και η ψήφος του, που ήταν ψήφος στην πραγματικότητα κάποιου άλλου, είχε την ίδια ισχύ με των υπολοίπων. Πόσο θλιβερό για τον ίδιο, πόσο θλιβερό για τη χώρα. Και πόσο μεγάλη ήττα για τη δημοκρατία, στο όνομα της οποίας ομνύουν τόσοι και τόσοι.

Η ατάκα, πάντως, της ημέρας, αν όχι και ατάκα που φιλοσοφεί μία ολόκληρη ζωή, ειπώθηκε, όταν μία γηραιά, αλλά διαυγέστατη, κυρία σκωπτικά σχολίασε φεύγοντας ότι "αυτοί από αύριο θα μας κάνουν Ελβετία". Την Ελβετία την κάνουν οι Ελβετοί. Πικρή αλήθεια.

Κάπως έτσι, στάθηκα με τρόμο μπροστά στην κάλπη και στο αποτέλεσμα που θα έβγαζε. Σκέφτηκα πόσο μεγάλη στρέβλωση της δημοκρατίας είναι η ταύτισή της με αυτήν την καταραμένη την κάλπη. Ότι για τη δημοκρατία δεν αρκεί να μαζευτούμε και να ψηφίσουμε. Ότι η δημοκρατία χρειάζεται αγώνα, χρειάζεται πολίτες ενεργούς, συνειδητοποιημένους, με πολιτική παιδεία και ενδιαφέρον για πληροφόρηση. Εάν οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον συνδυασμό της ψήφου "κατά παράδοση" ηλικιωμένων (σε πολλές περιπτώσεις με καταφανή άνοια), της προκαθορισμένης ψήφου αλλοδαπών που εξοφλούν γραμμάτια, άγνωστο σε ποιους, και της ψήφου εξοργισμένων πολιτών με δυσκολίες λόγω κρίσης, δεν μπορεί, κάτι δεν πάει καλά.

Αργά το βράδυ έφυγα ιδιαίτερα προβληματισμένος από το τμήμα. Η γιορτή της δημοκρατίας στα μάτια μου έμοιαζε μάλλον με μνημόσυνο.Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω για τα χάλια μας, αφού τα ήξερα και πριν. Δεν ήξερα έναντι τίνος να εκφράσω την οργή και την απόγνωσή μου, γιατί την ηγεσία που μας αξίζει έχουμε. Και το χειρότερο; Αυτό που ήξερα και ξέρω είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει.

19/5/14

Μετά, και πριν την κάλπη...

Αυτά τα σποτ του ΣυΡιζΑ είναι σαν μαχαιριά. Η επίκληση στο θυμικό έχει αποτέλεσμα σε μάζες ευρύτερες από την επίκληση στη λογική και τη χρήση επιχειρημάτων. Τα άδεια πορτοφόλια του ΣυΡιζΑ "μιλάνε" σε περισσότερο κόσμο από το σποτ της Ελιάς που διατυπώνει τη μεγάλη αλήθεια, ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος και ότι είδαμε τι έγινε όπου επιχειρήθηκε. Το πορτοφόλι θα ήταν ακόμα πιο άδειο, αλλά αυτό δεν το έχουμε καταλάβει, με τεράστια ευθύνη των συγκυβερνώντων κομμάτων και των ηλιθιοτήτων που διατύπωναν από το 2007 και έπειτα.

Μετά, λοιπόν, τα χθεσινά αποτελέσματα του πρώτου γύρου των Αυτοδιοικητικών εκλογών αισθάνομαι την ανάγκη να τροποποιήσω την προηγούμενη πρόβλεψη. Ο ΣυΡιζΑ πιθανότατα θα επικρατήσει στις Ευρωεκλογές και, φοβάμαι, με διαφορά.

Έχω επισημάνει από την πρώτη στιγμή εκλογής του κ. Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ ότι θα δρούσε εντελώς διαλυτικά για την κομματική συνοχή, γεγονός αδιάφορο μέχρι τη στιγμή που κόντεψε να μας φέρει "πρώτη φορά Αριστερά". Και το πρόβλημα δεν είναι η Αριστερά. Είδαμε και την ντεμί Δεξιά, είδαμε και τον Μεσαίο χώρο, είδαμε και την "προοδευτική" ντεμί Αριστερά, και χορτάσαμε. Το πρόβλημα είναι ο ερασιτεχνισμός, οι εμμονές, η ανοησία που εφορμά προς την εξουσία. Διότι αυτό είναι ο ΣυΡιζΑ.

Αν ανάμεσα στην καταφανή ανεπάρκεια και την ανικανότητα από τη μια και την αβελτηρία από την άλλη πρέπει να κάνουμε την πιο ακίνδυνη επιλογή, ορθή φαντάζει η πρώτη, με την προϋπόθεση ότι, επιτέλους, θα στείλουμε τους ανίκανους στην ευχή του Θεού. Και για να γίνει πιο σαφές, με Σαμαρά, Μπαλτάκο, Φαήλο και Μιχελάκη το εκβιαστικό δίλημμα "ή ΝΔ ή βγαίνει ο ΣυΡιζΑ" θα πιάνει όλο και λιγότερο. Ώρα να φεύγει ο "επιτυχημένος" Πρωθυπουργός, που ζητάει ομπρέλα μετά και από το νέο φτύσιμο. Διότι και το χθεσινό ήταν φτύσιμο.

Θα επιχειρήσουμε μία αδόκιμη, ίσως, σύγκριση του χθεσινού αποτελέσματος με τις Εθνικές Εκλογές του Μαΐου 2012, και όχι του Ιουνίου, όπου επικράτησαν συνθήκες εξωφρενικής πόλωσης. Η σύγκριση θα γίνει επιλεκτικά, σε δήμους και περιφέρειες όπου μπορούν εν μέρει να προκύψουν χρήσιμα στοιχεία:

Α' Αθηνών (δήμος Αθηναίων):

2012: ΣυΡιζΑ: 19,12% (55.791), ΝΔ: 15,79% (46.072), ΧΑ: 8,77% (25.578)
2014: Σακελλαρίδης: 20% (44.620), Σπηλιωτόπουλος + Κακλαμάνης: 24,02% (53.580), Κασιδιάρης: 16,12 (35.949)

Ένα απόλυτο τίποτα (με κάθε σεβασμό προς τον κ. Σακελλαρίδη, η προσωπικότητα του οποίου μπορεί να αποδειχθεί αξιολογότατη, αλλά πολιτικά είναι ανυπόστατος) πιάνει το τοπικό ποσοστό του ΣυΡιζΑ, με ψήφο χωρίς προσωπικά, αλλά με πολιτικά χαρακτηριστικά. Τη νίκη παίρνει ο κ. Καμίνης, που σαφώς αντλεί ψήφους κυρίως από την Κεντροαριστερά. Ακόμα και αθροίζοντας τις ψήφους Κακλαμάνη στη ΝΔ, είναι εξαιρετικά πιθανό η περιφέρεια να ξαναβαφεί στο συριζαίικο ροζ. Η δε ψήφος στον κ. Κασιδιάρη προφανώς επίσης δεν είναι προσωπική, αλλά θα εξελιχθεί ενδεχομένως σε κομματική. Δεν διπλασιάζεται απλά το ποσοστό. Κερδίζει 10.000 ψήφους στην πρωτεύουσα της χώρας...

Α' & Β' Αθηνών, Α' & Β' Πειραιώς, Αττικής (περιφέρεια Αττικής):
2012: ΣυΡιζΑ: 21,02% (409.791), ΝΔ: 13,15% (256.322), ΧΑ: 7,92% (154.351)
2014: Δούρου: 23,79% (376.129), Κουμουτσάκος: 14,11% (223.094), Παναγιώταρος: 11,11% (175.677) - με ενσωμάτωση 97,44%

ΣυΡιζΑ και ΝΔ χάνουν από 30.000 ψήφους (ίσως λίγο λιγότερες με την τελική ενσωμάτωση) με Δούρου και Κουμουτσάκο να απευθύνονται επίσης σε αμιγώς κομματικό ακροατήριο. Υπενθυμίζεται ότι η ΝΔ δεν υποστήριξε τελικά τον Σγούρο (κάνοντας δώρο τις χθεσινές εντυπώσεις, αν και μάλλον όχι την περιφέρεια, στον ΣυΡιζΑ) γιατί θα αντιδρούσε η κομματική βάση. Η ΧΑ κερδίζει και 20.000 ψήφους.

Α' & Β' Θεσσαλονίκης, Σερρών, Κιλκίς, Χαλκιδικής, Ημαθίας, Πέλλης, Πιερίας (περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας):
2012: ΣυΡιζΑ: 13,64% (150.206), ΝΔ: 21,49% (236.637), ΧΑ: 7,22% (79.535)
2014: Χαραλαμπίδου: 11,74% (114.116), Ιωαννίδης: 18,6% (180.840), Χρυσομάλλης: 8,73% (84.889) - με ενσωμάτωση 98,81%

Εδώ η ανάλυση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Δεν είναι δυνατόν να αθροίσουμε τον Τζιτζικώστα στη δύναμη της ΝΔ, διότι κατεβάζει ένα ψηφοδέλτιο σε ιδεολογική σύγχυση, ούτε να υπολογίσουμε "στο περίπου" πόσοι από τους ψηφοφόρους του θα επαναπατρισθούν προς τη ΝΔ. Ωστόσο, οι ψήφοι της κ. Χαραλαμπίδου μοιάζουν περιφραγμένες από μπετόν: ο ΣυΡιζΑ δύσκολα θα πέσει από αυτόν τον αριθμό. Η ΧΑ αυξάνει τις δυνάμεις της και εδώ, με μειωμένο πάλι αριθμό εγκύρων ψηφοδελτίων. Είναι η άστοχη διαχείριση της ΝΔ στην, προνομιακή γι' αυτήν, περιφέρεια που θα στερήσει το γαλάζιο χρώμα την άλλη Κυριακή. Ο κ. Τζιτζικώστας είναι εξαιρετικά αντιπαθής, δεν έχει να επιδείξει τίποτα ως Περιφερειάρχης (και συνολικά, πλην του επωνύμου του), αλλά το αντάρτικο ήταν δεδομένο από τη στιγμή που δε δέχθηκε (και καλά έκανε) να θυσιασθεί στον χαμένο αγώνα απέναντι στον Μπουτάρη. Και για να τεθεί απλά: πού πας ρε Ιωαννίδη με τον Άρη υποβιβασμένο, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά; Δηλαδή, σε τι ψήφους υπολόγιζε ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα κόουτς; Έχει μήπως αυτός να επιδείξει έργο ως βουλευτής και υπουργός;

Ναι, είναι άστοχη η σύγκριση Αυτοδιοικητικών και Εθνικών εκλογών. Ναι, αν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε μόνο τον Δήμο Θεσσαλονίκης η ΝΔ είναι ενισχυμένη, και μάλιστα με υποψήφιο ποδοσφαιρικό (πάλι) και χαμένο από χέρι. Η ουσία είναι στον εντοπισμό των αναμφισβήτητων πολιτικών τάσεων. Υπάρχει πολλή προσωπική ψήφος και προσωπική αποδοκιμασία στις τοπικές εκλογές. Αλλά η ψήφος π.χ. στη ΧΑ δεν είναι προσωπική. Είναι ψήφος αλλόκοτη, ψήφος οργής, αλλά και ψήφος που θα προκύψει και στην ευρωκάλπη.

Τον Μάιο του 2012 υπήρχε εκείνο το τεράστιο ποσοστό κεντροδεξιών κομμάτων εκτός Βουλής (Ντόρα, Καρατζαφέρης, Μάνος, Τζήμερος). Την Κυριακή θα υπάρχει το Ποτάμι. Από πού θα πηγάσει η ψήφος στο κόμμα Θεοδωράκη δεν το γνωρίζει κανείς. Μπορεί να αντλήσει από τη χρυσαυγίτικη ψήφο οργής; Δύσκολο. Θα κόψει από ΝΔ και ΣυΡιζΑ; Πιθανότατα. Θα μαζέψει το προ διετίας εκτός Βουλής ποσοστό; Άγνωστο.

Εν γνώσει της πιθανής αστοχίας της σύγκρισης, συμπεράσματα βγαίνουν. Ο ΣυΡιζΑ κρατάει δυνάμεις σε απόλυτο αριθμό ψήφων και αυξάνει (λογικά) τα ποσοστά του στις πιο "πολιτικές" από τις χθεσινές περιφέρειες και δήμους. Η ΧΑ ενδυναμώνεται. Το λέγαμε, το προβλέπαμε, προειδοποιούσαμε. Ο κόσμος δεν αισθάνεται να κινδυνεύει από τους νεοναζί. Ας το πάρουν κάποιοι χαμπάρι.

Μόνο που και ο κόσμος μοιάζει να τα έχει χαμένα. Προσκυνά στα συμφέροντα που καταγγέλει επί χρόνια, επιχειρηματικά (βλέπε δήμο Πειραιά) και μιντιακά (βλέπε το ρεύμα του Ποταμιού), αναδεικνύει υποδίκους (βλέπε Βόλο) και τηλε-καρικατούρες (βλέπε Μαραθώνα), επιβραβεύει τα ποικίλα τίποτα (όπως στους δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης) μόνο γιατί φορέσαν την κομματική φανέλα.

Και ψηφίζει Χρυσή Αυγή. Αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι λογικό.

Διότι, σε μία χώρα που βιώνει την αριστερή δολοφονική και καταστροφική μανία επί 40 χρόνια, η κατάπτυστη δολοφονία του Φύσσα, που "ντύθηκε" ιδεολογικά εκ των υστέρων, δεν ήταν δυνατόν να του αλλάξει μυαλά. Διότι παρά την επικοινωνιακή καταιγίδα που επί μήνες βιώνουμε, έχει προκύψει σίγουρα η εμπλοκή της οργανωμένης ομάδας κρούσης της ΧΑ, αλλά όχι το ιδεολογικό κίνητρο της δολοφονίας. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί και τα ΜΜΕ δεν είναι δικαστήριο (κάτι που τα ίδια συχνά ξεχνάνε) ώστε να παρουσιάζουν όλα τα στοιχεία, σε τίποτε δεν μειώνει το αποτρόπαιο της πράξης, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός τσαμπουκά και της δολοφονίας ενός ανθρώπου για τα όσα πιστεύει.

Οι χρυσαυγίτες δολοφονήθηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας για τα όσα πίστευαν (ή κάποιοι νόμιζαν ότι πίστευαν). Εν ψυχρώ. Οργανωμένα. Με σχέδιο. Με μόνο κίνητρο ότι ήταν χρυσαυγίτες. Αυτοί που "απειλούν" τη δημοκρατία παγώσαν από τον φόβο μπροστά στη θέα του όπλου. Με εκείνο το φρικτό βίντεο ξεβρακώθηκε (αυτή είναι η σωστή λέξη) όλο το κατεστημένο των ΜΜΕ, που επί δεκαετίες αγνοούν προκλητικά την προέλευση της πολιτικής βίας στη χώρα, που πιπιλάν αυτιά για πολυεθνικά κράτη, λες και μπορεί η Ελλάδα να αντέξει το βάρος, που προσπαθούν να πείσουν τον Έλληνα ότι είναι ρατσιστής και μισαλλόδοξος γιατί κάποιοι αποφάσισαν να γεμίσουν τη χώρα αλλοδαπούς. Ε, σε αυτό το νοσηρό περιβάλλον, αγαπητός καθίσταται όποιος διώχνει τους ξένους. Τόσο απλά.

Φρικαλέα απλά. Κανείς δεν μπορεί να εγκρίνει αυτό το σκεπτικό, αλλά αυτό είναι το υπαρκτό σκεπτικό, και καταντά άξιον απορίας πώς μετά τον επικοινωνιακό ορυμαγδό η ΧΑ δε μάχεται για την πρωτιά. Ακόμα.

Έχουμε προειδοποιήσει για τις ρίζες και τις αιτίες του κακού. Πολλά χρόνια πριν. Πριν τη ΧΑ, όταν κάποιοι αισθάνονταν απειλή από τον ΛαΟΣ του κ. Καρατζαφέρη. Ο ΛαΟΣ είναι σήμερα κυβέρνηση, όχι μόνο σχηματικά ή ιδεολογικά. Τα πρόσωπα για τα οποία ο Καραμανλής δήλωνε κάποτε "δεν συνεργάζομαι με τα άκρα" είναι υπουργοί και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Όχι απλά μέλη, όχι υποψήφιοι που απλά συμπληρώνουν μία λίστα.

Ντρέπομαι, λοιπόν, αλλά θα το ομολογήσω ευθέως. Έχω κάνει τεράστιο αγώνα κατά της ΧΑ, και από αυτές τις γραμμές, ώστε να μη χρειάζεται να καταθέσω διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας. Μου προκαλεί αηδία η όψη των μελών της. Θεωρώ ότι η πίστη στον Ναζισμό είναι προσβολή για κάθε Έλληνα. Όταν όμως το σύστημα κωφεύει, όταν αδιαφορεί για τα προβλήματα του τόπου μία είναι η συνέπεια: έχω φτάσει και εγώ ένα κλικ πριν την απονενοημένη ψήφο. Υπάρχει αγανάκτηση στον κόσμο, όχι μόνο για την ανέχεια και το μνημόνιο, αλλά για την υποκρισία της εξουσίας που βολεύτηκε με τη δαιμονοποίηση της ΧΑ. Που την έκλεισε στη φυλακή, αφήνοντας δολοφόνους να περιφέρονται ελεύθεροι, που ξοδεύει ιδρώτα και χρόνο στην ανεύρεση ενοχοποιητικών στοιχείων, αλλά που δε βρήκε χρόνο και τρόπο να την εξουδετερώσει πολιτικά.

Προφανώς και δεν πρόκειται να ψηφίσω τη ΧΑ. Δεν πάει το χέρι μου, εκρήγνυται το μυαλό μου. Κάποιων άλλων, όμως;

Συνεπής στην παράδοση του blog, αποκαλύπτω τη δική μου "πρόθεση ψήφου". Χρειάζεται ένα ισχυρό μήνυμα αποδοκιμασίας στο υπάρχον σύστημα, χωρίς να διαλυθεί το σύμπαν και να χρεοκοπήσει η χώρα, χωρίς να επανέλθει η αβεβαιότητα και η αστάθεια. Χρειάζεται μία νέα ισχυρή κεντροδεξιά παράταξη, διότι είναι η μόνη ελπίδα για να προκύψει μία σοβαρή κεντροαριστερά. Όσο ο ΣυΡιζΑ πιστεύει στη νίκη, τόσο περισσότερο ανόητος και λαϊκιστικός θα γίνεται ο λόγος του.

Για μένα το μήνυμα είναι ένα. Πετάμε τον Σαμαρά και την Ακροδεξιά του στα σκουπίδια. Ναι, έτσι ακριβώς πρέπει να γίνει και έτσι ακριβώς το γράφω. Η επικοινωνιακή επίθεση περί "σοβαρού και επιτυχημένου" Πρωθυπουργό προκαλεί πια αηδία ακόμα και στους ψηφοφόρους της ΝΔ. Και ο ίδιος έχει καταλάβει ότι με το 18% δεν πάει πουθενά. Αυτός, όμως, που διέλυσε την παράταξη δεν μπορεί να την ενώσει, ειδικά με όσα έχουν προηγηθεί. Απαιτείται εν πλω αλλαγή Πρωθυπουργού, συγκρότηση νέου κόμματος με ευρύτερη κοινοβουλευτική στήριξη στην υπάρχουσα Βουλή, αποφεύγοντας τις εκλογές. Απαιτείται ηχηρή αποδοκιμασία της ΝΔ, χωρίς αντίστοιχη στήριξη του ΣυΡιζΑ και χωρίς να προκύψει η αιτία διάλυσης της Βουλής. Αν ΝΔ και ΣυΡιζΑ αναγκασθούν η μεν σε αλλαγή ηγεσίας, ο δε σε αυτοδιάλυση και απόρριψη των ακραίων στοιχείων που έχει μαζέψει, ίσως ανατείλει μία αχνή ελπίδα.

Και ο μόνος τρόπος για να μην προκύψει αστάθεια, αλλά να σταλεί αυτό το μήνυμα είναι (λυπάμαι πάρα πολύ που το γράφω) η ψήφος στην Ελιά. Για μία και μόνη φορά.

Φυσικά, δεν προβλέπω να γίνει κάτι τέτοιο. Και πλέον φοβάμαι την οργή του κόσμου. Φοβάμαι την ψήφο στον ΣυΡιζΑ που θα φέρει όξυνση και αίτημα για εκλογές. Πολύ περισσότερο, φοβάμαι τις εκλογές. Δεν έχουν τίποτα καλό να προσφέρουν στη χώρα. Ας το καταλάβουμε επιτέλους, αφήνοντας στην άκρη τις ανοησίες για την "προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία". Ενίοτε, αν όχι συνήθως, τα αδιέξοδα από την υπερβολική προσφυγή σε αυτήν προκύπτουν.

16/5/14

Προεκλογικές σκέψεις

Είναι τόσο μεγάλη η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός αυτής της προεκλογικής περιόδου που δεν άξιζε τον κόπο να αφιερώσει κανείς χρόνο και σκέψη για να ασχοληθεί. Πιστοί πάντως στις παραδόσεις του blog, θα ξοδέψουμε μερικές γραμμές για να επισημάνουμε ορισμένα σημεία εν όψει της κάλπης.

Ξεκινώντας από τις Αυτοδιοικητικές, οι επιλογές της ΝΔ αποτελούν μνημείο αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Θα έπεφτε άραγε η πρωθυπουργική υπόληψη αν στήριζε Καμίνη και Μπουτάρη, ή ακόμη και τον Σγουρό; Αξιέπαινες οι θυσίες Σπηλιωτόπουλου, Καλαφάτη και Κουμουτσάκου, αλλά, ειδικά οι δύο τελευταίοι, ούτε σε όνειρο δεν μπορούν να σκεφτούν τη νίκη, αν όχι και τον δεύτερο γύρο.

Τι μήνυμα ήθελε άραγε να στείλει η ΝΔ; Ότι δεν μπορεί να ρίξει τα μούτρα της και να στηρίξει δυο-τρεις επιτυχημένους αυτοδιοικητικούς, θυσιάζοντας μάλιστα τις πλέον άχρωμες παλαιοκομματικές φιγούρες; Καμίνης, Σγουρός και Μπουτάρης φαίνεται ότι θα επικρατήσουν, ενώ η ΝΔ θα καταφέρει να χάσει τόσο την προνομιακή για αυτήν Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με τους άγαρμπους χειρισμούς της, όσο και τον Δήμο Πειραιά λόγω της "μυστήριας" επιλογής του επιχειρηματία κ. Μαρινάκη να κατέλθει στον πολιτικό στίβο διά του στενού του συνεργάτη κ. Μώραλη. Αν μη τι άλλο αυτή η υποψηφιότητα κρύβει πολύ παρασκήνιο και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε τι θα εξελιχθεί.

Κάπως έτσι, η κυβερνώσα παράταξη το βράδυ της μεθεπόμενης Κυριακής δε θα έχει νίκη σε κανέναν μεγάλο δήμο και σε καμία από τις δύο εμβληματικές Περιφέρειες, πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας. Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για το μήνυμα της κάλπης, αλλά υπάρχουν και οι Ευρωεκλογές, ώστε τουλάχιστον να αποσυνδεθεί η εκλογή δημάρχων από το μνημόνιο, τη λιτότητα και το πλεόνασμα.

Για πολλοστή φορά αναμένεται από τον ελληνικό λαό απάντηση σε ένα ερώτημα που κανένας, ευτυχώς, δεν του έθεσε, και λέω ευτυχώς διότι ο λαός κάθε άλλο παρά σοφός υπήρξε στις επιλογές του την περίοδο κατά και πριν την κρίση. Η δε απίθανη έμπνευση για εκλογή με σταυρό αποτελεί αποθέωση ανοησίας, ώστε να έχουμε τη χαρά να εκπροσωπηθούμε από παλαίμαχους αθλητές με σοβαρό πρόβλημα σχηματισμού ολόκληρης φράσης (αν όχι και σκέψης γενικώς) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπράβο στα κόμματα, μπράβο και σε όσους θα τους σταυρώσουν μην τυχόν και χάσουμε τέτοιους ευρωβουλευτές.

Το ενδεχόμενο πάντως σημαντικών πολιτικών εξελίξεων λόγω του αποτελέσματος είναι πολύ μικρό, εκτός αν αυτές είναι ήδη ειλημμένες και απλά αναμένεται η εύσχημος αφορμή.

ΝΔ και ΣυΡιζΑ μάχονται για την πρωτιά, που λογικά θα κριθεί με διαφορά μικρότερη του 2%. Προσωπική αίσθηση ότι θα κερδίσει οριακότατα η ΝΔ, αλλά με τόσο μικρές διαφορές και ποσοστά πέριξ του 25% δεν μπορεί να γίνει αξιόπιστη εκτίμηση.

Πιο πίσω δίνεται μάχη τρίτης θέσης μεταξύ Ποταμιού και Χρυσής Αυγής. Αυθαίρετη πάλι η εκτίμηση ότι αμφότεροι θα φλερτάρουν με το διψήφιο, αλλά και ότι η Ελιά δε θα είναι και πάρα πολύ μακριά τους.

Το περίφημο δίλημμα Βενιζέλου είναι μεν εκβιαστικό, αλλά και εντιμότατο. Δεν μπορεί ένα κόμμα να σηκώνει όλο το βάρος των δύσκολων επιλογών, τόσο με το μνημόνιο όσο και με τη συγκυβέρνηση, και οι υπόλοιποι να σπάνε και πλάκα σε βάρος του. Στην αποκορύφωση του θράσους, ο κ. Σαμαράς (που Πρωθυπουργό τον έκανε η ανάγκη και ο Βενιζέλος) παριστάνει το σωτήρα μίας χώρας που προσπαθούσε όσο μπορούσε μέχρι τον Ιούνιο του 2012 να αποτελειώσει. Αλλά με αυτά, υπό το φως των βολικών χρονικά αποκαλύψεων των Καννών, του δημοψηφίσματος και του κλίματος του 2011, θα ασχοληθούμε σε άλλη ανάρτηση.

Το ΚΚΕ φαίνεται να επανέρχεται με ανάκτηση μέρους της δύναμής του, ενώ η ΔημΑρ δύσκολα θα εκπροσωπηθεί στην Ευρωβουλή, πληρώνοντας το τίμημα μίας δύσκολης επιλογής το 2012, του μονοδρόμου αποχώρησης από τη συγκυβέρνηση το 2013, αλλά, κυρίως, της απροθυμίας σύμπηξης "προοδευτικού" (τάχα μου) μετώπου με την Ελιά του ΠαΣοΚ.

Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα της κάλπης που προδιαγράφεται είναι η πτώση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ενός τουρλουμπουκίου παραφροσύνης και υστερίας (το μόνο κόμμα που κατορθώνει να κονταροχτυπιέται επάξια με τον ΣυΡιζΑ στα δύο αυτά στοιχεία), ενώ από τα μικρότερα κόμματα δύσκολα θα προκύψει η έκπληξη, με τον ΛαΟΣ να έχει πρακτικά διαλυθεί και τις Γέφυρες (Δράση - Δημιουργία Ξανά) να αποτελούν "δύσκολη" επιλογή στην παρούσα συγκυρία.

Ο ελληνικός λαός, θα το ξαναπούμε, πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας εκπλήξει δυσάρεστα. Μα με τον Τσίπρα, μα με τον Καμμένο, μα με τη Χρυσή Αυγή ή τον Ζαγοράκη, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα είναι να ελεγχθούμε ως προς το αν έχουμε έστω και λίγο σοβαρευτεί σε αυτή τη χώρα, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία να είναι αποκαρδιωτικά.

3/4/14

Επικίνδυνα παιχνίδια

Ο μάλλον γνωστός για τις μπασκετικές γραφικότητες του παρελθόντος κ. Μπαλτάκος έπεσε θύμα της αγωνίας του για την πατρίδα, όπως θρασύτατα υποστήριξε. Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι αν είναι φίλα διακείμενος προς τη ΧΑ, ούτε αν είναι αντικομμουνιστής, ακροδεξιός ή αρχαιολάτρης (δικαίωμά του στο κάτω-κάτω να είναι και τα τρία), ούτε καν αν εκ της θέσεως που μέχρι χθες κατείχε θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικός στο τι λέει και σε ποιον. Το πρόβλημα είναι αν είχε δίκιο σε όσα υποστήριξε...

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε ο "δημοκρατικός" ορυμαγδός με τις συλλήψεις των μελών της ΧΑ εκφράσαμε έναν και μόνο φόβο: αν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να σταθεί η κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης ενώπιον δικαστηρίου. Μπορεί ο κ. Μπαλτάκος να υποστηρίζει ότι είπε στον κ. Κασιδιάρη όσα ήθελε να ακούσει για να τον έχει από κοντά, αλλά το ερώτημα δηλητηριάζει, ειδικά προεκλογικά, το μυαλό πάρα πολλών. Και όσο περνάει ο καιρός, όσο κυκλοφορούν στα ΜΜΕ τα κακόγουστα βίντεο με τους πυρσούς και τους χρυσαυγίτες να κάνουν σκοποβολή, με τα βαρύγδουπα δημοσιογραφικά σχόλια αλλά χωρίς καμία απόδειξη εγκληματικής δράσης, τόσο ενισχύεται η υποψία ότι η όλη ιστορία έχει και πολύ μεγάλη δόση υπερβολής.

Το τι ανοησίες, λοιπόν, έλεγε ο κ. Μπαλτάκος στον κ. Κασιδιάρη δεν έχει καμία σημασία, είτε τις πίστευε είτε προσέφερε (ακατανόητη) υπηρεσία στην πατρίδα υποκρινόμενος. Αν όμως η υπόθεση καταπέσει στο δικαστήριο και αποδειχθεί ότι βουλευτές εκλεγμένοι δημοκρατικά κλείστηκαν στη φυλακή στο πλαίσιο μίας απαράδεκτης πλεκτάνης, θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη συνωμοσία στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Όσοι νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν με τη Χρυσή Αυγή απατώνται οικτρά. Διότι με τις χρονοβόρες διαδικασίες των ελληνικών δικαστηρίων μπορεί οι προφυλακισθέντες να παραμένουν υπό κράτηση, αλλά η παραφιλολογία της πλεκτάνης και του σχεδίου κατά των "αντισυστημικών" μπορεί να βρει ευχερώς ευήκοα ώτα μεταξύ των δοκιμαζόμενων Ελλήνων.

Ο Σαμαράς έκανε μία πολύ επικίνδυνη επιλογή στον χειρισμό του ζητήματος και όποιος υποστηρίξει ότι δεν έγινε καμία πολιτική παρέμβαση ψεύδεται (είναι ενδεικτική η δημοσιοποίηση της "οργής" του για την απελευθέρωση ορισμένων με περιοριστικούς όρους, που συνιστά από μόνη της παρέμβαση). Με δεδομένο ότι ποτέ στον δημόσιο βίο του δεν έχει διαχειρισθεί τίποτα με επιτυχία, είναι τρομακτική η σκέψη του τι θα ακολουθήσει αν όλη αυτή η υπόθεση καταλήξει σε δικαστικό φιάσκο, καθώς κάθε έννοια δικαίου και δημοκρατίας θα έχει κουρελιασθεί.

4/3/14

Όσα παίρνει το ποτάμι

Η γνωστοποίηση της ίδρυσης του κόμματος "Το Ποτάμι" από τον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη αιφνιδίασε τους περισσότερους, προκάλεσε αντιδράσεις, συζητήθηκε. Τα τάραξε τα νερά, είναι δυσάρεστα πιθανό το να εισπράξει ψήφους, αλλά θα κριθεί πολιτικά. Δυσάρεστα πιθανό, το επαναλαμβάνω για όσους καταγγέλλουν τόσα χρόνια τη μιντιοκρατία...

Ο κ. Θεοδωράκης δεν είναι απλά ένα δημιούργημα των ΜΜΕ. Υπήρξε από τα αγαπημένα παιδιά ενός συστήματος που υποτίθεται ότι δεν είναι συμπαθές σε κανέναν, ωστόσο έχει γεννήσει και μερικούς από τους μεγαλύτερους "αστέρες" της πολιτικής μας ζωής. Ένας πόντος για τον Σταύρο, λοιπόν: αν εξακολουθούν να επιβιώνουν ο Ψωμιάδης και ο Γιακουμάτος, η Γκερέκου, η Καϊλή και η Ράπτη, και τόσοι ακόμα άλλοι, που αδυνατούν να αρθρώσουν νηφάλιο δημόσιο λόγο και που αποφεύγουν να διατυπώσουν με σαφήνεια πολιτική πρόταση, γιατί όχι και ο Θεοδωράκης;

Στο κάτω-κάτω δεν προήλθε από παρθενογένεση. Επί χρόνια πλασάρει την προπαγάνδα του από τα ΜΜΕ. Αν δεν την πούμε προπαγάνδα και αναδιατυπώσουμε στο ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν δίστασε να πάρει θέση, να διατυπώσει άποψη και να κάνει πολιτική διά των αντέννων (η μόνη διαφορά από την προπαγάνδα εντοπίζεται στο αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τις θέσεις του...) πρέπει μάλλον να του δώσουμε και άλλον πόντο.

Εν τέλει, οι όποιες αντιδράσεις προκλήθηκαν οφείλονται στο πλεονέκτημα που ο κ. Θεοδωράκης έχει λόγω της προβολής που απολαμβάνει και της διείσδυσης σε κοινό στο οποίο πολλοί επιχειρούν να αποκτήσουν απήχηση. Παιδί του συστήματος σίγουρα, καθαρός ή βρώμικος άγνωστο, εγκλωβισμένος σε αριστερίστικα κλισέ αναμφίβολα, δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος με αυτά τα χαρακτηριστικά που εισήλθε στην πολιτική. Τελικά θα κριθεί όπως όλοι. Κάποιοι θα επηρεαστούν από το τάχα φρέσκο (μας τά 'παν κι άλλοι), από τη δημοφιλία του, αλλά, αφού υποτίθεται ότι απευθύνεται σε σκεπτόμενο κοινό, η επιτυχία ή η αποτυχία του θα κριθεί στην ουσία των προτάσεών του.

Ταπεινή μου γνώμη: ο κ. Θεοδωράκης αποτελεί ό,τι πιο "δήθεν" κυκλοφορεί στην πιάτσα. Μαζί με τον Πέτρο Κωστόπουλο και τα αμπελοφιλοσοφήματά του στα ελαφρά έντυπα που εξέδιδε, νομίζω ότι αποτελούν την απόλυτη έκφραση του ξεπεσμού της δημοσιογραφίας στην εποχή της ευμάρειας. Η επιβίωσή τους σήμερα δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, σε μία χώρα που οι καθαρές φωνές που προειδοποιούσαν για την καταστροφή αντιμετωπίζονταν ως "ξεπουλημένες".

Ακόμα και αν οι στημένοι διάλογοι και οι σκηνοθετημένοι περίπατοι με το σακίδιο των εκπομπών του δεν με ενοχλούσαν τόσο πολύ αισθητικά, θα μου αρκούσε εκείνη η εκπομπή ηρωοποίησης του Φύσσα, με τους φίλους του με γυμνές γάμπες να μας λένε πόσο καλός ήταν ο αποθανών. Προφανώς ήταν καλός. Ίσως ήταν καλός και ο Φουντούλης, όμως. Και εκείνο θα ήταν ενδιαφέρον, να ανακαλύψουμε πώς κάποιος "καλός" μετατρέπεται σε χρυσαυγίτη...

Παρενθετικά: Ήρωας δεν είναι ο Φύσσας. Ο αποτρόπαιος θάνατος του συγκλόνισε δικαίως, αλλά η κοινωνία μας δεν πρέπει να χάνει το μέτρο. Ήρωες ήταν ο Σκυλογιάννης και ο Ευαγγελινέλης. Ήρωας ήταν σίγουρα ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Ήρωες. Άνθρωποι που εκτίθενται συνειδητά σε κίνδυνο για το κοινό καλό, και που τελικά θυσιάζονται. Γι' αυτούς δεν ειπώθηκαν αρκετά λόγια, γιατί δεν ταιριάζαν στις ιδεοληψίες των "Πρωταγωνιστών", παρότι θα αποτελούσαν λαμπρά παραδείγματα στις σκοτεινές ημέρες που διανύουμε.

Χαίρομαι, λοιπόν, για "Το Ποτάμι". Ο κ. Θεοδωράκης αν μη τι άλλο επέλεξε να βγει στο φως, να αφήσει την ψευτο-ανεξάρτητη δημοσιογραφία, να παρατήσει τη συγκεκαλυμμένη προπαγάνδα και να πολιτευθεί έντιμα. Εκατοντάδες ακόμα κρύβονται, παριστάνοντας τους αντικειμενικούς σχολιαστές και δημοσιογράφους. Ένας πόντος ακόμα για τον Σταύρο.

23/2/14

Η Χρυσή Αυγή είναι εδώ

Με τις εκλογές του Μαίου να πλησιάζουν, το ενδιαφέρον έχει αρχίσει να ανεβαίνει για το αποτέλεσμά τους και τυχόν πολιτικές εξελίξεις που αυτό θα σηματοδοτήσει. Θα επιβεβαιωθεί η γενικευμένη αίσθηση ότι ο ΣυΡιζΑ θα επικρατήσει; Θα είναι η ενδεχόμενη διαφορά διαχειρίσιμη από την κυβέρνηση; Αν ο χάρτης των Αυτοδιοικητικών εκλογών τείνει προς το γαλαζοπράσινο, θα μπορέσουν Σαμαράς και Βενιζέλος να υπερβούν τυχόν συρρίκνωση της εκλογικής τους δύναμης; Πόσο ο φόβος ενδυνάμωσης του Τσίπρα μπορεί να επαναπατρίσει το κεντροδεξιό ακροατήριο στη ΝΔ;

Καθώς για πρώτη φορά οι τοπικές εκλογές συνδυάζονται με εθνική κάλπη, οι εκτιμήσεις για τα "μηνύματα" των εκλογέων θα είναι λιγότερο αυθαίρετες, ωστόσο η λεγόμενη "χαλαρή" ψήφος επιτρέπει περιθώρια... ερμηνειών κατά το δοκούν. Ήδη, όμως, οι εκλογές αυτές έχουν αποκτήσει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ό,τι σχετίζεται με τη Χρυσή Αυγή.

Σε αυτές τις ασήμαντες γραμμές δεν κρυβόμαστε, ούτε τώρα, ούτε κρυφτήκαμε ποτέ. Και η στάση μας έναντι της ΧΑ προκύπτει πολύ εύκολα από όλα όσα έχουμε αναρτήσει εδώ και έναν χρόνο. Είναι λοιπόν πολύ οδυνηρή η διαπίστωση πως ήδη έχουμε δικαιωθεί στην εκτίμηση ότι η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα εν γένει χειρίζονται με εσφαλμένο τρόπο το ζήτημα, και τελικά θα καταφέρουν την ενδυνάμωση του συγκεκριμένου κόμματος.

Ας δούμε λοιπόν την κατάσταση.

Έχουμε ένα κόμμα που προβαίνει σε διάφορες εκδηλώσεις (συσσίτια, προστασία ηλικιωμένων κλπ) οι οποίες το έχουν καταστήσει δημοφιλές στα χαμηλά λαϊκά στρώματα. Επιπλέον, διατυμπανίζει ότι θα "καθαρίσει" τον τόπο από τους "ξένους" που "μας παίρνουν τις δουλειές". Και, σε κάποιον βαθμό, το κάνει -όχι απαραίτητα εντός του πλαισίου του νόμου. Όμως οι ηλικιωμένοι ή εξαθλιωμένοι πολίτες δεν είναι ούτε δικαστές, ούτε επόπτες της τήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η δική τους ευημερία τους ενδιαφέρει, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Επίσης, σε ένα άθλιο ανιστόρητο υπόβαθρο, τα μέλη του κόμματος αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές του εθνικού μεγαλείου, της ελληνικής υπεροχής, του κατατρεγμένου λαού από τα μεγάλα συμφέροντα.

Στο περιβάλλον διάλυσης του πολιτικού συστήματος ο λαϊκισμός κυριαρχεί. Με λαϊκίστικα συνθήματα άλλωστε εξελέγησαν οι τελευταίοι Πρωθυπουργοί της χώρας, είτε με την "επανίδρυση του κράτους", είτε με το "λεφτά υπάρχουν", είτε με τα "Ζάππεια" και τις υπόλοιπες ανοησίες που έλεγε ο Σαμαράς μέχρι να εγκλωβισθεί στον μονόδρομο του ρεαλισμού. Δεν προξενεί λοιπόν εντύπωση ότι ένα κόμμα που δίνει δυναμικό παρόν στην καθημερινότητα των πολιτών και χαϊδεύει αυτιά ενισχύεται.

Με τη ΧΑ στα όρια του 10% και σταθερά στην τρίτη θέση, η αντίδραση του συστήματος (πολιτικού, νομικού και ΜΜΕ), γέννησε την εντύπωση ότι, απειλούμενο, αγωνίζεται να την εξοντώσει. Ο κόσμος δε βλέπει μία ακροδεξιά εγκληματική οργάνωση, που, στο κάτω-κάτω, είναι αμφίβολο αν θα τη δει τελικά και το δικαστήριο. Βλέπει αυτούς που του καθάρισαν το σπίτι από τους αλλοδαπούς και που του μοίρασαν ψωμί. Βλέπει μέσα τον Μιχαλολιάκο, αλλά έξω τον Ξηρό, τον Μαζιώτη και τον Σακκά. Η 17 Νοέμβρη σκότωνε επί τρεις δεκαετίες, χρειάστηκαν αρκετοί νεκροί και πολλά χρόνια για να εξαρθρωθεί μερικώς, και τελικά σχεδόν όλοι οι συλληφθέντες περιφέρονται ελεύθεροι στον δρόμο και αγορεύουν με φόντο τον Κολοκοτρώνη. Ο Μιχαλολιάκος, όμως, είναι μέσα.

Η υπεραντίδραση στη δολοφονία Φύσσα, που προέκυψε ως φαίνεται χωρίς σχέδιο στο πλαίσιο ενός "νταηλικιού" από έναν ψευτόμαγκα χρυσαυγίτη, τείνει να καταστήσει τελικά συμπαθή στην κοινή γνώμη την παράφρονα παρέα των χρυσαυγιτών. Επί μήνες αγωνίζονται να μας πείσουν ότι η ΧΑ αποτελεί συμμορία δολοφόνων, χωρίς να έχουν ικανά στοιχεία, ενώ οι ακροαριστερές εγκληματικές ομάδες, με σειρά ληστειών και επιθέσεων, αφήνονται να αλωνίζουν ελεύθερα. Τα ΜΜΕ δεν αισθάνθηκαν την ίδια συγκίνηση για τη δολοφονία (οργανωμένη, σχεδιασμένη και εν ψυχρώ) δύο νέων παιδιών, μόνο και μόνο γιατί επέλεξαν να ενταχθούν στο συγκεκριμένο κόμμα. Κάτι που, ναι, είναι δικαίωμά τους και δικαίωμα όλων μας. Ούτε οι τοίχοι γέμισαν με συνθήματα ότι οι νεκροί της άλλης μεριάς, οι χρυσαυγίτες, οι αστυνομικοί, τα θύματα του ακροαριστερού ψευτοεπαναστατικού παραληρήματος, "ζουν".

Σε όλα αυτά προστίθεται και ο υποκριτικός μανδύας του "εκτός νόμου" κόμματος. Αν συνεχίσουμε έτσι, η Χρυσή Αυγή (ή Εθνική Αυγή ή Γαλάζια Στρατιά ή όπως αλλιώς θα λέγεται) θα σαρώσει στις εκλογές. Όσα ακούγονται, ότι θα ελεγχθούν ένας-ένας οι υποψήφιοι για το αν πέρασαν από τη ΧΑ ή όχι και οι υπόλοιπες νομικίστικες εξυπνάδες, πολιτικά θα φέρουν αντίθετο αποτέλεσμα, διότι κανείς δεν πείθεται ότι είναι ο Μιχαλολιάκος που αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία. Αντίθετα, όσοι βγάζουν εν έτει 2014 κόμματα εκτός νόμου και απαιτούν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων αποτελούν πραγματική απειλή για το πολίτευμα, ειδικά όταν στο όνομα της δημοκρατικής νομιμότητας, όλως "τυχαίως", εξυπηρετούνται δικά τους συμφέροντα.

Όλο αυτό το διάστημα η ΧΑ θα έπρεπε να έχει αποδομηθεί πολιτικά. Ούτε νομικά, ούτε φυσικά, με τον εγκλεισμό της ηγετικής της ομάδας στη φυλακή, με την παράλογη (αλλά εξαιρετικά βολική) αντίδραση ενός νομικού καθεστώτος που δίνει άδειες εξόδου σε κατά συρροήν δολοφόνους και αφήνει ελεύθερους με εγγυήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ όσους έχουν κατακλέψει το δημόσιο χρήμα (που τις καταβάλλουν έπειτα, προφανώς, από τα κλεμμένα).

Όσο συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο τόσο η ΧΑ θα ενισχύεται. Και δε θα ευθύνεται η στροφή σε ακροδεξιές ιδέες λόγω κρίσης και ανέχειας, αλλά η εγκληματική ανικανότητα όσων διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας.