4/3/14

Όσα παίρνει το ποτάμι

Η γνωστοποίηση της ίδρυσης του κόμματος "Το Ποτάμι" από τον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη αιφνιδίασε τους περισσότερους, προκάλεσε αντιδράσεις, συζητήθηκε. Τα τάραξε τα νερά, είναι δυσάρεστα πιθανό το να εισπράξει ψήφους, αλλά θα κριθεί πολιτικά. Δυσάρεστα πιθανό, το επαναλαμβάνω για όσους καταγγέλλουν τόσα χρόνια τη μιντιοκρατία...

Ο κ. Θεοδωράκης δεν είναι απλά ένα δημιούργημα των ΜΜΕ. Υπήρξε από τα αγαπημένα παιδιά ενός συστήματος που υποτίθεται ότι δεν είναι συμπαθές σε κανέναν, ωστόσο έχει γεννήσει και μερικούς από τους μεγαλύτερους "αστέρες" της πολιτικής μας ζωής. Ένας πόντος για τον Σταύρο, λοιπόν: αν εξακολουθούν να επιβιώνουν ο Ψωμιάδης και ο Γιακουμάτος, η Γκερέκου, η Καϊλή και η Ράπτη, και τόσοι ακόμα άλλοι, που αδυνατούν να αρθρώσουν νηφάλιο δημόσιο λόγο και που αποφεύγουν να διατυπώσουν με σαφήνεια πολιτική πρόταση, γιατί όχι και ο Θεοδωράκης;

Στο κάτω-κάτω δεν προήλθε από παρθενογένεση. Επί χρόνια πλασάρει την προπαγάνδα του από τα ΜΜΕ. Αν δεν την πούμε προπαγάνδα και αναδιατυπώσουμε στο ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν δίστασε να πάρει θέση, να διατυπώσει άποψη και να κάνει πολιτική διά των αντέννων (η μόνη διαφορά από την προπαγάνδα εντοπίζεται στο αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τις θέσεις του...) πρέπει μάλλον να του δώσουμε και άλλον πόντο.

Εν τέλει, οι όποιες αντιδράσεις προκλήθηκαν οφείλονται στο πλεονέκτημα που ο κ. Θεοδωράκης έχει λόγω της προβολής που απολαμβάνει και της διείσδυσης σε κοινό στο οποίο πολλοί επιχειρούν να αποκτήσουν απήχηση. Παιδί του συστήματος σίγουρα, καθαρός ή βρώμικος άγνωστο, εγκλωβισμένος σε αριστερίστικα κλισέ αναμφίβολα, δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος με αυτά τα χαρακτηριστικά που εισήλθε στην πολιτική. Τελικά θα κριθεί όπως όλοι. Κάποιοι θα επηρεαστούν από το τάχα φρέσκο (μας τά 'παν κι άλλοι), από τη δημοφιλία του, αλλά, αφού υποτίθεται ότι απευθύνεται σε σκεπτόμενο κοινό, η επιτυχία ή η αποτυχία του θα κριθεί στην ουσία των προτάσεών του.

Ταπεινή μου γνώμη: ο κ. Θεοδωράκης αποτελεί ό,τι πιο "δήθεν" κυκλοφορεί στην πιάτσα. Μαζί με τον Πέτρο Κωστόπουλο και τα αμπελοφιλοσοφήματά του στα ελαφρά έντυπα που εξέδιδε, νομίζω ότι αποτελούν την απόλυτη έκφραση του ξεπεσμού της δημοσιογραφίας στην εποχή της ευμάρειας. Η επιβίωσή τους σήμερα δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, σε μία χώρα που οι καθαρές φωνές που προειδοποιούσαν για την καταστροφή αντιμετωπίζονταν ως "ξεπουλημένες".

Ακόμα και αν οι στημένοι διάλογοι και οι σκηνοθετημένοι περίπατοι με το σακίδιο των εκπομπών του δεν με ενοχλούσαν τόσο πολύ αισθητικά, θα μου αρκούσε εκείνη η εκπομπή ηρωοποίησης του Φύσσα, με τους φίλους του με γυμνές γάμπες να μας λένε πόσο καλός ήταν ο αποθανών. Προφανώς ήταν καλός. Ίσως ήταν καλός και ο Φουντούλης, όμως. Και εκείνο θα ήταν ενδιαφέρον, να ανακαλύψουμε πώς κάποιος "καλός" μετατρέπεται σε χρυσαυγίτη...

Παρενθετικά: Ήρωας δεν είναι ο Φύσσας. Ο αποτρόπαιος θάνατος του συγκλόνισε δικαίως, αλλά η κοινωνία μας δεν πρέπει να χάνει το μέτρο. Ήρωες ήταν ο Σκυλογιάννης και ο Ευαγγελινέλης. Ήρωας ήταν σίγουρα ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Ήρωες. Άνθρωποι που εκτίθενται συνειδητά σε κίνδυνο για το κοινό καλό, και που τελικά θυσιάζονται. Γι' αυτούς δεν ειπώθηκαν αρκετά λόγια, γιατί δεν ταιριάζαν στις ιδεοληψίες των "Πρωταγωνιστών", παρότι θα αποτελούσαν λαμπρά παραδείγματα στις σκοτεινές ημέρες που διανύουμε.

Χαίρομαι, λοιπόν, για "Το Ποτάμι". Ο κ. Θεοδωράκης αν μη τι άλλο επέλεξε να βγει στο φως, να αφήσει την ψευτο-ανεξάρτητη δημοσιογραφία, να παρατήσει τη συγκεκαλυμμένη προπαγάνδα και να πολιτευθεί έντιμα. Εκατοντάδες ακόμα κρύβονται, παριστάνοντας τους αντικειμενικούς σχολιαστές και δημοσιογράφους. Ένας πόντος ακόμα για τον Σταύρο.