31/5/14

Η νίκη του ΣυΡιζΑ

Ξεκινάμε σήμερα την προσπάθεια αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος, με το βλέμμα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν, όπως φαίνεται, εντός του επομένου έτους. Ας αρχίσουμε με την εκλογική επίδοση του ΣυΡιζΑ, νικητή των εκλογών:
Μάιος 2014: 1.518.608 ψήφοι, 1ο κόμμα με 26,57%
Ιούνιος 2012: 1.655.022 ψήφοι, 2ο κόμμα με 26,89%
Μάιος 2012: 1.061.928 ψήφοι, 2ο κόμμα με 16,79%

Με την αποχή στο 2,5% παραπάνω από τον Ιούνιο του 2012, ο ΣυΡιζΑ έχει απώλειες περίπου 8%. Μιλάμε για Ευρωεκλογές και χαλαρή ψήφο, όπου είναι αναμενόμενη η απώλεια ψηφοφόρων για τα κόμματα εξουσίας. Αν συνυπολογίσουμε ότι δεν υπήρχε η έντονη πόλωση του Ιουνίου, αλλά χαρακτηριστικά που μάλλον τις φέρνουν πλησιέστερα σε εκείνες του Μαΐου του 2012, υπάρχει αύξηση σχεδόν μισού εκατομμυρίου ψηφοφόρων. Τι προκύπτει, λοιπόν;

Ο ΣυΡιζΑ κερδίζει καθαρά τις εκλογές. Το γεγονός ότι η ακραία πόλωση δεν επικράτησε αποδεικνύει ότι δεν πέρασε στον κόσμο το μήνυμα "ψηφίζουμε και φεύγουν". Ωστόσο, αν και ο Τσίπρας δεν κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα στην κυβέρνηση, αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να αγνοηθεί η παγίωση των δυνάμεων του κόμματός του. Αν το 2012 η συγκυρία τον ευνοούσε, σήμερα γίνεται μία συνειδητή επιλογή σταθερά από 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρους και περίπου το 1/4 του εκλογικού σώματος.

Με απλά λόγια, η αντιπολίτευση του όχι σε όλα, του εύκολου λαϊκισμού, της ιδεολογικής, στρατηγικής και εν γένει πολιτικής σύγχυσης περιχαρακώνει τις δυνάμεις της και δίνεται η εντύπωση ότι μόνο ανοδικά μπορεί να κινηθεί, έστω και αν απαιτηθούν επαναληπτικές εκλογές με ισχυρά διλήμματα όπως το 2012. Καθώς η πασιφανής ανικανότητα του Σαμαρά αλλά και η δημοσιονομική και διεθνής πολιτική συγκυρία καθιστούν παντελώς αδύνατη την κυβερνητική αντεπίθεση, είτε σε θέματα ουσίας είτε στον τομέα της πολιτικής επικοινωνίας (διατυπώνω κομψά τις επονείδιστες προεκλογικές παροχές), αργά ή γρήγορα η ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση μοιάζει αναπόφευκτη.

Η εκτίμηση είναι αυθαίρετη αλλά καθώς πλησιάζουν οι εκλογές το κόμμα του κ. Τσίπρα θα καταπιεί τη ΔημΑρ, θα ξανακόψει από το ΚΚΕ, θα ψαλιδίσει περαιτέρω το Ποτάμι, έχει επιπλέον δεξαμενή από το ΠαΣοΚ και τις υπόλοιπες διάσπαρτες δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, ακόμα και από τους ΑνΕλλ, και θα ξεπεράσει το 30%. Με δεδομένο το μπόνους των 50 εδρών θα είναι αδύνατο να σχηματισθεί κυβέρνηση χωρίς τον κυρίαρχο ρόλο του ΣυΡιζΑ και τον κ. Τσίπρα Πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς με πραγματική δύναμη το 2012 18,85% κυβερνά ήδη δύο χρόνια...

Αυτή εξέλιξη θα αποτραπεί μόνο από μείζονα πολιτικά γεγονότα, τα οποία προσδιορίζουμε στα εξής δύο:

Πρώτον, την ανασύνταξη μίας υπεύθυνης κεντροδεξιάς παράταξης που θα αποβάλει ακραία στοιχεία αδιαφορώντας για τις ψήφους στη ΧΑ. Αν πράγματι η εκλογική επιτυχία των νεοναζί δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο (κάτι που μερικώς ισχύει και θα αναλύσουμε αργότερα), τότε το διάδοχο της ΝΔ σχήμα έχει πολύ περισσότερο να ωφεληθεί ακολουθώντας μία σοβαρή στρατηγική χωρίς ακρότητες και προβάλλοντας στοιχειοθετημένη κυβερνητική πρόταση. Οι καιροσκοπισμοί των Ζαππείων πληρώθηκαν ακριβά -από τη χώρα, όχι τη ΝΔ.

Σε αυτό το διάδοχο σχήμα ο κ. Σαμαράς και η καταστροφική παρέα των συμβούλων και συνεργατών του έχει μόνο έναν διπλό ρόλο: να ανοίξει τη διαδικασία και να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κακοποίησε τη φυσιογνωμία της παράταξης, διέλυσε το κόμμα, κατέστησε ρυθμιστή των πολιτικών πραγμάτων τους νεοναζί, οδήγησε στον διασυρμό ολόκληρη τη χώρα όταν πούλαγε παραμύθι στο χείλος της χρεοκοπίας, με λαϊκισμό και ανευθυνότητα που ο ΣυΡιζΑ δεν έχει καν πλησιάσει ακόμα, είναι αδύνατον να επιδιώκει ηγετική θέση στην επόμενη μέρα.

Δεύτερον, η αναγέννηση του Κέντρου. Η σύγχυση των ορίων μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς που είχε κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο προκαλέσει το ΠαΣοΚ οδήγησε στη χώρα μας την ταύτιση αυτού του χώρου με τα ακραία και ανεφάρμοστα με τα οποία παραμύθιαζε τον κόσμο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η πρώτη νίκη της Αριστεράς δε σημειώθηκε πριν μερικές ημέρες αλλά πριν 33 χρόνια. Τελικά με ένα αλλόκοτο μίγμα αριστερής ρητορικής και φιλελεύθερης πολιτικής η φυσιογνωμία του κόμματος άλλαξε μετά το 1996.

Ήρθε πια η ώρα της οριστικής ρήξης με το φαύλο παπανδρεϊκό παρελθόν. Κανείς δεν γνωρίζει με ποια πρόσωπα, αλλά η ανάγκη για τη διαμόρφωση μίας φιλοευρωπαϊκής παράταξης με κεντρώα ιδεολογία, απαλλαγμένης από ιδεολογικές εμμονές (που ουδέποτε υπήρξε στον τόπο μετά τη μεταπολίτευση), καθιστά υποχρεωτική όχι μόνο την επιτυχή έκβαση των πρωτοβουλιών διαβούλευσης μεταξύ ΔημΑρ, ΠαΣοΚ, Ποταμιού και των διάσπαρτων δυνάμεων, αλλά και την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Σε διαφορετική περίπτωση ο ΣυΡιζΑ θα κυβερνήσει τη χώρα, ξαναφέρνοντας ένα τρίτο του αιώνα μετά ξανά το χειρότερο ΠαΣοΚ στην εξουσία. Γιατί όμως είναι κακό αυτό;

Απάντηση καλείται να δώσει ο καθένας μόνος του. Για κάποιους καλό είναι ό,τι βγάλει η κάλπη, αφού αυτό εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Η εμπειρία, όμως, αποδεικνύει όχι μόνο ότι αυτό δεν ισχύει, αλλά ότι ειδικά σε κρίσιμες περιόδους οι ψηφοφόροι τείνουν προς την ανευθυνότητα, ακριβώς όπως και οι πολιτικοί. Δε μιλά κανείς για... κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών, αλλά για στροφή στην πολιτική υπευθυνότητα. Και ο ΣυΡιζΑ δε δίνει τέτοια σημάδια.

Δε θα είναι η πρώτη φορά. Ο Γ. Παπανδρέου πίστευε ότι λεφτά υπήρχαν, αλλά δεν κατάφερε να τα βρει. Νωρίτερα ο πατέρας του ανέθετε στον Σημίτη να συμμαζέψει το χάος που είχαν προκαλέσει οι ασυλλόγιστες παροχές των πρώτων ετών. Πιο πρόσφατα ο Σαμαράς κατάπινε τα αναπτυξιακά παραμύθια των Ζαππείων. Αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα θα προσγειώσει και τον κ. Τσίπρα και το ανομοιογενές συνονθύλευμα του οποίου προΐσταται θα διαλυθεί.

Αξίζει τον κόπο το ρίσκο; Αξίζει τον κόπο η δοκιμή με ερασιτέχνες που υπηρετούν τις προσωπικές ιδεολογικές εμμονές τους σε βάρος του εθνικού συμφέροντος; Εκεί εστιάζεται το ζήτημα και όχι στον μετεμφυλιακό φόβο των κομμουνιστών που θα "μας έπαιρναν τα σπίτια".

Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο. Και σίγουρα δεν έχει χρόνο για να ξαναπειραματισθεί με πολιτικές αποτυχημένες, τις συνέπειες των οποίων ακόμα πληρώνει πολύ ακριβά.

27/5/14

Προβλέψεις, μηνύματα, ερμηνείες και πραγματικότητα

Στον απόηχο των Ευρωεκλογών πολλά έχουν ειπωθεί από τους εκπροσώπους των κομμάτων, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι οι υψηλοί τόνοι των δύο μεγάλων εξ αυτών δεν απέδωσαν.

Ο ΣυΡιζΑ δεν πέτυχε το "ψηφίζουμε και φεύγουν", και είναι άξιον απορίας πώς επελέγη τόσο επιθετική καμπάνια με πασιφανές ότι δεν μπορεί να παραχθεί άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα. Και τονίζω το άμεσο.

Όπως γράφαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις, το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών ήταν εξαιρετικά απίθανο να προκαλέσει άμεσες εξελίξεις, ωστόσο, όταν διεφάνη ως σίγουρη η επικράτηση του ΣυΡιζΑ, το ενδεχόμενο κυβερνητικής παράλυσης και προκήρυξης εκλογών σε απώτερο χρόνο δεν μπορούσε να αποκλεισθεί. Και δεν έχει αποκλεισθεί, με δεδομένο τον καιροσκοπισμό του κ. Σαμαρά σε βάρος του εθνικού συμφέροντος, τον οποίο έχει επανειλημμένα επιδείξει. Το να πετύχαινε όμως ο ΣυΡιζΑ τόσο μεγάλη νίκη ώστε η διάλυση της Βουλής να είναι επιβεβλημένη ήταν αδύνατο.

Η νίκη με σχεδόν 4% (3,87%) συνιστά θρίαμβο. Με την ανόητη επιλογή "26 φεύγουν", ο κ. Τσίπρας κατάφερε αυτή η εξαιρετική επίδοση να μοιάζει μικρότερη από ό,τι είναι.

Από την άλλη, η επιλογή της ΝΔ για αποφυγή του "ατυχήματος" Τσίπρα είναι κατανοητή για λόγους συσπείρωσης εκλογικής βάσης, αλλά η καλλιέργεια προσδοκίας νίκης, ενώ ήταν ξεκάθαρη η διαφορά υπέρ του ΣυΡιζΑ (παρά τις δημοσκοπήσεις που έβλεπαν ντέρμπι...), έχει δημιουργήσει μία κατάσταση που αντιμετωπίζεται μόνο με τον συνήθη πολιτικό παραλογισμό. Δεν ήταν ψήφος εθνικών εκλογών, το γνωρίζουμε. Αν όμως ο κ. Σαμαράς αισθάνεται ικανοποιημένος με τις κυβερνητικές επιδόσεις, το πρόβλημα δεν είναι ούτε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε η ερμηνεία του.

Στις προβλέψεις μας, τώρα, πολύ έξω δεν πέσαμε, παρά τη ρευστότητα της κατάστασης. Εκτιμήσαμε τα ποσοστά των δύο πρώτων πέριξ του 25%, με αναθεώρηση της αρχικής πρόβλεψης για οριακή νίκη της ΝΔ σε άνετη νίκη του ΣυΡιζΑ. Ωστόσο η διαφορά ήταν έκπληξη και το τελικό ποσοστό της ΝΔ κατάτι χαμηλότερο (26,58% - 22,71%).

Η τρίτη θέση της ΧΑ με ποσοστό κοντά στο 10% είχε εκτιμηθεί σωστά (9,4%), ειδικά μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Επίσης εκτιμήσαμε ορθά την καλύτερη της δημοσκοπικής επίδοση της Ελιάς, που είχαμε προβλέψει ότι δεν θα απέχει πολύ από την τρίτη θέση (8,02%), την αύξηση του ποσοστού του ΚΚΕ, κάτι, πάντως, λίγο-πολύ αναμενόμενο, αλλά και την καθίζηση των ΑνΕλλ.

Πού πέσαμε έξω; Στην επίδοση του Ποταμιού, που στη θεωρία έπαιζε μεταξύ 8 και 10% αλλά έλαβε 6,6% (ευτύχημα, καθώς φάνηκε ότι η μιντιοκρατία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο φοβόμασταν) και στο ποσοστό της ΔημΑρ (η εκτίμηση ήταν ότι θα είναι υπό το 3%, αλλά κοντά σε αυτό, ενώ έλαβε 1,2%).

Η μεγάλη, όμως, έκπληξη ήταν το 2,7% του ΛαΟΣ, με το οποίο ο κ. Καρατζαφέρης επανέρχεται, ίσως, στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αν πρόκειται να επαναπατρίσει ψήφους από τη ΧΑ και τους ψεκασμένους ασυνάρτητους Έλληνες του κ. Καμμένου, χαιρετίζουμε με απρόσμενο ενθουσιασμό το γεγονός. Είναι άξιον επισήμανσης ότι ο κ. Καρατζαφέρης πλήρωσε την επιλογή στήριξης δύσκολων αποφάσεων. Σήμερα θα μπορούσε να συγκυβερνά με 15%, όπως κάποιοι άλλοι που πουλούσαν αντιμνημόνιο. Υπαναχώρησε από αυτήν την επιλογή στο τέλος προσπαθώντας να περιορίσει την εκλογική ζημία, αλλά είναι οι πράξεις που μετράνε. Και αυτός ο... λαϊκιστής έβαλε πλάτη όταν έπρεπε -είναι καιρός να το αναγνωρίσουμε.

Κλείνοντας, δύο επισημάνσεις.

Το ποσοστό του μειονοτικού κόμματος σε Ροδόπη και Ξάνθη ανήλθε σε 41,68% και 25,89% αντίστοιχα. Όσοι δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα εκπλήσσονται. Κακώς. Οι μειονοτικοί πάντα έπαιρναν γραμμή από το Προξενείο. Τα κόμματά μας το εκμεταλλεύονταν και, στον βωμό της ψηφοθηρίας, στα έδρανα της Βουλής δέχθηκαν πράκτορες αλλότριων συμφερόντων, λύκους με την κομματική προβιά των ΝΔ, ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ. Μόνο που το εθνικό ποσοστό του κόμματος ανήλθε στο 0,75%, ήτοι ούτε για αστείο κοντά στο όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του 3%.

Αν σήμερα οι πολιτικοί προβληματίζονται για την κατάσταση στη Θράκη, δύο συμβουλές. Πρώτη, όταν έρθει η ώρα, κανένας "λύκος", γκρίζος ή άλλης απόχρωσης, στα ψηφοδέλτια. Ας χαθούν τα ψηφαλάκια, δεν πειράζει. Δεύτερη, ότι ήλθε η ώρα για αλλαγή προτεραιοτήτων στην εθνική, μειονοτική και μεταναστευτική πολιτική. Καλοί οι Χριστόπουλοι, οι Ρεπούσηδες και τα αντιρατσιστικά, δε λέει κανείς, αλλά για την Ελβετία. Όχι για μία χώρα που όλοι ανεξαιρέτως οι γείτονές της εγείρουν ζητήματα... αλλαγής συνόρων.

Η δεύτερη επισήμανση είναι αριθμητική:
ΝΔ+ΧΑ+ΑνΕλλ+ΛαΟΣ=38,27%.
ΣυΡιζΑ+ΚΚΕ+ΔημΑρ=34,11%. Ας πούμε 36% μαζί με διάφορα λοιπά.

Από τη μία έχουμε την πιο ακροδεξιά ΝΔ όλων των εποχών, τους κρυφοναζί, τους τρελο-αντιμνημονιακούς δεξιούς και τον (πρώην "ακραίο") Καρατζαφέρη, από την άλλη τσουβαλιασμένους κομμουνιστές, πρώην πασόκους, εκσυγχρονιστές, ανανεωτές και λοιπούς. Η Ακροδεξιά μόνη της έχει πάρει περισσότερες ψήφους από ό,τι όλες οι αριστερές εκδοχές μαζί, διότι Θεοδωράκης και Ελιά δεν είναι και ακριβώς αριστεροί. Τώρα πώς μιλάμε για αριστερή ψήφο, σταματά ο νους του ανθρώπου. Ξαναεπισημαίνουμε: 38,27% έχει λάβει η Ακροδεξιά μόνο, όχι ο "μεσαίος χώρος" του Καραμανλή, αλλά ο Μπαλτάκος, ο Φαήλος και οι υπόλοιποι της παρέας.

Βέβαια, το ΠαΣοΚ το 1981 μιλούσε για έξοδο από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, για έξωση των "βάσεων του θανάτου" και διάφορα άλλα αριστερά τσιτάτα που ο κ. Τσίπρας δεν τολμά καν να σκεφθεί, αλλά εμείς βλέπουμε στο προχθεσινό αποτέλεσμα την ιστορική πρώτη μεταπολιτευτική "νίκη της Αριστεράς". Ας αφήσουμε τα νούμερα στην άκρη, ας προβληματισθούμε όλοι για δύο λεπτά ο καθένας που ο κόσμος δε συγκινήθηκε από τη δολοφονία Φύσσα (εμείς το γράφαμε εδώ και μήνες, αλλά οι γνώστες δεν το πήρανε χαμπάρι) και τις διώξεις των χρυσαυγιτών και ας πορευθούμε όπως ξέρουμε.

Αφιερωμένο στον κ. Τσίπρα, λοιπόν, και σε όσα θριαμβευτικά υποστηρίζει, δεν μπορούμε παρά να ολοκληρώσουμε και εμείς τον πρώτο μετεκλογικό σχολιασμό με τσιτάτο. Μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μία ωραία ιστορία. Και όταν η Χρυσή Αυγή φτάσει το 20%, διότι προς τα εκεί πηγαίνουμε, θα πρέπει να μιλήσουμε για ιστορική νίκη και να μην αισθανόμαστε "ανατριχίλα", "προβληματισμό" και άλλα αντίστοιχα. Είπαμε. Στην Ελλάδα μας αρέσουν οι ωραίες ιστορίες και τα παραμύθια με όμορφο τέλος. Με σκισμένα μνημόνια, με λεφτά στους φτωχούς, με εθνική υπερηφάνια. Όχι η πραγματικότητα.


ΥΓ: Καλώς ερχόντων των πραγμάτων, τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει και η λεπτομερής μας ανάλυση για την εκτίμηση του αποτελέσματος, βάσει πραγματικών αποτελεσμάτων.

22/5/14

Στη γιορτή της δημοκρατίας

Αν κάποιος θέλει να σχηματίσει εικόνα για το ποιοι είναι οι άνθρωποι που εκλέγουν τις κυβερνήσεις στη χώρα, αν θέλει να σχηματίσει εικόνα για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της, ο καλύτερος τρόπος είναι η συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή των εκλογών. Με απροθυμία, αλλά και περιέργεια, την Κυριακή βρέθηκα σε αυτήν τη θέση για πρώτη φορά. Και η γενική ιδέα που είχα επιβεβαιώθηκε.

Κατ' αρχάς, το κέντρο της Θεσσαλονίκης πιθανότατα είναι το πιο υγιεινό περιβάλλον διαβίωσης, αν κρίνουμε από τον κατάλογο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Χοντρικά, ένας στους τέσσερις ήταν άνω των 85 ετών, ενώ περίπου ένας στους δέκα είχε γεννηθεί προ του 1915. Με 10% υπεραιωνόβιους ψηφοφόρους, ο συνδυασμός καυσαερίου, μπουγάτσας και φραπέ μοιάζει με το απόλυτο μυστικό μακροημέρευσης.

Εις μάτην, ωστόσο, περιμέναμε το υπερήλικο εκλογικό κοινό. Είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν; Επέλεξαν να στείλουν μήνυμα διά της αποχής τους; Δεν έγινε γνωστή η προκήρυξη εκλογών στον άλλο κόσμο; Όσο και αν στη χώρα μας και νεκροί ανασταίνονται στις εκλογές, κανένα σοβαρό κράτος δεν επιτρέπεται να μην μπορεί να τηρήσει ενημερωμένα αρχεία, έστω μόνο σε ό,τι αφορά τη διαγραφή των τεθνεώτων. Κάπως έτσι, η συζήτηση περί αποχής χάνει πολλή από την αξία της. Ωστόσο, και μεταξύ των ζωντανών περίπου ένας στους δύο δεν έκανε τον κόπο. Και ο ένας που ήρθε συνήθως ήταν άνω των 50 ετών.

Μετά, λοιπόν, από δεκάδες κυρίους με τα μπαστουνάκια τους και ασθμαίνουσες ηλικιωμένες που διαμαρτύρονταν για την σκάλα που έπρεπε να ανεβούν, γρήγορα συμφωνήσαμε ότι οι νέοι, και ειδικά οι κάτω των 30 ετών, αδιαφόρησαν για τη διαδικασία. Και εξίσου γρήγορα συμφωνήσαμε σε κάτι ακόμα: ευτυχώς που αδιαφόρησαν, διότι, εκ των παρισταμένων της επιτροπής, κανείς δεν έμοιαζε να εκτιμά ιδιαίτερα την ψήφο των... νεανικών κοινών. Ανθρώπων, δηλαδή, που αντιμετωπίζουν την πολιτική με αδιαφορία, τη ζωή χαλαρά, που έχουν επιρροές ποιοτικά αμφίβολες, και που καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι ασχολούνται με το δημόσιο συμφέρον. Όσο κι αν αυτό ακούγεται χοντρό, αντιδημοκρατικό, ελιτίστικο, δεν παύει να είναι η αλήθεια.

Κι ας έρχεται σε αντίθεση με το χαϊδολόγημα της νεολαίας από την κοινωνία μας. Της ίδιας νεολαίας που έκαιγε την Ελλάδα το 2008, γιατί δεν ήταν ευχαριστημένη με την κατάσταση και τον μισθό των 700 ευρώ. Ήταν τότε που οι δημοσιολογούντες σοφοί μίλησαν για την "επανάσταση των νέων" και όχι για την ανία των χορτάτων. Σήμερα, που οι χορτάτοι πια λιγόστεψαν και με 700 ευρώ είσαι υψηλόμισθος, κανείς δεν προβληματίζεται για το τι ζητούσαν τότε οι νέοι ή για το τι ζητούν σήμερα από την πολιτική.

Από εκεί και έπειτα, δεν μπορεί, έναν πανικό για το ποιόν του πολιτεύματος τον αισθάνεσαι. Οι νέοι αδιαφορούν για την πολιτική και ψηφίζουν με τηλεοπτικά κριτήρια, οι οργισμένοι και αγανακτισμένοι μεσήλικες ρίχνουν Χρυσή Αυγή, οι ηλικιωμένοι προσέρχονται μαζικά για να ρίξουν Σαμαρά και Τσίπρα, όπως έριχναν Παπάγο, Καραμανλή και Παπανδρέου. Ερωτήσεις του τύπου "ποιο είναι Νέα Δημοκρατία" μπορούν να στείλουν στο τρελοκομείο τους οπαδούς της συμμετοχικής δημοκρατίας, αλλά, και πάλι, ποιος μπορεί να ορίσει τα κριτήρια καταλληλότητας των ψηφοφόρων;

Πάντως ένα στιγμιότυπο της ημέρας δείχνει πολλά. Νεαρός με εμφανώς γεωργιανό επώνυμο και καταγωγή, αδυνατούσε να αντιληφθεί τη χρησιμότητα των 11 ψηφοδελτίων, μια που του είχε δοθεί ήδη έτοιμο και σταυρωμένο. Αφού τον πείσαμε να τα πάρει και δεν μπορούσε έστω να τα πετάξει μαζί με τα υπόλοιπα άχρηστα, ο συνοδός του τον καθοδήγησε αρχικά στα ελληνικά και έπειτα στη γλώσσα τους, ώστε να μην... μπερδευθεί και ψηφίσει λάθος! Αυτός ο νέος άνθρωπος κατήργησε τον ίδιο τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή και η ψήφος του, που ήταν ψήφος στην πραγματικότητα κάποιου άλλου, είχε την ίδια ισχύ με των υπολοίπων. Πόσο θλιβερό για τον ίδιο, πόσο θλιβερό για τη χώρα. Και πόσο μεγάλη ήττα για τη δημοκρατία, στο όνομα της οποίας ομνύουν τόσοι και τόσοι.

Η ατάκα, πάντως, της ημέρας, αν όχι και ατάκα που φιλοσοφεί μία ολόκληρη ζωή, ειπώθηκε, όταν μία γηραιά, αλλά διαυγέστατη, κυρία σκωπτικά σχολίασε φεύγοντας ότι "αυτοί από αύριο θα μας κάνουν Ελβετία". Την Ελβετία την κάνουν οι Ελβετοί. Πικρή αλήθεια.

Κάπως έτσι, στάθηκα με τρόμο μπροστά στην κάλπη και στο αποτέλεσμα που θα έβγαζε. Σκέφτηκα πόσο μεγάλη στρέβλωση της δημοκρατίας είναι η ταύτισή της με αυτήν την καταραμένη την κάλπη. Ότι για τη δημοκρατία δεν αρκεί να μαζευτούμε και να ψηφίσουμε. Ότι η δημοκρατία χρειάζεται αγώνα, χρειάζεται πολίτες ενεργούς, συνειδητοποιημένους, με πολιτική παιδεία και ενδιαφέρον για πληροφόρηση. Εάν οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον συνδυασμό της ψήφου "κατά παράδοση" ηλικιωμένων (σε πολλές περιπτώσεις με καταφανή άνοια), της προκαθορισμένης ψήφου αλλοδαπών που εξοφλούν γραμμάτια, άγνωστο σε ποιους, και της ψήφου εξοργισμένων πολιτών με δυσκολίες λόγω κρίσης, δεν μπορεί, κάτι δεν πάει καλά.

Αργά το βράδυ έφυγα ιδιαίτερα προβληματισμένος από το τμήμα. Η γιορτή της δημοκρατίας στα μάτια μου έμοιαζε μάλλον με μνημόσυνο.Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω για τα χάλια μας, αφού τα ήξερα και πριν. Δεν ήξερα έναντι τίνος να εκφράσω την οργή και την απόγνωσή μου, γιατί την ηγεσία που μας αξίζει έχουμε. Και το χειρότερο; Αυτό που ήξερα και ξέρω είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει.

19/5/14

Μετά, και πριν την κάλπη...

Αυτά τα σποτ του ΣυΡιζΑ είναι σαν μαχαιριά. Η επίκληση στο θυμικό έχει αποτέλεσμα σε μάζες ευρύτερες από την επίκληση στη λογική και τη χρήση επιχειρημάτων. Τα άδεια πορτοφόλια του ΣυΡιζΑ "μιλάνε" σε περισσότερο κόσμο από το σποτ της Ελιάς που διατυπώνει τη μεγάλη αλήθεια, ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος και ότι είδαμε τι έγινε όπου επιχειρήθηκε. Το πορτοφόλι θα ήταν ακόμα πιο άδειο, αλλά αυτό δεν το έχουμε καταλάβει, με τεράστια ευθύνη των συγκυβερνώντων κομμάτων και των ηλιθιοτήτων που διατύπωναν από το 2007 και έπειτα.

Μετά, λοιπόν, τα χθεσινά αποτελέσματα του πρώτου γύρου των Αυτοδιοικητικών εκλογών αισθάνομαι την ανάγκη να τροποποιήσω την προηγούμενη πρόβλεψη. Ο ΣυΡιζΑ πιθανότατα θα επικρατήσει στις Ευρωεκλογές και, φοβάμαι, με διαφορά.

Έχω επισημάνει από την πρώτη στιγμή εκλογής του κ. Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ ότι θα δρούσε εντελώς διαλυτικά για την κομματική συνοχή, γεγονός αδιάφορο μέχρι τη στιγμή που κόντεψε να μας φέρει "πρώτη φορά Αριστερά". Και το πρόβλημα δεν είναι η Αριστερά. Είδαμε και την ντεμί Δεξιά, είδαμε και τον Μεσαίο χώρο, είδαμε και την "προοδευτική" ντεμί Αριστερά, και χορτάσαμε. Το πρόβλημα είναι ο ερασιτεχνισμός, οι εμμονές, η ανοησία που εφορμά προς την εξουσία. Διότι αυτό είναι ο ΣυΡιζΑ.

Αν ανάμεσα στην καταφανή ανεπάρκεια και την ανικανότητα από τη μια και την αβελτηρία από την άλλη πρέπει να κάνουμε την πιο ακίνδυνη επιλογή, ορθή φαντάζει η πρώτη, με την προϋπόθεση ότι, επιτέλους, θα στείλουμε τους ανίκανους στην ευχή του Θεού. Και για να γίνει πιο σαφές, με Σαμαρά, Μπαλτάκο, Φαήλο και Μιχελάκη το εκβιαστικό δίλημμα "ή ΝΔ ή βγαίνει ο ΣυΡιζΑ" θα πιάνει όλο και λιγότερο. Ώρα να φεύγει ο "επιτυχημένος" Πρωθυπουργός, που ζητάει ομπρέλα μετά και από το νέο φτύσιμο. Διότι και το χθεσινό ήταν φτύσιμο.

Θα επιχειρήσουμε μία αδόκιμη, ίσως, σύγκριση του χθεσινού αποτελέσματος με τις Εθνικές Εκλογές του Μαΐου 2012, και όχι του Ιουνίου, όπου επικράτησαν συνθήκες εξωφρενικής πόλωσης. Η σύγκριση θα γίνει επιλεκτικά, σε δήμους και περιφέρειες όπου μπορούν εν μέρει να προκύψουν χρήσιμα στοιχεία:

Α' Αθηνών (δήμος Αθηναίων):

2012: ΣυΡιζΑ: 19,12% (55.791), ΝΔ: 15,79% (46.072), ΧΑ: 8,77% (25.578)
2014: Σακελλαρίδης: 20% (44.620), Σπηλιωτόπουλος + Κακλαμάνης: 24,02% (53.580), Κασιδιάρης: 16,12 (35.949)

Ένα απόλυτο τίποτα (με κάθε σεβασμό προς τον κ. Σακελλαρίδη, η προσωπικότητα του οποίου μπορεί να αποδειχθεί αξιολογότατη, αλλά πολιτικά είναι ανυπόστατος) πιάνει το τοπικό ποσοστό του ΣυΡιζΑ, με ψήφο χωρίς προσωπικά, αλλά με πολιτικά χαρακτηριστικά. Τη νίκη παίρνει ο κ. Καμίνης, που σαφώς αντλεί ψήφους κυρίως από την Κεντροαριστερά. Ακόμα και αθροίζοντας τις ψήφους Κακλαμάνη στη ΝΔ, είναι εξαιρετικά πιθανό η περιφέρεια να ξαναβαφεί στο συριζαίικο ροζ. Η δε ψήφος στον κ. Κασιδιάρη προφανώς επίσης δεν είναι προσωπική, αλλά θα εξελιχθεί ενδεχομένως σε κομματική. Δεν διπλασιάζεται απλά το ποσοστό. Κερδίζει 10.000 ψήφους στην πρωτεύουσα της χώρας...

Α' & Β' Αθηνών, Α' & Β' Πειραιώς, Αττικής (περιφέρεια Αττικής):
2012: ΣυΡιζΑ: 21,02% (409.791), ΝΔ: 13,15% (256.322), ΧΑ: 7,92% (154.351)
2014: Δούρου: 23,79% (376.129), Κουμουτσάκος: 14,11% (223.094), Παναγιώταρος: 11,11% (175.677) - με ενσωμάτωση 97,44%

ΣυΡιζΑ και ΝΔ χάνουν από 30.000 ψήφους (ίσως λίγο λιγότερες με την τελική ενσωμάτωση) με Δούρου και Κουμουτσάκο να απευθύνονται επίσης σε αμιγώς κομματικό ακροατήριο. Υπενθυμίζεται ότι η ΝΔ δεν υποστήριξε τελικά τον Σγούρο (κάνοντας δώρο τις χθεσινές εντυπώσεις, αν και μάλλον όχι την περιφέρεια, στον ΣυΡιζΑ) γιατί θα αντιδρούσε η κομματική βάση. Η ΧΑ κερδίζει και 20.000 ψήφους.

Α' & Β' Θεσσαλονίκης, Σερρών, Κιλκίς, Χαλκιδικής, Ημαθίας, Πέλλης, Πιερίας (περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας):
2012: ΣυΡιζΑ: 13,64% (150.206), ΝΔ: 21,49% (236.637), ΧΑ: 7,22% (79.535)
2014: Χαραλαμπίδου: 11,74% (114.116), Ιωαννίδης: 18,6% (180.840), Χρυσομάλλης: 8,73% (84.889) - με ενσωμάτωση 98,81%

Εδώ η ανάλυση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Δεν είναι δυνατόν να αθροίσουμε τον Τζιτζικώστα στη δύναμη της ΝΔ, διότι κατεβάζει ένα ψηφοδέλτιο σε ιδεολογική σύγχυση, ούτε να υπολογίσουμε "στο περίπου" πόσοι από τους ψηφοφόρους του θα επαναπατρισθούν προς τη ΝΔ. Ωστόσο, οι ψήφοι της κ. Χαραλαμπίδου μοιάζουν περιφραγμένες από μπετόν: ο ΣυΡιζΑ δύσκολα θα πέσει από αυτόν τον αριθμό. Η ΧΑ αυξάνει τις δυνάμεις της και εδώ, με μειωμένο πάλι αριθμό εγκύρων ψηφοδελτίων. Είναι η άστοχη διαχείριση της ΝΔ στην, προνομιακή γι' αυτήν, περιφέρεια που θα στερήσει το γαλάζιο χρώμα την άλλη Κυριακή. Ο κ. Τζιτζικώστας είναι εξαιρετικά αντιπαθής, δεν έχει να επιδείξει τίποτα ως Περιφερειάρχης (και συνολικά, πλην του επωνύμου του), αλλά το αντάρτικο ήταν δεδομένο από τη στιγμή που δε δέχθηκε (και καλά έκανε) να θυσιασθεί στον χαμένο αγώνα απέναντι στον Μπουτάρη. Και για να τεθεί απλά: πού πας ρε Ιωαννίδη με τον Άρη υποβιβασμένο, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά; Δηλαδή, σε τι ψήφους υπολόγιζε ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα κόουτς; Έχει μήπως αυτός να επιδείξει έργο ως βουλευτής και υπουργός;

Ναι, είναι άστοχη η σύγκριση Αυτοδιοικητικών και Εθνικών εκλογών. Ναι, αν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε μόνο τον Δήμο Θεσσαλονίκης η ΝΔ είναι ενισχυμένη, και μάλιστα με υποψήφιο ποδοσφαιρικό (πάλι) και χαμένο από χέρι. Η ουσία είναι στον εντοπισμό των αναμφισβήτητων πολιτικών τάσεων. Υπάρχει πολλή προσωπική ψήφος και προσωπική αποδοκιμασία στις τοπικές εκλογές. Αλλά η ψήφος π.χ. στη ΧΑ δεν είναι προσωπική. Είναι ψήφος αλλόκοτη, ψήφος οργής, αλλά και ψήφος που θα προκύψει και στην ευρωκάλπη.

Τον Μάιο του 2012 υπήρχε εκείνο το τεράστιο ποσοστό κεντροδεξιών κομμάτων εκτός Βουλής (Ντόρα, Καρατζαφέρης, Μάνος, Τζήμερος). Την Κυριακή θα υπάρχει το Ποτάμι. Από πού θα πηγάσει η ψήφος στο κόμμα Θεοδωράκη δεν το γνωρίζει κανείς. Μπορεί να αντλήσει από τη χρυσαυγίτικη ψήφο οργής; Δύσκολο. Θα κόψει από ΝΔ και ΣυΡιζΑ; Πιθανότατα. Θα μαζέψει το προ διετίας εκτός Βουλής ποσοστό; Άγνωστο.

Εν γνώσει της πιθανής αστοχίας της σύγκρισης, συμπεράσματα βγαίνουν. Ο ΣυΡιζΑ κρατάει δυνάμεις σε απόλυτο αριθμό ψήφων και αυξάνει (λογικά) τα ποσοστά του στις πιο "πολιτικές" από τις χθεσινές περιφέρειες και δήμους. Η ΧΑ ενδυναμώνεται. Το λέγαμε, το προβλέπαμε, προειδοποιούσαμε. Ο κόσμος δεν αισθάνεται να κινδυνεύει από τους νεοναζί. Ας το πάρουν κάποιοι χαμπάρι.

Μόνο που και ο κόσμος μοιάζει να τα έχει χαμένα. Προσκυνά στα συμφέροντα που καταγγέλει επί χρόνια, επιχειρηματικά (βλέπε δήμο Πειραιά) και μιντιακά (βλέπε το ρεύμα του Ποταμιού), αναδεικνύει υποδίκους (βλέπε Βόλο) και τηλε-καρικατούρες (βλέπε Μαραθώνα), επιβραβεύει τα ποικίλα τίποτα (όπως στους δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης) μόνο γιατί φορέσαν την κομματική φανέλα.

Και ψηφίζει Χρυσή Αυγή. Αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι λογικό.

Διότι, σε μία χώρα που βιώνει την αριστερή δολοφονική και καταστροφική μανία επί 40 χρόνια, η κατάπτυστη δολοφονία του Φύσσα, που "ντύθηκε" ιδεολογικά εκ των υστέρων, δεν ήταν δυνατόν να του αλλάξει μυαλά. Διότι παρά την επικοινωνιακή καταιγίδα που επί μήνες βιώνουμε, έχει προκύψει σίγουρα η εμπλοκή της οργανωμένης ομάδας κρούσης της ΧΑ, αλλά όχι το ιδεολογικό κίνητρο της δολοφονίας. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί και τα ΜΜΕ δεν είναι δικαστήριο (κάτι που τα ίδια συχνά ξεχνάνε) ώστε να παρουσιάζουν όλα τα στοιχεία, σε τίποτε δεν μειώνει το αποτρόπαιο της πράξης, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός τσαμπουκά και της δολοφονίας ενός ανθρώπου για τα όσα πιστεύει.

Οι χρυσαυγίτες δολοφονήθηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας για τα όσα πίστευαν (ή κάποιοι νόμιζαν ότι πίστευαν). Εν ψυχρώ. Οργανωμένα. Με σχέδιο. Με μόνο κίνητρο ότι ήταν χρυσαυγίτες. Αυτοί που "απειλούν" τη δημοκρατία παγώσαν από τον φόβο μπροστά στη θέα του όπλου. Με εκείνο το φρικτό βίντεο ξεβρακώθηκε (αυτή είναι η σωστή λέξη) όλο το κατεστημένο των ΜΜΕ, που επί δεκαετίες αγνοούν προκλητικά την προέλευση της πολιτικής βίας στη χώρα, που πιπιλάν αυτιά για πολυεθνικά κράτη, λες και μπορεί η Ελλάδα να αντέξει το βάρος, που προσπαθούν να πείσουν τον Έλληνα ότι είναι ρατσιστής και μισαλλόδοξος γιατί κάποιοι αποφάσισαν να γεμίσουν τη χώρα αλλοδαπούς. Ε, σε αυτό το νοσηρό περιβάλλον, αγαπητός καθίσταται όποιος διώχνει τους ξένους. Τόσο απλά.

Φρικαλέα απλά. Κανείς δεν μπορεί να εγκρίνει αυτό το σκεπτικό, αλλά αυτό είναι το υπαρκτό σκεπτικό, και καταντά άξιον απορίας πώς μετά τον επικοινωνιακό ορυμαγδό η ΧΑ δε μάχεται για την πρωτιά. Ακόμα.

Έχουμε προειδοποιήσει για τις ρίζες και τις αιτίες του κακού. Πολλά χρόνια πριν. Πριν τη ΧΑ, όταν κάποιοι αισθάνονταν απειλή από τον ΛαΟΣ του κ. Καρατζαφέρη. Ο ΛαΟΣ είναι σήμερα κυβέρνηση, όχι μόνο σχηματικά ή ιδεολογικά. Τα πρόσωπα για τα οποία ο Καραμανλής δήλωνε κάποτε "δεν συνεργάζομαι με τα άκρα" είναι υπουργοί και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Όχι απλά μέλη, όχι υποψήφιοι που απλά συμπληρώνουν μία λίστα.

Ντρέπομαι, λοιπόν, αλλά θα το ομολογήσω ευθέως. Έχω κάνει τεράστιο αγώνα κατά της ΧΑ, και από αυτές τις γραμμές, ώστε να μη χρειάζεται να καταθέσω διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας. Μου προκαλεί αηδία η όψη των μελών της. Θεωρώ ότι η πίστη στον Ναζισμό είναι προσβολή για κάθε Έλληνα. Όταν όμως το σύστημα κωφεύει, όταν αδιαφορεί για τα προβλήματα του τόπου μία είναι η συνέπεια: έχω φτάσει και εγώ ένα κλικ πριν την απονενοημένη ψήφο. Υπάρχει αγανάκτηση στον κόσμο, όχι μόνο για την ανέχεια και το μνημόνιο, αλλά για την υποκρισία της εξουσίας που βολεύτηκε με τη δαιμονοποίηση της ΧΑ. Που την έκλεισε στη φυλακή, αφήνοντας δολοφόνους να περιφέρονται ελεύθεροι, που ξοδεύει ιδρώτα και χρόνο στην ανεύρεση ενοχοποιητικών στοιχείων, αλλά που δε βρήκε χρόνο και τρόπο να την εξουδετερώσει πολιτικά.

Προφανώς και δεν πρόκειται να ψηφίσω τη ΧΑ. Δεν πάει το χέρι μου, εκρήγνυται το μυαλό μου. Κάποιων άλλων, όμως;

Συνεπής στην παράδοση του blog, αποκαλύπτω τη δική μου "πρόθεση ψήφου". Χρειάζεται ένα ισχυρό μήνυμα αποδοκιμασίας στο υπάρχον σύστημα, χωρίς να διαλυθεί το σύμπαν και να χρεοκοπήσει η χώρα, χωρίς να επανέλθει η αβεβαιότητα και η αστάθεια. Χρειάζεται μία νέα ισχυρή κεντροδεξιά παράταξη, διότι είναι η μόνη ελπίδα για να προκύψει μία σοβαρή κεντροαριστερά. Όσο ο ΣυΡιζΑ πιστεύει στη νίκη, τόσο περισσότερο ανόητος και λαϊκιστικός θα γίνεται ο λόγος του.

Για μένα το μήνυμα είναι ένα. Πετάμε τον Σαμαρά και την Ακροδεξιά του στα σκουπίδια. Ναι, έτσι ακριβώς πρέπει να γίνει και έτσι ακριβώς το γράφω. Η επικοινωνιακή επίθεση περί "σοβαρού και επιτυχημένου" Πρωθυπουργό προκαλεί πια αηδία ακόμα και στους ψηφοφόρους της ΝΔ. Και ο ίδιος έχει καταλάβει ότι με το 18% δεν πάει πουθενά. Αυτός, όμως, που διέλυσε την παράταξη δεν μπορεί να την ενώσει, ειδικά με όσα έχουν προηγηθεί. Απαιτείται εν πλω αλλαγή Πρωθυπουργού, συγκρότηση νέου κόμματος με ευρύτερη κοινοβουλευτική στήριξη στην υπάρχουσα Βουλή, αποφεύγοντας τις εκλογές. Απαιτείται ηχηρή αποδοκιμασία της ΝΔ, χωρίς αντίστοιχη στήριξη του ΣυΡιζΑ και χωρίς να προκύψει η αιτία διάλυσης της Βουλής. Αν ΝΔ και ΣυΡιζΑ αναγκασθούν η μεν σε αλλαγή ηγεσίας, ο δε σε αυτοδιάλυση και απόρριψη των ακραίων στοιχείων που έχει μαζέψει, ίσως ανατείλει μία αχνή ελπίδα.

Και ο μόνος τρόπος για να μην προκύψει αστάθεια, αλλά να σταλεί αυτό το μήνυμα είναι (λυπάμαι πάρα πολύ που το γράφω) η ψήφος στην Ελιά. Για μία και μόνη φορά.

Φυσικά, δεν προβλέπω να γίνει κάτι τέτοιο. Και πλέον φοβάμαι την οργή του κόσμου. Φοβάμαι την ψήφο στον ΣυΡιζΑ που θα φέρει όξυνση και αίτημα για εκλογές. Πολύ περισσότερο, φοβάμαι τις εκλογές. Δεν έχουν τίποτα καλό να προσφέρουν στη χώρα. Ας το καταλάβουμε επιτέλους, αφήνοντας στην άκρη τις ανοησίες για την "προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία". Ενίοτε, αν όχι συνήθως, τα αδιέξοδα από την υπερβολική προσφυγή σε αυτήν προκύπτουν.

16/5/14

Προεκλογικές σκέψεις

Είναι τόσο μεγάλη η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός αυτής της προεκλογικής περιόδου που δεν άξιζε τον κόπο να αφιερώσει κανείς χρόνο και σκέψη για να ασχοληθεί. Πιστοί πάντως στις παραδόσεις του blog, θα ξοδέψουμε μερικές γραμμές για να επισημάνουμε ορισμένα σημεία εν όψει της κάλπης.

Ξεκινώντας από τις Αυτοδιοικητικές, οι επιλογές της ΝΔ αποτελούν μνημείο αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Θα έπεφτε άραγε η πρωθυπουργική υπόληψη αν στήριζε Καμίνη και Μπουτάρη, ή ακόμη και τον Σγουρό; Αξιέπαινες οι θυσίες Σπηλιωτόπουλου, Καλαφάτη και Κουμουτσάκου, αλλά, ειδικά οι δύο τελευταίοι, ούτε σε όνειρο δεν μπορούν να σκεφτούν τη νίκη, αν όχι και τον δεύτερο γύρο.

Τι μήνυμα ήθελε άραγε να στείλει η ΝΔ; Ότι δεν μπορεί να ρίξει τα μούτρα της και να στηρίξει δυο-τρεις επιτυχημένους αυτοδιοικητικούς, θυσιάζοντας μάλιστα τις πλέον άχρωμες παλαιοκομματικές φιγούρες; Καμίνης, Σγουρός και Μπουτάρης φαίνεται ότι θα επικρατήσουν, ενώ η ΝΔ θα καταφέρει να χάσει τόσο την προνομιακή για αυτήν Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με τους άγαρμπους χειρισμούς της, όσο και τον Δήμο Πειραιά λόγω της "μυστήριας" επιλογής του επιχειρηματία κ. Μαρινάκη να κατέλθει στον πολιτικό στίβο διά του στενού του συνεργάτη κ. Μώραλη. Αν μη τι άλλο αυτή η υποψηφιότητα κρύβει πολύ παρασκήνιο και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε τι θα εξελιχθεί.

Κάπως έτσι, η κυβερνώσα παράταξη το βράδυ της μεθεπόμενης Κυριακής δε θα έχει νίκη σε κανέναν μεγάλο δήμο και σε καμία από τις δύο εμβληματικές Περιφέρειες, πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας. Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για το μήνυμα της κάλπης, αλλά υπάρχουν και οι Ευρωεκλογές, ώστε τουλάχιστον να αποσυνδεθεί η εκλογή δημάρχων από το μνημόνιο, τη λιτότητα και το πλεόνασμα.

Για πολλοστή φορά αναμένεται από τον ελληνικό λαό απάντηση σε ένα ερώτημα που κανένας, ευτυχώς, δεν του έθεσε, και λέω ευτυχώς διότι ο λαός κάθε άλλο παρά σοφός υπήρξε στις επιλογές του την περίοδο κατά και πριν την κρίση. Η δε απίθανη έμπνευση για εκλογή με σταυρό αποτελεί αποθέωση ανοησίας, ώστε να έχουμε τη χαρά να εκπροσωπηθούμε από παλαίμαχους αθλητές με σοβαρό πρόβλημα σχηματισμού ολόκληρης φράσης (αν όχι και σκέψης γενικώς) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπράβο στα κόμματα, μπράβο και σε όσους θα τους σταυρώσουν μην τυχόν και χάσουμε τέτοιους ευρωβουλευτές.

Το ενδεχόμενο πάντως σημαντικών πολιτικών εξελίξεων λόγω του αποτελέσματος είναι πολύ μικρό, εκτός αν αυτές είναι ήδη ειλημμένες και απλά αναμένεται η εύσχημος αφορμή.

ΝΔ και ΣυΡιζΑ μάχονται για την πρωτιά, που λογικά θα κριθεί με διαφορά μικρότερη του 2%. Προσωπική αίσθηση ότι θα κερδίσει οριακότατα η ΝΔ, αλλά με τόσο μικρές διαφορές και ποσοστά πέριξ του 25% δεν μπορεί να γίνει αξιόπιστη εκτίμηση.

Πιο πίσω δίνεται μάχη τρίτης θέσης μεταξύ Ποταμιού και Χρυσής Αυγής. Αυθαίρετη πάλι η εκτίμηση ότι αμφότεροι θα φλερτάρουν με το διψήφιο, αλλά και ότι η Ελιά δε θα είναι και πάρα πολύ μακριά τους.

Το περίφημο δίλημμα Βενιζέλου είναι μεν εκβιαστικό, αλλά και εντιμότατο. Δεν μπορεί ένα κόμμα να σηκώνει όλο το βάρος των δύσκολων επιλογών, τόσο με το μνημόνιο όσο και με τη συγκυβέρνηση, και οι υπόλοιποι να σπάνε και πλάκα σε βάρος του. Στην αποκορύφωση του θράσους, ο κ. Σαμαράς (που Πρωθυπουργό τον έκανε η ανάγκη και ο Βενιζέλος) παριστάνει το σωτήρα μίας χώρας που προσπαθούσε όσο μπορούσε μέχρι τον Ιούνιο του 2012 να αποτελειώσει. Αλλά με αυτά, υπό το φως των βολικών χρονικά αποκαλύψεων των Καννών, του δημοψηφίσματος και του κλίματος του 2011, θα ασχοληθούμε σε άλλη ανάρτηση.

Το ΚΚΕ φαίνεται να επανέρχεται με ανάκτηση μέρους της δύναμής του, ενώ η ΔημΑρ δύσκολα θα εκπροσωπηθεί στην Ευρωβουλή, πληρώνοντας το τίμημα μίας δύσκολης επιλογής το 2012, του μονοδρόμου αποχώρησης από τη συγκυβέρνηση το 2013, αλλά, κυρίως, της απροθυμίας σύμπηξης "προοδευτικού" (τάχα μου) μετώπου με την Ελιά του ΠαΣοΚ.

Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα της κάλπης που προδιαγράφεται είναι η πτώση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ενός τουρλουμπουκίου παραφροσύνης και υστερίας (το μόνο κόμμα που κατορθώνει να κονταροχτυπιέται επάξια με τον ΣυΡιζΑ στα δύο αυτά στοιχεία), ενώ από τα μικρότερα κόμματα δύσκολα θα προκύψει η έκπληξη, με τον ΛαΟΣ να έχει πρακτικά διαλυθεί και τις Γέφυρες (Δράση - Δημιουργία Ξανά) να αποτελούν "δύσκολη" επιλογή στην παρούσα συγκυρία.

Ο ελληνικός λαός, θα το ξαναπούμε, πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας εκπλήξει δυσάρεστα. Μα με τον Τσίπρα, μα με τον Καμμένο, μα με τη Χρυσή Αυγή ή τον Ζαγοράκη, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα είναι να ελεγχθούμε ως προς το αν έχουμε έστω και λίγο σοβαρευτεί σε αυτή τη χώρα, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία να είναι αποκαρδιωτικά.