16/5/14

Προεκλογικές σκέψεις

Είναι τόσο μεγάλη η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός αυτής της προεκλογικής περιόδου που δεν άξιζε τον κόπο να αφιερώσει κανείς χρόνο και σκέψη για να ασχοληθεί. Πιστοί πάντως στις παραδόσεις του blog, θα ξοδέψουμε μερικές γραμμές για να επισημάνουμε ορισμένα σημεία εν όψει της κάλπης.

Ξεκινώντας από τις Αυτοδιοικητικές, οι επιλογές της ΝΔ αποτελούν μνημείο αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Θα έπεφτε άραγε η πρωθυπουργική υπόληψη αν στήριζε Καμίνη και Μπουτάρη, ή ακόμη και τον Σγουρό; Αξιέπαινες οι θυσίες Σπηλιωτόπουλου, Καλαφάτη και Κουμουτσάκου, αλλά, ειδικά οι δύο τελευταίοι, ούτε σε όνειρο δεν μπορούν να σκεφτούν τη νίκη, αν όχι και τον δεύτερο γύρο.

Τι μήνυμα ήθελε άραγε να στείλει η ΝΔ; Ότι δεν μπορεί να ρίξει τα μούτρα της και να στηρίξει δυο-τρεις επιτυχημένους αυτοδιοικητικούς, θυσιάζοντας μάλιστα τις πλέον άχρωμες παλαιοκομματικές φιγούρες; Καμίνης, Σγουρός και Μπουτάρης φαίνεται ότι θα επικρατήσουν, ενώ η ΝΔ θα καταφέρει να χάσει τόσο την προνομιακή για αυτήν Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με τους άγαρμπους χειρισμούς της, όσο και τον Δήμο Πειραιά λόγω της "μυστήριας" επιλογής του επιχειρηματία κ. Μαρινάκη να κατέλθει στον πολιτικό στίβο διά του στενού του συνεργάτη κ. Μώραλη. Αν μη τι άλλο αυτή η υποψηφιότητα κρύβει πολύ παρασκήνιο και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε τι θα εξελιχθεί.

Κάπως έτσι, η κυβερνώσα παράταξη το βράδυ της μεθεπόμενης Κυριακής δε θα έχει νίκη σε κανέναν μεγάλο δήμο και σε καμία από τις δύο εμβληματικές Περιφέρειες, πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας. Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για το μήνυμα της κάλπης, αλλά υπάρχουν και οι Ευρωεκλογές, ώστε τουλάχιστον να αποσυνδεθεί η εκλογή δημάρχων από το μνημόνιο, τη λιτότητα και το πλεόνασμα.

Για πολλοστή φορά αναμένεται από τον ελληνικό λαό απάντηση σε ένα ερώτημα που κανένας, ευτυχώς, δεν του έθεσε, και λέω ευτυχώς διότι ο λαός κάθε άλλο παρά σοφός υπήρξε στις επιλογές του την περίοδο κατά και πριν την κρίση. Η δε απίθανη έμπνευση για εκλογή με σταυρό αποτελεί αποθέωση ανοησίας, ώστε να έχουμε τη χαρά να εκπροσωπηθούμε από παλαίμαχους αθλητές με σοβαρό πρόβλημα σχηματισμού ολόκληρης φράσης (αν όχι και σκέψης γενικώς) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπράβο στα κόμματα, μπράβο και σε όσους θα τους σταυρώσουν μην τυχόν και χάσουμε τέτοιους ευρωβουλευτές.

Το ενδεχόμενο πάντως σημαντικών πολιτικών εξελίξεων λόγω του αποτελέσματος είναι πολύ μικρό, εκτός αν αυτές είναι ήδη ειλημμένες και απλά αναμένεται η εύσχημος αφορμή.

ΝΔ και ΣυΡιζΑ μάχονται για την πρωτιά, που λογικά θα κριθεί με διαφορά μικρότερη του 2%. Προσωπική αίσθηση ότι θα κερδίσει οριακότατα η ΝΔ, αλλά με τόσο μικρές διαφορές και ποσοστά πέριξ του 25% δεν μπορεί να γίνει αξιόπιστη εκτίμηση.

Πιο πίσω δίνεται μάχη τρίτης θέσης μεταξύ Ποταμιού και Χρυσής Αυγής. Αυθαίρετη πάλι η εκτίμηση ότι αμφότεροι θα φλερτάρουν με το διψήφιο, αλλά και ότι η Ελιά δε θα είναι και πάρα πολύ μακριά τους.

Το περίφημο δίλημμα Βενιζέλου είναι μεν εκβιαστικό, αλλά και εντιμότατο. Δεν μπορεί ένα κόμμα να σηκώνει όλο το βάρος των δύσκολων επιλογών, τόσο με το μνημόνιο όσο και με τη συγκυβέρνηση, και οι υπόλοιποι να σπάνε και πλάκα σε βάρος του. Στην αποκορύφωση του θράσους, ο κ. Σαμαράς (που Πρωθυπουργό τον έκανε η ανάγκη και ο Βενιζέλος) παριστάνει το σωτήρα μίας χώρας που προσπαθούσε όσο μπορούσε μέχρι τον Ιούνιο του 2012 να αποτελειώσει. Αλλά με αυτά, υπό το φως των βολικών χρονικά αποκαλύψεων των Καννών, του δημοψηφίσματος και του κλίματος του 2011, θα ασχοληθούμε σε άλλη ανάρτηση.

Το ΚΚΕ φαίνεται να επανέρχεται με ανάκτηση μέρους της δύναμής του, ενώ η ΔημΑρ δύσκολα θα εκπροσωπηθεί στην Ευρωβουλή, πληρώνοντας το τίμημα μίας δύσκολης επιλογής το 2012, του μονοδρόμου αποχώρησης από τη συγκυβέρνηση το 2013, αλλά, κυρίως, της απροθυμίας σύμπηξης "προοδευτικού" (τάχα μου) μετώπου με την Ελιά του ΠαΣοΚ.

Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα της κάλπης που προδιαγράφεται είναι η πτώση των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ενός τουρλουμπουκίου παραφροσύνης και υστερίας (το μόνο κόμμα που κατορθώνει να κονταροχτυπιέται επάξια με τον ΣυΡιζΑ στα δύο αυτά στοιχεία), ενώ από τα μικρότερα κόμματα δύσκολα θα προκύψει η έκπληξη, με τον ΛαΟΣ να έχει πρακτικά διαλυθεί και τις Γέφυρες (Δράση - Δημιουργία Ξανά) να αποτελούν "δύσκολη" επιλογή στην παρούσα συγκυρία.

Ο ελληνικός λαός, θα το ξαναπούμε, πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας εκπλήξει δυσάρεστα. Μα με τον Τσίπρα, μα με τον Καμμένο, μα με τη Χρυσή Αυγή ή τον Ζαγοράκη, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα είναι να ελεγχθούμε ως προς το αν έχουμε έστω και λίγο σοβαρευτεί σε αυτή τη χώρα, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία να είναι αποκαρδιωτικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: