31/5/14

Η νίκη του ΣυΡιζΑ

Ξεκινάμε σήμερα την προσπάθεια αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος, με το βλέμμα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν, όπως φαίνεται, εντός του επομένου έτους. Ας αρχίσουμε με την εκλογική επίδοση του ΣυΡιζΑ, νικητή των εκλογών:
Μάιος 2014: 1.518.608 ψήφοι, 1ο κόμμα με 26,57%
Ιούνιος 2012: 1.655.022 ψήφοι, 2ο κόμμα με 26,89%
Μάιος 2012: 1.061.928 ψήφοι, 2ο κόμμα με 16,79%

Με την αποχή στο 2,5% παραπάνω από τον Ιούνιο του 2012, ο ΣυΡιζΑ έχει απώλειες περίπου 8%. Μιλάμε για Ευρωεκλογές και χαλαρή ψήφο, όπου είναι αναμενόμενη η απώλεια ψηφοφόρων για τα κόμματα εξουσίας. Αν συνυπολογίσουμε ότι δεν υπήρχε η έντονη πόλωση του Ιουνίου, αλλά χαρακτηριστικά που μάλλον τις φέρνουν πλησιέστερα σε εκείνες του Μαΐου του 2012, υπάρχει αύξηση σχεδόν μισού εκατομμυρίου ψηφοφόρων. Τι προκύπτει, λοιπόν;

Ο ΣυΡιζΑ κερδίζει καθαρά τις εκλογές. Το γεγονός ότι η ακραία πόλωση δεν επικράτησε αποδεικνύει ότι δεν πέρασε στον κόσμο το μήνυμα "ψηφίζουμε και φεύγουν". Ωστόσο, αν και ο Τσίπρας δεν κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα στην κυβέρνηση, αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να αγνοηθεί η παγίωση των δυνάμεων του κόμματός του. Αν το 2012 η συγκυρία τον ευνοούσε, σήμερα γίνεται μία συνειδητή επιλογή σταθερά από 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρους και περίπου το 1/4 του εκλογικού σώματος.

Με απλά λόγια, η αντιπολίτευση του όχι σε όλα, του εύκολου λαϊκισμού, της ιδεολογικής, στρατηγικής και εν γένει πολιτικής σύγχυσης περιχαρακώνει τις δυνάμεις της και δίνεται η εντύπωση ότι μόνο ανοδικά μπορεί να κινηθεί, έστω και αν απαιτηθούν επαναληπτικές εκλογές με ισχυρά διλήμματα όπως το 2012. Καθώς η πασιφανής ανικανότητα του Σαμαρά αλλά και η δημοσιονομική και διεθνής πολιτική συγκυρία καθιστούν παντελώς αδύνατη την κυβερνητική αντεπίθεση, είτε σε θέματα ουσίας είτε στον τομέα της πολιτικής επικοινωνίας (διατυπώνω κομψά τις επονείδιστες προεκλογικές παροχές), αργά ή γρήγορα η ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση μοιάζει αναπόφευκτη.

Η εκτίμηση είναι αυθαίρετη αλλά καθώς πλησιάζουν οι εκλογές το κόμμα του κ. Τσίπρα θα καταπιεί τη ΔημΑρ, θα ξανακόψει από το ΚΚΕ, θα ψαλιδίσει περαιτέρω το Ποτάμι, έχει επιπλέον δεξαμενή από το ΠαΣοΚ και τις υπόλοιπες διάσπαρτες δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, ακόμα και από τους ΑνΕλλ, και θα ξεπεράσει το 30%. Με δεδομένο το μπόνους των 50 εδρών θα είναι αδύνατο να σχηματισθεί κυβέρνηση χωρίς τον κυρίαρχο ρόλο του ΣυΡιζΑ και τον κ. Τσίπρα Πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς με πραγματική δύναμη το 2012 18,85% κυβερνά ήδη δύο χρόνια...

Αυτή εξέλιξη θα αποτραπεί μόνο από μείζονα πολιτικά γεγονότα, τα οποία προσδιορίζουμε στα εξής δύο:

Πρώτον, την ανασύνταξη μίας υπεύθυνης κεντροδεξιάς παράταξης που θα αποβάλει ακραία στοιχεία αδιαφορώντας για τις ψήφους στη ΧΑ. Αν πράγματι η εκλογική επιτυχία των νεοναζί δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο (κάτι που μερικώς ισχύει και θα αναλύσουμε αργότερα), τότε το διάδοχο της ΝΔ σχήμα έχει πολύ περισσότερο να ωφεληθεί ακολουθώντας μία σοβαρή στρατηγική χωρίς ακρότητες και προβάλλοντας στοιχειοθετημένη κυβερνητική πρόταση. Οι καιροσκοπισμοί των Ζαππείων πληρώθηκαν ακριβά -από τη χώρα, όχι τη ΝΔ.

Σε αυτό το διάδοχο σχήμα ο κ. Σαμαράς και η καταστροφική παρέα των συμβούλων και συνεργατών του έχει μόνο έναν διπλό ρόλο: να ανοίξει τη διαδικασία και να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κακοποίησε τη φυσιογνωμία της παράταξης, διέλυσε το κόμμα, κατέστησε ρυθμιστή των πολιτικών πραγμάτων τους νεοναζί, οδήγησε στον διασυρμό ολόκληρη τη χώρα όταν πούλαγε παραμύθι στο χείλος της χρεοκοπίας, με λαϊκισμό και ανευθυνότητα που ο ΣυΡιζΑ δεν έχει καν πλησιάσει ακόμα, είναι αδύνατον να επιδιώκει ηγετική θέση στην επόμενη μέρα.

Δεύτερον, η αναγέννηση του Κέντρου. Η σύγχυση των ορίων μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς που είχε κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο προκαλέσει το ΠαΣοΚ οδήγησε στη χώρα μας την ταύτιση αυτού του χώρου με τα ακραία και ανεφάρμοστα με τα οποία παραμύθιαζε τον κόσμο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η πρώτη νίκη της Αριστεράς δε σημειώθηκε πριν μερικές ημέρες αλλά πριν 33 χρόνια. Τελικά με ένα αλλόκοτο μίγμα αριστερής ρητορικής και φιλελεύθερης πολιτικής η φυσιογνωμία του κόμματος άλλαξε μετά το 1996.

Ήρθε πια η ώρα της οριστικής ρήξης με το φαύλο παπανδρεϊκό παρελθόν. Κανείς δεν γνωρίζει με ποια πρόσωπα, αλλά η ανάγκη για τη διαμόρφωση μίας φιλοευρωπαϊκής παράταξης με κεντρώα ιδεολογία, απαλλαγμένης από ιδεολογικές εμμονές (που ουδέποτε υπήρξε στον τόπο μετά τη μεταπολίτευση), καθιστά υποχρεωτική όχι μόνο την επιτυχή έκβαση των πρωτοβουλιών διαβούλευσης μεταξύ ΔημΑρ, ΠαΣοΚ, Ποταμιού και των διάσπαρτων δυνάμεων, αλλά και την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Σε διαφορετική περίπτωση ο ΣυΡιζΑ θα κυβερνήσει τη χώρα, ξαναφέρνοντας ένα τρίτο του αιώνα μετά ξανά το χειρότερο ΠαΣοΚ στην εξουσία. Γιατί όμως είναι κακό αυτό;

Απάντηση καλείται να δώσει ο καθένας μόνος του. Για κάποιους καλό είναι ό,τι βγάλει η κάλπη, αφού αυτό εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Η εμπειρία, όμως, αποδεικνύει όχι μόνο ότι αυτό δεν ισχύει, αλλά ότι ειδικά σε κρίσιμες περιόδους οι ψηφοφόροι τείνουν προς την ανευθυνότητα, ακριβώς όπως και οι πολιτικοί. Δε μιλά κανείς για... κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών, αλλά για στροφή στην πολιτική υπευθυνότητα. Και ο ΣυΡιζΑ δε δίνει τέτοια σημάδια.

Δε θα είναι η πρώτη φορά. Ο Γ. Παπανδρέου πίστευε ότι λεφτά υπήρχαν, αλλά δεν κατάφερε να τα βρει. Νωρίτερα ο πατέρας του ανέθετε στον Σημίτη να συμμαζέψει το χάος που είχαν προκαλέσει οι ασυλλόγιστες παροχές των πρώτων ετών. Πιο πρόσφατα ο Σαμαράς κατάπινε τα αναπτυξιακά παραμύθια των Ζαππείων. Αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα θα προσγειώσει και τον κ. Τσίπρα και το ανομοιογενές συνονθύλευμα του οποίου προΐσταται θα διαλυθεί.

Αξίζει τον κόπο το ρίσκο; Αξίζει τον κόπο η δοκιμή με ερασιτέχνες που υπηρετούν τις προσωπικές ιδεολογικές εμμονές τους σε βάρος του εθνικού συμφέροντος; Εκεί εστιάζεται το ζήτημα και όχι στον μετεμφυλιακό φόβο των κομμουνιστών που θα "μας έπαιρναν τα σπίτια".

Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο. Και σίγουρα δεν έχει χρόνο για να ξαναπειραματισθεί με πολιτικές αποτυχημένες, τις συνέπειες των οποίων ακόμα πληρώνει πολύ ακριβά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: