8/8/14

Μια φλόγα στο σκοτάδι

Η δημοκρατία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά ένα μέσο προς την κατεύθυνση της ιδανικής πολιτείας. Όσο ορθή μπορεί να είναι μία απόφαση με την οποία η πλειοψηφία διαφωνεί, τόσο επιζήμια μπορεί να αποβεί άλλη που ελήφθη ομόφωνα. Παραδείγματα υπάρχουν άφθονα, ειδικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Υπό το πρίσμα αυτό, το σχόλιο τού κ. Παπούλια για τη δημοκρατία με αφορμή τα σαραντάχρονα από την πτώση της χούντας μοιάζει άστοχο. Κανείς δε δικαιούται βάσιμα να υποστηρίξει ότι η δημοκρατία ελαττώθηκε. Οι εκλογές διεξάγονται ελεύθερα, πρόσβαση στην πληροφορία υπάρχει ανεμπόδιστα, κάθε πολίτης δραστηριοποιείται χωρίς άμεσο κρατικό περιορισμό. Με απλά λόγια, η Ελλάδα, όσο και αν κάποιοι μεγαλοδημοσιογράφοι και ανόητοι πολιτικάντηδες προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, καμία μα καμία σχέση και ομοιότητα δεν έχει με ανελεύθερα καθεστώτα, σημερινά ή του παρελθόντος. Δεν μπορεί να μιλάμε, λοιπόν, για "υποχώρηση" τής δημοκρατίας, αλλά για ένα πολίτευμα αναμφίβολα μη λειτουργικό και μη αποτελεσματικό.

Οι αιτίες; Είναι φρόνιμο να αποδώσουμε το φαινόμενο στην κρίση, σχεδόν μοιρολατρικά; Ας προβληματισθούμε.

Το επίπεδο των ψηφοφόρων, δεν έχει υποβαθμιστεί; Τα κριτήρια της ψήφου τους είναι υγιή; Ο βαθμός ενασχόλησης με τα κοινά; Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει η ελαχίστη συμπάθεια από μέρους μας προς τις τάχα αυθόρμητες εκδηλώσεις μαζικής διαμαρτυρίας. Πού εξαφανίστηκαν όμως οι αγανακτισμένοι; Ελύθησαν, τάχα, τα προβλήματα της χώρας; Και γιατί σχεδόν όλες οι διαδηλώσεις ξεκινούν και τελειώνουν με ζητούμενα τσέπης; Εξέλιπε το κοινωνικό ενδιαφέρον και ως πολίτες μόνο το χρήμα μάς βγάζει στον δρόμο; Η περίφημη πρόσβαση στα "μέσα κοινωνικής δικτύωσης"; Γιατί δεν έχει προωθήσει στο ελάχιστο τον δημόσιο διάλογο; Μία μικρή ματιά στα σχόλια που συνοδεύουν τις ειδήσεις και τα βίντεο των ενημερωτικών σελίδων φέρνει μόνο απόγνωση για το επίπεδο σκέψης των Νεοελλήνων, αν όχι και για την ψυχική τους υγεία.

Αν η δημοκρατία μας είναι τόσο χαμηλού επιπέδου δεν μπορεί εμείς οι πολίτες να είμαστε άμοιροι της ευθύνης και να κατηγορούνται μόνο οι θεσμοί! Σίγουρα δεν φταίει η έμμεση εκλογή Προέδρου ή η κληρονομική ανάδειξη άνακτος, η απουσία Συνταγματικού Δικαστηρίου ή η ύπαρξη του Μισθοδικείου (αντιθέτως θα έλεγε κανείς, χάρη σε αυτό χιλιάδες άνθρωποι προσδοκούν αναδρομικά!) ή η ταυτόχρονη υπουργική και βουλευτική ιδιότητα. Σημαντικά, αλλά επιμέρους ζητήματα. Τα οποία κατήντησαν προεκλογικό όπλο της Κυβέρνησης στην εξαγγελία της ψευδεπίγραφης "νέας" μεταπολίτευσης και "νέας" Ελλάδας...

Αν κάτι μάς φταίει πράγματι αυτό είναι η αξιακή και παιδευτική κρίση, η απουσία τής "κοινής λογικής" θα λέγαμε, αυτή που προηγήθηκε της οικονομικής κατάρρευσης και που, μεταξύ άλλων, δεν επιτρέπει σε χιλιάδες Έλληνες να καταλάβουν μέχρι και σήμερα ότι κανένα σκοτεινό κέντρο δεν εξύφανε το σχέδιο χρεοκοπίας για να κατασπαράξει το αέριο και το πετρέλαιο της χώρας (που, παρεμπιπτόντως, δεν έχουν βρεθεί ακόμα), αλλά με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμασταν σε αυτό το χάλι εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια (και ναι, κάποιοι τα είχαν πει, εγκαίρως). Με τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, με την κατάργηση της αξιολόγησης στο δημόσιο, με τη διάλυση της Αστυνομίας και του Στρατού (στο όνομα, μάλιστα, της δημοκρατίας!), με τον κομματισμό, με τις επιδοτήσεις, με όλο το φαύλο καθεστώς που ποτέ δεν πολεμήσαμε, αλλά οι συντριπτικά περισσότεροι αγωνιστήκαμε να εκμεταλλευτούμε.

Επιστρέφουμε στον χώρο της παιδείας. Καθόλου τυχαία, η πρώτη ουσιαστικά ανάρτηση σε αυτό το ιστολόγιο είχε ως θέμα τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και το αμαρτωλό "άσυλο". Έμελλε να βιώσουμε, επιτέλους, την κατάργησή του. Έμελλε να αρχίσει, δειλά - δειλά, η βίαιη αλλά σωτήρια έξωση του κομματισμού από τις αίθουσες διδασκαλίας. Οι σχολές πασχίζουν να επιβιώσουν στο νέο ασφυκτικό περιβάλλον, αλλά ξανά ως κοιτίδες μάθησης και όχι... δημοκρατίας, δηλαδή ως προπύργια των κομματικών στρατών.

Η περίπτωση των φοιτητών Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ που ζήτησαν να χαθεί το εξάμηνό τους, που απαίτησαν μόρφωση αντί για ένα παλιόχαρτο, είναι η πιο βαθιά ανάσα που έχει πάρει αυτή η χώρα τουλάχιστον τα τελευταία πέντε δύσκολα χρόνια. Είναι η πρώτη φορά που κάτι μοιάζει να αλλάζει από τα κάτω. Στο μυαλό, δηλαδή, των πολιτών αυτού του τόπου. Δεν αρκεί φυσικά, είναι ακόμα η εξαίρεση, αλλά είναι η πρώτη φλόγα στο σκοτάδι.

Αυτή, λοιπόν, η επετειακή ανάρτηση για τα έβδομα γενέθλια του ιστολογίου αφιερώνεται σε όλους τους νέους που μέσα στην απελπισία τους πασχίζουν να βρουν τον δρόμο τους. Και που αργά, αθόρυβα αλλά και επίμονα αρχίζουν να ξεχωρίζουν και να διεκδικούν. Το παλιό που φεύγει θα αντιδράσει, αναμφίβολα. Όμως γινόμαστε σιγά - σιγά περισσότεροι. Γιατί, ξεκάθαρα, αν εμείς δεν αλλάξουμε, είναι αδύνατο να αναδειχθεί η άξια ηγεσία, είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι θα αλλάξει ολόκληρη η χώρα.


__________

ΥΓ: Σχεδόν 8 χρόνια πριν, σε μία σχολή που είχε μόλις διακόψει τη λειτουργία της για δεύτερη φορά σε 8 μήνες λόγω κατάληψης, ο διά των γραπτών του υποφαινόμενος πάσχιζε να εξηγήσει τα εξής αυτονόητα εν μέσω διαλόγων εμπλέων εντάσεως, σε αμφιθέατρα γεμάτα "νεολαίους" και σε φόρα κομματικών ιστοσελίδων: 

"Μία δημοκρατική ψηφοφορία με αντιδημοκρατικό περιεχόμενο δεν είναι δημοκρατική: δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα η κατάληψη, σκληρός και στείρος αυταρχισμός είναι, όσα δημοκρατικά καλύμματα κι αν διαθέτει. Κάποιοι απ' ό,τι φαίνεται δεν το κατάλαβαν. Όταν, όμως, το πανηγύρι τελειώσει, αφήστε το "συντονιστικό" να καθαρίσει. Στηρίξτε τα σκληρότερα - πλην απολύτως δικαιολογημένα - μέτρα. Τέρμα οι χαριστικές διπλές εξεταστικές και τα κουτσουρεμένα εξάμηνα. Χαμένη περίοδος, χαμένο εξάμηνο ή ό,τι άλλο. Όσο κι αν μας πονέσει. Ήρθε καιρός να μάθουμε ότι οι ανόητες αποφάσεις έχουν και συνέπειες. Αν αυτό δεν γίνει ποτέ, δεν θα πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα ποτέ. Αφού το δίλημμα "αγώνας ή εξεταστική" έχει μία μόνο απάντηση για τους επαναστάτες, ας δούμε πόσο ειλικρινείς είναι."

Τότε, μία, απελπιστικά μόνη φωνή, σχεδόν γραφική...

Δεν υπάρχουν σχόλια: