18/10/14

Παραμυθία

Ο άνθρωπος, ο καθένας μας, μπροστά στις απαιτήσεις και τις δυσκολίες της ζωής αντιδρά διαφορετικά. Ακόμα και το ίδιο άτομο, υπό άλλες συνθήκες, αντιδρά αλλιώς. Άλλοτε αντιμετωπίζει τα προβλήματα κατάφατσα, άλλοτε τα αρνείται. Άλλοτε αναλύει τις καταστάσεις, άλλοτε κατασκευάζει ένα φανταστικό περιβάλλον για να ανακουφισθεί. Κάποτε και αυτές οι καταστάσεις τον ξεπερνούν. Σχεδόν πάντα όμως υπάρχει η ψύχραιμη εκτίμηση των δεδομένων και οι "ορθές", κατά το δυνατόν, επιλογές. Υπάρχει βέβαια και η επιλογή του παραμυθιάσματος.

Σε ένα καθόλου τυχαίο παιχνίδι της γλώσσας μας, το παραμύθι δεν έχει να κάνει μόνο με φανταστικές διηγήσεις, κατά κανόνα διδακτικές ούτως ή άλλως. Η "παραμυθία" είναι η παρηγοριά, η ανακούφιση από τον πόνο και το κακό. Κατανοητός, επομένως, ο πειρασμός μπροστά στις αναποδιές να επιλεγεί η οδός της απατηλής ανακούφισης.

Αυτή ήταν η σκέψη μου μπροστά στη μίνι χρεοκοπία της προηγούμενης εβδομάδας, μπροστά στο χρηματιστηριακό κραχ, την άνοδο των σπρεντ, την "κρίση χρέους" που τείνει να γίνει "κρίση δανεισμού" -όπως ο ίδιος ο κ. Σαμαράς θα έλεγε κάποτε, κατηγορώντας ανέξοδα για εσφαλμένους χειρισμούς την Κυβέρνηση. Το παραμύθι δεν είναι άλλο από το success story, φυσικά.

Στη χώρα μας έχουμε έτσι κι αλλιώς δυσχέρεια στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Βλέπουμε πολύ εύκολα τους φανταστικούς εχθρούς που επιβουλεύονται το Έθνος, κι ας μην μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Ειδικά όμως αυτά τα 4-5 χρόνια που διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, το παραμύθι έχει την τιμητική του. Τι να πρωτοθυμηθούμε! Τους Ρώσους και τους Κινέζους που θα μας δάνειζαν; Τα αμύθητα ποσά από πετρέλαιο και αέριο που οι ξένοι έβαλαν στο μάτι; Τις αυτοκτονίες που τάχα εκτοξεύθηκαν, ενώ αυτό δεν έχει προκύψει από πουθενά; Τις συνωμοσίες τις εντοπίζουμε εν ριπή οφθαλμού, το μερίδιο της ευθύνης μας αρνούμαστε επίμονα να αναγνωρίσουμε και να αναλάβουμε.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός βρέθηκε να εφαρμόζει αναπόφευκτα τις επιταγές της Τρόικας, ενώ μέχρι πρότινος μόνο λοιδωρούσε, για το παραμύθι άπαντα τα ώτα ήσαν ιδιαιτέρως ευήκοα. Η Τρόικα φεύγει. Το Μνημόνιο κλείνει, ίσως και σχίζεται ανάλογα με την ώρα. Δεν έχουμε ανάγκη κανέναν και "βγαίνουμε στις αγορές", δηλαδή (επιτέλους!!!) θα ξαναπλώσουμε το χέρι στα διεθνή τοκογλυφικά κυκλώματα, στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των οποίων αποδώσαμε τη (φτιαχτή, εννοείται) χρεοκοπία, για να δανειστούμε με υψηλότερο επιτόκιο από αυτό με το οποίο μας δάνειζαν οι τροϊκανοί δυνάστες.

Φυσικά, ο κίνδυνος με το παραμύθιασμα είναι ότι μπορεί να το πιστέψεις, τελικά, και ο ίδιος. Τότε, η μοιραία προσγείωση στην αλήθεια είναι βίαιη και οδυνηρή. Αυτήν την προσγείωση βιώσαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Και η αλήθεια είναι ότι αντιστεκόμαστε διαρκώς στην κατάργηση των νοσηρών δομών που μάς διέλυσαν, ότι αντιστεκόμαστε σε κάθε εκσυγχρονιστική και μεταρρυθμιστική απόφαση. Και ότι υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατον να μας πάρει οποιοσδήποτε στα σοβαρά και να καταπιεί τα παραμύθια της ανάκαμψης.

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που η ηγεσία της ΝΔ θα κατηγορήσει τον ΣυΡιζΑ για ανευθυνότητα (και πριν οι πολιτευτές της σηκώσουν τις καταθέσεις από τις τράπεζες) ας αναλογιστεί την πραγματικότητα: Κανένας Σαμαράς δεν μας έχει βγάλει από το αδιέξοδο και κανέναν Τσίπρα δεν έχουμε ανάγκη να μας απαλλάξει από το Μνημόνιο. Έκοντες άκοντες, οι "εταίροι" μας μάς κράτησαν ζωντανούς και, απόλυτα λογικά, έθεσαν τους όρους τους. Δεν υπήρχε καμία εναλλακτική επιλογή, απλά. Τόσο, μα τόσο απλά και αληθινά.