24/10/15

Αναζητώντας τον αντι-Τσίπρα

Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε ένα κατά φαντασίαν πολιτικό φαινόμενο: αυτό του Αλέξη Τσίπρα. Παρότι παρακολουθώ για περισσότερα από 25 χρόνια από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις και το ενδιαφέρον μου για την πολιτική ιστορία του τόπου είναι ακόρεστο, με απόλυτη ειλικρίνεια, αδυνατώ να θυμηθώ πολιτικό με λιγότερα προσόντα που να έχει ανελιχθεί σε τόσο υψηλό αξίωμα. Και αυτό, με συγχωρείτε, είναι κάτι αντικειμενικό. Για παράδειγμα, η άποψή μου ότι η ολιγόμηνη διακυβέρνηση ΣυΡιζΑ-ΑνΕλλ έχει ζημιώσει τον τόπο περισσότερο από κάθε άλλη μεταπολιτευτικά αποτελεί υποκειμενική κρίση. Ότι ο νυν Πρωθυπουργός της χώρας είναι ένα άβγαλτο μειράκιο, με στοιχειώδη εκπαίδευση, αλλά χωρίς καν τη στοιχειώδη παιδεία, χωρίς καμία εμπειρία ζωής, χωρίς καμία συναίσθηση της θέσης και του ρόλου του δεν δέχομαι ότι μπορεί να αμφισβητηθεί.

Πώς έχει βρεθεί αυτός ο άνθρωπος, ο καταφανώς ανίκανος να διαχειρισθεί την πρωτοφανώς κρίσιμη κατάσταση, στη θέση του Πρωθυπουργού είναι γνωστό. Όμως το να φτάνουμε στον απόλυτο παραλογισμό του "φαινομένου" νομίζω ότι πάει πολύ ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα.

Δεν αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη ότι η αναζήτηση ενός αντι-Τσίπρα για την ηγεσία της ΝΔ μού προκαλεί θυμηδία. Αναζητώντας κάποιον αντίστοιχο με τον Τσίπρα για την ηγεσία του, το αντιπολιτευόμενο κόμμα μοιάζει να ομολογεί την επιτυχία του Πρωθυπουργού και, τρόπον τινά, να τη ζηλεύει. Το πώς γίνεται να ανάγεται σε πρότυπο πολιτικού ο άνθρωπος που (και κατά τη ΝΔ) διέλυσε τον τόπο σε ένα εξάμηνο αποτελεί ένα ερώτημα δυνατόν να απαντηθεί μόνο σε επίπεδο σουρεαλισμού.

Μετά μάλιστα από ελάχιστη σκέψη, οι γαλάζιοι αποφάσισαν να επιμείνουν στην εκλογή "από τη βάση" -τη μεγαλύτερη και διαχρονικότερη ζημία που κληροδότησε ο Γιώργος Παπανδρέου στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Με την απόρριψη της συγκεκριμένης διαδικασίας και τη συστηματική αποδόμηση όλων των επιχειρημάτων των θιασωτών της έχω ασχοληθεί λεπτομερώς και δε θα επανέλθω. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην επισημάνω το πόσο άστοχη είναι η "ανοικτή" εκλογή ειδικά στη συγκεκριμένη συγκυρία: η ΝΔ αντιμετωπίζει ζήτημα αυτοπροσδιορισμού αλλά και ετεροπροσδιορισμού (προς την κυβέρνηση και το μνημόνιο 3), ιδεολογικής ταυτότητας και πολιτικής πρακτικής, και αντί η διαχείρισή του να αποτελέσει αντικείμενο σχολαστικής μελέτης και εσωτερικού διαλόγου τίθεται ενώπιον των μελών και "φίλων". Ότι θα έκανε δηλαδή ο Τσίπρας μπροστά σε μία δύσκολη απόφαση.

Η ΝΔ καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ασφαλή επιλογή του μεσαίου χώρου με κορώνες δεξιάς, τον φιλελευθερισμό και την κλασικότερη λαϊκή δεξιά. Καλείται επίσης να χαράξει τον δρόμο της ανάμεσα στο "όχι σε όλα" και την υπεύθυνη φιλοευρωπαϊκή στάση που εγκαινίασε ο κ. Μεϊμαράκης κατά την ψήφιση του μνημονίου 3 -κόντρα σε όσους επιχειρούν σήμερα να τον ταυτίσουν με ό,τι το παλαιοκομματικό. Τέτοιες αποφάσεις δεν είναι δυνατόν να ληφθούν από τις νοικοκυρές, και αυτό δεν το γράφω καθόλου υποτιμητικά. Είναι σαν οι γιατροί να κάνουν δημοψήφισμα στην οικογένεια του αρρώστου για την ενδεδειγμένη θεραπεία: αυτό απλά δεν γίνεται.

Στη ΝΔ υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Ο Νίκος Δένδιας είναι ένας από αυτούς -αλλά δε "γράφει". Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εξαίρεση στον κανόνα του λαϊκισμού, αλλά είναι Μητσοτάκης -επίσης δεν έχει ελπίδες. Ο Βορίδης και ο Άδωνις έχουν μεστό λόγο, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται ακραίοι. Κάποιος μπορεί να αναφέρει και άλλα πρόσωπα. Πρόσωπα όμως που έχουν πίσω τους μία διαδρομή, που κάτι εκφράζουν.

Οι υποψήφιοι κάτι έχουν να μάς πουν, κάτι να προτείνουν. Ο Μεϊμαράκης τη νεοκαραμανλική συνέπεια με υπευθυνότητα την κρίσιμη στιγμή. Ο Άδωνις την επιστροφή σε δεξιότερες επιλογές. Ο Μητσοτάκης τη στροφή στο φιλελεύθερο κέντρο. Όμως... Κάποιος λείπει!

Ο κ. Τζιτζικώστας δεν εκφράζει κανέναν και τίποτε. Εξελέγη βουλευτής σε σχεδόν παιδική ηλικία χάρη στο επώνυμο που έφερε και τίποτε άλλο. Ξαφνικά φέρεται ως διεκδικητής της προεδρίας, αν όχι και βέβαιος νικητής. Από πού και ως πού; Μην προβληματίζεσθε. Μην κουράζετε το μυαλό σας. Δεν έχει σημασία ότι ο κ. Τζιτζικώστας αποτελεί ένα πολιτικό τίποτε. Ή μάλλον έχει. Αποτελεί τον ιδανικό αντι-Τσίπρα: ένα νεαρό πολιτικό μηδενικό είναι κι αυτός. Αυτή είναι η αλήθεια.

Έτσι λοιπόν, οι νεοδημοκράτες "ελεύθεροι", αλλά πιστοί στην υπόγεια γραμμή (όπως και το 2009 με τον Σαμαρά), θα ρίξουν "Τζίτζι" (ή μήπως πάλι Σαμαρά;) στη χαζοχαρούμενη κάλπη. Πόσο θλιβερό! Πόσο πιο κάτω θα βρεθεί αυτό το κεντροδεξιό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα; Τον Τζίτζι; Ποιον και τι εκφράζει; Ποιον εμπνέει; Τι κομίζει;

Όποιος θέλει τον αντι-Τσίπρα ας ανοίξει λεξικό. Το "αντι" εκφράζει αντίθεση, διαφορά, όχι μίμηση και αναζήτηση κακεκτύπου, ειδικά όταν το πρωτότυπο μόνο ζημία έχει κάνει. Αν στη ΝΔ αναζητούν τον αντι-Τσίπρα δεν έχουν παρά να αναζητήσουν κάποιον καλλιεργημένο, στοιχειωδώς ευγενή και ικανό άνθρωπο. Με άλλα λόγια κάποιον που σγκεντρώνει όλες τις αρετές που είναι άγνωστες στον κ. Τσίπρα και την παρέα του.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι στη σημερινή ΝΔ δεν υπάρχει κανένας άλλος, ώστε να ξεμείνουν με τον Τζίτζι. Και η κατάντια, και η κατρακύλα πρέπει κάποια στιγμή να βρουν έναν πάτο.

21/9/15

Δεύτερη φορά αριστερά

Υποδεχόμαστε το καινούργιο...
Το παραπάνω... υψηλής αισθητικής στιγμιότυπο της χθεσινής εκλογικής βραδιάς συνοψίζει την πενταετία της κρίσης. Για να είναι, όμως, πλήρης η απεικόνιση θα έπρεπε να προστεθεί ο Μιχαλολιάκος, ο Λεβέντης και μία μεγάλη μαύρη τρύπα -της αποχής. Όμως η εικόνα των Εθναρχών αγκαλιασμένων, συνεπαρμένων, μεθυσμένων από τον θρίαμβο είναι τόσο δυνατή που θα ήταν έγκλημα να αλλοιωθεί.

Δε συνοψίζει, φυσικά, τη συνάντηση της ακροδεξιάς με την ακροαριστερά. Φευ, ο κ. Καμμένος αρνείται τον όρο "ακροδεξιός" (θα ήμασταν όλοι τυχεροί αν ήταν απλά ακροδεξιός). Είναι όμως συνάντηση άκρων: ο ακραίος λαϊκισμός συναντιέται με την ακραία ασχετοσύνη, η ακραία ανοησία με την ακραία ανικανότητα, η ακραία αμορφωσιά με τις ακραίες ιδεοληψίες και, ιδού! Είναι άδικο, βέβαια, να περιορίσουμε την αυστηρή μας κρίση σε αυτούς τους δύο, αλλά, είπαμε, η εικόνα παραείναι δυνατή.

Κάτω, λοιπόν, από το πάνελ που φιλοξενούσε το τρυφερό ενσταντανέ των Εθναρχών, μία παρέα τριών νεαρών, ανάμεσα σε πολλούς. Όμορφα παιδάκια, 20-22 ετών, μπρατσωμένα στα γυμναστήρια που φαρμακώνουν σώματα και δηλητηριάζουν χρυσαυγίτικα συνειδήσεις, με τα ακριβά κινητά στο χέρι και περιποιημένο λουκ, καμία σχέση δηλαδή με την επαναστατική και ριζοσπαστική αριστερά (μάλλον σε δαπίτες των φοιτητικών μας χρόνων παρέπεμπαν), εκράδαιναν έμπλεα ενθουσιασμού τα συριζολάβαρα. Δεν είναι καν για να οργίζεται κανείς. Τον Ιανουάριο θα μάς φαινόταν βλακώδες, αλλά μπορεί και να πίστευαν "στην αποτίναξη του ξενόφερτου ζυγού του μνημονίου". Χθες τι στην ευχή γιορτάζαν; Ότι δεν ήλθε η δεξιά; Λίγο μετά, κυριολεκτικά στην αποθέωση της παράνοιας, ήλθε η αποθέωση του Καμμένου από το συναγμένο πλήθος. Η ημίτρελη και φαντασιόπληκτη δεξιά τελικά εδοξάσθη σφιχταγκαλιασμένη με τη "δεύτερη φορά αριστερά" στην κυβέρνηση.

Επί χρόνια αναμασάται ότι με τα μνημόνια έχει υποθηκευθεί το μέλλον των νέων του τόπου. Οι ίδιοι οι νέοι μάλλον δε νοιάζονται και πολύ. Κανείς πλέον δε νοιάζεται. Ο ΣυΡιζΑ πριν μισό χρόνο εξελέγη για να σχίσει το μνημόνιο. Χθες επελέγη ως ο καταλληλότερος για την εφαρμογή του. Πώς αντιδρά ο λαός στην κατάσταση; Διά της αποχής και της ψήφου του πολλαπλασιάζει τη δύναμη των γραφικών και των ανόητων. Η Χρυσή Αυγή, ο Καμμένος, η Λαϊκή Ενότητα, ο Λεβέντης θα έβλεπαν με το κυάλι το 3% αν η συμμετοχή ήταν στα αναμενόμενα επίπεδα. Από την άλλη μπορεί να αναδεικνύονταν ακόμη ισχυρότεροι, ποιος ξέρει; Για παράδειγμα, 185 χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν τη λύση στο συμπαθές πρόσωπο του κ. Λεβέντη, είναι και ο μόνος εντός Βουλής που αύξησε τη δύναμή του!

Μέσα στον παραλογισμό των ημερών ακούστηκαν πράγματα απίστευτα. Ψηφοφόροι του Τσίπρα που τον Ιούλιο υποστήριζαν την επιστροφή σε ανταλλακτική κοινωνία (να σπέρνουμε τα χωράφια μας, να ταΐζουμε τις κοτούλες μας και άλλα βουκολικά) χθες ξορκίζαν τη δραχμή και τον Λαφαζάνη. Δεσποινίδες επικίνδυνα οπλισμένες με την ψήφο στα χέρια τους, δηλώναν μεγεμένες από τον Τσίπρα και τον Σακελλαρίδη "γιατί είναι κούκλοι". Αστοιχείωτοι καλούσαν σε αποχή, διότι "αν η συμμετοχή πέσει υπό το 50% οι εκλογές είναι άκυρες", με ακόμα πιο αστοιχείωτους να ανταπαντούν ότι αυτό "άλλαξε με τον νόμο Παυλόπουλου". Τέτοια ρήτρα δεν ισχύει και είναι αμφίβολο αν υπήρξε ποτέ, αλλά δεν έχει και τόση σημασία στο μυαλό ορισμένων που δεν μπορούν καν να γκουγκλάρουν τον εκλογικό νόμο.

Κάπως έτσι καταντά γελοίο να αναλύσεις την ψήφο ή την αποχή χωρίς βοήθεια Ψυχιάτρου, αλλά από διαστροφή θα πούμε δύο κουβέντες:

"Φαινόμενο" Τσίπρα ουκ υφίσταται. Χωρίς αμφιβολία ο Τσίπρας έχει πέρασμα, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας βρίσκει ευήκοα ώτα λόγω λαϊκισμού. Οι διαφημίσεις και οι αφίσες του ΣυΡιζΑ γεννούν μεγάλη απορία για τη χρηματοδότηση του κόμματος, αλλά είναι το απύθμενο θράσος των πολιτευτών του που κλέβει την παράσταση. Αν εξακολουθούμε να συζητάμε για το ότι "μάς έκλεισαν" τις τράπεζες, ενώ προφανέστατα αυτή ήταν η αυτονόητη συνέπεια της κυβερνητικής αβελτηρίας, ο ΣυΡιζΑ επιβάλλει τη θεματολογία του δημοσίου διαλόγου κατά τρόπο απελπιστικό. Ωστόσο μετρά απώλειες 320 χιλιάδων ψήφων σε ένα εξάμηνο. Αυτό δε λέγεται πολιτικό φαινόμενο, από την άλλη είναι σαφές ότι ο κ. Τσίπρας χθες υφάρπαξε την ψήφο χιλιάδων πολιτών πριν αυτοί αντιληφθούν τι σημαίνει το μνημόνιο 3: ελαφρύτερο ή όχι από τα άλλα δύο, έρχεται να προστεθεί σε αυτά, όχι να τα αντικαταστήσει. Να κάτι ακόμη που η ΝΔ δεν πέρασε στον κόσμο.

Ο συμπαθής Μεϊμαράκης έκανε ό,τι μπορούσε για να χάσει, ξεκινώντας από το ότι είπε... αλήθεια. Η ΝΔ το έχει κάνει άλλες δύο φορές και έχει συντριβεί και τις δύο: το 2009 (όπου, όμως, είχε την ευθύνη της ζημίας) και τον Ιανουάριο του 2015, όταν το καταστροφολογικό σποτ για όσα θα συμβούν με Πρωθυπουργό τον Τσίπρα ενοχοποιήθηκε για την ήττα. Τελικά αποδείχθηκε εκνευριστικά προφητικό. Αλίμονο, ούτε ένα "σας τα 'λεγα" δεν εξέπεμψε η ΝΔ, ωστόσο οι συνέπειες των κεφαλαιακών ελέγχων δεν έχουν αναδειχθεί στο μεγαλείο τους. Ακόμη. Να δούμε τι θα γίνει τώρα που προβάλλει σιγά-σιγά η βαρυχειμωνιά της Οικονομίας...

Κατά τα λοιπά, η ΝΔ απέφυγε προεκλογικά τον διχασμό της εκλογής νέου αρχηγού, ο Μεϊμαράκης, ως καλός στρατιώτης, δέχθηκε να αναλωθεί με την ήττα, ίσως τελικά και να αναδειχθεί -αλλά αυτό δεν είναι πολύ πιθανό. Στη γαλάζια παράταξη σοβεί ακόμη το δίλημμα μνημόνιο - αντιμνημόνιο. Η ζημία του Σαμαρά για το κόμμα και τη χώρα δε θα επανορθωθεί ποτέ... Η ΝΔ κατάφερε παρά τον ορυμαγδό της "πρώτης φοράς" αριστερά να χάσει σχεδόν 200 χιλιάδες ψήφους και να βρίσκεται μόλις 330 χιλιάδες ψήφους πάνω από το limit down του 2012. Δεν το λες και επιτυχία.

Στο ΠαΣοΚ άγνωστο γιατί χαίρονται. Τον Ιανουάριο ΠαΣοΚ, ΚιΔηΣο και ΔημΑρ αθροιστικά είχαν 7,6% με περίπου 470 χιλιάδες ψήφους. Τώρα έχουν 6,3% και 340 χιλιάδες. Κι αυτό δεν το λες επιτυχία.

Για τους υπόλοιπους επιβεβαιώνεται ότι η ΧΑ αποτελεί σημείο των καιρών που θα ξεφουσκώσει, διότι θα την περίμενε κανείς ήδη στο 10% και να καλπάζει, αλλά απλά κρατάει δυνάμεις (κάτι λογικό για τέτοιου τύπου μόρφωμα), για το ΚΚΕ ισχύει το ίδιο, ενώ το Ποτάμι πληρώνει τη βολική ασάφεια των τοποθετήσεών του, την προθυμία του να συνεργασθεί με όλους άνευ όρων σαν τη χήρα στο κρεβάτι, το "βαρύ" παρελθόν του αρχηγού του που μοιάζει να είναι το... χειρότερο σε περγαμηνές στέλεχός του και (λιγουλάκι!) την προπαγάνδα ότι "το θέλουν οι ξένοι στην κυβέρνηση". Αλίμονο, ο σοφός λαός θέλει τον Καμμένο και μόνο αυτόν!

Ο Λεβέντης μάς εξέπληξε κάπως, αλλά δεν πήγε στο 4 και το 5% που τού έδιναν κάποια στιγμή, ενώ η ΛαΕ συνετρίβη, γι' αυτό και το "ντέρμπι" δεν έγινε ποτέ.

Στην καθιερωμένη αυτοκριτική μας, γενικά πέσαμε έξω. Για τον ΣυΡιζΑ προβλέπαμε νίκη με ταβάνι το 32%. Έλαβε 35,5%. Η διαφορά αντί για 3-4% είναι στο 7,4% και η απόκλιση μεγάλη. Αιτίες η αποχή και κυρίως η αδυναμία της ΝΔ να κινητοποιήσει έστω τους ψηφοφόρους του Ιανουαρίου. Η αποχή των ψηφοφόρων του ΣυΡιζΑ ήταν αναμενόμενη, ίσως και μικρότερη του αναμενομένου, αλλά προξενεί εντύπωση ότι περισσότεροι από (γιατί η ΝΔ δέχθηκε και μετακινήσεις ψηφοφόρων) 200 χιλιάδες ψηφίσαν Σαμαρά (Σαμαρά!!!) πριν έξι μήνες και χθες σφυρίξανε αδιάφορα.

Στη ΝΔ πέσαμε μέσα ότι δε θα κινηθεί κάτω από το 28%, αλλά έκατσε ακριβώς εκεί με 28,1%. Δε θα υποστηρίξουμε ότι το πιάσαμε κι ας είναι μέσα στα όρια που προβλέψαμε. Η ΧΑ ήρθε τρίτη με 6,99% (δίναμε 5-7%), το ΠαΣοΚ έλαβε 6,3% (δίναμε 4-6%), το ΚΚΕ 5,55% (προβλέπαμε 4-6%), το Ποτάμι 4,1% (3,5-5,5%), οι ΑνΕλλ 3,7% (3-4%), ο Λεβέντης 3,4% (προβλέπαμε κάτω από 3%) και η ΛαΕ 2,86% (3-5%).

Χάσαμε πολλά, είναι η αλήθεια. Η ΛαΕ δεν τράβηξε το αναμενόμενο από τον ΣυΡιζΑ, γι' αυτό υποτιμήσαμε τη διαφορά και τα ποσοστά του, σε ΚΚΕ, ΑνΕλλ και Ποτάμι πέσαμε με ακρίβεια μέσα, για ΝΔ και ΧΑ οριακά μέσα, για το ΠαΣοΚ οριακά έξω. Ο Λεβέντης απλά περνάει το 3% (όπως και ο Καμμένος) λόγω χαμηλού παρονομαστή (αποχής).

Σα γενική τοποθέτηση θα πούμε ότι δεν έχουμε χάσει και εντελώς το αισθητήριό μας, αλλά τον παραλογισμό όσων απέχουν και, κυρίως, όσων ψηφίζουν είναι αδύνατον πια να τον παρακολουθήσουμε.

Ειδικά για τους απέχοντες, είναι άξιον απορίας πώς γίνεται να αδιαφορούν μπροστά στο χάος που ξετυλίγεται μπροστά μας. Ας ψηφίσουν Τσίπρα-Καμμένο, Χρυσή Αυγή, ΕΠαΜ, ΑντΑρΣυΑ και ό,τι περίεργο τούς έρθει. Ας μην πάθουν έκλαμψη και ακούσουν τον Παπαδόπουλο, τον Μάνο, τον Θεοχάρη και τον Μητσοτάκη. Αυτό το χωνέψαμε πια, η αλήθεια δεν τραβάει. Αλλά το να αδρανούν και να σιωπούν τούς αφαιρεί και το δικαίωμα να οργίζονται με όσα θα ακολουθήσουν. Ας αδρανήσουν και τότε. Διότι όταν οι υπόλοιποι δίνουν "καθαρή εντολή" (διότι ως τέτοια εκλαμβάνεται) για εφαρμογή του μνημονίου (διότι τέτοια είναι) με λιγότερες από 2 εκατομμύρια ψήφους σε σύνολο 9,84 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων, κανείς από όσους χθες σιώπησαν δε δικαιούται να κλείνει δρόμους και να αγανακτεί στις πλατείες.

Κατά τα λοιπά, μάξιμουμ σε 6 μήνες, ο Εθνάρχης - Φαινόμενο Τσίπρας θα κλαψουρίζει για τη νέα ανατροπή του και θα εκλιπαρεί ΠαΣοΚ και Ποτάμι για διεύρυνση της πλειοψηφίας του, υπό το βάρος της αναπόφευκτης διάσπασης. Και αυτό είναι απλά το καλό σενάριο.

17/9/15

Προεκλογικοί χρησμοί 2015, και πάλι...

Βλέποντας το debate των πολλών σκέφτηκα ότι ο Μεϊμαράκης δεν ήταν αρκετά οξύς. Οι τηλεκριτικοί αποφάνθηκαν ότι κακώς "έχασε την ψυχραιμία του" στη μόνη στιγμή που τον ευχαριστήθηκα. Μετά το debate των δύο συμπέρανα ότι ο Τσίπρας ήταν υποτονικός, άχρωμος, ότι έλεγε τα ίδια και τα ίδια, ότι εισέπραττε πληρωμένες απαντήσεις. Οι τηλεκριτικοί και πάλι διαφώνησαν. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η αλήθεια, αλλά οι σπασμωδικές συριζοκινήσεις και το ανέβασμα των τόνων στα σποτ αποτελούν σημεία πανικού (το δίχως άλλο, κάτι μοιάζει να μην πάει καλά για τις φλωρόφατσες τής Κουμουνδούρου...).

Αυτό είναι το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα, αυτήν την κρίσιμη στιγμή: η διάσταση από την πραγματικότητα. Ο κ. Τσίπρας έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά στον τόπο από όση έκαναν ΠαΣοΚ και ΝΔ σε σχεδόν μισό αιώνα. Σε μισό χρόνο, είναι αδιανόητο, αλλά το κατάφερε. Εμείς πάλι θα ψηφίσουμε με κριτήριο αν είναι όμορφος ή όχι, και αν "γράφει" καλύτερα on camera. Οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ δεν είναι νέοι, δε "γράφουν", δεν είναι όμορφοι. Το τελευταίο είναι και το μόνο κοινό τους με τον Τσίπρα, διότι, αν η κλασική καρπαζόφατσα του σχολείου θεωρείται επικοινωνιακό πλεονέκτημα, έχει χαθεί και το γούστο -εκτός από τη λογική.

Αφήνοντας τα αστεία, αυτό το διαζύγιο από τη λογική και την πραγματικότητα καθιστά επισφαλή κάθε πρόβλεψη του αποτελέσματος. Οι παραδόσεις, ωστόσο, δεν είναι για να σπάνε και θα την επιχειρήσουμε, για ακόμη μία φορά:

ΣυΡιζΑ: 29-32%
ΝΔ: 28-31%
ΧΑ: 5-7%
ΚΚΕ: 4-6%
ΠαΣοΚ (& μερικοί φίλοι): 4-6%
Ποτάμι: 3,5-5,5%
Δραχμή-Ζωή-Χρεοκοπία: 3-5%
Καμμένοι-Ψεκασμένοι-Ανεγκέφαλοι: 3-4%
Να-βγάλουν-καρκίνο-οι-Παπανδρέου-οι-Μητσοτάκηδες-οι-Καραμανλήδες-κλπ: 2-2,9%

Και εξηγώ, φίλε αναγνώστη. Όσοι ψηφίζουν είναι ηλίθιοι. Θα ξαναβγάλουν τον Τσίπρα, θα βάλουν τον Ψεκασμένο στη Βουλή, θα δώσουν ψήφο στη δραχμή, όπως τον Ιούλιο, και σπάνε πλάκα με τον Λεβέντη στις δημοσκοπήσεις.

Βάζω στην άκρη κι εγώ τη λογική σήμερα. Ελπίζω, και είναι πραγματικά η πρώτη φορά, να κάνω τελικά λάθος. Η ΝΔ να κερδίσει, ο ΣυΡιζΑ να καταρρακωθεί υπό το βάρος των ψεμάτων του, οι Ψεκασμένοι να απορριφθούν από το Κοινοβούλιο το οποίο έχουν μιάνει περισσότερο και από τη ΧΑ με τη βλακεία τους (ναι, στο φρικτό δίλημμα προτιμώ τον ναζισμό από τη βλακεία -αποτελεί μία εμετική, αλλά συνεπή και συνειδητή επιλογή). Φοβάμαι, όμως, ότι δε θα κάνω λάθος.

Και, για να μη σπάνε οι παραδόσεις, μετά από σχεδόν μία δεκαετία για μένα δεν υπάρχει δισταγμός: Βαγγέλα δαγκωτό. Ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλά για να απαλλαγεί η χώρα από τον εσμό των ανεγκέφαλων, ανίκανων και φανατισμένων της ψευτοαριστεράς της δεκάρας μέχρι και Σαμαρά ψήφιζα...

3/9/15

Μα τω Θεώ

Όσα χρόνια διατηρώ αυτό το ιστολόγιο δεν έκρυψα τα λόγια μου. Δε θα το κάνω ούτε τώρα. Δεν έχω γνώσεις οικονομικών, συνταγματικών, πολιτικών θεμάτων σε βάθος. Τη γνώμη μου διατυπώνω. Ενίοτε κάνω λάθος, όπως όλοι. Αυτή τη φορά, ωστόσο, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι δεν κάνω λάθος. Με τις ταπεινές, λοιπόν, μη ειδικές γνώσεις μου, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτή υπήρξε μακράν η χειρότερη κυβέρνηση στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η ζημία που προκάλεσε στον τόπο δε συγκρίνεται με τις κυβερνήσεις της Επταετίας και την κυπριακή καταστροφή μόνο και μόνο επειδή την τελευταία στιγμή ο κ. Τσίπρας "λάκισε" να μάς γυρίσει στη δραχμή. Η καταστροφή που έχει προκληθεί θα έχει συνέπειες σε βάθος δεκαετιών, δεν ξέρω αν θα είναι και πλήρως αναστρέψιμες για τη γενιά μας.

Ο ελληνικός λαός δεν είναι άμοιρος της ευθύνης του. Όχι μόνο συνεχίζει να χάφτει τα ψέματα που τού αραδιάζουν, αλλά αρνείται με φρικαλέο τρόπο την πραγματικότητα. Συνεχίζει να πιστεύει ότι υπάρχει λύση εκτός μνημονίου, μεγάλη μερίδα αρνείται να αντιληφθεί τι σημαίνει η επιστροφή στη δραχμή, οι συντριπτικά περισσότεροι από το 61% του νόθου δημοψηφίσματος δεν κατάλαβαν ότι ψήφιζαν έξοδο από την ευρωζώνη και δεν το καταλαβαίνουν ούτε καν τώρα που το σχέδιο Βαρουφάκη αποκαλύφθηκε. Αν συνομιλήσουμε με πολλούς από αυτούς, στην απλή ερώτηση αν φέτος βιώνουν κατάσταση καλύτερη από πέρυσι θα εισπράξουμε απάντηση καταφατική. Γιατί; Γιατί ο Τσίπρας "διαπραγματεύτηκε". Ότι τα έκανε μαντάρα είναι αδιάφορο. Το γεγονός ότι συνεχίζουμε να συνομιλούμε με όρους προδοτών που "απολαμβάνουν" τα μνημόνια και εθνοσωτήρων αποτελεί ήττα της κοινής λογικής χωρίς προηγούμενο.

Αφού, λοιπόν, η κοινή λογική εξέλιπε, είναι μάλλον δύσκολο να προβλέψουμε τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Με δεδομένο π.χ. ότι η ενίσχυση του ΣυΡιζΑ βασίστηκε στο σκίσιμο των μνημονίων, θα περίμενε κανείς σημαντική μετακίνηση ψηφοφόρων προς τη ΛαΕ του κ. Λαφαζάνη. Παραδόξως αυτό δε φαίνεται να συμβαίνει. Το ότι ο κ. Τσίπρας συνεχίζει να διεκδικεί τη νίκη στις εκλογές αποτελεί ακραίο παράδοξο. Οι επιδόσεις του υπήρξαν άθλιες, παντού. Οι επιλογές προσώπων αισχρές. Οι πολιτικές από αφελείς ως εγκληματικές -όπου υπήρξαν. Το κόμμα του διαλύθηκε και ορισμένοι Έλληνες πολίτες δηλώνουν πρόθυμοι να τον επανεκλέξουν. Γιατί οι άλλοι είναι χειρότεροι; Ε, όχι, δεν είναι χειρότεροι! Κανείς δεν υπήρξε χειρότερος από τον Τσίπρα αυτού του επταμήνου.

Την ίδια στιγμή δικαιώνομαι απόλυτα για όσα έλεγα τόσα χρόνια για τη ΝΔ και τον κ. Σαμαρά: ότι η μεγαλύτερη συνεισφορά του ακροδεξιού πρώην (ο Θεός να τον κάνει) Πρωθυπουργού στην Πατρίδα θα ήταν να τα μαζέψει και να φύγει. Ναι! Αυτό το κατάφερε. Έφυγε, οι γελοίες διαδικασίες εκλογής από τη βάση μπήκαν στο ψυγείο, η διχαστική σύγκρουση καραμανλικών - μητσοτακικών - ακροδεξιών απετράπη και επελέγη ένας αρχηγός που δεν είχε ελπίδα εκλογής από τη βάση. Και, ως εκ θαύματος, αυτός ο αρχηγός συσπειρώνει το κόμμα, κερδίζει ψηφοφόρους, αποτινάσσει τη σαμαρική ακροδεξιά ντροπή και με τον αυθεντικό "λαϊκό" τρόπο του, αλλά και με θεσμική αρτιότητα όπου έπρεπε, ανεβαίνει συνεχώς.

Ερωτώ λοιπόν: ποιοι από όσους άντεξαν να ψηφίσουν Σαμαρά τον Ιανουάριο (εγώ φυσικά και δεν ήμουν ανάμεσα σε αυτούς!) δεν θα ψηφίσουν στις 20 Σεπτεμβρίου ΝΔ; Πώς είναι δυνατόν να προκύπτει διεκδίκηση πρωτιάς (πολλώ δε μάλλον αυτοδυναμίας) για έναν διαλυμένο και αποτυχημένο ΣυΡιζΑ, τον ΣυΡιζΑ των ανικάνων, φανατικών και ημίτρελων, που τελικά προσχώρησαν και στο μνημονιακό μπλοκ;

Επί τόσα χρόνια προσπαθώ να κατανοήσω και να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος πριν και μετά τις εκλογές. Ακόμα και το 61% του δημοψηφίσματος είχε ερμηνεία: την εξαπάτηση του ελληνικού λαού και το παιχνίδι που οι Τσίπρας και Βαρουφάκης έπαιζαν στις πλάτες μας. Πώς ο ΣυΡιζΑ παίζει ακόμα πάνω από το 20%, μα τω Θεώ, δεν μπορώ να το καταλάβω.

8/8/15

Με τα νταούλια και τους ζουρνάδες

Βλέποντας πώς ξεκινήσαμε με την περήφανη διαπραγμάτευση και την "πρώτη φορά αριστερά" και πού φτάσαμε, το πράγμα είναι πλέον ξεκάθαρο. Αν μπορώ (που δεν μπορώ...) να τακτοποιήσω και να συνοψίσω τα δικά μου συμπεράσματα, ίσως αυτά να ήταν τα παρακάτω:

1) Ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία της χώρας δεν είχαν βρεθεί τόσο φανατισμένοι και αποκομμένοι από την πραγματικότητα άνθρωποι στην εξουσία.

Τι να πρωτοθυμηθείς; Την πρόταση "που δε θα μπορούσαν οι δανειστές να αρνηθούν"; Τους λαθρομετανάστες που "λιάζονταν στις πλατείες"; Τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων σχεδόν με κυβερνητική υποστήριξη; Την αριστεία ως "ρετσινιά"; Την "όμορφη μέρα" που ξημέρωνε με το δημοψήφισμα;

Δεν πρόκειται για αποσπασματική αναφορά ή παραποίηση. Αυτό το αλλοπρόσαλλο τουρλουμπούκι που βρίσκεται στα κυβερνητικά έδρανα συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο που το έφερε στην εξουσία. Με ιδεοληπτική αντίληψη της πραγματικότητας και υποτίμηση της αντίληψης των υπολοίπων, η κυβέρνηση θεωρεί πως οι καταστάσεις θα προσαρμόζονται στις προσεγγίσεις της. Όπως έχει διατυπωθεί ανεκδοτολογικά "αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μας τόσο το χειρότερο γι' αυτήν".

Με πιο απλά λόγια, οι συριζαίοι πιστέψαν τα παραμύθια τους. Πιστέψαν ότι οι "άλλοι" ήταν ξεπουλημένοι, προδότες και γερμανοτσολιάδες. Ότι δεν διαπραγματεύτηκαν και ότι δεν χτύπησαν το χέρι στο τραπέζι. Δεν έχει σημασία ότι την τρόικα την... είχαμε ξαναδιώξει και την παρακαλάγαμε να επιστρέψει. Δεν είχε σημασία ότι η εθνικά υπερήφανη διαπραγμάτευση δεν υπήρξε, διότι επί πέντε μήνες δεν υπήρξε καν διαπραγμάτευση αλλά χρονοτριβή. Δεν είχε καν σημασία το σημείο απόλυτης διάλυσης στο οποίο έφεραν τη χώρα.

Τα παραδείγματα άπειρα: Το ευρώ δεν υποχώρησε μπροστά στον φόβο εξόδου από την ευρωζώνη. "Το στήριξαν" λένε... Φυσικά, αλλά αν έχουν τη δυνατότητα να το στηρίξουν πώς θα τους εκβιάσουμε; Βαρεθήκαμε να ακούμε ότι τα δάνεια πηγαίνουν στους τόκους. Όταν, όμως, οι δόσεις κόπηκαν, η κυβέρνηση στράγγισε τα δημόσια ταμεία μαζεύοντας ένα-ένα τα ευρώ για να πληρώνει, με καθυστέρηση, μισθούς και συντάξεις. Οι "ισχυροί" και "εκβιαστές" έψαχναν τρόπο να μάς ξεφορτωθούν από την ευρωζώνη για να μη μας πληρώνουν, αλλά εδώ πιστεύαμε ότι τους "κρατάμε"!

2) Υπήρχε σαφές και ξεκάθαρο σχέδιο επιστροφής στη δραχμή.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν έχει καμία λογική. Δεν αποτελεί διαγραφή ή απομείωση χρέους, δεν μειώνει τα δημόσια έξοδα, δεν αυξάνει τα έσοδα και σε καμία, μα καμία περίπτωση δεν στοιχειοθετείται ότι θα συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Είναι απορίας άξιον πώς μπορεί να το συζητάμε στα σοβαρά ενώ παραμένουν ακόμη εν ζωή άνθρωποι που ταξίδευαν στο εξωτερικό κρύβοντας συνάλλαγμα στα τακούνια τους και σε τάπερ ή που επέστρεφαν καταχωνιάζοντας ανάμεσα σε φορεμένα εσώρουχα ηλεκτρονικές συσκευές για να μη δασμολογηθούν.

Ή μάλλον θα έπρεπε να είναι άξιον απορίας. Στη χώρα που το μόνο πρόβλημα θεωρούμε πως είναι οι περιορισμοί και οι έλεγχοι που απαιτούνται στο πλαίσιο του κοινού νομίσματος, δεν μπορεί να προκαλείται απορία. Θέλουμε να κόβουμε νόμισμα. Δεν έχει σημασία τι νόμισμα ή αν θα μετράται σε εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια. Αν κόβουμε νόμισμα μοιράζουμε επιδόματα, αυξήσεις, κάνουμε ότι γουστάρουμε. Είμαστε ανεξάρτητοι και υπερήφανοι. Και πάμφτωχοι -αλλά αυτο δεν το λέμε.

Το σχέδιο, λοιπόν, υπήρχε. Είναι ένα ερώτημα αν ο Πρωθυπουργός επιθυμούσε την ενεργοποίησή του και λάκισε στο τέλος ή αν κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την ανικανότητά του και τον εξαπάτησαν. Σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, αλλά αυτό δεν είναι καν το μείζον! Στο ευνοϊκό για τον κ. Τσίπρα σενάριο ο αυτονομημένος υπουργός των Οικονομικών ετοίμαζε την έξοδο από την ευρωζώνη. Και προχωρούσε στην εφαρμογή της, όχι σα σενάριο εργασίας, αλλά έβγαζε σταδιακά τη χώρα από την ευρωζώνη: κωλυσιεργούσε στη διαπραγμάτευση ενώ η χώρα είχε στεγνώσει από ρευστό, εισηγήθηκε το δημοψήφισμα, διέλυσε τις τράπεζες, ετοίμαζε ακόμα και την ηλεκτρονική υποδομή μετάβασης στο νέο νόμισμα.

Αν ο κ. Τσίπρας γνώριζε είναι ψεύτης και επικίνδυνος. Αν δε γνώριζε (αν, δηλαδή, δεν είχε αντιληφθεί το πασιφανές) είναι ανόητος, ανίκανος και επικίνδυνος. Ότι και να πούμε πάντως για αυτόν είναι... Παπανδρέου. Ναι, Παπανδρέου, όχι ο Ανδρέας (που κατά τραγικά ατυχή έμπνευση έχει επιλέξει να υποδυθεί), αλλά Γιωργάκης: έξυπνος όχι, ικανός όχι, χαρισματικός όχι, αλλά υπεύθυνος, έστω την τελευταία στιγμή, ναι. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι ο ηγέτης, όπως δεν ήταν και ο Γιωργάκης, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η χώρα πήγαινε στα βράχια. Και αντέδρασε. Αργά, αναποτελεσματικά, αλλά αντέδρασε. Ή μετάνιωσε, όπως το πάρει κανείς.

3) Το δημοψήφισμα ήταν ένα εγκληματικό λάθος και στο πλαίσιο του σχεδίου εξόδου από το ευρώ.

Δεν μπορεί να υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα πίστευε ότι ένα "όχι" ή ένα "ναι" από το δημοψήφισμα θα "ισχυροποιούσε τη διαπραγματευτική θέση της χώρας". Με "ναι" η χώρα δε θα είχε κυβέρνηση. Με "όχι" η χώρα δεν είχε κανέναν να καθίσει στο τραπέζι για να συνομιλήσει. Και έτσι το "όχι" έγινε "ναι".

Στο μεταξύ επεβλήθησαν οι έλεγχοι κεφαλαίου και η τραπεζική αργία. Ο βαρουφάκειος νους πίστευε ότι η οργή για την κατάσταση θα στραφεί κατά των ευρωπαίων. Και πάλι η πραγματικότητα θα προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις μας. Το παραμύθι ότι "μάς κλείσαν τις τράπεζες" δεν μπορεί να σταθεί όχι μόνο ενώπιον όσων γνωρίζουν πέντε πράματα για την αγορά και την ΕΚΤ, αλλά και όσων διαβάζαν εφημερίδα... τον Απρίλιο. Από τότε (και νωρίτερα) υπήρχαν προειδοποιήσεις οικονομολόγων για την ανάγκη περιορισμού κεφαλαίων αν δεν έκλεινε άμεσα η συμφωνία.

Ακόμα, όμως, και αν δεχθούμε την αγαθή εκδοχή, το δημοψήφισμα παραμένει ένα τεράστιο λάθος. Και όχι μόνο διότι κατά παγκόσμια πρωτοτυπία έγινε χωρίς καθαρό ερώτημα και σε χρόνο ελάχιστο ή με την κυβέρνηση να παίρνει κατά φασιστικότατο τρόπο θέση υπέρ του "όχι". Οι αποφάσεις κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Αν το "όχι" ήταν όχι στο ευρώ, το δημοψήφισμα ήταν κίβδηλο -που ήταν, αλλά ας είμαστε καλοπροαίρετοι. Αν ήταν όχι στη λιτότητα, τότε δεν είχε νόημα να διεξαχθεί. Η λιτότητα είναι αυτονόητη, ακόμα και με εθνικό νόμισμα. Εκ του αποτελέσματος, όχι μόνο δε βελτίωσε τη διαπραγματευτική θέση του κ. Τσίπρα, αλλά τον έφερε ενώπιον ενός εκβιασμού (έτσι δε λένε οι συριζαίοι;), στον οποίο δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποκύψει. Τι προσέφερε, λοιπόν, το φασιστικό δημοψήφισμα; Απλά διέλυσε την οικονομία. Τίποτε, μα τίποτε, μα τίποτε άλλο.

4) Στον ΣυΡιζΑ και την κυβέρνηση ορισμένοι άνθρωποι χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια.

Δεν το έχω κάνει ποτέ, αλλά τώρα θα επικαλεστώ την ιδιότητά μου, του νευροεπιστήμονα. Μέσα στον ΣυΡιζΑ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια. Αυτό δεν είναι πολιτικό σχόλιο ή προσβολή, αλλά διάγνωση. Άλλοι κινούνται απλά στα όρια μίας διαταραγμένης προσωπικότητας και μοιάζουν σχετικά ακίνδυνοι, άλλοι είναι θεότρελοι και χρειάζονται σοβαρή παρακολούθηση, αλλά και οι πλέον αθώοι, φαινομενικά, έχουν βρεθεί σε θέσεις ευθύνης και είναι πολύ, πάρα πολύ επικίνδυνοι.

Δυστυχώς μαζί τους και σωρεία εκ των πολιτών της χώρας. Κάποιοι π.χ. υποστηρίζουν σθεναρά τον Γιάνννννη (εμένα έτσι μου φαίνεται "αισθητικά" πιο καλλλό), λέγοντας ότι "όποτε δούμε ικανό άνθρωπο" τον χτυπάμε. Δεν έχω γνώσεις να κρίνω τον παρδαλοπουκαμισά, αλλά έχω μία ειλικρινή, ειλικρινέστατη απορία: Πότε στο διάολο έδειξε την παραμικρή ικανότητα σε οποιονδήποτε τομέα; Ο παρδαλοπουκαμισάς ήταν και παραμένει ο γραφικός με το μαρκούτσι στο χέρι που έκανε δημοσιονομικές αναλύσεις του πεζοδρομίου στους αγανακτισμένους της πλατείας. Ποιο προσόν έχει επιδείξει; Και πώς κρύβει την... αφύσικη ευφυΐα του τόσο καλά; Σε τι είναι ευφυής και ικανός; Μήπως λύνει σουντόκου; Τον κύβο του Ρούμπικ σε τρία δευτερόλεπτα; Ποιο στην ευχή είναι το προσόν του και πότε το έδειξε;

Δεν μπορεί σε αυτήν τη χώρα να υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν ότι ο καταληψίας Τσίπρας, ο φαφλατάς Βαρουφάκης και πέντε ανθρωπάκια με ψυχικά προβλήματα θα αλλάζαν την Ευρώπη και θα σκίζαν τα μνημόνια. Με τους ψηφοφόρους είναι, λοιπόν, που κάτι δεν πάει καλά. Όσο και αν αγανάκτησαν, όσο και αν αηδίασαν με τους προηγούμενους, όχι, να πάρει η ευχή όχι. Κάναμε τον Τσίπρα Πρωθυπουργό, τον Καμμένο υπουργό και συγκυβερνήτη, τον Βαρουφάκη, την Κωνσταντοπούλου, τον Λαπαβίτσα και τον Λαφαζάνη θεσμικούς παράγοντες. Και πιο πριν τον Σαμαρά και την παρέα του -μην ξεχνιόμαστε.

Και έχουμε εξοβελίσει κάθε άξιο άνθρωπο στο περιθώριο. Να αναρωτιέται πόσο ανόητος είναι που εξακολουθεί να αγωνίζεται για αυτόν τον τόπο.

Δεν μπορώ να κλείσω αισιόδοξα αυτήν την επετειακή ανάρτηση για τα οχτώ χρόνια του μπλογκ. Θα την κλείσω, όμως, απολογούμενος. 

Πριν οχτώ χρόνια, λοιπόν, μέσα στην κάψα του Αυγούστου και εν όψει της προκήρυξης (αχρείαστων) εκλογών που θα διατηρούσαν τον Κωστάκη Καραμανλή στην εξουσία, ξεκίνησε και αυτό το μπλογκ την (ασήμαντη μάλλον) πορεία του. Θα είμαι ειλικρινής: ο Κωστάκης με εξαπάτησε. Το 2000 σχεδόν έκλαιγα με την οριακή ήττα, το 2004 πανηγύριζα. Εδώ και πολλά χρόνια κλαίω για εκείνα τα πανηγύρια. Η χώρα διαλυόταν και μέχρι το 2009 κανείς μας δεν είχε πάρει χαμπάρι.

Σήμερα διαπιστώνω τα ίδια σημάδια κοινωνικής αυταπάτης. Ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η θέση της Ελλάδος είναι στην Ευρώπη, ότι, θέλοντας και μη, οι Ευρωπαίοι μάς κρατάνε όρθιους, ότι δε θα βρούμε φράγκο από Ρώσους, Κινέζους και εξωγήινους, ότι δεν είμαστε ο παράδεισος των κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου που οι "κακοί" θέλουν να μάς "φάνε", ότι, να πάρει ο διάολος, άλλη λύση δεν υπάρχει, εμείς συνεχίζουμε το βιολί μας. Ή μάλλον τα νταούλια και τους ζουρνάδες μας. Κι ας μη χορεύει κανείς στον ρυθμό μας...

6/7/15

Πανηγυρίζοντας πάνω στα συντρίμμια


Ο ελληνικός λαός με συντριπτικό ποσοστό που υπερβαίνει το 61% είπε σήμερα Όχι στη λιτότητα και στα μέτρα που είχαν προταθεί. Τήρησε, δηλαδή, με συνέπεια τη στάση που τηρεί όλα αυτά τα χρόνια: βροντοφωνάζει τα περήφανα Όχι, αδιαφορώντας για τις συνέπειες τους, αλλά και μένοντας απαθής μπροστά στην απουσία των Ναι. Τι είναι αυτό που ζητάει σήμερα ο ελληνικός λαός; Τι είναι αυτό που θέλει; Ποια είναι η εναλλακτική που επέλεξε;

Επί πέντε χρόνια απελπιστικά επιμένουμε στην απουσία εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης. Ο Έλληνας σήμερα επέλεξε δραχμή, αυτή είναι η αλήθεια. Ο Πρωθυπουργός (σωστά) ανέγνωσε το μήνυμα της κάλπης ως εντολή διαπραγμάτευσης και όχι ρήξης. Τις επόμενες ημέρες, ωστόσο, αναμένεται να εισπράξει το Όχι των εταίρων ή ένα σκληρότερο πακέτο μέτρων, που θα είναι αδύνατον να νομιμοποιηθεί μετά το απορριπτικό 61%. Και ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί ενώπιον του αδιεξόδου στο οποίο αυτοεγκλωβίσθηκε.

Αυτό που θα ακολουθήσει εύκολα προβλέπεται. Ο Πρωθυπουργός θα επιστρέψει καταγγέλοντας σε υψηλούς τόνους τους δανειστές - εκβιαστές - νταβατζήδες - τρομοκράτες γιατί μας εκδιώκουν βιαίως από το ευρώ. Μετά το απαραίτητο ψυχόδραμα, η Ελλάδα στη συνέχεια θα εκδώσει εθνικό νόμισμα και οι πρώην (πια) εταίροι θα εγκρίνουν ανακουφισμένοι ένα πλούσιο πακέτο για την ανθρωπιστική κρίση, κουνώντας μας χαιρέκακα το μαντήλι από τον πολιτισμένο κόσμο.

Στην Ελλάδα σήμερα έχουν απομείνει συντρίμμια. Οι δύο στους τρεις δεν τα βλέπουν ακόμα. Γρήγορα το μόνο που θα μοιραζόμαστε θα είναι η δυστυχία, η φτώχεια και η μιζέρια μας. Ελπίζω να την απολαύσουν όσοι αυταπατώνται με τις ανοησίες περί εθνικής υπερηφάνειας, αξιοπρέπειας και αυτάρκειας.

Οι υπόλοιπες εξελίξεις είναι ανάξιες σχολιασμού. Ο Σαμαράς καθυστέρησε πάνω από πέντε χρόνια να καταλάβει ότι αποτελεί βάρος για το κόμμα του, ενώ η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών προκαλεί απορία: Ο Πρωθυπουργός τι επιζητά πλέον; Να μοιρασθεί την αποτυχία των "νταουλιών" που πήρε εντολή να αρχίσει να βαράει; Όταν έπρεπε δεν επεδίωξε συναίνεση. Όταν είχε νόημα η διεύρυνση της στήριξης, αντιθέτως όξυνε αντιπαραθέσεις, ανέβασε τόνους, δίχασε όσο ποτέ. Τι επιδιώκει πλέον;

Θέλω μόνο κλείνοντας να επισημάνω την απύθμενη βλακεία του Έλληνα. Κάποιοι πανηγυρίζουν τη "νίκη" τους, ενώ ο περιφερόμενος κλόουν που έχουμε στη θέση του υπουργού Οικονομικών ήδη προκρίνει την έκδοση ηλεκτρονικού παράλληλου νομίσματος (τύπου IOU). Φυσικά, λίγο μετά το αρνήθηκε.

2/7/15

Ακούτε, ηλίθιοι;

Η οικονομική κρίση με βρήκε στην αρχή της επαγγελματικής μου πορείας. Πτυχιούχος της Ιατρικής και απολυθείς από τον στρατό, μετρούσα εβδομάδες στο αγροτικό όταν το ΠαΣοΚ και ο Γ. Παπανδρέου συνέτριβαν τον Κ. Καραμανλή στις εκλογές του 2009. Η στιγμή ήταν εμβληματική, και ταίριαζε με την έξοδο μου από τα αποστειρωμένα περιβάλλοντα του σπιτιού, του σχολείου, του πανεπιστημίου, του στρατού. Ήταν η αρχή της διάψευσης των ονείρων και των προσδοκιών από τη βίαιη, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, σύγκρουσή τους με την πραγματικότητα. Το έχω ξαναγράψει, αλλά αποτελεί εμπειρία από τη σύντομη ζωή μου: τα όνειρα είναι για όσους κοιμούνται. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.

Κάπου εκεί, λοιπόν, άρχισα να μετράω τον εαυτό μου απέναντι στην πραγματικότητα. Όχι μόνο σε σχέση με τα πολιτικά, με τις ελπίδες που είχα επενδύσει ήδη από το 2000 (τότε δεν είχα καν δικαίωμα ψήφου!) στον Καραμανλή να έχουν οικτρά διαψευσθεί. Στην εξουσία ανερχόταν ένας άνθρωπος ανεπαρκέστατος, την ίδια στιγμή που στο κόμμα που αισθανόμουν "κοντά" μου ιδεολογικά (χωρίς ποτέ να έχω ενταχθεί κατά κανένα τρόπο σε κανένα όργανό του, παρακλάδι, ομάδα του κλπ) εκλεγόταν πανηγυρικά ένας εξίσου ανεπαρκής και, κατά τη γνώμη μου, πολύ πιο επικίνδυνος άνθρωπος, ο Αντ. Σαμαράς.

Δε θα πλατιάσω, ούτε θα αναμασήσω όσα πολλάκις έχω γράψει. Δεν το σηκώνει όχι η περίσταση, αλλά η διάθεσή μου. Θα επισημάνω κάτι που άργησα κι εγώ να καταλάβω: κάπου εκεί, έξι χρόνια πριν, βρέθηκα να χάνω τα σημεία αναφοράς μου. Μακριά από συγγενείς και φίλους, για πρώτη φορά πραγματικά κύριος του εαυτού μου, μόνος απέναντι στον άρρωστο, απόλυτα υπεύθυνος για τις αποφάσεις μου και πλέον εξ ανάγκης κριτικός απέναντι σε όλες τις "σταθερές" που είχα από παιδί. Αυτό, φυσικά, είναι κάτι δύσκολο, αλλά και θαυμάσιο, και, όταν συμβεί, αδύνατον να αναστραφεί. Λέγεται... ενηλικίωση και ένα από τα χαρακτηριστικά της είναι, όχι μόνο η ελευθερία να λαμβάνεις αποφάσεις για τον εαυτό σου, αλλά και η συναίσθηση ότι αυτές έχουν συνέπειες, μη αναστρέψιμες ενίοτε (νομίζω ότι αυτό, ευνόητα, ισχύει πολύ πιο έντονα ακόμα και δραματικά για έναν γιατρό...)*.

Από τότε, λοιπόν, μετέβαλα στάση για πολλά πράγματα (αν υπήρχαν σταθεροί αναγνώστες του ιστολογίου θα το είχαν καταλάβει...) και νομίζω ότι άλλαξα και ο ίδιος, όπως είναι λογικό. Είδα πολλά, κατάλαβα περισσότερα, παλεύω ακόμα να καταλάβω τον ίδιο τον εαυτό μου.

Ευρισκόμενος από το 2010 μέχρι και σήμερα ως ειδικευόμενος σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, την κρίση την έζησα στο πετσί μου. Δεν χρειαζόταν να διαβάζω για απλήρωτες εφημερίες. Ήταν οι δικές μου. Δεν χρειαζόταν να ακούω για ελλείψεις σε υγειονομικό υλικό και φάρμακα. Έψαχνα πατέντες που δεν διδάσκονται σε καμία σχολή για να καλύψω τα κενά εγώ ο ίδιος. Συχνά και από την τσέπη μου. Δεν χρειαζόμουν καμία προπαγάνδα για να ξέρω ότι είναι ψέματα πως οι Έλληνες πεινάνε μαζικά και τρώνε από τα σκουπίδια, πως αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, πως κοιμούνται στον δρόμο. Αλλά, από την άλλη, ερχόμουν καθημερινά σε επαφή με την απόγνωση, τη θλίψη, την απελπισία, τον φόβο για το αύριο.

Όταν πρέπει να βρεθείς αντιμέτωπος με τον παραλογισμό κάθε συνοδού, ασθενούς ή συναδέλφου, όταν πρέπει να τρέξεις, να κουραστείς, να ξενυχτήσεις, να εκνευριστείς, να φωνάξεις και, επιπλέον, όλα αυτά συμβαίνουν σε μία εν γνώσει σου απλήρωτη εφημερία, απλά γιατί είναι η όγδοη, η ένατη, η δέκατη, η ενδέκατη του μήνα γιατί δεν επαρκεί το προσωπικό, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι καταρρεόυν μπροστά σου, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι απελπίζονται δίπλα σου, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι, και μάλιστα μέσα σε ένα νοσοκομείο, δοκιμάζεσαι.

Έχω ζήσει τη φρίκη της διάλυσης και απαξίωσης του συστήματος υγείας. Έχω αισθανθεί απογοήτευση, θλίψη, αλλά, κυρίως, έχω αισθανθεί και εξακολουθώ να αισθάνομαι απέραντη οργή. Οργή για όσα έγιναν και όσα θα μπορούσαν να έχουν γίνει. Όχι όμως για τη Γερμανία και την τρόικα, αλλά για τους επιτήδειους συμπατριώτες μου. Για άχρηστους συνδικαλιστές που δεν πρόκειται να απολυθούν ποτέ. Για άσχετους Διοικητές που βάζουν συνέχεια τρικλοποδιές στη δουλειά μου. Για γιατρούς και νοσηλεύτριες που μπήκαν ανενδοίαστα στη λογική της λευκής απεργίας γιατί "δεν αξίζει για χίλια ευρώ", αλλά δεν είχαν την ευπρέπεια να πάνε σπίτια τους αφήνοντας για άλλους τα χίλια ευρώ που απαξίωσαν.

Είδα και ένιωσα πολλά, αν όχι όλα. Δε θα έπρεπε να είναι έτσι. Όχι, δε θα έπρεπε να είναι έτσι. Έπρεπε να εκπαιδεύομαι σε μία Κλινική, να ασκώ κλινικό έργο, εκπαιδευτικό έργο σε φοιτητές και νεότερους γιατρούς, ερευνητικό έργο. Έπρεπε να χαίρομαι τη δουλειά μου. Δεν έπρεπε να είναι έτσι.

Αλλά έτσι είναι. Και πρέπει όλα αυτά τα συναισθήματα που σε καταβάλλουν να τα διαχειρισθείς. Δεν σταμάτησα να ουρλιάζω μπροστά στην τεμπελιά και τον ωχαδερφισμό, αλλά το πάλεψα μέσα μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι οι πορείες, οι απεργίες και οι επισχέσεις δεν έχουν νόημα εν μέσω χρεοκοπίας. Έπεισα τον εαυτό μου ότι προσφέρω υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο. Ότι κάθε ασφαλισμένος δικαιούται περίθαλψης γιατί την πλήρωνε τόσα χρόνια, και θα του την προσφέρω εγώ. Ότι η Ελλάδα θα μείνει όρθια αν δεν μπω στη λογική του "δεν αξίζει τον κόπο" και του "δεν έπρεπε να είναι έτσι". Ότι αυτό ήταν το δικό μου 1940, το δικό μου "Όχι", ο δικός μου πόλεμος. Ότι ο φανταστικός μελλοντικός εγγονός μου θα μεγαλώσει σε μία Ελλάδα πρωτοπόρο και όχι ουρά του πολιτισμένου κόσμου. Και ότι, όταν βρεθεί να μελετά την ιστορία αυτής της περιόδου για το σχολείο του μετά από πενήντα χρόνια και γυρίσει στο μέρος μου ρωτώντας με τι έκανα εγώ τότε για την Ελλάδα, θα μπορώ να του απαντήσω: Ότι έμεινα εδώ. Ότι ξενυχτούσα απλήρωτος. Ότι κρατούσα ένα Νοσοκομείο όρθιο για να μην πεθαίνει ο κόσμος. Ότι έδωσα τον αγώνα μου, χωρίς να πουλάω πατριωτικό πνεύμα από τη Γερμανία, την Ελβετία και τη Σουηδία, παρότι ήξερα ότι υποθήκευα ή, σωστότερα, ότι καταδίκαζα στη μετριότητα βάναυσα και ανεπανόρθωτα το επιστημονικό μου μέλλον. Και ότι όλα αυτά τα έκανα συνειδητά. Ναι, συνειδητά θυσίασα όχι χρόνο, χρήμα ή γνώσεις, αλλά την ψυχή μου και το μέλλον μου για να συνεχίσει να υπάρχει Ελλάδα.

Θα μπορούσα να του απαντήσω ότι όλα αυτά χρόνια εξοργίστηκα, ούρλιαξα, έκλαψα, απογοητεύθηκα, πανικοβλήθηκα... Αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν ντράπηκα. Δεν εξευτελίστηκα.

Μέχρι το βράδυ της περασμένης Κυριακής.

Το βράδυ της Κυριακής το ευαγές ίδρυμά μου εφημέρευε σε γενική εφημερία. Μαζί κι εγώ. Μόνο που δεν εξέταζα αρρώστους. Με τα ρούχα του χειρουργείου ήμουν στημένος λίγο μετά τις δώδεκα τη νύχτα στην ουρά του ΑΤΜ του νοσοκομείου, μαζί με δεκάδες άλλους συναδέλφους και υπαλλήλους του, αλλά και επισκέπτες, για να σηκώσουμε και τις τελευταίες των αποταμιεύσεων.

Ντράπηκα κοιτώντας τον εαυτό μου. Ντράπηκα κοιτώντας γύρω μου: στο νοσοκομείο δεν υπήρχαν θαρρείς άρρωστοι. Όλοι ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους ή στην ουρά των ΑΤΜ. Αντί ο κόσμος να θορυβεί και να διαπληκτίζεται στο Μικροβιολογικό και το Ακτινολογικό των Επειγόντων, είχε συγκεντρωθεί στο ΑΤΜ.

Ντράπηκα. Και ντρεπόμασταν όλοι. Γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικοί και όλοι οι υπόλοιποι οι μη εργαζόμενοι στο ίδρυμα, όλοι είχαμε κεφάλια σκυμμένα και τον φόβο στα μάτια μας. Τόσα χρόνια συναντώ ανθρώπους στη χειρότερη στιγμή τους, αλλά ποτέ δεν αντίκρυσα τόσο μαζικά φόβο, ντροπή και απόγνωση. Ήταν τη στιγμή που η κυβέρνηση Τσίπρα οδηγούσε τη χώρα στη χρεοκοπία για να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Σε μία ουρά ΑΤΜ. Από αυτές που δεν αρμόζουν σε έναν αυθεντικό καραγκιόζη, όπως ο κ. Βαρουφάκης. Από αυτές στις οποίες δε θα στηνόταν, παρά μόνο για να υποδυθεί ότι συμπάσχει με τους υπηκόους του, ο ανόητος.

Δεν τη θέλω την αξιοπρέπεια τους. Δεν τη θέλω την εθνική ανεξαρτησία όπως την εννοούν. Δεν θέλω καν να συνεχίσουν κορόιδα σαν εμένα να κρατούν όρθια τη χώρα. Χάρη σε αυτά τα κορόιδα επί πέντε χρόνια η Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει σε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες, σε μαγαζιά που δεν απέλυσαν κόσμο, σε ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει θυσία και που δεν εξαπάτησαν, δεν έκλεψαν, δεν φοροδιέφυγαν.

Το μόνο που θέλω πια είναι να μπορέσω να φύγω. Την αξιοπρέπειά μου δεν περιμένω από τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τον Λαφαζάνη να τη διαφυλάξουν. Μπορώ να την ανακτήσω μόνος μου. Δουλεύοντας, δημιουργώντας και προσφέροντας. Σε μία άλλη χώρα, όσο στην πατρίδα μας θα καμαρώνουμε τα ερείπια του αλλόκοτου κομμουνιστεθνικιστικού λαϊκισμού.

Όλοι εμείς που στη ζωή μας κοπιάσαμε, που μαζέψαμε τίμια πέντε φράγκα από τη δουλειά μας, που δεν εξαπατήσαμε κανέναν, που δεν κλέψαμε, θα ψηφίσουμε μαζικά "Ναι" την Κυριακή. Την ίδια στιγμή τα παιδιά της ρεμούλας, της τεμπελιάς, της λαμογιάς, οι κατ' επάγγελμα συνδικαλιστές και οι αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι, τα κομματόσκυλα και οι απατεώνες, θα πυρπολήσουν το Κούγκι.

Μόνο που τώρα, ηλίθιοι, θα μείνετε μόνοι στα ερείπια.

Μόνο που τώρα, ηλίθιοι, θα κληθείτε να ταΐσετε τα άχρηστα κορμιά σας μόνοι σας.

Γιατί εσείς, ηλίθιοι, είστε που δεν θα μπορείτε να επιβιώσετε, όταν όλοι οι παραγωγικοί άνθρωποι που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε αυτήν τη χώρα τα μαζέψουν και φύγουν, αφήνοντάς σας να ψάχνετε στα σκουπίδια για την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία σας.

Την Κυριακή εγώ, όπως και τα υπόλοιπα μέχρι σήμερα κορόιδα, ψηφίζοντας θυμωμένοι, δακρυσμένοι, πικραμένοι "Ναι", θα προβούμε στην τελευταία πατριωτική μας πράξη. Μετά θα μαζέψουμε τα συντρίμμια μας και θα πηδήξουμε από το καράβι που βουλιάζει. Αν με την ψήφο τους όσοι τόσα χρόνια παρασιτούν σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας αποφασίσουν να την αποτελειώσουν, εμάς δε θα μάς σύρουν μαζί τους. Ας έρθουν, πια, αντιμέτωποι και αυτοί με την πραγματικότητα, αντιμέτωποι με τις συνέπειες των επιλογών τους, αντιμέτωποι με την ενηλικίωσή τους. Βίαια, αυτοκαταστροφικά, οδυνηρά, όπως ακριβώς τούς αξίζει.

__________
*Σε αυτό το πνεύμα, νομίζω ότι δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύστοχη διαπίστωση από αυτήν Ευρωπαίου αξιωματούχου (χρησιμοποιώ τη στερεότυπη έκφραση διότι αδυνατώ να ανακαλέσω το όνομά του) ότι είναι ανάγκη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από τη μεριά της Ελλάδος να προσέλθουν ενήλικες. Ένας Πρωθυπουργός που αποφεύγει τη συμφωνία δανεισμού επί μήνες και στο χείλος της χρεοκοπίας προκηρύσσει δημοψήφισμα, που εν συνεχεία απορεί όταν οι δανειστές του αποσύρονται από τις διαπραγματεύσεις και άρα η συμφωνία (επί της οποίας το δημοψήφισμα) ουκ υφίσταται, που έπειτα "αιφνιδιάζεται" (κατά δήλωσιν του) από την απόσυρση στήριξης ρευστότητας των τραπεζών (παρότι αυτή ήταν η προβλεπόμενη νομικά και αυτονόητη λογικά) και επιχειρεί να μετακυλήσει την ευθύνη του περιορισμού κεφαλαίων στους "εκβιαστές" (που και εκβιαστές είναι, αλλά και απρόσμενα και αιφνιδιαστικά έκοψαν τη στήριξη!!!) και τελικά καλεί τον κόσμο να φωνάξει ένα "Όχι" γενικό και αόριστο, που για τους πάντες πλην των φιλοκυβερνητικών είναι εντολή εξόδου από το ευρώ και την ίδια την ΕΕ, έχει συναίσθηση του τι πράττει και συναίσθηση των συνεπειών των πράξεών του; Δεν ξέρω τι είναι τελικά χειρότερο, να κρύβεται σχέδιο εξόδου από το ευρώ ή να έχουμε καταλήξει στο κατώφλι αυτής επειδή μάς κυβερνούν παιδάκια που πειράζουν με το πηρούνι τις πρίζες;

27/6/15

Στα πρόθυρα της εξόδου

Ο συνδυασμός φανατισμού και βλακείας που χαρακτήριζε την κυβέρνηση έφερε τελικά το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα. Διαψευσθήκαμε στην εκτίμησή μας ότι αργά ή γρήγορα θα επικρατούσε η κοινή λογική και η αποδοχή της πραγματικότητας και διαψευσθήκαμε ακριβώς διότι σε αυτό το συνονθύλευμα που βρέθηκε στην εξουσία τον Ιανουάριο δεν υπάρχουν τελικά λογικοί και ρεαλιστές, αλλά κομπλεξικά, δειλά ανθρωπάρια, ανήμπορα να ανέλθουν στο ύψος και τις απαιτήσεις της θέσης τους και των περιστάσεων.

Οι ηγέτες εκλέγονται για να λαμβάνουν τις αποφάσεις και όχι για να κρύβονται πίσω από τον λαό, έναν λαό ευάλωτο στην κοροϊδία, πρόθυμο να τρέξει πίσω από όποιον τάξει τα περισσότερα, αμόρφωτο με ευθύνη των κυβερνώντων και απαίδευτο με δική του ευθύνη, εν πολλοίς ανενημέρωτο και σίγουρα ανίκανο να αντιληφθεί τις λεπτομέρειες και τις συνέπειες τόσο μεγάλων εθνικών επιλογών.

Ο κ. Τσίπρας, με μόνη πολιτική περγαμηνή την αλητεία των καταλήψεων που στη χώρα μας βαφτίζουμε "κοινωνικό αγώνα της νεολαίας", ήταν ένας άνθρωπος εμφανώς ανίκανος να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες για την επιβίωση της πατρίδας. Λαίμαργα υιοθέτησε τον λαϊκισμό των υπολοίπων για να υφαρπάξει την εξουσία. Σήμερα προχωρεί στην τελική πράξη του σχεδιασμού του για μετατροπή της Ελλάδος σε σοβιέτ, απομονωμένο διεθνώς και εκτός του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Διότι είναι τουλάχισον αφελές να πιστεύει κανείς ότι δεν ήταν αυτός ο σχεδιασμός που τού επέτασσε εξ αρχής ο αηδιαστικός φανατισμός του.

Σήμερα για την Ελλάδα δεν ξημέρωσε η "ωραία μέρα" των ηλιθιωδών φαντασιώσεων του κ. Παππά, αλλά η μέρα που ο λαός της εξαπατάται άλλη μια φορά από την κυβέρνησή του. Ένα δημοψήφισμα αντισυνταγματικό στον τύπο του και αντιδημοκρατικό στην ουσία του, με θολό ερώτημα περί απόρριψης ενός προσχεδίου συμφωνίας, μίας πρότασης που ο Τσίπρας εξουσιοδοτήθηκε να βελτιώσει και με ευθύνη του είναι χειρότερη από όσα οι προκάτοχοί του είχαν επιτύχει, και που είναι πολύ πιθανό να αποσυρθεί ήδη από σήμερα, ώστε στις 5 Ιουλίου να ζητηθεί μία απάντηση σε ερώτημα ανύπαρκτο. Και το χειρότερο; Με απουσία εναλλακτικής λύσης και με επιβολή μίας φασιστικής ομερτά γύρω από το πραγματικό του περιεχόμενο και τις συνέπειες της λαϊκής ετυμηγορίας.

Ετυμηγορίας που η κυβέρνηση απόλυτα αντιδημοκρατικά βιάστηκε να προεξοφλήσει και σχεδόν να επιβάλει, αλλά δεν έχει να ψελλίσει απάντηση για το "μετά" και ήδη, απόλυτα φασιστικά, έχει μόνο χαρακτηρισμούς περί "οργάνων του εχθρού" να αποδώσει σε όσους θέτουν τα πράγματα στην βάση τους: στο δίλημμα ευρώ ή δραχμή, στο δίλημμα εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι στην κωμικοτραγική πλάνη περί εθνικής υποταγής ή αξιοπρέπειας. Η Ελλάς, όπως κάθε χώρα που εντάσσεται σε έναν διεθνή οργανισμό, συνειδητά παραιτείται ορισμένων κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Σε τίποτε δεν βλάπτεται η εθνική κυριαρχία, ειδικά όταν οι εταίροι αυτού του οργανισμού είναι οι μόνοι που κρατούν τη χώρα όρθια επί πέντε χρόνια.

Αν ο Τσίπρας και ο Καμμένος αποζητούν αξιοπρέπεια θα έπρεπε να εξασφαλίσουν τις συνθήκες ώστε η χώρα να μην έχει την ανάγκη να ζητιανεύει χρήματα. Όχι μόνο αυτό δεν κατάφεραν, αλλά έχουν εξοργίσει εναντίον τους τους πάντες με την αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τους έναντι των "θεσμών". Η Ελλάς για να μπορέσει να φτάσει με τη στοιχειώδη ομαλότητα μέχρι την άλλη Κυριακή σήμερα εξευτελίζεται αιτούμενη ολιγοήμερης παράτασης του Μνημονίου! Τόση εθνική υπερηφάνεια!

Ο κ. Τσίπρας ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκε για ρήξη, και είναι αστείο να μην αναγνωρίζουμε ότι ήδη επήλθε η ρήξη. Πώς και με ποιον θα διαπραγματευθεί την επαύριο μίας απορριπτικής λαϊκής ετυμηγορίας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα γίνει δεκτός για συζήτηση των όρων ενός νέου, κολοσσιαίου, δανεισμού, με το "διαπραγματευτικό χαρτί" του "Όχι"; Ώστε να πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα υποκύψουν στις πιέσεις μας, ωσάν να μην κληθούν ποτέ να απολογηθούν ενώπιον των δικών τους λαών; Ώστε να πιστεύει ότι η δική μας χρεοκοπία θα συμπαρασύρει την υπόλοιπη Ευρώπη στην καταστροφή, ενώ μέχρι χθες εξαπέλυε το κατηγορώ εναντίον του Παπανδρέου που "έδωσε χρόνο" στους Ευρωπαίους να θωρακισθούν, διαπράττοντας, τάχα, εθνική "προδοσία";

Η Ελλάδα από χθες επίσημα βιώνει ένα απολυταρχικό καθεστώς. Υπό συνθήκες σοκ, μέσα σε 7 ημέρες, ο ελληνικός λαός πιέζεται από έναν εσμό παλαβωμένων αριστερών να απορρίψει το προσχέδιο μίας πρότασης εν πολλοίς άγνωστης στις λεπτομέρειές της, που είναι αδύνατον να γίνει κατανοητή στους τεχνικούς της όρους και που έχει ήδη σχεδόν αποσυρθεί, χωρίς να έχει διαθέσιμη καμία εναλλακτική και με άδεια δημόσια ταμεία και, το χειρότερο, με σαφή παραπλανητική προπαγάνδα γύρω από τις συνέπειες του βεβιασμένου "Όχι".

Μπροστά στην καταφανή πρωθυπουργική δειλία, την καταφανή αποποίηση των ευθυνών των κυβερνώντων, την αδίστακτα απολυταρχική και φασιστική στάση τους, έχουμε μία υποχρέωση: ένα βροντερό "Ναι" στην Ευρώπη, ώστε να διαολοστείλουμε τους οπαδούς της εθνικής απομόνωσης και να περισώσουμε ό,τι μπορούμε. Αν οι συνθήκες ασφυξίας δεν τους έχουν διαολοστείλει νωρίτερα, κάτι που φαντάζει πια ως η μόνη ελπίδα για τον τόπο.

23/2/15

Σαξές στόρι

Από τη διαπραγμάτευση, αυτήν που υποτίθεται ότι πρώτη φορά έγινε από πλευράς Ελλάδος, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε ακριβώς όσα δίνονταν στον Σαμαρά προεκλογικά και ο ΣυΡιζΑ έσκουζε ότι δεν μπορεί η απερχόμενη κυβέρνηση να εγκλωβίσει την επόμενη. Τέσσερις επιπλέον μήνες δανειακής σύμβασης, αλλά όχι του ισχύοντος προγράμματος υποστηρίζει η κυβέρνηση, αν όμως πιστεύει κανείς ότι όλοι όσοι μάς δανείζουν αυτά τα χρόνια, θέτοντας αυστηρούς όρους, ξαφνικά θα χαλαρώσουν γιατί είδαν τον Βαρουφάκη να χαριεντίζεται αλαζονικά μαζί τους, πλανάται στα όρια της γνήσιας ηλιθιότητος -που ουδέποτε εξέλιπε στη χώρα μας, αν δεν αποτελεί και την κυρίαρχη δύναμη του τόπου.

Ο Σαμαράς δικαίως μπορεί σήμερα να υποστηρίξει ότι τέσσερις μήνες μπορούσε να κερδίσει χωρίς καν να ιδρώσει και, το κυριότερο, χωρίς να διαλύσει το χρηματιστήριο και τις τράπεζες, χωρίς να εκτοξεύσει τα επιτόκια δανεισμού (διότι με αυτά θα δανειζόμαστε εκτός μνημονίου) και χωρίς να κυκλοφορούν ελληνικές εφημερίδες με εξώφυλλο "Μένουμε στο €", όπως το Πρώτο Θέμα προχθές, σα να πρόκειται για κάποια είδηση απρόσμενη και μεγάλη επιτυχία.


Η κυβέρνηση γυρνά τσαλακωμένη από τη διαπραγμάτευση, διότι υπήρξε τόσο προκλητική με τους εταίρους ώστε αυτοί ώφειλαν να την τσαλακώσουν. Διαπραγμάτευση δε σημαίνει απλά αμοιβαίες υποχωρήσεις. Όταν δανείζεσαι δεν είσαι ισότιμος συνομιλητής των δανειστών σου. Ακούς τους όρους τους, σαφώς δεν τούς αποδέχεσαι αμάσητους, αλλά εν τέλει αν μπορείς να δανειστείς από αλλού με ευνοϊκότερες συνθήκες εκεί απευθύνεσαι. Μετεκλογικά δεν είδαμε καμμία ενέργεια για δανεισμό από την Κίνα, τη Ρωσία ή τη Βενεζουέλα. Μετά από πέντε χρόνια αυτό το οδυνηρό μονοπώλιο χρήματος από την τρόικα ας μάς προβληματίσει επιτέλους, μήπως και αποδεχθούμε το γεγονός ότι οι όροι είναι σκληροί διότι χρήματα δεν βρίσκονται από πουθενά αλλού.

Σήμερα, λοιπόν, η Ελλάδα δεν ανέκτησε τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Για την ακρίβεια δεν είμαι και σίγουρος ότι την είχε χάσει ποτέ, ή μάλλον ότι την είχε χάσει επειδή όσοι τη δάνειζαν είχαν την (παράλογη!!!) απαίτηση να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Το μνημόνιο ούτε σκίστηκε, ούτε και πρόκειται να σκιστεί "με ένα άρθρο", και οι δανειστές και όρους θα επιβάλλουν και την εφαρμογή τους θα επιβλέπουν.

Η κυβέρνηση, χωρίς ντροπή, επιμένει σε ανοησίες. Όχι τρόικα, τρεις θεσμοί. Όχι μνημόνιο, δανειακή σύμβαση. Το πρόβλημα δεν είναι στις λέξεις. Είτε τούς αποκαλούμε Αγία Τριάδα, είτε Τρίγωνο του Διαβόλου, θα επιβάλλουν τους όρους τους. Η επιτυχία της κυβέρνησης θα κριθεί από το πώς μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα μπορέσει να κατανείμει δίκαια τα φορολογικά βάρη, πώς θα μπορέσει να εξασφαλίσει επαρκή λειτουργία των δημοσίων υποδομών υψηλής κοινωνικής σημασίας, όπως τα σχολεία και τα νοσοκομεία, πώς θα ανακουφίσει ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού και, ταυτόχρονα, αν θα μπορέσει να εκσυγχρονίσει το κράτος προς την κατεύθυνση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού αντίστοιχου.

Εκεί απέτυχε η προηγούμενη κυβέρνηση, όχι στη διαπραγμάτευση, διότι κανείς δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε ανόητος ούτε προδότης για να ξεπουλά τάχα τα εθνικά δίκαια, και με απώτερο στόχο ποιον; Να χάσει την εξουσία εν μέσω πανεθνικής αποδοκιμασίας; Ο κ. Τσίπρας αυταπατάται αν εκτιμά ότι με δυο-τρεις συμβολικές "αριστερές" κινήσεις θα γοητεύσει το κοινό του. Αν η χώρα συνεχίσει να στενάζει από τις παλινωδίες, αν ο κάθε ασθενής συνεχίσει να ταλαιπωρείται στα νοσοκομεία, αν ο συνεπής φορολογούμενος συνεχίσει να θεωρείται θύμα από το κράτος, τότε θα έχει χειρότερο πολιτικό τέλος από τον Σαμαρά.

Ο ΣυΡιζΑ ξέρει από συμβολισμούς. Μπορεί να εντάξει τους ομοφυλόφιλους στο σύμφωνο συμβίωσης, μπορεί να δείξει άλλο πρόσωπο σε κρατούμενους και λαθρομετανάστες, μπορεί να ξαναμετατρέψει σε ξέφραγα αμπέλια σχολεία και πανεπιστήμια. Άλλες από αυτές τις "συμβολικές" κινήσεις είναι σωστές, άλλες όχι, κάποιες μπορεί να έχουν ολέθριες και μακροχρόνιες συνέπειες, αλλά η επιτυχία της κυβέρνησης δε θα κριθεί εκεί, αλλά στην ουσία. Τέτοιες κινήσεις έκανε και ο Σαμαράς για να γοητεύσει το δεξιό κοινό του. Όλοι θυμόμαστε πόση επιτυχία είχαν!

Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να αποφύγει τα λάθη του προκατόχου του ας θυμηθεί την ΕΡΤ. Υπό την πίεση τής τρόικα για απολύσεις την έκλεισε σε μία νύχτα παρουσιάζοντας την ελεεινή εκείνη απόφαση ως χτύπημα στον συνδικαλισμό. Κίνηση υψηλού συμβολισμού για τους δεξιούς ψηφοφόρους του. Μόνο που ακολούθησε το αισχρότερο "νερίτ". Αυτή είναι όλη η υπόθεση. Ότι όταν ανοίγεις την τηλεόραση στο "νερίτ" γυρίζεις τριάντα χρόνια πίσω. Το ίδιο γινόταν όταν ο καθε Έλληνας έμπαινε σε σχολείο, σε νοσοκομείο, σε δημόσια υπηρεσία και, ακόμα χειρότερα, στη δουλειά και το σπίτι του. Ερχόταν αντιμέτωπος με μία πραγματικότητα προκλητικά αναντίστοιχη με τις αηδίες που άκουγε από τα κυβερνητικά χείλη για πλεονάσματα, "σαξές στόρι" και σχισμένα μνημόνια.

Ας αφήσουμε τα παραμύθια των τριών θεσμών, ας καταλάβουμε επιτέλους ότι αυτοί είναι η μόνη πηγή χρηματοδότησης για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος και ας δούμε πώς θα μπορέσουμε να συνέλθουμε, μέσα σε ένα περιβάλλον του οποίου την ίδια την αναγκαιότητα αρνούμαστε επί πέντε χρόνια.

18/2/15

Νέος Πρόεδρος ο Προκόπης Παυλόπουλος


Αν οι πολιτικοί μας διέθεταν γνήσια αίσθηση τού χιούμορ, η ορθότερη επιλογή για το πρόσωπο του νέου Προέδρου δεν θα μπορούσε παρά να είναι η "θεσμική λύση" του Φίλιππα του Πετσάλνικου. Δίπλα στον παρ' ολίγον Πρωθυπουργό του 2011 και τον Βύρωνα τον Πολύδωρα, Πρόεδρο τής Βουλής για μία ημέρα, ήρθαν να προστεθούν και δύο παρ' ολίγον Πρόεδροι Δημοκρατίας, ο Σταύρος ο Δήμας και ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, υπάρχει μεγάλη δόση χιούμορ στο πολιτικό σύστημα, αλλά και πικρής ειρωνείας.

Ο κ. Παυλόπουλος, υπουργός Καραμανλή επί ζαρντινιέρας, επί της διάλυσης του κράτους το 2008, της μονιμοποίησης των συμβασιούχων και του κάζου του βασικού μετόχου, όχι μόνο εξελέγη στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα, αλλά επελέγη από τον Πρωθυπουργό της τάχα Αριστεράς ως πρόσωπο που τυγχάνει γενικής αποδοχής, που "ενώνει" και που είχε το πλεονέκτημα ότι... δεν ψήφισε μνημόνιο! Μπορεί σε δέκα χρόνια, ποιος ξέρει, να προταθεί με τα ίδια "προσόντα" και ο Αντώνης ο Σαμαράς.

Τέλος πάντων, προξενεί απορία η αδυναμία ενός παντοδύναμου Πρωθυπουργού να επιλέξει ένα πρόσωπο πραγματικά γενικής αποδοχής και με λιγότερο βεβαρημένο παρελθόν, αλλά ο κ. Παυλόπουλος, ανεξαρτήτως του τι έχει προηγηθεί, καλείται να διεκπεραιώσει έναν ρόλο με ελάχιστες αρμοδιότητες, αλλά υψηλό συμβολισμό. Δεν είναι τυχαία η (κατά το μάλλον άδικη) κριτική στο πρόσωπο τού Κάρολου Παπούλια για τη στάση του σε όλη την κρίση, παρότι συνταγματικά δεν είχε και πολλά περιθώρια αντίδρασης. Αντίθετα, ο αθόρυβος ωσάν ιχθύς Κωστής ο Στεφανόπουλος, υμνείται για τη θητεία του -ίσως ακριβώς γιατί δεν άνοιξε επί δέκα χρόνια το στόμα του, όταν πράγματι η Ελλάς όδευε προς το γκρεμό και μπορούσε να αλλάξει ρώτα πριν τσακιστεί.

Ας ελπίσουμε η ακαδημαϊκή κατάρτιση του νέου Προέδρου να αποτελέσει το έναυσμα για την επιστροφή των θεσμών σε ένα καθεστώς ομαλότερης λειτουργίας, κάτι που ο τόπος έχει μεγάλη ανάγκη.

12/2/15

Ο "Γιάνης" και ο Ίκαρος


Υπάρχει ένα εύστοχο γνωμικό σύμφωνα με το οποίο "ο ανόητος δεν μαθαίνει ποτέ, ο ευφυής μαθαίνει από τα λάθη του και ο σοφός μαθαίνει από τα λάθη των άλλων". Η ρητορική και το ύφος της κυβέρνησης (που έχει ενθουσιάσει τα "αυθόρμητα" πλήθη των πρώην αγανακτισμένων) μού θύμισαν την παραπάνω φράση, ακριβώς διότι μού θύμισαν τη ρητορική Σαμαρά, Παπανδρέου και λοιπών "προδοτών" του Έθνους του πρόσφατου παρελθόντος. Και ο Παπανδρέου άφηνε "το πιστόλι στο τραπέζι", και ο Σαμαράς δήλωνε ότι "δεν μπορούμε να επιμένουμε στο λάθος", αμφότεροι ξόρκιζαν τη λιτότητα και άπαντες ορκίζονταν στο όνομα της ανάπτυξης. Μέχρι να τεθούν αντιμέτωποι της πραγματικότητας.

Ας μην αναλωθούμε σε επανάληψη όσων έχουμε ήδη αναφέρει ή σε προβλέψεις εξίσου αυθαίρετες με τον ενθουσιασμό ορισμένων Ελληναράδων που αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Βαρουφάκη τον νέο Κολοκοτρώνη. Ας εστιάσουμε στα "αυθόρμητα" πλήθη.

Το αίτημα τής λαϊκής κυριαρχίας παραμένει πάντοτε επίκαιρο σε μία δημοκρατική χώρα. Ωστόσο, όπως επίσης πολλάκις έχουμε επισημάνει, προϋποθέτει παιδεία. Για να το κάνουμε λιανά, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα "θέλετε ή όχι τριπλασιασμό συντάξεων και μισθών, υποτριπλασιασμό φόρων και κρατήσεων και ελεύθερη πρόσβαση σε νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς" (δηλαδή οι λαϊκιστικές ανοησίες της αριστεράς σε μία φράση) θα είχε γίνει σαρωτικά αποδεκτό από τον κυρίαρχο λαό. Τη φάκα δίπλα στο δόλωμα δεν θα την έβλεπε κανείς, διότι στο πολύχρωμο συννεφάκι όπου πετάμε δεν υπάρχουν υποχρεώσεις παρά μόνο παροχές. Αντίστοιχα το ερώτημα "ναι ή όχι στο μνημόνιο", δηλαδή το ερώτημα αν πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό πριν σηκωθούμε από το τραπέζι ή όχι, προφανώς θα είχε αρνητική απάντηση.

Δυστυχώς για τον ίδιο, τη λαϊκή κυριαρχία ή, ορθότερα, τη δημοκρατική νομιμοποίηση πρώτος αποζήτησε ο κύριος ΓΑΠ, ελάχιστα προτού εξαναγκασθεί σε επιστροφή στο σπίτι του. Η ιστορία με τα δημοψηφίσματα, διότι μέσω αυτών εκφράζεται η λαϊκή βούληση (και όχι διά του φέισμπουκ ή διά "αυθόρμητων" και αυθόρμητα υποκινούμενων συγκεντρώσεων κομματικών υποστηρικτών, και μάλιστα μικρών σε μέγεθος), που επίσης ανακυκλώνεται σήμερα είναι παλαιά. Για όσους το ξεχνούν, οι Ευρωπαίοι τότε είχαν επισημάνει ένα και μόνο: το ερώτημα δεν θα μπορούσε να είναι "ναι ή όχι στο μνημόνιο", αλλά "ναι ή όχι στο ευρώ". Τόσο ξεκάθαρα, διότι άριστα γνώριζαν ότι δεν μπορεί να ζητηθεί από έναν λαό να εγκρίνει απολύσεις και φόρους.

Κάπως έτσι ερχόμαστε στο ζήτημα της παιδείας, αλλά και της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Από το απλοϊκό "θέλετε ή όχι τζάμπα χρήμα" φτάσαμε στο τεχνοκρατικό "ναι ή όχι στην ευρωζώνη". Πιστεύει σοβαρά κανείς ότι σε αυτό το ερώτημα δύναται να απαντήσει ο λαός; Έχει τις γνώσεις; Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να μη γίνεται μία σοβαρή μελέτη πάνω στο ζήτημα από τους ειδικούς, για να καταλήξουμε στην ουσία της υπόθεσης: αν μάς συμφέρει το ευρώ, μάς συμφέρει το μνημόνιο, και οι "θυσίες" (που λένε και οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες του τόπου) πιάνουν τόπο. Όχι γιατί περνάμε καλά, αλλά γιατί αποφεύγουμε τα χειρότερα.

Πάντως ο ελληνικός λαός βιώνει το νέο 2004, δηλαδή βιώνει το διαζύγιο με την πραγματικότητα. Οι Ευρωπαίοι μάς αποδοκίμασαν χωρίς προσχήματα, τα ξένα ΜΜΕ κράζουν την ελληνική κυβέρνηση για απουσία θέσεων, προτάσεων και σχεδίου, αλλά ημείς άδομεν. Τόσο καμάρι για την περήφανη ελληνική στάση, τόση στήριξη ("αυθόρμητη", μην ξεχνιόμαστε) στην κυβέρνηση για πρώτη φορά, τόση αγωνία για την έκβαση, τόση γενναιότητα για την επόμενη μέρα (την οποία εύστοχα προβλέπει ο γελοιογράφος στο παραπάνω σκίτσο), στα όρια της αδιαφορίας σχεδόν...

Ας ζήσουμε και την εμπειρία της σύγκρουσης μετά την "οσφυοκαμψία" και τη "δουλικότητα" των προηγουμένων. Φυσικά! Γιατί να μη ζήσουμε μία εμπειρία ακόμα; Επιχείρημα επιπέδου γιατί να μην κάνουμε ό,τι γουστάρουμε, τόσο απλά, γιατί έτσι μάς αρέσει! Μόνο που οι "εμπειρίες" δεν είναι πάντοτε καλές. Ας θυμηθούμε τον διδακτικό μύθο του Ικάρου. Και εκείνος μία τολμηρή εμπειρία αποζητούσε. Στο τέλος, απλά έφαγε τα μούτρα του.

31/1/15

Το νταηλίκι


Ομολογώ ότι η εικόνα του υπουργού Οικονομικών με το χεράκι στην τσέπη και το ελεεινά ιταμό ύφος μού προξένησε φόβο. Ο συνδυασμός βλακείας και φανατισμού, για τον οποίο πολλοί μέσα στο σήμερα κυβερνόν κόμμα διακρίθηκαν κατά καιρούς, πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα έδινε τη θέση του στον ρεαλισμό και στην αναζήτηση έντιμης και διακριτικής οπισθοχώρησης μπροστά στο αδιέξοδο. Από χθες, αμφιβάλλω πια αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί στην κυβίστηση την οποία πολλοί είχαμε προβλέψει. Συνεπώς τρία σενάρια απομένουν:

Πρώτον, η δικαίωση τού ΣυΡιζΑ και η ανεύρεση άλλων πηγών χρηματοδότησης, εκτός τρόικα. Σενάριο ποθητό από όλους, αλλά... μια στιγμή. Επί πέντε χρόνια (έξι για να είμαστε ακριβέστεροι, διότι από τον Φεβρουάριο του 2009 ο Καραμανλής κατάλαβε τα εγκλήματά του και άρχισε να ψάχνει λύσεις) σωρεία πολιτικών και οικονομικών συμβούλων διαχειρίστηκαν την κρίση και κατέληξαν στα "αντιλαϊκά" μέτρα λιτότητας. Αγνόησαν το στοιχειώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης στην εξουσία, έγιναν αντιπαθείς στον λαό, έφυγαν ταπεινωμένοι. Έχει πραγματικά πεισθεί κανείς ότι στον ΣυΡιζΑ (αυτόν τον ΣυΡιζΑ που πέντε μέρες στην εξουσία έχει ήδη εξαγγείλει προσλήψεις, αυξήσεις και επαναφορά των αιωνίων φοιτητών) κρύβονται οι χαρισματικοί τεχνοκράτες που θα τετραγωνίσουν τον κύκλο; Και με συγχωρείτε πολύ, αλλά η λογική "ας δοκιμάσουμε και κάτι άλλο" είναι για μικρά παιδιά, δηλαδή για ανθρώπους χωρίς κρίση, χωρίς δυνατότητα να αξιολογήσουν στοιχειωδώς τις καταστάσεις: το κόμμα του κ. Τσίπρα δίνει εδώ και χρόνια το άθλιο στίγμα του.

Δεύτερον, η άτακτη χρεοκοπία. Στάση πληρωμών, δραχμή, κούρεμα καταθέσεων και όσα ο Χρύσανθος Λαζαρίδης προέβλεπε στις διαφημίσεις της σαμαρονουδού προεκλογικά. Το έχω γράψει πολλές φορές: οι πολιτικοί μας έχουν πλήρως αποτύχει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι πραγματικά σημαίνει η χρεοκοπία και πόσο κοντά σε αυτή βρεθήκαμε το 2009, το 2011 και το 2012. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολλοί που πιστεύουν ότι συμφέρει να "κλείσουν οι τράπεζες" για να απαλλαγούν από τα δάνεια, αδιαφορώντας αν θα έχουν να φάνε, αδιαφορώντας για όσα έγιναν στην Κύπρο (όπου πράγματι κλείσαν οι τράπεζες). Ωστόσο θεωρώ αυτό το σενάριο απίθανο: διακυβεύονται τόσο μεγάλα συμφέροντα που μοιάζει αδύνατον να γίνει διεθνώς ανεκτή μία τέτοια καταστροφή επειδή στην Ελλάδα τρελαθήκαμε και δώσαμε την εξουσία στους τυφλωμένους φανατικούς της ψευτοαριστεράς.

Τρίτον, η κατάρρευση τής κυβέρνησης. Με άλλα λόγια η επιστροφή σε μία κυβέρνηση τύπου "Παπαδήμου" για τη βρωμοδουλειά, μέχρι να ανασυνταχθεί το φαύλο πολιτικό σύστημα.

Με μία ψύχραιμη ματιά, ο κ. Τσίπρας έχει στην πραγματικότητα δύο μόνο επιλογές: είτε τη συμμαζεμένη οπισθοχώρηση με κάποιο επικονωνιακό πυροτέχνημα (φοροαπαλλαγές π.χ. για τους πλέον αδύναμους) ώστε να επιβιώσει εσωκομματικά, είτε το πρόωρο πολιτικό του τέλος. Εγκλωβίστηκε στις προεκλογικές του υποσχέσεις, χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τους προηγούμενους... Πόσο τραγικό για το πολιτικό δυναμικό της χώρας μας να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά και ξανά. Σα χθες ήταν που ο ΓΑΠ έφερνε την πράσινη ανάπτυξη, σα χθες ο Τρελαντώνης παρουσίαζε τα Ζάππεια, σα χθες ο Βενιζέλος έδιωχνε την τρόικα (που, μετά από παρακάλια, επέστρεψε με το ΕΕΤΗΔΕ ανά χείρας), σα χθες είχαμε success story, πρωτογενές πλεόνασμα και σχισμένα "σελίδα-σελίδα" μνημόνια...

Η κυβέρνηση αναζητά συμμάχους, αλλά αδυνατεί για άλλη μία φορά να εκτιμήσει σωστά τη διεθνή κατάσταση. Αυτό που ο ΣυΡιζΑ βλέπει ως αρχή της αριστερής στροφής στην Ευρώπη για τις υπόλοιπες κυβερνήσεις συνιστά εσωτερικό εχθρό, απειλή για τη μακροημέρευσή τους. Εάν περάσει το νταηλίκι του κ. Τσίπρα, πώς θα αποτραπεί ένας θρίαμβος του Γκρίλο στην Ιταλία, του Podemos στην Ισπανία, της Λεπέν στη Γαλλία, του UKIP στην Αγγλία; Όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι η εκτίμηση Τσίπρα για την... επανάσταση, τόσο περισσότερο ζωτικής σημασίας για τους σήμερα ισχυρούς της Ευρώπης είναι να την καταπνίξουν εν τω γεννάσθαι, ώστε να γλιτώσουν πρώτα-πρώτα οι ίδιοι από την οργή των δικών τους εκλογικών σωμάτων.

Τελικά ο Τσίπρας έχει μόνο μία επιλογή: το νέο μνημόνιο. Θα το βαφτίσει μεσοπρόθεσμο; Κοινοτικό πρόγραμμα στήριξης; Ευρωπαϊκό πακέτο δημοσιονομικής σταθερότητας; Σχέδιο αλληλεγγύης; Αδιάφορο. Η ανάγκη δανεισμού είναι υπαρκτή και μόνη πηγή της η Ευρώπη. Ήδη ο νέος Πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε προσφύγει ικέτης στις ξένες κυβερνήσεις για τη δυνατότητα επικοινωνιακής διαχείρισης της κατάστασης. Να τού δώσουν λίγο αέρα ώστε να μαζέψει με χάρη τον προεκλογικό παραλογισμό του, με ένα και μόνο επιχείρημα: ότι τυχόν νέα πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα θα φέρει στην εξουσία περισσότερο ακραία στοιχεία. Να εμφανισθεί δηλαδή ως η υπεύθυνη δύναμη που θα βάλει τάξη στη χώρα.

Αλλά είναι προφανές ότι προτιμά την αναμπουμπούλα, συνεπής στον ιδεολογικό παραλογισμό του, τυφλωμένος από την αλαζονεία της νίκης του. Το ερώτημα δεν είναι αν απλά θα αντιληφθεί ότι διακυβεύεται και η δική του πολιτική επιβίωση (διότι όσα οραματίζεται είναι ανέφικτα), αλλά αν θα παρασύρει στον όλεθρο και ολόκληρη τη χώρα. Ίσως αποδειχθεί ικανός να το καταφέρει.

27/1/15

Κυβέρνηση Τσίπρα...

Δεν περίμενα ποτέ ότι η 300η ανάρτηση αυτού του ιστολογίου θα ήταν αφιερωμένη στον σχηματισμό κυβέρνησης από τον... Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, αλλά να που έτσι γίνεται. Σημεία των καιρών, σημεία πολιτικής αποσύνθεσης και κοινωνικής διάλυσης. Τη γνώμη μου και για τους δύο την έχω εκφράσει πολλές φορές και δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή απέκτησαν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκφράζουν εξαιρετικά οπισθοδρομικές, αναχρονιστικές, βαθέως συντηρητικές και μεταξύ τους αντικρουόμενες ιδέες. Στην κατάσταση, όμως, που βρίσκεται η χώρα δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας τους, οπότε οι ευχές και οι ελπίδες όλων μας (εκτός του κ. Σαμαρά για τον οποίον η φιλοπατρία αποτιμάται μόνο σε ψήφους) τούς συνοδεύουν. Για μία φορά ελπίζω να αποδειχθώ εγώ ανόητος που δεν εξετίμησα σωστά τις ικανότητες των δύο πολιτικών προσώπων.

Για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει κανένα σχόλιο σε επίπεδο προσώπων, διότι τα περισσότερα ή είναι παντελώς άγνωστα ή δεν έχουν κριθεί σε θέση ευθύνης. Ωστόσο η περίφημη κατάργηση υπουργείων κατήντησε ανοησία, καθώς κάθε υπερ-υπουργός πλαισιώνεται από πλειάδα αναπληρωτών με αρμοδιότητα αυτή των κατηργημένων υπουργείων. Η κυβέρνηση υπερβαίνει τα 40 μέλη. Αυτό δεν είναι μικρό σχήμα. Αν δεν πρόκειται απλά για το πρώτο βήμα για μία ομαλή και οργανωμένη κατάργηση και αναδιάρθρωση των υπουργείων, δεν έχει νόημα καν να το συζητάμε. Βαφτίσαμε αναπληρωτές τους υπουργούς και δεν κάναμε τίποτε.

Όσο για τον πολιτικό όρκο, είναι σαφώς προτιμότερος από το να αντικρίζαμε άθεους να ορκίζονται στην άγια, αδιαίρετο και ομοούσιο Τριάδα. Κάτι που δε θα είχε νόημα για τους ίδιους, δε θα είχε νόημα για κανέναν. Μένει να μάθουμε πόση αξία δίνουν στην τιμή και την υπόληψή τους.

26/1/15

Εκλογές 2015: Ο πρώτος απολογισμός

Ένας πρώτος απολογισμός των χθεσινών εκλογών μπορεί ήδη να γίνει.

Ο ΣυΡιζΑ έχει προκύψει όχι μεν αυτοδύναμος, πλην όμως παντοδύναμος. Ο σχηματισμός κυβέρνησης με τον Καμμένο αποτελεί ένα τερατούργημα, ωστόσο αποτελεί και ευτύχημα, διότι αποφεύγεται η περιπέτεια των επαναληπτικών εκλογών. Οι στιγμές είναι ιστορικές, όχι γιατί "ήρθε η Αριστερά" (το ΠαΣοΚ το 1981 εξελέγη με πολύ πιο αριστερή ατζέντα), αλλά γιατί ο ΣυΡιζΑ γίνεται μόλις το τρίτο κόμμα, σε κοντά μισό αιώνα, που θα κυβερνήσει τη χώρα.

Για τη ΝΔ, ουδέποτε άλλοτε υπήρξε περισσότερο σαφής εφαρμογή του "τούς φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει". Ο Σαμαράς, αυτός που ουδέποτε εξελέγη Πρωθυπουργός, αυτός που έφερε την ακροδεξιά στην εξουσία, αυτός που ζημίωσε όσο ελάχιστοι την παράταξή του και τη χώρα, αυτός που ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι αποτελεί βάρος για το κόμμα του, μένει γαντζωμένος στην καρέκλα, ευχόμενος την αποτυχία του ΣυΡιζΑ και άρα τη διάλυση τής χώρας, για να επιστρέψει ως σωτήρας... Καμία έκπληξη για τον αρχομανή, αλαζονικό και καταφανώς ανίκανο πολιτικάντη της ακροδεξιάς. Ανάμεσα στα άλλα "προσόντα" του, προστέθηκε σήμερα και η ασύλληπτη μικροπρέπεια, καθώς δεν παρέδωσε το πρωθυπουργικό μέγαρο στον διάδοχο του, δεν τον υποδέχθηκε, δεν τον συνεχάρη. Αδιανόητο εν έτει 2015.

Από κει και πέρα, η ΧΑ κρατά τις δυνάμεις της σε περιβάλλον συμπίεσης των μικρών κομμάτων, το Ποτάμι δεν πέτυχε τη δημιουργία ενός πραγματικού κοινωνικού ρεύματος, αλλά τώρα πρέπει να δείξει τι αξίζει, το ΚΚΕ έχει αποτύχει, ας είμαστε λίγο σοβαροί το 5,5% υπό συνθήκες κοινωνικής διάλυσης συνιστά σημείο αποσύνθεσης, ενώ ειδική μνεία απαιτείται για το ΠαΣοΚ, καθώς, κατά τη γνώμη μας, η τοποθέτηση Βενιζέλου είναι σωστή: χωρίς τις ανοησίες του Παπανδρέου το κόμμα θα είχε συγκεντρώσει περισσότερο από 7% και θα είχε λάβει τροχιά ανάκαμψης ενόψει της ρεαλιστικής κυβερνητικής στροφής Τσίπρα (που είναι αναπόφευκτη). Ίσως αυτό ήταν το πρόβλημα του κ. ΓΑΠ, η ανάκαμψη του κόμματος την οποία ένιωθε ότι έπρεπε να αποτρέψει.

Ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν όμως ο Καμμένος, και μεγάλη ηττημένη η στοιχειώδης λογική. Το κόμμα του ακροδεξιού συνωμοσιολογικού παραλογισμού και λαϊκισμού ξεπέρασε τις εκτιμήσεις, δείχνει να κρατά την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων (όσο τουλάχιστον η ΝΔ δεν αλλάζει ηγεσία), μπαίνει στην κυβέρνηση, συνεπιλέγει Πρόεδρο Δημοκρατίας, αλλά ας έχει κατά νου και τον κ. Καρατζαφέρη. Η πραγματοποίηση των ονείρων ενίοτε έχει οδυνηρές συνέπειες.

Και ώρα για αυτοκριτική, την αξιολόγηση της ευστοχίας των προβλέψεών μας.

Για τον ΣυΡιζΑ προβλέψαμε ποσοστό κοντά στο 35% χωρίς να είναι έκπληξη να το ξεπεράσει (ενδεικτικές τιμές 33-36%) - έλαβε 36,34%.
Για τη ΝΔ προβλέψαμε μίνιμουμ 25% και ενδεικτικές τιμές 27-30% - έλαβε 27,81%.
Για τη ΧΑ προβλέψαμε τρίτη θέση με 6-7% - έλαβε 6,28% και την τρίτη θέση.
Για το Ποτάμι προβλέψαμε 5-6% - έλαβε 6,05%.
Για το ΚΚΕ 4,5-5,5% - έλαβε 5,47%.
Για το ΠαΣοΚ 4-5% - έλαβε 4,68%.
Για το ΚιΔηΣο 1,5-2,5% - έλαβε 2,46%

Σε όλα λοιπόν τα κρίσιμα ερωτήματα των χθεσινών εκλογών δώσαμε σωστή απάντηση: οριακή μη επίτευξη αυτοδυναμίας, ποσοστό της ΝΔ με απώλειες, τρίτη θέση για τη ΧΑ, άνετη είσοδο των ΑνΕλλ στη Βουλή και αποτυχία του ΓΑΠ να πετύχει το 3%.

Πού αποτύχαμε; Στο ποσοστό των ΑνΕλλ, οι οποίοι έλαβαν 1,25% περισσότερο από όσο τους υπολογίζαμε, στον ΛαΟΣ πέσαμε έξω κατά 0,5%, στη ΔημΑρ 0,5-1%, στην ΑντΑρΣυΑ επίσης γύρω στο 1%. Δεν είναι και τόσο συγκλονιστικές διαφορές (περίπου όσο πέσαμε έξω για τον ΣυΡιζΑ), αλλά επειδή τα νούμερα έδιναν τάξη μεγέθους, και στα μικρά κόμματα αυτά τα ελάχιστα νούμερα την καθορίζουν περισσότερο, δεν είναι κακό να ομολογήσουμε ότι πέσαμε αρκετά έξω.

Ειδική μνεία, τέλος, θα γίνει στην Τελεία, καθώς υποτιμήσαμε (και πάλι, όπως με τους ΑνΕλλ) την ανοησία και ανευθυνότητα του εκλογικού σώματος, και, κυρίως στον Βασίλη Λεβέντη. Επειδή ο συγκεκριμένος πολιτικός επί μήνες εμφανίζεται εβδομαδιαίως σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Βορείου Ελλάδος, κατάφερε να έχει ένα πέρασμα στην κοινωνία και οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι σε όσα λέει είναι αρκετά δύσκολο να διαφωνήσει κανείς, αλλά η γραφικότητα και τα κολλήματά του (με τους Μητσοτάκηδες π.χ.) τον έχουν καταστήσει καρικατούρα. Είχαμε επισημάνει ότι θα αυξήσει τα ποσοστά του, αλλά τον υπολογίζαμε κοντά αλλά κάτω του 1%. Πήρε το διπλάσιο και μπράβο του: αν το εκλογικό σώμα επιλέγει την ψήφο διαμαρτυρίας, αποδοκιμασίας, ειρωνίας κ.λπ. καλύτερα να ψηφίζει Λεβέντη παρά ΧΑ.

Η συνολική αποτίμηση μίας παντελώς αυθαίρετης εκτίμησης "πολιτικού κλίματος" (η οποία είχε και σημαντικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις) είναι θετικότατη. Αυτό δεν είναι για να ευλογήσουμε τα γένια μας, αλλά για έναν άλλον λόγο: η επιτυχία της πρόβλεψης δείχνει ότι το εκλογικό σώμα καθίσταται λιγότερο απρόβλεπτο. Με όσα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, αυτό αξιολογείται ως σημείο μίας κάποιας ωρίμανσης.

23/1/15

Προεκλογικοί χρησμοί 2015

Δε θυμάμαι τα τελευταία 25 χρόνια που παρακολουθώ τις εκλογές να προκύπτει τόσο απροκάλυπτα η νίκη ενός κόμματος. Και άλλες φορές ο νικητής ήταν ξεκάθαρος εβδομάδες, μήνες ή και... χρόνια (βλέπε 2004) πριν την Κυριακή των εκλογών, πάντοτε, όμως, η συγκυρία επέβαλλε την τήρηση κάποιων προσχημάτων. Ουδέποτε είδαμε μέχρι φέτος π.χ. τα μικρότερα κόμματα να διαγκωνίζονται στη διεκδίκηση θέσης κυβερνητικού εταίρου του νικητή, ουδέποτε είδαμε απελπισμένο Πρωθυπουργό να ζητά νίκη "έστω με μία ψήφο" και να δηλώνει αποφασισμένος για κυβέρνηση συνεργασίας. Η απανωτή προβολή των σποτ όπου Ποτάμι, ΠαΣοΚ, ΑνΕλλ και... ΔημΑρ (αν είναι δυνατόν!) ξεκάθαρα δηλώνουν έτοιμοι για συνεργασία με τον ΣυΡιζΑ, με τα σποτ του Σαμαρά, προκαλεί θλίψη για τη ΝΔ, αν όχι την πλήρη γελοιοποίησή της.

Η ΝΔ, και αυτό δεν προκαλεί σε κανέναν έκπληξη, έκανε ό,τι μπορούσε για να ενισχύσει τον ΣυΡιζΑ. "Διάβασε" την ψήφο στη ΧΑ ως ιδεολογική στροφή, όχι ως ψήφο απελπισίας και αποδοκιμασίας, με αποτέλεσμα ακροδεξιές γραφικότητες που την αποξένωσαν από τον κεντρώο και φιλελεύθερο χώρο. Επένδυσε στον φόβο της χρεοκοπίας, ωσάν να μην άλλαξε τίποτε από το 2009 και την είσοδο στο μνημόνιο, από το 2011 και τα άδεια καφάσια του τότε Πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, από το 2012 και τον πανικό των καταθέσεων. Πέρα από την ιστορία με τον Πέτρο και τον λύκο, ούτως ή άλλως πολλοί εκ των ψηφοφόρων ουδέποτε επείσθησαν για τον κίνδυνο...

Τελικά, η ΝΔ μάς μοστράρισε τον κ. Σαμαρά και το όραμα που φέρει και την υπογραφή του! Λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο Σαμαράς αισθάνθηκε "ισχυρό χαρτί" για το κόμμα του και ανακάλυψε ότι εκτός της καλλιέργειας κλίματος πανικού, εξόδου από το ευρώ, κουρέματος καταθέσεων, στεγνώματος της αγοράς κ.λπ. κερδίζει ψήφους βγαίνοντας μπροστά. Είναι άλλωστε τόσο αγαπητός, έχει τέτοιο πέρασμα στην κοινωνία, έχει εκτιμηθεί τόσο πολύ για τις ικανότητές του, που η επιλογή αυτή ήταν μονόδρομος για τη σταθερότητα στη χώρα: η ΝΔ κάνει τα πάντα για να αποτρέψει δεύτερες εκλογές, εξασφαλίζοντας εξ αρχής αυτοδυναμία στον κ. Τσίπρα!

Όπως προκύπτει από το κλίμα, ο ΣυΡιζΑ είναι πολύ κοντά στην αυτοδυναμία. Τόσο κοντά, που οι επαναληπτικές εκλογές ίσως αποτελέσουν μεγάλο πειρασμό, αν τελικά δεν επιτευχθεί μεθαύριο. Γιατί έχει τέτοιο ρεύμα ο Τσίπρας; Έπεισε κανέναν; Όχι. Διακρίθηκε αυτός για τις ικανότητές του; Όχι. Ωστόσο, το μίγμα λαϊκιστικών μαξιμαλισμών, εξάντλησης της κοινωνίας και παταγώδους κυβερνητικής αποτυχίας, τού έχει δώσει αέρα. Και μόνο το γεγονός ότι η ίδια η κυβερνώσα ΝΔ, που υποτίθεται ότι έσωσε τη χώρα, βγήκε στο κυνήγι ψήφων επισημαίνοντας τον κίνδυνο χρεοκοπίας αποτελεί την πλέον ξεκάθαρη ομολογία αυτής της αποτυχίας της. Οι θυσίες των Ελλήνων πάνε χαμένες, όχι λόγω του ΣυΡιζΑ, αλλά εξαιτίας όσων διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας το τελευταίο διάστημα.

Όπως πάντα, τέτοιες μέρες, κλείνουμε με την προεκλογική μας πρόβλεψη, παρά το γεγονός ότι η ρευστή κατάσταση πιθανώς θα μάς εκθέσει: 
ΣυΡιζΑ: 33-36%
ΝΔ: 27-30%
ΧΑ: 6-7%
Ποτάμι: 5-6%
ΚΚΕ: 4,5-5,5%
ΠαΣοΚ: 4-5%
ΑνΕλλ: 3-3,5%
ΚιΔηΣο: 1,5-2,5%
ΛαΟΣ: 1,5-2%
ΔημΑρ-Πράσινοι: 1-2%
ΑντΑρΣυΑ: 1-2%

Τα ποσοστά είναι ενδεικτικά τάξης μεγέθους και, επειδή δεν έχουμε ζηλέψει δόξα δημοσκόπου, ας εξηγηθούμε.

Για τον ΣυΡιζΑ φαίνεται ότι θα κινηθεί κοντά στο 35%. Δε θα είναι έκπληξη αν το ξεπεράσει, ενώ ο,τιδήποτε κάτω του 33% θα συνιστά αποτυχία. Η ΝΔ φαίνεται ότι κρατά ένα 25% μπετόν αρμέ τυφλωμένων γαλάζιων ψηφοφόρων που φοβούνται την έλευση της "Αριστεράς" (λέμε τώρα). Είναι πιθανότερο να κινηθεί εκεί γύρω, αλλά το να πλησιάσει το 30% θα μοιάζει με θρίαμβο.

Αποτελεί αιρετική εκτίμησή μας ότι η τρίτη διερευνητική εντολή (εάν απαιτηθεί) θα πάει στον υπόδικο κ. Μιχαλολιάκο. Καλύτερα να μη δικαιωθούμε, αλλά το "Ποτάμι", παρά τη μιντιακή προβολή και τον αέρα του νέου, δεν έχει δημιουργήσει ρεύμα. Και τα δύο κόμματα λογικά θα υπερβούν το 5%, αλλά βρίσκουν ταβάνι όχι μακριά από το 6%. Η ΧΑ κρατάει, παρά τον απίστευτο πόλεμο που υφίσταται (je suis Charlie και ελευθερία λόγου, αλλά οι υποψήφιοί της έχουν αποκλεισθεί από τα πάνελ...) για λόγους που έχουμε εξηγήσει, ενώ ο κ. Θεοδωράκης δεν έχει πείσει κανέναν ότι κομίζει το νέο και αξίζει την ψήφο μας -ούτε καν τον εαυτό του.

ΚΚΕ και ΠαΣοΚ θα κινηθούν πέριξ του 5%, με προβάδισμα του πρώτου για την πέμπτη θέση. Το ΠαΣοΚ θα πληρώσει βαρύ το τίμημα της διάσπασης, αλλά η κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση δεν πρόκειται να απειληθεί. Όσο ντροπή για τη δημοκρατία είναι μία πιθανή τρίτη θέση της ΧΑ, άλλο τόσο ντροπή είναι η επανείσοδος στη Βουλή του Καμμένου με το τρενάκι. Δυστυχώς αυτή μοιάζει οριακή, αλλά σχεδόν σίγουρη.

Το εγχείρημα του κ. Παπανδρέου (μαζί με τη βέβαιη επιτυχία του νεότερου Καραμανλή στις Σέρρες) αποτελεί τρανταχτή απόδειξη αποτυχίας του πολιτεύματος μας. Ένα ποσοστό 2% και βάλε των Ελλήνων πολιτών μόνο ως οριακής αντίληψης μπορεί να χαρακτηρισθούν, και όχι γιατί δηλώνουν πρόθυμοι να ψηφίσουν έναν άνθρωπο απλά για ένα επώνυμο ή τον "αποτυχημένο Πρωθυπουργό του μνημονίου".

Το 2% των Ελλήνων θα ψηφίσουν τον άνθρωπο που έκανε μία σωστή επιλογή το 2010, ή, ορθότερα, τον άνθρωπο που δεν είχε επιλογή το 2010, και που, αντί να την υποστηρίξει, έρχεται σήμερα και μάς δουλεύει κανονικά. Μιλάει αντιμνημονιακά και προτείνει δημοψηφίσματα, αγνοώντας ότι οι ηγέτες βγαίνουν μπροστά, αποφασίζουν χωρίς να κρύβονται πίσω από τάχα δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις, αποφάσεις ενός λαού που ποτέ δεν έμαθε την αλήθεια για το χρέος γιατί όλη η πολιτική ηγεσία επέλεξε τον λαϊκισμό αποσκοπώντας στη μακροημέρευση στην εξουσία. Οι ηγέτες, κ. Παπανδρέου, αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους. Ο πρώην Πρωθυπουργός έχει πιάσει πλέον πάτο αυτοεξευτελισμού (κάτι ξέρει ο Καραμανλής που κρύβεται). Αυτοί που θα τον ψηφίσουν διαθέτουν κρίση; Διαθέτουν αξιοπρέπεια; Πάντως δε φαίνεται να μάς τον στέλνουν στη Βουλή... Μεγάλη απώλεια, αλλά τίποτε δεν αποκλείεται.

Τέλος, ο ΛαΟΣ θα πληρώσει την (στημένη;) ιστορία διαφθοράς του αρχηγού του, χάνοντας ψήφους και την (καλή) πιθανότητα επανεισόδου στη Βουλή, η ΔημΑρ θα πληρώσει τη μονίμως ασαφή σε όλα στάση της, ενώ η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα καταγραφεί και πάλι.

Ειδική μνεία θα κάνουμε στην Ένωση Κεντρώων, που έχει γίνει η νέα διαδικτυακή μόδα (κάτι σαν τη Φιλελεύθερη Συμμαχία προηγουμένων εκλογών) σε ύφος "πάντα τα έλεγε ο Λεβέντης" κ.λπ. Επειδή, φυσικά, άλλα λέγονται, ειδικά στο διαδίκτυο, και άλλα γίνονται στην κάλπη, το κλίμα ευνοεί μία ενίσχυση σε σχέση με προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, αλλά η πιθανότητα επίτευξης ενός αξιοσημείωτου ποσοστού μοιάζει μικρή.

Ούτων λεχθέντων, η εκτίμηση των εδρών χοντρικά κυμαίνεται ως εξής: 
ΣυΡιζΑ: 147
ΝΔ: 80
ΧΑ: 20
Ποτάμι: 17
ΚΚΕ: 14
ΠαΣοΚ: 13
ΑνΕλλ: 9,
που δείχνει γλαφυρά πόσο μεγάλος είναι ο πειρασμός των επαναληπτικών εκλογών. Ενδεικτικά, ο ΣυΡιζΑ φτάνει ακριβώς τις 150 ακόμα και αν ο Καμμένος μείνει εκτός. Αυτή, λοιπόν,είναι η αίσθησή μας: η μάχη δίνεται για την αυτοδυναμία. Και δεν είναι απίθανο να κερδηθεί...

18/1/15

Εκλογικές μπούρδες

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από την απόδοση σκοπιμότητας στη μη εγγραφή των 17ρηδων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντί να επισημάνουμε το μπάχαλο του κράτους μας, εξυφαίνουμε αλλόκοτες θεωρίες συνωμοσίας που αδυνατούν να σταθούν στην παραμικρή κριτική. Το πρόβλημα δεν μπορεί να εντοπισθεί απλά στην αδυναμία δημιουργίας ενός αυτοματοποιημένου ηλεκτρονικού μηχανισμού ενημέρωσης των εκλογικών καταλόγων (και σε ό,τι αφορά στους θανάτους...), αλλά πρέπει να εστιάσουμε εξίσου στο παράλογο της νομοθεσίας. Δίδεται το δικαίωμα ψήφου σε όσους ενηλικιώνονται στο τρέχον έτος (με θεωρητική ημερομηνία γέννησης την Πρωτοχρονιά), αλλά οι εκλογικοί κατάλογοι ενημερώνονται μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου! Ωσάν οι κρατικοί φορείς να μη γνωρίζουν ποιοι θα συμπληρώσουν τα 18 εντός του έτους και χρειάζονται και δύο μήνες προεργασίας.

Αντί λοιπόν να σοβαρευθούμε, να πούμε ότι επιτέλους πρέπει να ψηφιοποιηθούν τα στοιχεία των πολιτών και οι ενημερώσεις των ποικίλων μητρώων (και της εφορίας, των δημοτολογίων, της στρατολογίας) να γίνονται αυτόματα, ανεξαρτήτως ορίων ηλικίας, γάμων, διαζυγίων, βαφτίσεων και κηδειών, εφηύραμε την μπούρδα: θέλουν να φιμώσουν τους νέους. Μάλιστα.

Θα ήθελα πραγματικά να ήξερα πώς όλοι όσοι υποστηρίζουν αυτήν τη σαχλαμάρα έχουν μαντέψει τις προθέσεις των "νέων". Όλοι, μονοκοπανιά, θα πήγαιναν στο ίδιο κόμμα; Ή μήπως οι νέοι δεν είναι οι πλέον ευάλωτοι στην επίδραση των ΜΜΕ και των γονέων τους ή, ακόμα χειρότερα, στους οργανωμένους μηχανισμούς προπαγάνδας των παλαιοσυστημικών κομμάτων; Και δε μιλάμε για τους νέους του '50 και του '60 που διέκοπταν τις σπουδές τους κάθε χρόνο για να δουλέψουν, να μαζέψουν χρήματα και να τις συνεχίσουν αργότερα.

Οι γενικεύσεις δε μου αρέσουν, αλλά ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η σημερινή νεολαία δεν έχει επαφή με την πολιτική πραγματικότητα πλην όσων πληροφορείται μέσω του διαδικτύου, ψηφίζει με βάση την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, πιστεύει κάθε ανοησία που αναρτάται στα μπλογκ των εκβιαστών και την αναπαράγει, ζει μια ζωή γεμάτη follow και like μετατρέποντάς την από εικονική σε πραγματική. Ένα ban ή η απουσία ενός like στο facebook σε μία βλακώδη φωτογραφία είναι ένα σύνηθες θέμα συζήτησης των νεαρών ενηλίκων της εποχής μας.

Η υπερπροστατευτική ελληνική κοινωνία, η γραφική Ελληνίδα μάνα αν θέλετε, έχει μεγαλώσει τα παιδιά της σε μία αποστειρωμένη γυάλα, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής. Καλό; Κακό; Αδιάφορο; Άγνωστο, αλλά σίγουρα αληθές. Ποτέ η νεολαία δεν υπήρξε τόσο πολύ ανώριμη, τόσο πολύ κατευθυνόμενη, τόσο βαθιά άσχετη με τα κοινά.

Κουραστικά θα το επαναλάβουμε: δημοκρατία δεν σημαίνει κάλπη για όλα με ψήφο σε όλους. Δημοκρατία σημαίνει νόμοι και τήρηση αυτών. Με απλά λόγια το παράλογο δίμηνο κενό της νομοθεσίας οδηγεί σε παράνομο αποτέλεσμα. Οι 17ρηδες έπρεπε να ψηφίζουν. Βάσει του νόμου, όχι όμως βάσει της λογικής.

Άποψή μας είναι η αύξηση του ορίου στα 25 με 30. Όταν ο νέος ενήλικας θα έχει ολοκληρώσει έναν στοιχειώδη κύκλο σπουδών και θα έχει σε κάποιον βαθμό αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα της ζωής, τις αδικίες, όταν θα έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε Ζάππεια, ούτε καρσιλαμάδες. Άποψή μας είναι ότι το δικαίωμα ψήφου πρέπει να επανεξετάζεται με κάποιον τρόπο ώστε να ελέγχεται αν ο ψηφοφόρος έχει την κρίση να προσέλθει στην κάλπη. Άποψή μας είναι ότι θεμέλιο της δημοκρατίας είναι και η Παιδεία, την οποία στερούνται οι νέοι.

Άποψή μας είναι ότι ακριβώς η ύπαρξη αυτού του μπουρδολογήματος περί εσκεμμένης στέρησης ψήφου από τους νεότερους δείχνει το βαθύτατο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα: ο καθένας λέει μία ανοησία χωρίς κόστος. Με τα πραγματικά ζητήματα, το νομοθετικό μπάχαλο, το ανοργάνωτο κράτος, την παντελή ελλειψη πολιτικής Παιδείας, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Ή, ακόμα χειρότερα, δεν μπορεί να ασχοληθεί.

Και μην ξεχνάμε... Ήταν οι νέοι μας που έκαιγαν την Αθήνα το 2008 για να μη γίνουν η γενιά των 700€. Έγιναν η γενιά της ανεργίας και των 300€ με ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ήταν οι νέοι μας που γέμιζαν τις πλατείες ως αγανακτισμένοι το 2011. Όταν ο Σαμαράς ανελίχθη στην εξουσία η αγανάκτηση πέρασε. Τη φωνή αυτών των νέων θέλουν, τάχα, να φιμώσουν. Κανένας δεν έχει αυτό το δικαίωμα, ξεκάθαρα. Αλλά, ας μιλήσουμε σοβαρά! Όσα έχουν να μάς πουν οι δεκαοχτάχρονοι και οι εικοσάχρονοι τα θεωρούμε σημαντικά, πρώτα εμείς οι ίδιοι στον περίγυρό μας;

Εντάξει, μην απαντάτε. Είναι αδύνατον να είστε τίμιοι. Είναι αδύνατον να μην καβαλήσετε το κύμα της προοδευτικής μπουρδολογίας. Είναι αδύνατον να ξεφύγετε από την αριστερίστικη ορθότητα... Άλλωστε, μόνο η αστική ορθότητα συνιστά συμβιβασμό. Έτσι δεν είναι;

11/1/15

Στα κάγκελα


Η Νέα Δημοκρατία έχει υπό την ηγεσία Σαμαρά αποξενωθεί από μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων της. Έχουμε κατά καιρούς αναλύσει τους λόγους, έχουμε επισημάνει πόσο ατυχής ήταν η δεξιά στροφή του κόμματος με εκλογικούς όρους: απομάκρυνε τη ΝΔ από τον κεντρώο και φιλελεύθερο ψηφοφόρο (αυτόν που τα τελευταία χρόνια έκρινε τις αναμετρήσεις μεταξύ ΠαΣοΚ και ΝΔ), χωρίς όμως αντίκρυσμα, καθώς ενίσχυσε το αυθεντικό άκρο του χώρου, δηλαδή τους λαϊκιστές ΑνΕλλ και τη φασιστική ΧΑ.

Η "τάξη και ασφάλεια" δεν πρέπει να αποτελούν μονοπώλιο της Δεξιάς, αλλά ζητούμενο για κάθε κυβέρνηση, πάντα σε δημοκρατικό πλαίσιο ή καλύτερα στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δεξιός για να καταλάβει ότι δεν μπορεί η χώρα να υποστηρίξει εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, ούτε με τις κοινωνικές της δομές ούτε με θέσεις εργασίας. Δεν μπορεί να αγνοούμε ότι ακόμα και το να επιτρέπουμε τη διέλευση των λαθρομεταναστών δίνει την εικόνα ενός κράτους γελοίου. Άρα, επί της ουσίας, οι δηλώσεις Σαμαρά από τον Έβρο ήταν σωστές. Η χώρα χρειάζεται σοβαρή μεταναστευτική πολιτική, μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, είτε τάχα προοδευτικές είτε ακροδεξιές.

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός είχε μία ευκαιρία να αναδείξει τα πλεονεκτήματα της πολιτικής του. Να επισημάνει τη μείωση της παράνομης εισόδου αλλοδαπών στη χώρα, να παρουσιάσει στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του φράκτη, να μιλήσει με οικονομικούς όρους για την αδυναμία της χώρας να στηρίξει χιλιάδες απελπισμένους. Δεν έκανε, όμως, αυτό. Πήρε το ειδεχθές γνώριμο ύφος, το "μάγκικο", μίλησε με ειρωνία, με "ακροδεξιό χιούμορ" (όπως εύστοχα παρατήρησε ο Σ. Θεοδωράκης) και, σημειολογικά, είχε ως φόντο το συρματόπλεγμα. Παραμονές εκλογών και ενώ πασχίζει να "ενώσει" τα κομμάτια της παράταξής του, επέλεξε να σταθεί μπροστά σε έναν φράχτη, σύμβολο χωρισμού.

Οι θέσεις μας για τη λαθρομετανάστευση είναι γνωστές και συνοψίζονται σε λίγες λέξεις: μία χώρα που αδυνατεί να φροντίσει όσους επί δεκαετίες τη στηρίζουν με τους φόρους τους, πριν ασχοληθεί με τους απανταχού καταφρονεμένους, οφείλει να ασχοληθεί με τους δικούς της. Να τούς εξασφαλίσει περίθαλψη, εκπαίδευση και εργασία. Αν έπειτα έχει τη δυνατότητα και την ανάγκη, οργανωμένα και τακτοποιημένα να ανοίξει την αγκαλιά της και στους υπόλοιπους.

Θεωρητικά, ο κ. Σαμαράς απευθυνόταν σε ανθρώπους σαν και εμένα και επεδίωκε να μάς επαναφέρει στην παράταξη. Τι πέτυχε; Να απομακρύνει ακόμη περισσότερο κάθε ψύχραιμο ψηφοφόρο από το κόμμα του. Δεν ξέρω αν θα ενισχύσει και τη ΧΑ, αλλά σίγουρα η εικόνα του στον Έβρο δεν τού προσέφερε κανένα όφελος. Η δε συνέχεια, με την απόπειρα σύνδεσης με τις επιθέσεις στη Γαλλία, τον εξέθεσαν διεθνώς.

Το περισσότερο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει καταλάβει ότι έχει διαλύσει το κόμμα του με τα καμώματά του. Δεν έχει ιδέα ότι οι ακροδεξιές κορώνες και οι διάφοροι Φαήλοι, Μπαλτάκοι και Λαζαρίδηδες προκαλούν εκλογική ζημία, αλλά, το κυριότερο, μεταφέρουν στην κεντρική πολιτική περιθωριακές ιδέες και προσεγγίσεις στα προβλήματα του τόπου. Είναι ασύλληπτο το γεγονός ότι στη ΝΔ εντοπίζουν το πρόβλημα στους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, αντί να επιχειρήσουν να συγκινήσουν τους κεντρώους, οι οποίοι παραμένουν άστεγοι ή έχουν να επιλέξουν μεταξύ εμφανώς κακών επιλογών (ΠαΣοΚ και Ποτάμι, κυρίως, αν όχι και ο ΣυΡιζΑ). Διότι κινήσεις τύπου Γκερέκου δεν μπορούν να θεωρηθούν σοβαρό άνοιγμα προς τον χώρο αυτόν.

Μοιάζει αυτήν τη στιγμή αναπόφευκτη η εκλογική νίκη του ΣυΡιζΑ. Η ΝΔ κάνει ότι μπορεί για να τη σιγουρέψει. Έχει επιλέξει τη στρατηγική του φόβου, όπως πριν 3 χρόνια. Οι εποχές, όμως, αλλάξαν. Ο ΣυΡιζΑ στρίβει συνεχώς προς το συμβατικό αστικό κόμμα, προς ένα νέο ΠαΣοΚ, όπου απλά κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα αρκετοί γραφικοί. Τους οποίους λίγο-λίγο ο Τσίπρας αρχίζει να μαζεύει. Ούτε η δραχμή, ούτε οι δημεύσεις περιουσίας και καταθέσεων, ούτε οι αλλοδαποί - "δολοφόνοι" θα δώσουν ψήφους στη ΝΔ. Ένα σοβαρό πρόγραμμα, στοιχειοθετημένες προτάσεις, υπεύθυνη στάση στα προβλήματα του τόπου, αυτά θα εκθέσουν τον ΣυΡιζΑ στα μάτια του εκλογικού σώματος. Η υπευθυνότητα (θα έπρεπε να) είναι το πλεονέκτημα της ΝΔ έναντι του Τσίπρα.

Πώς, όμως, να συμπεριφερθεί υπεύθυνα ο κ. Σαμαράς; Πώς να μιλήσει με ειλικρίνεια; Από το 2009 μέχρι το 2012 έλεγε τα ίδια με τον Τσίπρα του σήμερα...

9/1/15

Περί ελευθερίας της έκφρασης...


Η ελευθερία στην εποχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο στη χώρα μας, δεν έχει πλέον αποκτήσει απλά παρεξηγημένο περιεχόμενο, αλλά τείνει να κακοποιηθεί εντελώς. Σε κάθε ευκαιρία ακούμε την επίκληση σε κάποιας μορφής ελευθερία που θίγεται. Αν κάτι χρήσιμο μπορεί να βγει από ό,τι έγινε στη Γαλλία για τη χώρα μας και για τον Τύπο είναι ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε η βία όποιας μορφής (και λεκτικής, οπότε δεν μπορεί η ελευθερία τής έκφρασης να μην κινείται εντός ορίων) να γίνει στο μυαλό ορισμένων κομμάτι τής λύσης των προβλημάτων. Όπου και αν απευθύνεται, π.χ. να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή. Αν κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τι εννοώ ας ακούσουν λίγο Πάνο Καμμένο ή Στέφανο Χίο.

Δυστυχώς, λοιπόν, με οδυνηρό τρόπο ήρθε στην επικαιρότητα το θέμα της ελεύθερης έκφρασης. Μία ιστορία αρκετά πονεμένη. Στο όνομα αυτής πρέπει κάθε αισχρό δημοσίευμα να γίνεται ανεκτό από το θύμα, κάθε απόπειρα εκβίασης μέσω των ανεξέλεγκτων και ανεύθυνων ιστοσελίδων να συνεχίζει απρόσκοπτα, κάθε φορά που ένας φονιάς θέλει δημοσίως να επενδύσει τα εγκλήματά του με ιδεολογικό μανδύα οφείλουμε να παίζουμε το παιχνίδι του. Όποιος διαφωνεί δεν χρειάζεται καν να βάλει τον εαυτό του στη θέση του θύματος υβριστικού δημοσιεύματος. Ας σκεφτεί μία καθημερινή επίσκεψη συμπολίτη του που θα τον κατηγορήσει για διαφθορά στη δουλειά του (εσύ τα παίρνεις, εσύ είσαι φακελάκιας κ.λπ.). Και αυτό ελευθερία έκφρασης είναι, στο πλαίσιο "είμαι ελεύθερος να λέω ό,τι θέλω". Αρκεί, φυσικά, να μη μάς θίγει προσωπικά. Τότε προέχει η αξιοπρέπειά μας που εθίγη...

Η σάτιρα είναι επίσης πονεμένη ιστορία. Ειδικά στον Τύπο, υποτίθεται ότι πρέπει να εξυπηρετεί την ενημέρωση αλλά και την αφύπνιση του κοινού σε θέματα ευαίσθητα. Ενίοτε είναι περισσότερο ωφέλιμο για την κοινωνία και τον προβληματισμό ένα σκίτσο ή ένα σχόλιο που θα φέρει μία μήνυση, παρά η αυτοπροστασία του συντάκτη, του γελοιογράφου ή του εκδότη. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η γνωστή γελοιογραφία του Χατζόπουλου. Προσβλητική για τις δύο πολιτικούς, αναμφίβολα, ποιος μπορεί όμως να τη χαρακτηρίσει άστοχη; Αν οι ίδιες δεν κατάλαβαν (ή επέλεξαν να αγνοήσουν) το νόημά της και την αιτία της, δικό τους θέμα.

Ωστόσο, υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν όρια. Δεν αναφέρομαι απλά σε περιπτώσεις χυδαίας στοχοποίησης, εξυπηρέτησης συμφερόντων και εκβίασης. Η δημοσίευση π.χ. των προκηρύξεων της 17 Νοέμβρη που έστειλε τον μακαρίτη Φυντανίδη στη φυλακή δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να θεωρηθεί προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, όταν απλά εξυπηρετεί τους ελεεινούς σκοπούς δολοφόνων που το πρώτο που επιδιώκουν είναι ακριβώς να φιμώσουν διά της εκτέλεσης όλους όσοι η παράνοιά τους τούς υποδεικνύει.

Υπό ιδανικές συνθήκες η ίδια η αυτορρύθμιση του χώρου θα επέβαλλε στους λειτουργούς τής ενημέρωσης το πλαίσιο στο οποίο θα εκινούντο. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, είναι ίσως σύμπτωμα της εποχής. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει στον νου του τις αντιδράσεις και να περιορίζεται στα αρεστά ή ουδέτερα. Το μέτρο το θέτει ο νόμος, η ηθική, η δεοντολογία. Ακόμα και η "παρανομία", όταν γίνεται συνειδητά και ο δημοσιογράφος υφίσταται τις συνέπειες, μπορεί να αποτελεί στάση έντιμη. Σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία. Ο Φυντανίδης πήγε στη φυλακή και ενδεχομένως να το ήξερε ότι εκεί θα βρεθεί. Έκανε την επιλογή του. Εσφαλμένη, αλλά ανέλαβε το κόστος της.

Το γεγονός ότι η δημοσιογραφική δεοντολογία έχει καταντήσει ανέκδοτο, έχει οδηγήσει στην απολύτως παράλογη αίσθηση ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι πιόνια, υπηρετούν το αφεντικό τους ή τα κόμματα και λοιπά αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα είναι το κοινό να θεωρεί περισσότερο αξιόπιστη κάθε ανοησία που γράφεται στο διαδίκτυο, ανεξέλεγκτα, χωρίς διασταύρωση, λες και δεν κρύβονται άνθρωποι αντίστοιχου ήθους πίσω από τα σάιτ και τα τάχα ανεξάρτητα δημοφιλή μπλογκ. Με άλλα λόγια, επειδή δεν τηρείται η δημοσιογραφική δεοντολογία έχει γίνει στροφή ακριβώς σε όσους εξ αρχής δεν δεσμεύονται από αυτήν!

Κάπως έτσι φτάνουμε να μιλήσουμε για όσα λέγονται κατά καιρούς στη χώρα μας. Σε μία χώρα που όλοι αγανακτούν για τον υποτιθέμενο χριστιανικό φονταμενταλισμό όταν κάποιοι κινούνται νομικά και δικαιώνονται στο δικαστήριο (π.χ. με την ανοησία για τον "Παστίτσιο"), αλλά δεν δείχνουν την ίδια συγκίνηση όταν δολοφονούνται χρυσαυγίτες (προφανώς αυτοί δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα έκφρασης...). Στη χώρα μας με τα όπλα έβγαινε και βγαίνει η ακροαριστερά εδώ και δεκαετίες. Με ευθύνη μεγάλη των ΜΜΕ και της επικρατούσας αριστερίζουσας ιδεολογίας, πλέον βγήκαν και οι χρυσαυγίτες με τα μαχαίρια.

Δεν βγαίνουν (ακόμα) οι χριστιανοί των κατηχητικών, αλλά κατά καιρούς νομίζεις ότι για κάποιους επικρατεί θεοκρατικό καθεστώς επειδή κρέμονται εικόνες στα δικαστήρια. Κακώς, καλώς, άλλη ιστορία. Δεν είναι το πρόβλημα αυτό, ωστόσο. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά τι γίνεται εκεί όπου πράγματι υπάρχει θρησκευτική βία, ας αφήσουμε τις υπερβολές μας και τις υστερίες και ας ομολογήσουμε ότι, ευτυχώς, τέτοιου τύπου βία δεν ανθεί στη χώρα μας. Και μην ξεχνάμε κάτι άλλο: όταν αγνοούμε υπαρκτά προβλήματα (λαθρομετανάστευση π.χ.) και γιγαντώνουμε (στα λόγια) άλλα ανύπαρκτα, η κοινωνία τιμωρεί και τιμωρεί απρόβλεπτα. Αυτού του τύπου οι υπερβολές είναι που ενίσχυσαν τη Χρυσή Αυγή.

Αλλά θα ασχοληθούμε με περισσότερα προεκλογικά και ακροδεξιά τις επόμενες ημέρες.

1/1/15

Καλή χρονιά...

Το 2015 προδιαγράφεται ως έτος κομβικό για την πορεία τής χώρας. Η διεξαγωγή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου ίσως αποδειχθεί σταθμός, αν τελικά επιβεβαιωθεί η διαφαινόμενη επικράτηση του λαϊκισμού του ΣυΡιζΑ. Για την εξέλιξη αυτή, το γεγονός, δηλαδή, ότι μετά από πέντε έτη ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να πιστεύει σε μαγικές λύσεις, ότι παραμένουν δημοφιλείς εξαγγελίες μονομερών ενέργειών τύπου "δεν πληρώνω" από πολιτικούς που ίσως βρεθούν να στελεχώνουν την επόμενη κυβέρνηση, ότι δεν έχουν εξαλειφθεί από τον πολιτικό χάρτη κόμματα όπως οι ΑνΕλλ και η ΧΑ και ότι ένας πολιτικός του μεγέθους ενός Τσίπρα φέρεται ως ο πιθανότερος διαχειριστής της τύχης της χώρας στη δυσκολότερη στιγμή της νεότερης ιστορίας της, η ευθύνη βαρύνει το παλαιό κομματικό σύστημα, αλλά ιδιαίτερα τον κ. Σαμαρά, ο οποίος εισήγαγε και εξέθρεψε το τέρας του λαϊκισμού που πλέον κατέστη ανεξέλεγκτο. Παλιές ιστορίες, οπότε ας στραφούμε στο σήμερα.

Η εκτίμησή μου είναι παντελώς αυθαίρετη, αλλά στέκομαι με μεγάλη επιφύλαξη απέναντι στο ενδεχόμενο εκλογικής νίκης τού ΣυΡιζΑ. Ακόμα, όμως, και αν η πρόβλεψη των δημοσκοπήσεων αποδειχθεί σωστή, θεωρώ ότι η άμεση συμμόρφωση προς τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας θα είναι μονόδρομος για τη νέα κυβέρνηση. Επομένως, άμεσα προκύπτει ότι τυχόν ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην εξουσία, κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον, σημαίνει χαμένο χρόνο, όχι όμως καταστροφή.

Αν κάνω λάθος, έχω και μία εύλογη απορία. Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος περιφέρονται τρομοκρατώντας τον κόσμο. Αφού τόσο ενδιαφέρονται για το καλό της χώρας, γιατί δεν κάνουν στην άκρη; Γιατί δεν συγκροτούν από κοινού π.χ. με το Ποτάμι ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο (όχι συνασπισμό κομμάτων), ώστε να επικρατήσουν άνετα στη νέα Βουλή, ακόμα και αυτοδύναμα; Εδώ υποτίθεται ότι διακυβεύεται η θέση της χώρας στην Ευρώπη, ενώ ούτως ή άλλως το πολιτικό μέλλον των δύο προδιαγράφεται ζοφερό. Γιατί δεν επιδιώκουν να περάσουν στην ιστορία, έστω ως οι άνθρωποι που πήγαν σπίτι τους την κατάλληλη στιγμή;

Είμαι βέβαιος ότι δεν περνά από το μυαλό τους κάτι τέτοιο. Το θέτω όμως ως υπόθεση εργασίας, έτσι για να καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρά παίρνουν και οι ίδιοι τον κίνδυνο που τόσο επίμονα και γλαφυρά επισημαίνουν ότι συνεπάγεται η ψήφος στον ΣυΡιζΑ.

Από την άλλη ο κ. Τσίπρας μοιάζει να απολαμβάνει τη στιγμή του, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του αδυνατούν να κρύψουν έστω και ελάχιστα το μίγμα θράσους, επιπολαιότητας, ανοησίας και ασχετοσύνης με το οποίο αντιμετωπίζουν την κατάσταση τής χώρας. Γεννήματα της κρίσης, πολιτικά τερατουργήματα που εξέθρεψε ο λαϊκισμός. Ήρθε άραγε η ώρα να πληρώσει ο λαός το τίμημα της επίμονης άρνησης της πραγματικότητας; Θα φανεί πολύ σύντομα.

Με αυτές τις άσχημες σκέψεις για Πρωτοχρονιά, εύχομαι σε όλους υγεία και φώτιση για το 2015. Και υπομονή και ψυχραιμία. Θα φανούν πολύ χρήσιμες...