31/1/15

Το νταηλίκι


Ομολογώ ότι η εικόνα του υπουργού Οικονομικών με το χεράκι στην τσέπη και το ελεεινά ιταμό ύφος μού προξένησε φόβο. Ο συνδυασμός βλακείας και φανατισμού, για τον οποίο πολλοί μέσα στο σήμερα κυβερνόν κόμμα διακρίθηκαν κατά καιρούς, πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα έδινε τη θέση του στον ρεαλισμό και στην αναζήτηση έντιμης και διακριτικής οπισθοχώρησης μπροστά στο αδιέξοδο. Από χθες, αμφιβάλλω πια αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί στην κυβίστηση την οποία πολλοί είχαμε προβλέψει. Συνεπώς τρία σενάρια απομένουν:

Πρώτον, η δικαίωση τού ΣυΡιζΑ και η ανεύρεση άλλων πηγών χρηματοδότησης, εκτός τρόικα. Σενάριο ποθητό από όλους, αλλά... μια στιγμή. Επί πέντε χρόνια (έξι για να είμαστε ακριβέστεροι, διότι από τον Φεβρουάριο του 2009 ο Καραμανλής κατάλαβε τα εγκλήματά του και άρχισε να ψάχνει λύσεις) σωρεία πολιτικών και οικονομικών συμβούλων διαχειρίστηκαν την κρίση και κατέληξαν στα "αντιλαϊκά" μέτρα λιτότητας. Αγνόησαν το στοιχειώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης στην εξουσία, έγιναν αντιπαθείς στον λαό, έφυγαν ταπεινωμένοι. Έχει πραγματικά πεισθεί κανείς ότι στον ΣυΡιζΑ (αυτόν τον ΣυΡιζΑ που πέντε μέρες στην εξουσία έχει ήδη εξαγγείλει προσλήψεις, αυξήσεις και επαναφορά των αιωνίων φοιτητών) κρύβονται οι χαρισματικοί τεχνοκράτες που θα τετραγωνίσουν τον κύκλο; Και με συγχωρείτε πολύ, αλλά η λογική "ας δοκιμάσουμε και κάτι άλλο" είναι για μικρά παιδιά, δηλαδή για ανθρώπους χωρίς κρίση, χωρίς δυνατότητα να αξιολογήσουν στοιχειωδώς τις καταστάσεις: το κόμμα του κ. Τσίπρα δίνει εδώ και χρόνια το άθλιο στίγμα του.

Δεύτερον, η άτακτη χρεοκοπία. Στάση πληρωμών, δραχμή, κούρεμα καταθέσεων και όσα ο Χρύσανθος Λαζαρίδης προέβλεπε στις διαφημίσεις της σαμαρονουδού προεκλογικά. Το έχω γράψει πολλές φορές: οι πολιτικοί μας έχουν πλήρως αποτύχει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι πραγματικά σημαίνει η χρεοκοπία και πόσο κοντά σε αυτή βρεθήκαμε το 2009, το 2011 και το 2012. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολλοί που πιστεύουν ότι συμφέρει να "κλείσουν οι τράπεζες" για να απαλλαγούν από τα δάνεια, αδιαφορώντας αν θα έχουν να φάνε, αδιαφορώντας για όσα έγιναν στην Κύπρο (όπου πράγματι κλείσαν οι τράπεζες). Ωστόσο θεωρώ αυτό το σενάριο απίθανο: διακυβεύονται τόσο μεγάλα συμφέροντα που μοιάζει αδύνατον να γίνει διεθνώς ανεκτή μία τέτοια καταστροφή επειδή στην Ελλάδα τρελαθήκαμε και δώσαμε την εξουσία στους τυφλωμένους φανατικούς της ψευτοαριστεράς.

Τρίτον, η κατάρρευση τής κυβέρνησης. Με άλλα λόγια η επιστροφή σε μία κυβέρνηση τύπου "Παπαδήμου" για τη βρωμοδουλειά, μέχρι να ανασυνταχθεί το φαύλο πολιτικό σύστημα.

Με μία ψύχραιμη ματιά, ο κ. Τσίπρας έχει στην πραγματικότητα δύο μόνο επιλογές: είτε τη συμμαζεμένη οπισθοχώρηση με κάποιο επικονωνιακό πυροτέχνημα (φοροαπαλλαγές π.χ. για τους πλέον αδύναμους) ώστε να επιβιώσει εσωκομματικά, είτε το πρόωρο πολιτικό του τέλος. Εγκλωβίστηκε στις προεκλογικές του υποσχέσεις, χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τους προηγούμενους... Πόσο τραγικό για το πολιτικό δυναμικό της χώρας μας να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά και ξανά. Σα χθες ήταν που ο ΓΑΠ έφερνε την πράσινη ανάπτυξη, σα χθες ο Τρελαντώνης παρουσίαζε τα Ζάππεια, σα χθες ο Βενιζέλος έδιωχνε την τρόικα (που, μετά από παρακάλια, επέστρεψε με το ΕΕΤΗΔΕ ανά χείρας), σα χθες είχαμε success story, πρωτογενές πλεόνασμα και σχισμένα "σελίδα-σελίδα" μνημόνια...

Η κυβέρνηση αναζητά συμμάχους, αλλά αδυνατεί για άλλη μία φορά να εκτιμήσει σωστά τη διεθνή κατάσταση. Αυτό που ο ΣυΡιζΑ βλέπει ως αρχή της αριστερής στροφής στην Ευρώπη για τις υπόλοιπες κυβερνήσεις συνιστά εσωτερικό εχθρό, απειλή για τη μακροημέρευσή τους. Εάν περάσει το νταηλίκι του κ. Τσίπρα, πώς θα αποτραπεί ένας θρίαμβος του Γκρίλο στην Ιταλία, του Podemos στην Ισπανία, της Λεπέν στη Γαλλία, του UKIP στην Αγγλία; Όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι η εκτίμηση Τσίπρα για την... επανάσταση, τόσο περισσότερο ζωτικής σημασίας για τους σήμερα ισχυρούς της Ευρώπης είναι να την καταπνίξουν εν τω γεννάσθαι, ώστε να γλιτώσουν πρώτα-πρώτα οι ίδιοι από την οργή των δικών τους εκλογικών σωμάτων.

Τελικά ο Τσίπρας έχει μόνο μία επιλογή: το νέο μνημόνιο. Θα το βαφτίσει μεσοπρόθεσμο; Κοινοτικό πρόγραμμα στήριξης; Ευρωπαϊκό πακέτο δημοσιονομικής σταθερότητας; Σχέδιο αλληλεγγύης; Αδιάφορο. Η ανάγκη δανεισμού είναι υπαρκτή και μόνη πηγή της η Ευρώπη. Ήδη ο νέος Πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε προσφύγει ικέτης στις ξένες κυβερνήσεις για τη δυνατότητα επικοινωνιακής διαχείρισης της κατάστασης. Να τού δώσουν λίγο αέρα ώστε να μαζέψει με χάρη τον προεκλογικό παραλογισμό του, με ένα και μόνο επιχείρημα: ότι τυχόν νέα πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα θα φέρει στην εξουσία περισσότερο ακραία στοιχεία. Να εμφανισθεί δηλαδή ως η υπεύθυνη δύναμη που θα βάλει τάξη στη χώρα.

Αλλά είναι προφανές ότι προτιμά την αναμπουμπούλα, συνεπής στον ιδεολογικό παραλογισμό του, τυφλωμένος από την αλαζονεία της νίκης του. Το ερώτημα δεν είναι αν απλά θα αντιληφθεί ότι διακυβεύεται και η δική του πολιτική επιβίωση (διότι όσα οραματίζεται είναι ανέφικτα), αλλά αν θα παρασύρει στον όλεθρο και ολόκληρη τη χώρα. Ίσως αποδειχθεί ικανός να το καταφέρει.

27/1/15

Κυβέρνηση Τσίπρα...

Δεν περίμενα ποτέ ότι η 300η ανάρτηση αυτού του ιστολογίου θα ήταν αφιερωμένη στον σχηματισμό κυβέρνησης από τον... Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, αλλά να που έτσι γίνεται. Σημεία των καιρών, σημεία πολιτικής αποσύνθεσης και κοινωνικής διάλυσης. Τη γνώμη μου και για τους δύο την έχω εκφράσει πολλές φορές και δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή απέκτησαν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκφράζουν εξαιρετικά οπισθοδρομικές, αναχρονιστικές, βαθέως συντηρητικές και μεταξύ τους αντικρουόμενες ιδέες. Στην κατάσταση, όμως, που βρίσκεται η χώρα δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας τους, οπότε οι ευχές και οι ελπίδες όλων μας (εκτός του κ. Σαμαρά για τον οποίον η φιλοπατρία αποτιμάται μόνο σε ψήφους) τούς συνοδεύουν. Για μία φορά ελπίζω να αποδειχθώ εγώ ανόητος που δεν εξετίμησα σωστά τις ικανότητες των δύο πολιτικών προσώπων.

Για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει κανένα σχόλιο σε επίπεδο προσώπων, διότι τα περισσότερα ή είναι παντελώς άγνωστα ή δεν έχουν κριθεί σε θέση ευθύνης. Ωστόσο η περίφημη κατάργηση υπουργείων κατήντησε ανοησία, καθώς κάθε υπερ-υπουργός πλαισιώνεται από πλειάδα αναπληρωτών με αρμοδιότητα αυτή των κατηργημένων υπουργείων. Η κυβέρνηση υπερβαίνει τα 40 μέλη. Αυτό δεν είναι μικρό σχήμα. Αν δεν πρόκειται απλά για το πρώτο βήμα για μία ομαλή και οργανωμένη κατάργηση και αναδιάρθρωση των υπουργείων, δεν έχει νόημα καν να το συζητάμε. Βαφτίσαμε αναπληρωτές τους υπουργούς και δεν κάναμε τίποτε.

Όσο για τον πολιτικό όρκο, είναι σαφώς προτιμότερος από το να αντικρίζαμε άθεους να ορκίζονται στην άγια, αδιαίρετο και ομοούσιο Τριάδα. Κάτι που δε θα είχε νόημα για τους ίδιους, δε θα είχε νόημα για κανέναν. Μένει να μάθουμε πόση αξία δίνουν στην τιμή και την υπόληψή τους.

26/1/15

Εκλογές 2015: Ο πρώτος απολογισμός

Ένας πρώτος απολογισμός των χθεσινών εκλογών μπορεί ήδη να γίνει.

Ο ΣυΡιζΑ έχει προκύψει όχι μεν αυτοδύναμος, πλην όμως παντοδύναμος. Ο σχηματισμός κυβέρνησης με τον Καμμένο αποτελεί ένα τερατούργημα, ωστόσο αποτελεί και ευτύχημα, διότι αποφεύγεται η περιπέτεια των επαναληπτικών εκλογών. Οι στιγμές είναι ιστορικές, όχι γιατί "ήρθε η Αριστερά" (το ΠαΣοΚ το 1981 εξελέγη με πολύ πιο αριστερή ατζέντα), αλλά γιατί ο ΣυΡιζΑ γίνεται μόλις το τρίτο κόμμα, σε κοντά μισό αιώνα, που θα κυβερνήσει τη χώρα.

Για τη ΝΔ, ουδέποτε άλλοτε υπήρξε περισσότερο σαφής εφαρμογή του "τούς φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει". Ο Σαμαράς, αυτός που ουδέποτε εξελέγη Πρωθυπουργός, αυτός που έφερε την ακροδεξιά στην εξουσία, αυτός που ζημίωσε όσο ελάχιστοι την παράταξή του και τη χώρα, αυτός που ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι αποτελεί βάρος για το κόμμα του, μένει γαντζωμένος στην καρέκλα, ευχόμενος την αποτυχία του ΣυΡιζΑ και άρα τη διάλυση τής χώρας, για να επιστρέψει ως σωτήρας... Καμία έκπληξη για τον αρχομανή, αλαζονικό και καταφανώς ανίκανο πολιτικάντη της ακροδεξιάς. Ανάμεσα στα άλλα "προσόντα" του, προστέθηκε σήμερα και η ασύλληπτη μικροπρέπεια, καθώς δεν παρέδωσε το πρωθυπουργικό μέγαρο στον διάδοχο του, δεν τον υποδέχθηκε, δεν τον συνεχάρη. Αδιανόητο εν έτει 2015.

Από κει και πέρα, η ΧΑ κρατά τις δυνάμεις της σε περιβάλλον συμπίεσης των μικρών κομμάτων, το Ποτάμι δεν πέτυχε τη δημιουργία ενός πραγματικού κοινωνικού ρεύματος, αλλά τώρα πρέπει να δείξει τι αξίζει, το ΚΚΕ έχει αποτύχει, ας είμαστε λίγο σοβαροί το 5,5% υπό συνθήκες κοινωνικής διάλυσης συνιστά σημείο αποσύνθεσης, ενώ ειδική μνεία απαιτείται για το ΠαΣοΚ, καθώς, κατά τη γνώμη μας, η τοποθέτηση Βενιζέλου είναι σωστή: χωρίς τις ανοησίες του Παπανδρέου το κόμμα θα είχε συγκεντρώσει περισσότερο από 7% και θα είχε λάβει τροχιά ανάκαμψης ενόψει της ρεαλιστικής κυβερνητικής στροφής Τσίπρα (που είναι αναπόφευκτη). Ίσως αυτό ήταν το πρόβλημα του κ. ΓΑΠ, η ανάκαμψη του κόμματος την οποία ένιωθε ότι έπρεπε να αποτρέψει.

Ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν όμως ο Καμμένος, και μεγάλη ηττημένη η στοιχειώδης λογική. Το κόμμα του ακροδεξιού συνωμοσιολογικού παραλογισμού και λαϊκισμού ξεπέρασε τις εκτιμήσεις, δείχνει να κρατά την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων (όσο τουλάχιστον η ΝΔ δεν αλλάζει ηγεσία), μπαίνει στην κυβέρνηση, συνεπιλέγει Πρόεδρο Δημοκρατίας, αλλά ας έχει κατά νου και τον κ. Καρατζαφέρη. Η πραγματοποίηση των ονείρων ενίοτε έχει οδυνηρές συνέπειες.

Και ώρα για αυτοκριτική, την αξιολόγηση της ευστοχίας των προβλέψεών μας.

Για τον ΣυΡιζΑ προβλέψαμε ποσοστό κοντά στο 35% χωρίς να είναι έκπληξη να το ξεπεράσει (ενδεικτικές τιμές 33-36%) - έλαβε 36,34%.
Για τη ΝΔ προβλέψαμε μίνιμουμ 25% και ενδεικτικές τιμές 27-30% - έλαβε 27,81%.
Για τη ΧΑ προβλέψαμε τρίτη θέση με 6-7% - έλαβε 6,28% και την τρίτη θέση.
Για το Ποτάμι προβλέψαμε 5-6% - έλαβε 6,05%.
Για το ΚΚΕ 4,5-5,5% - έλαβε 5,47%.
Για το ΠαΣοΚ 4-5% - έλαβε 4,68%.
Για το ΚιΔηΣο 1,5-2,5% - έλαβε 2,46%

Σε όλα λοιπόν τα κρίσιμα ερωτήματα των χθεσινών εκλογών δώσαμε σωστή απάντηση: οριακή μη επίτευξη αυτοδυναμίας, ποσοστό της ΝΔ με απώλειες, τρίτη θέση για τη ΧΑ, άνετη είσοδο των ΑνΕλλ στη Βουλή και αποτυχία του ΓΑΠ να πετύχει το 3%.

Πού αποτύχαμε; Στο ποσοστό των ΑνΕλλ, οι οποίοι έλαβαν 1,25% περισσότερο από όσο τους υπολογίζαμε, στον ΛαΟΣ πέσαμε έξω κατά 0,5%, στη ΔημΑρ 0,5-1%, στην ΑντΑρΣυΑ επίσης γύρω στο 1%. Δεν είναι και τόσο συγκλονιστικές διαφορές (περίπου όσο πέσαμε έξω για τον ΣυΡιζΑ), αλλά επειδή τα νούμερα έδιναν τάξη μεγέθους, και στα μικρά κόμματα αυτά τα ελάχιστα νούμερα την καθορίζουν περισσότερο, δεν είναι κακό να ομολογήσουμε ότι πέσαμε αρκετά έξω.

Ειδική μνεία, τέλος, θα γίνει στην Τελεία, καθώς υποτιμήσαμε (και πάλι, όπως με τους ΑνΕλλ) την ανοησία και ανευθυνότητα του εκλογικού σώματος, και, κυρίως στον Βασίλη Λεβέντη. Επειδή ο συγκεκριμένος πολιτικός επί μήνες εμφανίζεται εβδομαδιαίως σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Βορείου Ελλάδος, κατάφερε να έχει ένα πέρασμα στην κοινωνία και οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι σε όσα λέει είναι αρκετά δύσκολο να διαφωνήσει κανείς, αλλά η γραφικότητα και τα κολλήματά του (με τους Μητσοτάκηδες π.χ.) τον έχουν καταστήσει καρικατούρα. Είχαμε επισημάνει ότι θα αυξήσει τα ποσοστά του, αλλά τον υπολογίζαμε κοντά αλλά κάτω του 1%. Πήρε το διπλάσιο και μπράβο του: αν το εκλογικό σώμα επιλέγει την ψήφο διαμαρτυρίας, αποδοκιμασίας, ειρωνίας κ.λπ. καλύτερα να ψηφίζει Λεβέντη παρά ΧΑ.

Η συνολική αποτίμηση μίας παντελώς αυθαίρετης εκτίμησης "πολιτικού κλίματος" (η οποία είχε και σημαντικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις) είναι θετικότατη. Αυτό δεν είναι για να ευλογήσουμε τα γένια μας, αλλά για έναν άλλον λόγο: η επιτυχία της πρόβλεψης δείχνει ότι το εκλογικό σώμα καθίσταται λιγότερο απρόβλεπτο. Με όσα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, αυτό αξιολογείται ως σημείο μίας κάποιας ωρίμανσης.

23/1/15

Προεκλογικοί χρησμοί 2015

Δε θυμάμαι τα τελευταία 25 χρόνια που παρακολουθώ τις εκλογές να προκύπτει τόσο απροκάλυπτα η νίκη ενός κόμματος. Και άλλες φορές ο νικητής ήταν ξεκάθαρος εβδομάδες, μήνες ή και... χρόνια (βλέπε 2004) πριν την Κυριακή των εκλογών, πάντοτε, όμως, η συγκυρία επέβαλλε την τήρηση κάποιων προσχημάτων. Ουδέποτε είδαμε μέχρι φέτος π.χ. τα μικρότερα κόμματα να διαγκωνίζονται στη διεκδίκηση θέσης κυβερνητικού εταίρου του νικητή, ουδέποτε είδαμε απελπισμένο Πρωθυπουργό να ζητά νίκη "έστω με μία ψήφο" και να δηλώνει αποφασισμένος για κυβέρνηση συνεργασίας. Η απανωτή προβολή των σποτ όπου Ποτάμι, ΠαΣοΚ, ΑνΕλλ και... ΔημΑρ (αν είναι δυνατόν!) ξεκάθαρα δηλώνουν έτοιμοι για συνεργασία με τον ΣυΡιζΑ, με τα σποτ του Σαμαρά, προκαλεί θλίψη για τη ΝΔ, αν όχι την πλήρη γελοιοποίησή της.

Η ΝΔ, και αυτό δεν προκαλεί σε κανέναν έκπληξη, έκανε ό,τι μπορούσε για να ενισχύσει τον ΣυΡιζΑ. "Διάβασε" την ψήφο στη ΧΑ ως ιδεολογική στροφή, όχι ως ψήφο απελπισίας και αποδοκιμασίας, με αποτέλεσμα ακροδεξιές γραφικότητες που την αποξένωσαν από τον κεντρώο και φιλελεύθερο χώρο. Επένδυσε στον φόβο της χρεοκοπίας, ωσάν να μην άλλαξε τίποτε από το 2009 και την είσοδο στο μνημόνιο, από το 2011 και τα άδεια καφάσια του τότε Πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, από το 2012 και τον πανικό των καταθέσεων. Πέρα από την ιστορία με τον Πέτρο και τον λύκο, ούτως ή άλλως πολλοί εκ των ψηφοφόρων ουδέποτε επείσθησαν για τον κίνδυνο...

Τελικά, η ΝΔ μάς μοστράρισε τον κ. Σαμαρά και το όραμα που φέρει και την υπογραφή του! Λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο Σαμαράς αισθάνθηκε "ισχυρό χαρτί" για το κόμμα του και ανακάλυψε ότι εκτός της καλλιέργειας κλίματος πανικού, εξόδου από το ευρώ, κουρέματος καταθέσεων, στεγνώματος της αγοράς κ.λπ. κερδίζει ψήφους βγαίνοντας μπροστά. Είναι άλλωστε τόσο αγαπητός, έχει τέτοιο πέρασμα στην κοινωνία, έχει εκτιμηθεί τόσο πολύ για τις ικανότητές του, που η επιλογή αυτή ήταν μονόδρομος για τη σταθερότητα στη χώρα: η ΝΔ κάνει τα πάντα για να αποτρέψει δεύτερες εκλογές, εξασφαλίζοντας εξ αρχής αυτοδυναμία στον κ. Τσίπρα!

Όπως προκύπτει από το κλίμα, ο ΣυΡιζΑ είναι πολύ κοντά στην αυτοδυναμία. Τόσο κοντά, που οι επαναληπτικές εκλογές ίσως αποτελέσουν μεγάλο πειρασμό, αν τελικά δεν επιτευχθεί μεθαύριο. Γιατί έχει τέτοιο ρεύμα ο Τσίπρας; Έπεισε κανέναν; Όχι. Διακρίθηκε αυτός για τις ικανότητές του; Όχι. Ωστόσο, το μίγμα λαϊκιστικών μαξιμαλισμών, εξάντλησης της κοινωνίας και παταγώδους κυβερνητικής αποτυχίας, τού έχει δώσει αέρα. Και μόνο το γεγονός ότι η ίδια η κυβερνώσα ΝΔ, που υποτίθεται ότι έσωσε τη χώρα, βγήκε στο κυνήγι ψήφων επισημαίνοντας τον κίνδυνο χρεοκοπίας αποτελεί την πλέον ξεκάθαρη ομολογία αυτής της αποτυχίας της. Οι θυσίες των Ελλήνων πάνε χαμένες, όχι λόγω του ΣυΡιζΑ, αλλά εξαιτίας όσων διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας το τελευταίο διάστημα.

Όπως πάντα, τέτοιες μέρες, κλείνουμε με την προεκλογική μας πρόβλεψη, παρά το γεγονός ότι η ρευστή κατάσταση πιθανώς θα μάς εκθέσει: 
ΣυΡιζΑ: 33-36%
ΝΔ: 27-30%
ΧΑ: 6-7%
Ποτάμι: 5-6%
ΚΚΕ: 4,5-5,5%
ΠαΣοΚ: 4-5%
ΑνΕλλ: 3-3,5%
ΚιΔηΣο: 1,5-2,5%
ΛαΟΣ: 1,5-2%
ΔημΑρ-Πράσινοι: 1-2%
ΑντΑρΣυΑ: 1-2%

Τα ποσοστά είναι ενδεικτικά τάξης μεγέθους και, επειδή δεν έχουμε ζηλέψει δόξα δημοσκόπου, ας εξηγηθούμε.

Για τον ΣυΡιζΑ φαίνεται ότι θα κινηθεί κοντά στο 35%. Δε θα είναι έκπληξη αν το ξεπεράσει, ενώ ο,τιδήποτε κάτω του 33% θα συνιστά αποτυχία. Η ΝΔ φαίνεται ότι κρατά ένα 25% μπετόν αρμέ τυφλωμένων γαλάζιων ψηφοφόρων που φοβούνται την έλευση της "Αριστεράς" (λέμε τώρα). Είναι πιθανότερο να κινηθεί εκεί γύρω, αλλά το να πλησιάσει το 30% θα μοιάζει με θρίαμβο.

Αποτελεί αιρετική εκτίμησή μας ότι η τρίτη διερευνητική εντολή (εάν απαιτηθεί) θα πάει στον υπόδικο κ. Μιχαλολιάκο. Καλύτερα να μη δικαιωθούμε, αλλά το "Ποτάμι", παρά τη μιντιακή προβολή και τον αέρα του νέου, δεν έχει δημιουργήσει ρεύμα. Και τα δύο κόμματα λογικά θα υπερβούν το 5%, αλλά βρίσκουν ταβάνι όχι μακριά από το 6%. Η ΧΑ κρατάει, παρά τον απίστευτο πόλεμο που υφίσταται (je suis Charlie και ελευθερία λόγου, αλλά οι υποψήφιοί της έχουν αποκλεισθεί από τα πάνελ...) για λόγους που έχουμε εξηγήσει, ενώ ο κ. Θεοδωράκης δεν έχει πείσει κανέναν ότι κομίζει το νέο και αξίζει την ψήφο μας -ούτε καν τον εαυτό του.

ΚΚΕ και ΠαΣοΚ θα κινηθούν πέριξ του 5%, με προβάδισμα του πρώτου για την πέμπτη θέση. Το ΠαΣοΚ θα πληρώσει βαρύ το τίμημα της διάσπασης, αλλά η κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση δεν πρόκειται να απειληθεί. Όσο ντροπή για τη δημοκρατία είναι μία πιθανή τρίτη θέση της ΧΑ, άλλο τόσο ντροπή είναι η επανείσοδος στη Βουλή του Καμμένου με το τρενάκι. Δυστυχώς αυτή μοιάζει οριακή, αλλά σχεδόν σίγουρη.

Το εγχείρημα του κ. Παπανδρέου (μαζί με τη βέβαιη επιτυχία του νεότερου Καραμανλή στις Σέρρες) αποτελεί τρανταχτή απόδειξη αποτυχίας του πολιτεύματος μας. Ένα ποσοστό 2% και βάλε των Ελλήνων πολιτών μόνο ως οριακής αντίληψης μπορεί να χαρακτηρισθούν, και όχι γιατί δηλώνουν πρόθυμοι να ψηφίσουν έναν άνθρωπο απλά για ένα επώνυμο ή τον "αποτυχημένο Πρωθυπουργό του μνημονίου".

Το 2% των Ελλήνων θα ψηφίσουν τον άνθρωπο που έκανε μία σωστή επιλογή το 2010, ή, ορθότερα, τον άνθρωπο που δεν είχε επιλογή το 2010, και που, αντί να την υποστηρίξει, έρχεται σήμερα και μάς δουλεύει κανονικά. Μιλάει αντιμνημονιακά και προτείνει δημοψηφίσματα, αγνοώντας ότι οι ηγέτες βγαίνουν μπροστά, αποφασίζουν χωρίς να κρύβονται πίσω από τάχα δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις, αποφάσεις ενός λαού που ποτέ δεν έμαθε την αλήθεια για το χρέος γιατί όλη η πολιτική ηγεσία επέλεξε τον λαϊκισμό αποσκοπώντας στη μακροημέρευση στην εξουσία. Οι ηγέτες, κ. Παπανδρέου, αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους. Ο πρώην Πρωθυπουργός έχει πιάσει πλέον πάτο αυτοεξευτελισμού (κάτι ξέρει ο Καραμανλής που κρύβεται). Αυτοί που θα τον ψηφίσουν διαθέτουν κρίση; Διαθέτουν αξιοπρέπεια; Πάντως δε φαίνεται να μάς τον στέλνουν στη Βουλή... Μεγάλη απώλεια, αλλά τίποτε δεν αποκλείεται.

Τέλος, ο ΛαΟΣ θα πληρώσει την (στημένη;) ιστορία διαφθοράς του αρχηγού του, χάνοντας ψήφους και την (καλή) πιθανότητα επανεισόδου στη Βουλή, η ΔημΑρ θα πληρώσει τη μονίμως ασαφή σε όλα στάση της, ενώ η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα καταγραφεί και πάλι.

Ειδική μνεία θα κάνουμε στην Ένωση Κεντρώων, που έχει γίνει η νέα διαδικτυακή μόδα (κάτι σαν τη Φιλελεύθερη Συμμαχία προηγουμένων εκλογών) σε ύφος "πάντα τα έλεγε ο Λεβέντης" κ.λπ. Επειδή, φυσικά, άλλα λέγονται, ειδικά στο διαδίκτυο, και άλλα γίνονται στην κάλπη, το κλίμα ευνοεί μία ενίσχυση σε σχέση με προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, αλλά η πιθανότητα επίτευξης ενός αξιοσημείωτου ποσοστού μοιάζει μικρή.

Ούτων λεχθέντων, η εκτίμηση των εδρών χοντρικά κυμαίνεται ως εξής: 
ΣυΡιζΑ: 147
ΝΔ: 80
ΧΑ: 20
Ποτάμι: 17
ΚΚΕ: 14
ΠαΣοΚ: 13
ΑνΕλλ: 9,
που δείχνει γλαφυρά πόσο μεγάλος είναι ο πειρασμός των επαναληπτικών εκλογών. Ενδεικτικά, ο ΣυΡιζΑ φτάνει ακριβώς τις 150 ακόμα και αν ο Καμμένος μείνει εκτός. Αυτή, λοιπόν,είναι η αίσθησή μας: η μάχη δίνεται για την αυτοδυναμία. Και δεν είναι απίθανο να κερδηθεί...

18/1/15

Εκλογικές μπούρδες

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από την απόδοση σκοπιμότητας στη μη εγγραφή των 17ρηδων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντί να επισημάνουμε το μπάχαλο του κράτους μας, εξυφαίνουμε αλλόκοτες θεωρίες συνωμοσίας που αδυνατούν να σταθούν στην παραμικρή κριτική. Το πρόβλημα δεν μπορεί να εντοπισθεί απλά στην αδυναμία δημιουργίας ενός αυτοματοποιημένου ηλεκτρονικού μηχανισμού ενημέρωσης των εκλογικών καταλόγων (και σε ό,τι αφορά στους θανάτους...), αλλά πρέπει να εστιάσουμε εξίσου στο παράλογο της νομοθεσίας. Δίδεται το δικαίωμα ψήφου σε όσους ενηλικιώνονται στο τρέχον έτος (με θεωρητική ημερομηνία γέννησης την Πρωτοχρονιά), αλλά οι εκλογικοί κατάλογοι ενημερώνονται μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου! Ωσάν οι κρατικοί φορείς να μη γνωρίζουν ποιοι θα συμπληρώσουν τα 18 εντός του έτους και χρειάζονται και δύο μήνες προεργασίας.

Αντί λοιπόν να σοβαρευθούμε, να πούμε ότι επιτέλους πρέπει να ψηφιοποιηθούν τα στοιχεία των πολιτών και οι ενημερώσεις των ποικίλων μητρώων (και της εφορίας, των δημοτολογίων, της στρατολογίας) να γίνονται αυτόματα, ανεξαρτήτως ορίων ηλικίας, γάμων, διαζυγίων, βαφτίσεων και κηδειών, εφηύραμε την μπούρδα: θέλουν να φιμώσουν τους νέους. Μάλιστα.

Θα ήθελα πραγματικά να ήξερα πώς όλοι όσοι υποστηρίζουν αυτήν τη σαχλαμάρα έχουν μαντέψει τις προθέσεις των "νέων". Όλοι, μονοκοπανιά, θα πήγαιναν στο ίδιο κόμμα; Ή μήπως οι νέοι δεν είναι οι πλέον ευάλωτοι στην επίδραση των ΜΜΕ και των γονέων τους ή, ακόμα χειρότερα, στους οργανωμένους μηχανισμούς προπαγάνδας των παλαιοσυστημικών κομμάτων; Και δε μιλάμε για τους νέους του '50 και του '60 που διέκοπταν τις σπουδές τους κάθε χρόνο για να δουλέψουν, να μαζέψουν χρήματα και να τις συνεχίσουν αργότερα.

Οι γενικεύσεις δε μου αρέσουν, αλλά ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η σημερινή νεολαία δεν έχει επαφή με την πολιτική πραγματικότητα πλην όσων πληροφορείται μέσω του διαδικτύου, ψηφίζει με βάση την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, πιστεύει κάθε ανοησία που αναρτάται στα μπλογκ των εκβιαστών και την αναπαράγει, ζει μια ζωή γεμάτη follow και like μετατρέποντάς την από εικονική σε πραγματική. Ένα ban ή η απουσία ενός like στο facebook σε μία βλακώδη φωτογραφία είναι ένα σύνηθες θέμα συζήτησης των νεαρών ενηλίκων της εποχής μας.

Η υπερπροστατευτική ελληνική κοινωνία, η γραφική Ελληνίδα μάνα αν θέλετε, έχει μεγαλώσει τα παιδιά της σε μία αποστειρωμένη γυάλα, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής. Καλό; Κακό; Αδιάφορο; Άγνωστο, αλλά σίγουρα αληθές. Ποτέ η νεολαία δεν υπήρξε τόσο πολύ ανώριμη, τόσο πολύ κατευθυνόμενη, τόσο βαθιά άσχετη με τα κοινά.

Κουραστικά θα το επαναλάβουμε: δημοκρατία δεν σημαίνει κάλπη για όλα με ψήφο σε όλους. Δημοκρατία σημαίνει νόμοι και τήρηση αυτών. Με απλά λόγια το παράλογο δίμηνο κενό της νομοθεσίας οδηγεί σε παράνομο αποτέλεσμα. Οι 17ρηδες έπρεπε να ψηφίζουν. Βάσει του νόμου, όχι όμως βάσει της λογικής.

Άποψή μας είναι η αύξηση του ορίου στα 25 με 30. Όταν ο νέος ενήλικας θα έχει ολοκληρώσει έναν στοιχειώδη κύκλο σπουδών και θα έχει σε κάποιον βαθμό αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα της ζωής, τις αδικίες, όταν θα έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε Ζάππεια, ούτε καρσιλαμάδες. Άποψή μας είναι ότι το δικαίωμα ψήφου πρέπει να επανεξετάζεται με κάποιον τρόπο ώστε να ελέγχεται αν ο ψηφοφόρος έχει την κρίση να προσέλθει στην κάλπη. Άποψή μας είναι ότι θεμέλιο της δημοκρατίας είναι και η Παιδεία, την οποία στερούνται οι νέοι.

Άποψή μας είναι ότι ακριβώς η ύπαρξη αυτού του μπουρδολογήματος περί εσκεμμένης στέρησης ψήφου από τους νεότερους δείχνει το βαθύτατο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα: ο καθένας λέει μία ανοησία χωρίς κόστος. Με τα πραγματικά ζητήματα, το νομοθετικό μπάχαλο, το ανοργάνωτο κράτος, την παντελή ελλειψη πολιτικής Παιδείας, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Ή, ακόμα χειρότερα, δεν μπορεί να ασχοληθεί.

Και μην ξεχνάμε... Ήταν οι νέοι μας που έκαιγαν την Αθήνα το 2008 για να μη γίνουν η γενιά των 700€. Έγιναν η γενιά της ανεργίας και των 300€ με ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ήταν οι νέοι μας που γέμιζαν τις πλατείες ως αγανακτισμένοι το 2011. Όταν ο Σαμαράς ανελίχθη στην εξουσία η αγανάκτηση πέρασε. Τη φωνή αυτών των νέων θέλουν, τάχα, να φιμώσουν. Κανένας δεν έχει αυτό το δικαίωμα, ξεκάθαρα. Αλλά, ας μιλήσουμε σοβαρά! Όσα έχουν να μάς πουν οι δεκαοχτάχρονοι και οι εικοσάχρονοι τα θεωρούμε σημαντικά, πρώτα εμείς οι ίδιοι στον περίγυρό μας;

Εντάξει, μην απαντάτε. Είναι αδύνατον να είστε τίμιοι. Είναι αδύνατον να μην καβαλήσετε το κύμα της προοδευτικής μπουρδολογίας. Είναι αδύνατον να ξεφύγετε από την αριστερίστικη ορθότητα... Άλλωστε, μόνο η αστική ορθότητα συνιστά συμβιβασμό. Έτσι δεν είναι;

11/1/15

Στα κάγκελα


Η Νέα Δημοκρατία έχει υπό την ηγεσία Σαμαρά αποξενωθεί από μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων της. Έχουμε κατά καιρούς αναλύσει τους λόγους, έχουμε επισημάνει πόσο ατυχής ήταν η δεξιά στροφή του κόμματος με εκλογικούς όρους: απομάκρυνε τη ΝΔ από τον κεντρώο και φιλελεύθερο ψηφοφόρο (αυτόν που τα τελευταία χρόνια έκρινε τις αναμετρήσεις μεταξύ ΠαΣοΚ και ΝΔ), χωρίς όμως αντίκρυσμα, καθώς ενίσχυσε το αυθεντικό άκρο του χώρου, δηλαδή τους λαϊκιστές ΑνΕλλ και τη φασιστική ΧΑ.

Η "τάξη και ασφάλεια" δεν πρέπει να αποτελούν μονοπώλιο της Δεξιάς, αλλά ζητούμενο για κάθε κυβέρνηση, πάντα σε δημοκρατικό πλαίσιο ή καλύτερα στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δεξιός για να καταλάβει ότι δεν μπορεί η χώρα να υποστηρίξει εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, ούτε με τις κοινωνικές της δομές ούτε με θέσεις εργασίας. Δεν μπορεί να αγνοούμε ότι ακόμα και το να επιτρέπουμε τη διέλευση των λαθρομεταναστών δίνει την εικόνα ενός κράτους γελοίου. Άρα, επί της ουσίας, οι δηλώσεις Σαμαρά από τον Έβρο ήταν σωστές. Η χώρα χρειάζεται σοβαρή μεταναστευτική πολιτική, μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, είτε τάχα προοδευτικές είτε ακροδεξιές.

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός είχε μία ευκαιρία να αναδείξει τα πλεονεκτήματα της πολιτικής του. Να επισημάνει τη μείωση της παράνομης εισόδου αλλοδαπών στη χώρα, να παρουσιάσει στοιχεία για την αποτελεσματικότητα του φράκτη, να μιλήσει με οικονομικούς όρους για την αδυναμία της χώρας να στηρίξει χιλιάδες απελπισμένους. Δεν έκανε, όμως, αυτό. Πήρε το ειδεχθές γνώριμο ύφος, το "μάγκικο", μίλησε με ειρωνία, με "ακροδεξιό χιούμορ" (όπως εύστοχα παρατήρησε ο Σ. Θεοδωράκης) και, σημειολογικά, είχε ως φόντο το συρματόπλεγμα. Παραμονές εκλογών και ενώ πασχίζει να "ενώσει" τα κομμάτια της παράταξής του, επέλεξε να σταθεί μπροστά σε έναν φράχτη, σύμβολο χωρισμού.

Οι θέσεις μας για τη λαθρομετανάστευση είναι γνωστές και συνοψίζονται σε λίγες λέξεις: μία χώρα που αδυνατεί να φροντίσει όσους επί δεκαετίες τη στηρίζουν με τους φόρους τους, πριν ασχοληθεί με τους απανταχού καταφρονεμένους, οφείλει να ασχοληθεί με τους δικούς της. Να τούς εξασφαλίσει περίθαλψη, εκπαίδευση και εργασία. Αν έπειτα έχει τη δυνατότητα και την ανάγκη, οργανωμένα και τακτοποιημένα να ανοίξει την αγκαλιά της και στους υπόλοιπους.

Θεωρητικά, ο κ. Σαμαράς απευθυνόταν σε ανθρώπους σαν και εμένα και επεδίωκε να μάς επαναφέρει στην παράταξη. Τι πέτυχε; Να απομακρύνει ακόμη περισσότερο κάθε ψύχραιμο ψηφοφόρο από το κόμμα του. Δεν ξέρω αν θα ενισχύσει και τη ΧΑ, αλλά σίγουρα η εικόνα του στον Έβρο δεν τού προσέφερε κανένα όφελος. Η δε συνέχεια, με την απόπειρα σύνδεσης με τις επιθέσεις στη Γαλλία, τον εξέθεσαν διεθνώς.

Το περισσότερο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει καταλάβει ότι έχει διαλύσει το κόμμα του με τα καμώματά του. Δεν έχει ιδέα ότι οι ακροδεξιές κορώνες και οι διάφοροι Φαήλοι, Μπαλτάκοι και Λαζαρίδηδες προκαλούν εκλογική ζημία, αλλά, το κυριότερο, μεταφέρουν στην κεντρική πολιτική περιθωριακές ιδέες και προσεγγίσεις στα προβλήματα του τόπου. Είναι ασύλληπτο το γεγονός ότι στη ΝΔ εντοπίζουν το πρόβλημα στους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, αντί να επιχειρήσουν να συγκινήσουν τους κεντρώους, οι οποίοι παραμένουν άστεγοι ή έχουν να επιλέξουν μεταξύ εμφανώς κακών επιλογών (ΠαΣοΚ και Ποτάμι, κυρίως, αν όχι και ο ΣυΡιζΑ). Διότι κινήσεις τύπου Γκερέκου δεν μπορούν να θεωρηθούν σοβαρό άνοιγμα προς τον χώρο αυτόν.

Μοιάζει αυτήν τη στιγμή αναπόφευκτη η εκλογική νίκη του ΣυΡιζΑ. Η ΝΔ κάνει ότι μπορεί για να τη σιγουρέψει. Έχει επιλέξει τη στρατηγική του φόβου, όπως πριν 3 χρόνια. Οι εποχές, όμως, αλλάξαν. Ο ΣυΡιζΑ στρίβει συνεχώς προς το συμβατικό αστικό κόμμα, προς ένα νέο ΠαΣοΚ, όπου απλά κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα αρκετοί γραφικοί. Τους οποίους λίγο-λίγο ο Τσίπρας αρχίζει να μαζεύει. Ούτε η δραχμή, ούτε οι δημεύσεις περιουσίας και καταθέσεων, ούτε οι αλλοδαποί - "δολοφόνοι" θα δώσουν ψήφους στη ΝΔ. Ένα σοβαρό πρόγραμμα, στοιχειοθετημένες προτάσεις, υπεύθυνη στάση στα προβλήματα του τόπου, αυτά θα εκθέσουν τον ΣυΡιζΑ στα μάτια του εκλογικού σώματος. Η υπευθυνότητα (θα έπρεπε να) είναι το πλεονέκτημα της ΝΔ έναντι του Τσίπρα.

Πώς, όμως, να συμπεριφερθεί υπεύθυνα ο κ. Σαμαράς; Πώς να μιλήσει με ειλικρίνεια; Από το 2009 μέχρι το 2012 έλεγε τα ίδια με τον Τσίπρα του σήμερα...

9/1/15

Περί ελευθερίας της έκφρασης...


Η ελευθερία στην εποχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο στη χώρα μας, δεν έχει πλέον αποκτήσει απλά παρεξηγημένο περιεχόμενο, αλλά τείνει να κακοποιηθεί εντελώς. Σε κάθε ευκαιρία ακούμε την επίκληση σε κάποιας μορφής ελευθερία που θίγεται. Αν κάτι χρήσιμο μπορεί να βγει από ό,τι έγινε στη Γαλλία για τη χώρα μας και για τον Τύπο είναι ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε η βία όποιας μορφής (και λεκτικής, οπότε δεν μπορεί η ελευθερία τής έκφρασης να μην κινείται εντός ορίων) να γίνει στο μυαλό ορισμένων κομμάτι τής λύσης των προβλημάτων. Όπου και αν απευθύνεται, π.χ. να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή. Αν κάποιοι δεν έχουν καταλάβει τι εννοώ ας ακούσουν λίγο Πάνο Καμμένο ή Στέφανο Χίο.

Δυστυχώς, λοιπόν, με οδυνηρό τρόπο ήρθε στην επικαιρότητα το θέμα της ελεύθερης έκφρασης. Μία ιστορία αρκετά πονεμένη. Στο όνομα αυτής πρέπει κάθε αισχρό δημοσίευμα να γίνεται ανεκτό από το θύμα, κάθε απόπειρα εκβίασης μέσω των ανεξέλεγκτων και ανεύθυνων ιστοσελίδων να συνεχίζει απρόσκοπτα, κάθε φορά που ένας φονιάς θέλει δημοσίως να επενδύσει τα εγκλήματά του με ιδεολογικό μανδύα οφείλουμε να παίζουμε το παιχνίδι του. Όποιος διαφωνεί δεν χρειάζεται καν να βάλει τον εαυτό του στη θέση του θύματος υβριστικού δημοσιεύματος. Ας σκεφτεί μία καθημερινή επίσκεψη συμπολίτη του που θα τον κατηγορήσει για διαφθορά στη δουλειά του (εσύ τα παίρνεις, εσύ είσαι φακελάκιας κ.λπ.). Και αυτό ελευθερία έκφρασης είναι, στο πλαίσιο "είμαι ελεύθερος να λέω ό,τι θέλω". Αρκεί, φυσικά, να μη μάς θίγει προσωπικά. Τότε προέχει η αξιοπρέπειά μας που εθίγη...

Η σάτιρα είναι επίσης πονεμένη ιστορία. Ειδικά στον Τύπο, υποτίθεται ότι πρέπει να εξυπηρετεί την ενημέρωση αλλά και την αφύπνιση του κοινού σε θέματα ευαίσθητα. Ενίοτε είναι περισσότερο ωφέλιμο για την κοινωνία και τον προβληματισμό ένα σκίτσο ή ένα σχόλιο που θα φέρει μία μήνυση, παρά η αυτοπροστασία του συντάκτη, του γελοιογράφου ή του εκδότη. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η γνωστή γελοιογραφία του Χατζόπουλου. Προσβλητική για τις δύο πολιτικούς, αναμφίβολα, ποιος μπορεί όμως να τη χαρακτηρίσει άστοχη; Αν οι ίδιες δεν κατάλαβαν (ή επέλεξαν να αγνοήσουν) το νόημά της και την αιτία της, δικό τους θέμα.

Ωστόσο, υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν όρια. Δεν αναφέρομαι απλά σε περιπτώσεις χυδαίας στοχοποίησης, εξυπηρέτησης συμφερόντων και εκβίασης. Η δημοσίευση π.χ. των προκηρύξεων της 17 Νοέμβρη που έστειλε τον μακαρίτη Φυντανίδη στη φυλακή δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να θεωρηθεί προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, όταν απλά εξυπηρετεί τους ελεεινούς σκοπούς δολοφόνων που το πρώτο που επιδιώκουν είναι ακριβώς να φιμώσουν διά της εκτέλεσης όλους όσοι η παράνοιά τους τούς υποδεικνύει.

Υπό ιδανικές συνθήκες η ίδια η αυτορρύθμιση του χώρου θα επέβαλλε στους λειτουργούς τής ενημέρωσης το πλαίσιο στο οποίο θα εκινούντο. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, είναι ίσως σύμπτωμα της εποχής. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει στον νου του τις αντιδράσεις και να περιορίζεται στα αρεστά ή ουδέτερα. Το μέτρο το θέτει ο νόμος, η ηθική, η δεοντολογία. Ακόμα και η "παρανομία", όταν γίνεται συνειδητά και ο δημοσιογράφος υφίσταται τις συνέπειες, μπορεί να αποτελεί στάση έντιμη. Σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία. Ο Φυντανίδης πήγε στη φυλακή και ενδεχομένως να το ήξερε ότι εκεί θα βρεθεί. Έκανε την επιλογή του. Εσφαλμένη, αλλά ανέλαβε το κόστος της.

Το γεγονός ότι η δημοσιογραφική δεοντολογία έχει καταντήσει ανέκδοτο, έχει οδηγήσει στην απολύτως παράλογη αίσθηση ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι πιόνια, υπηρετούν το αφεντικό τους ή τα κόμματα και λοιπά αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα είναι το κοινό να θεωρεί περισσότερο αξιόπιστη κάθε ανοησία που γράφεται στο διαδίκτυο, ανεξέλεγκτα, χωρίς διασταύρωση, λες και δεν κρύβονται άνθρωποι αντίστοιχου ήθους πίσω από τα σάιτ και τα τάχα ανεξάρτητα δημοφιλή μπλογκ. Με άλλα λόγια, επειδή δεν τηρείται η δημοσιογραφική δεοντολογία έχει γίνει στροφή ακριβώς σε όσους εξ αρχής δεν δεσμεύονται από αυτήν!

Κάπως έτσι φτάνουμε να μιλήσουμε για όσα λέγονται κατά καιρούς στη χώρα μας. Σε μία χώρα που όλοι αγανακτούν για τον υποτιθέμενο χριστιανικό φονταμενταλισμό όταν κάποιοι κινούνται νομικά και δικαιώνονται στο δικαστήριο (π.χ. με την ανοησία για τον "Παστίτσιο"), αλλά δεν δείχνουν την ίδια συγκίνηση όταν δολοφονούνται χρυσαυγίτες (προφανώς αυτοί δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα έκφρασης...). Στη χώρα μας με τα όπλα έβγαινε και βγαίνει η ακροαριστερά εδώ και δεκαετίες. Με ευθύνη μεγάλη των ΜΜΕ και της επικρατούσας αριστερίζουσας ιδεολογίας, πλέον βγήκαν και οι χρυσαυγίτες με τα μαχαίρια.

Δεν βγαίνουν (ακόμα) οι χριστιανοί των κατηχητικών, αλλά κατά καιρούς νομίζεις ότι για κάποιους επικρατεί θεοκρατικό καθεστώς επειδή κρέμονται εικόνες στα δικαστήρια. Κακώς, καλώς, άλλη ιστορία. Δεν είναι το πρόβλημα αυτό, ωστόσο. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά τι γίνεται εκεί όπου πράγματι υπάρχει θρησκευτική βία, ας αφήσουμε τις υπερβολές μας και τις υστερίες και ας ομολογήσουμε ότι, ευτυχώς, τέτοιου τύπου βία δεν ανθεί στη χώρα μας. Και μην ξεχνάμε κάτι άλλο: όταν αγνοούμε υπαρκτά προβλήματα (λαθρομετανάστευση π.χ.) και γιγαντώνουμε (στα λόγια) άλλα ανύπαρκτα, η κοινωνία τιμωρεί και τιμωρεί απρόβλεπτα. Αυτού του τύπου οι υπερβολές είναι που ενίσχυσαν τη Χρυσή Αυγή.

Αλλά θα ασχοληθούμε με περισσότερα προεκλογικά και ακροδεξιά τις επόμενες ημέρες.

1/1/15

Καλή χρονιά...

Το 2015 προδιαγράφεται ως έτος κομβικό για την πορεία τής χώρας. Η διεξαγωγή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου ίσως αποδειχθεί σταθμός, αν τελικά επιβεβαιωθεί η διαφαινόμενη επικράτηση του λαϊκισμού του ΣυΡιζΑ. Για την εξέλιξη αυτή, το γεγονός, δηλαδή, ότι μετά από πέντε έτη ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να πιστεύει σε μαγικές λύσεις, ότι παραμένουν δημοφιλείς εξαγγελίες μονομερών ενέργειών τύπου "δεν πληρώνω" από πολιτικούς που ίσως βρεθούν να στελεχώνουν την επόμενη κυβέρνηση, ότι δεν έχουν εξαλειφθεί από τον πολιτικό χάρτη κόμματα όπως οι ΑνΕλλ και η ΧΑ και ότι ένας πολιτικός του μεγέθους ενός Τσίπρα φέρεται ως ο πιθανότερος διαχειριστής της τύχης της χώρας στη δυσκολότερη στιγμή της νεότερης ιστορίας της, η ευθύνη βαρύνει το παλαιό κομματικό σύστημα, αλλά ιδιαίτερα τον κ. Σαμαρά, ο οποίος εισήγαγε και εξέθρεψε το τέρας του λαϊκισμού που πλέον κατέστη ανεξέλεγκτο. Παλιές ιστορίες, οπότε ας στραφούμε στο σήμερα.

Η εκτίμησή μου είναι παντελώς αυθαίρετη, αλλά στέκομαι με μεγάλη επιφύλαξη απέναντι στο ενδεχόμενο εκλογικής νίκης τού ΣυΡιζΑ. Ακόμα, όμως, και αν η πρόβλεψη των δημοσκοπήσεων αποδειχθεί σωστή, θεωρώ ότι η άμεση συμμόρφωση προς τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας θα είναι μονόδρομος για τη νέα κυβέρνηση. Επομένως, άμεσα προκύπτει ότι τυχόν ανέλιξη του ΣυΡιζΑ στην εξουσία, κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον, σημαίνει χαμένο χρόνο, όχι όμως καταστροφή.

Αν κάνω λάθος, έχω και μία εύλογη απορία. Ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος περιφέρονται τρομοκρατώντας τον κόσμο. Αφού τόσο ενδιαφέρονται για το καλό της χώρας, γιατί δεν κάνουν στην άκρη; Γιατί δεν συγκροτούν από κοινού π.χ. με το Ποτάμι ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο (όχι συνασπισμό κομμάτων), ώστε να επικρατήσουν άνετα στη νέα Βουλή, ακόμα και αυτοδύναμα; Εδώ υποτίθεται ότι διακυβεύεται η θέση της χώρας στην Ευρώπη, ενώ ούτως ή άλλως το πολιτικό μέλλον των δύο προδιαγράφεται ζοφερό. Γιατί δεν επιδιώκουν να περάσουν στην ιστορία, έστω ως οι άνθρωποι που πήγαν σπίτι τους την κατάλληλη στιγμή;

Είμαι βέβαιος ότι δεν περνά από το μυαλό τους κάτι τέτοιο. Το θέτω όμως ως υπόθεση εργασίας, έτσι για να καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρά παίρνουν και οι ίδιοι τον κίνδυνο που τόσο επίμονα και γλαφυρά επισημαίνουν ότι συνεπάγεται η ψήφος στον ΣυΡιζΑ.

Από την άλλη ο κ. Τσίπρας μοιάζει να απολαμβάνει τη στιγμή του, όμως, τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του αδυνατούν να κρύψουν έστω και ελάχιστα το μίγμα θράσους, επιπολαιότητας, ανοησίας και ασχετοσύνης με το οποίο αντιμετωπίζουν την κατάσταση τής χώρας. Γεννήματα της κρίσης, πολιτικά τερατουργήματα που εξέθρεψε ο λαϊκισμός. Ήρθε άραγε η ώρα να πληρώσει ο λαός το τίμημα της επίμονης άρνησης της πραγματικότητας; Θα φανεί πολύ σύντομα.

Με αυτές τις άσχημες σκέψεις για Πρωτοχρονιά, εύχομαι σε όλους υγεία και φώτιση για το 2015. Και υπομονή και ψυχραιμία. Θα φανούν πολύ χρήσιμες...