18/1/15

Εκλογικές μπούρδες

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από την απόδοση σκοπιμότητας στη μη εγγραφή των 17ρηδων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντί να επισημάνουμε το μπάχαλο του κράτους μας, εξυφαίνουμε αλλόκοτες θεωρίες συνωμοσίας που αδυνατούν να σταθούν στην παραμικρή κριτική. Το πρόβλημα δεν μπορεί να εντοπισθεί απλά στην αδυναμία δημιουργίας ενός αυτοματοποιημένου ηλεκτρονικού μηχανισμού ενημέρωσης των εκλογικών καταλόγων (και σε ό,τι αφορά στους θανάτους...), αλλά πρέπει να εστιάσουμε εξίσου στο παράλογο της νομοθεσίας. Δίδεται το δικαίωμα ψήφου σε όσους ενηλικιώνονται στο τρέχον έτος (με θεωρητική ημερομηνία γέννησης την Πρωτοχρονιά), αλλά οι εκλογικοί κατάλογοι ενημερώνονται μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου! Ωσάν οι κρατικοί φορείς να μη γνωρίζουν ποιοι θα συμπληρώσουν τα 18 εντός του έτους και χρειάζονται και δύο μήνες προεργασίας.

Αντί λοιπόν να σοβαρευθούμε, να πούμε ότι επιτέλους πρέπει να ψηφιοποιηθούν τα στοιχεία των πολιτών και οι ενημερώσεις των ποικίλων μητρώων (και της εφορίας, των δημοτολογίων, της στρατολογίας) να γίνονται αυτόματα, ανεξαρτήτως ορίων ηλικίας, γάμων, διαζυγίων, βαφτίσεων και κηδειών, εφηύραμε την μπούρδα: θέλουν να φιμώσουν τους νέους. Μάλιστα.

Θα ήθελα πραγματικά να ήξερα πώς όλοι όσοι υποστηρίζουν αυτήν τη σαχλαμάρα έχουν μαντέψει τις προθέσεις των "νέων". Όλοι, μονοκοπανιά, θα πήγαιναν στο ίδιο κόμμα; Ή μήπως οι νέοι δεν είναι οι πλέον ευάλωτοι στην επίδραση των ΜΜΕ και των γονέων τους ή, ακόμα χειρότερα, στους οργανωμένους μηχανισμούς προπαγάνδας των παλαιοσυστημικών κομμάτων; Και δε μιλάμε για τους νέους του '50 και του '60 που διέκοπταν τις σπουδές τους κάθε χρόνο για να δουλέψουν, να μαζέψουν χρήματα και να τις συνεχίσουν αργότερα.

Οι γενικεύσεις δε μου αρέσουν, αλλά ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η σημερινή νεολαία δεν έχει επαφή με την πολιτική πραγματικότητα πλην όσων πληροφορείται μέσω του διαδικτύου, ψηφίζει με βάση την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, πιστεύει κάθε ανοησία που αναρτάται στα μπλογκ των εκβιαστών και την αναπαράγει, ζει μια ζωή γεμάτη follow και like μετατρέποντάς την από εικονική σε πραγματική. Ένα ban ή η απουσία ενός like στο facebook σε μία βλακώδη φωτογραφία είναι ένα σύνηθες θέμα συζήτησης των νεαρών ενηλίκων της εποχής μας.

Η υπερπροστατευτική ελληνική κοινωνία, η γραφική Ελληνίδα μάνα αν θέλετε, έχει μεγαλώσει τα παιδιά της σε μία αποστειρωμένη γυάλα, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής. Καλό; Κακό; Αδιάφορο; Άγνωστο, αλλά σίγουρα αληθές. Ποτέ η νεολαία δεν υπήρξε τόσο πολύ ανώριμη, τόσο πολύ κατευθυνόμενη, τόσο βαθιά άσχετη με τα κοινά.

Κουραστικά θα το επαναλάβουμε: δημοκρατία δεν σημαίνει κάλπη για όλα με ψήφο σε όλους. Δημοκρατία σημαίνει νόμοι και τήρηση αυτών. Με απλά λόγια το παράλογο δίμηνο κενό της νομοθεσίας οδηγεί σε παράνομο αποτέλεσμα. Οι 17ρηδες έπρεπε να ψηφίζουν. Βάσει του νόμου, όχι όμως βάσει της λογικής.

Άποψή μας είναι η αύξηση του ορίου στα 25 με 30. Όταν ο νέος ενήλικας θα έχει ολοκληρώσει έναν στοιχειώδη κύκλο σπουδών και θα έχει σε κάποιον βαθμό αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα της ζωής, τις αδικίες, όταν θα έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε Ζάππεια, ούτε καρσιλαμάδες. Άποψή μας είναι ότι το δικαίωμα ψήφου πρέπει να επανεξετάζεται με κάποιον τρόπο ώστε να ελέγχεται αν ο ψηφοφόρος έχει την κρίση να προσέλθει στην κάλπη. Άποψή μας είναι ότι θεμέλιο της δημοκρατίας είναι και η Παιδεία, την οποία στερούνται οι νέοι.

Άποψή μας είναι ότι ακριβώς η ύπαρξη αυτού του μπουρδολογήματος περί εσκεμμένης στέρησης ψήφου από τους νεότερους δείχνει το βαθύτατο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα: ο καθένας λέει μία ανοησία χωρίς κόστος. Με τα πραγματικά ζητήματα, το νομοθετικό μπάχαλο, το ανοργάνωτο κράτος, την παντελή ελλειψη πολιτικής Παιδείας, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Ή, ακόμα χειρότερα, δεν μπορεί να ασχοληθεί.

Και μην ξεχνάμε... Ήταν οι νέοι μας που έκαιγαν την Αθήνα το 2008 για να μη γίνουν η γενιά των 700€. Έγιναν η γενιά της ανεργίας και των 300€ με ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Ήταν οι νέοι μας που γέμιζαν τις πλατείες ως αγανακτισμένοι το 2011. Όταν ο Σαμαράς ανελίχθη στην εξουσία η αγανάκτηση πέρασε. Τη φωνή αυτών των νέων θέλουν, τάχα, να φιμώσουν. Κανένας δεν έχει αυτό το δικαίωμα, ξεκάθαρα. Αλλά, ας μιλήσουμε σοβαρά! Όσα έχουν να μάς πουν οι δεκαοχτάχρονοι και οι εικοσάχρονοι τα θεωρούμε σημαντικά, πρώτα εμείς οι ίδιοι στον περίγυρό μας;

Εντάξει, μην απαντάτε. Είναι αδύνατον να είστε τίμιοι. Είναι αδύνατον να μην καβαλήσετε το κύμα της προοδευτικής μπουρδολογίας. Είναι αδύνατον να ξεφύγετε από την αριστερίστικη ορθότητα... Άλλωστε, μόνο η αστική ορθότητα συνιστά συμβιβασμό. Έτσι δεν είναι;

Δεν υπάρχουν σχόλια: