31/1/15

Το νταηλίκι


Ομολογώ ότι η εικόνα του υπουργού Οικονομικών με το χεράκι στην τσέπη και το ελεεινά ιταμό ύφος μού προξένησε φόβο. Ο συνδυασμός βλακείας και φανατισμού, για τον οποίο πολλοί μέσα στο σήμερα κυβερνόν κόμμα διακρίθηκαν κατά καιρούς, πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα έδινε τη θέση του στον ρεαλισμό και στην αναζήτηση έντιμης και διακριτικής οπισθοχώρησης μπροστά στο αδιέξοδο. Από χθες, αμφιβάλλω πια αν ο ΣυΡιζΑ θα προβεί στην κυβίστηση την οποία πολλοί είχαμε προβλέψει. Συνεπώς τρία σενάρια απομένουν:

Πρώτον, η δικαίωση τού ΣυΡιζΑ και η ανεύρεση άλλων πηγών χρηματοδότησης, εκτός τρόικα. Σενάριο ποθητό από όλους, αλλά... μια στιγμή. Επί πέντε χρόνια (έξι για να είμαστε ακριβέστεροι, διότι από τον Φεβρουάριο του 2009 ο Καραμανλής κατάλαβε τα εγκλήματά του και άρχισε να ψάχνει λύσεις) σωρεία πολιτικών και οικονομικών συμβούλων διαχειρίστηκαν την κρίση και κατέληξαν στα "αντιλαϊκά" μέτρα λιτότητας. Αγνόησαν το στοιχειώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης στην εξουσία, έγιναν αντιπαθείς στον λαό, έφυγαν ταπεινωμένοι. Έχει πραγματικά πεισθεί κανείς ότι στον ΣυΡιζΑ (αυτόν τον ΣυΡιζΑ που πέντε μέρες στην εξουσία έχει ήδη εξαγγείλει προσλήψεις, αυξήσεις και επαναφορά των αιωνίων φοιτητών) κρύβονται οι χαρισματικοί τεχνοκράτες που θα τετραγωνίσουν τον κύκλο; Και με συγχωρείτε πολύ, αλλά η λογική "ας δοκιμάσουμε και κάτι άλλο" είναι για μικρά παιδιά, δηλαδή για ανθρώπους χωρίς κρίση, χωρίς δυνατότητα να αξιολογήσουν στοιχειωδώς τις καταστάσεις: το κόμμα του κ. Τσίπρα δίνει εδώ και χρόνια το άθλιο στίγμα του.

Δεύτερον, η άτακτη χρεοκοπία. Στάση πληρωμών, δραχμή, κούρεμα καταθέσεων και όσα ο Χρύσανθος Λαζαρίδης προέβλεπε στις διαφημίσεις της σαμαρονουδού προεκλογικά. Το έχω γράψει πολλές φορές: οι πολιτικοί μας έχουν πλήρως αποτύχει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι πραγματικά σημαίνει η χρεοκοπία και πόσο κοντά σε αυτή βρεθήκαμε το 2009, το 2011 και το 2012. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολλοί που πιστεύουν ότι συμφέρει να "κλείσουν οι τράπεζες" για να απαλλαγούν από τα δάνεια, αδιαφορώντας αν θα έχουν να φάνε, αδιαφορώντας για όσα έγιναν στην Κύπρο (όπου πράγματι κλείσαν οι τράπεζες). Ωστόσο θεωρώ αυτό το σενάριο απίθανο: διακυβεύονται τόσο μεγάλα συμφέροντα που μοιάζει αδύνατον να γίνει διεθνώς ανεκτή μία τέτοια καταστροφή επειδή στην Ελλάδα τρελαθήκαμε και δώσαμε την εξουσία στους τυφλωμένους φανατικούς της ψευτοαριστεράς.

Τρίτον, η κατάρρευση τής κυβέρνησης. Με άλλα λόγια η επιστροφή σε μία κυβέρνηση τύπου "Παπαδήμου" για τη βρωμοδουλειά, μέχρι να ανασυνταχθεί το φαύλο πολιτικό σύστημα.

Με μία ψύχραιμη ματιά, ο κ. Τσίπρας έχει στην πραγματικότητα δύο μόνο επιλογές: είτε τη συμμαζεμένη οπισθοχώρηση με κάποιο επικονωνιακό πυροτέχνημα (φοροαπαλλαγές π.χ. για τους πλέον αδύναμους) ώστε να επιβιώσει εσωκομματικά, είτε το πρόωρο πολιτικό του τέλος. Εγκλωβίστηκε στις προεκλογικές του υποσχέσεις, χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τους προηγούμενους... Πόσο τραγικό για το πολιτικό δυναμικό της χώρας μας να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά και ξανά. Σα χθες ήταν που ο ΓΑΠ έφερνε την πράσινη ανάπτυξη, σα χθες ο Τρελαντώνης παρουσίαζε τα Ζάππεια, σα χθες ο Βενιζέλος έδιωχνε την τρόικα (που, μετά από παρακάλια, επέστρεψε με το ΕΕΤΗΔΕ ανά χείρας), σα χθες είχαμε success story, πρωτογενές πλεόνασμα και σχισμένα "σελίδα-σελίδα" μνημόνια...

Η κυβέρνηση αναζητά συμμάχους, αλλά αδυνατεί για άλλη μία φορά να εκτιμήσει σωστά τη διεθνή κατάσταση. Αυτό που ο ΣυΡιζΑ βλέπει ως αρχή της αριστερής στροφής στην Ευρώπη για τις υπόλοιπες κυβερνήσεις συνιστά εσωτερικό εχθρό, απειλή για τη μακροημέρευσή τους. Εάν περάσει το νταηλίκι του κ. Τσίπρα, πώς θα αποτραπεί ένας θρίαμβος του Γκρίλο στην Ιταλία, του Podemos στην Ισπανία, της Λεπέν στη Γαλλία, του UKIP στην Αγγλία; Όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι η εκτίμηση Τσίπρα για την... επανάσταση, τόσο περισσότερο ζωτικής σημασίας για τους σήμερα ισχυρούς της Ευρώπης είναι να την καταπνίξουν εν τω γεννάσθαι, ώστε να γλιτώσουν πρώτα-πρώτα οι ίδιοι από την οργή των δικών τους εκλογικών σωμάτων.

Τελικά ο Τσίπρας έχει μόνο μία επιλογή: το νέο μνημόνιο. Θα το βαφτίσει μεσοπρόθεσμο; Κοινοτικό πρόγραμμα στήριξης; Ευρωπαϊκό πακέτο δημοσιονομικής σταθερότητας; Σχέδιο αλληλεγγύης; Αδιάφορο. Η ανάγκη δανεισμού είναι υπαρκτή και μόνη πηγή της η Ευρώπη. Ήδη ο νέος Πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε προσφύγει ικέτης στις ξένες κυβερνήσεις για τη δυνατότητα επικοινωνιακής διαχείρισης της κατάστασης. Να τού δώσουν λίγο αέρα ώστε να μαζέψει με χάρη τον προεκλογικό παραλογισμό του, με ένα και μόνο επιχείρημα: ότι τυχόν νέα πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα θα φέρει στην εξουσία περισσότερο ακραία στοιχεία. Να εμφανισθεί δηλαδή ως η υπεύθυνη δύναμη που θα βάλει τάξη στη χώρα.

Αλλά είναι προφανές ότι προτιμά την αναμπουμπούλα, συνεπής στον ιδεολογικό παραλογισμό του, τυφλωμένος από την αλαζονεία της νίκης του. Το ερώτημα δεν είναι αν απλά θα αντιληφθεί ότι διακυβεύεται και η δική του πολιτική επιβίωση (διότι όσα οραματίζεται είναι ανέφικτα), αλλά αν θα παρασύρει στον όλεθρο και ολόκληρη τη χώρα. Ίσως αποδειχθεί ικανός να το καταφέρει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: