12/2/15

Ο "Γιάνης" και ο Ίκαρος


Υπάρχει ένα εύστοχο γνωμικό σύμφωνα με το οποίο "ο ανόητος δεν μαθαίνει ποτέ, ο ευφυής μαθαίνει από τα λάθη του και ο σοφός μαθαίνει από τα λάθη των άλλων". Η ρητορική και το ύφος της κυβέρνησης (που έχει ενθουσιάσει τα "αυθόρμητα" πλήθη των πρώην αγανακτισμένων) μού θύμισαν την παραπάνω φράση, ακριβώς διότι μού θύμισαν τη ρητορική Σαμαρά, Παπανδρέου και λοιπών "προδοτών" του Έθνους του πρόσφατου παρελθόντος. Και ο Παπανδρέου άφηνε "το πιστόλι στο τραπέζι", και ο Σαμαράς δήλωνε ότι "δεν μπορούμε να επιμένουμε στο λάθος", αμφότεροι ξόρκιζαν τη λιτότητα και άπαντες ορκίζονταν στο όνομα της ανάπτυξης. Μέχρι να τεθούν αντιμέτωποι της πραγματικότητας.

Ας μην αναλωθούμε σε επανάληψη όσων έχουμε ήδη αναφέρει ή σε προβλέψεις εξίσου αυθαίρετες με τον ενθουσιασμό ορισμένων Ελληναράδων που αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Βαρουφάκη τον νέο Κολοκοτρώνη. Ας εστιάσουμε στα "αυθόρμητα" πλήθη.

Το αίτημα τής λαϊκής κυριαρχίας παραμένει πάντοτε επίκαιρο σε μία δημοκρατική χώρα. Ωστόσο, όπως επίσης πολλάκις έχουμε επισημάνει, προϋποθέτει παιδεία. Για να το κάνουμε λιανά, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα "θέλετε ή όχι τριπλασιασμό συντάξεων και μισθών, υποτριπλασιασμό φόρων και κρατήσεων και ελεύθερη πρόσβαση σε νοσοκομεία και μέσα μαζικής μεταφοράς" (δηλαδή οι λαϊκιστικές ανοησίες της αριστεράς σε μία φράση) θα είχε γίνει σαρωτικά αποδεκτό από τον κυρίαρχο λαό. Τη φάκα δίπλα στο δόλωμα δεν θα την έβλεπε κανείς, διότι στο πολύχρωμο συννεφάκι όπου πετάμε δεν υπάρχουν υποχρεώσεις παρά μόνο παροχές. Αντίστοιχα το ερώτημα "ναι ή όχι στο μνημόνιο", δηλαδή το ερώτημα αν πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό πριν σηκωθούμε από το τραπέζι ή όχι, προφανώς θα είχε αρνητική απάντηση.

Δυστυχώς για τον ίδιο, τη λαϊκή κυριαρχία ή, ορθότερα, τη δημοκρατική νομιμοποίηση πρώτος αποζήτησε ο κύριος ΓΑΠ, ελάχιστα προτού εξαναγκασθεί σε επιστροφή στο σπίτι του. Η ιστορία με τα δημοψηφίσματα, διότι μέσω αυτών εκφράζεται η λαϊκή βούληση (και όχι διά του φέισμπουκ ή διά "αυθόρμητων" και αυθόρμητα υποκινούμενων συγκεντρώσεων κομματικών υποστηρικτών, και μάλιστα μικρών σε μέγεθος), που επίσης ανακυκλώνεται σήμερα είναι παλαιά. Για όσους το ξεχνούν, οι Ευρωπαίοι τότε είχαν επισημάνει ένα και μόνο: το ερώτημα δεν θα μπορούσε να είναι "ναι ή όχι στο μνημόνιο", αλλά "ναι ή όχι στο ευρώ". Τόσο ξεκάθαρα, διότι άριστα γνώριζαν ότι δεν μπορεί να ζητηθεί από έναν λαό να εγκρίνει απολύσεις και φόρους.

Κάπως έτσι ερχόμαστε στο ζήτημα της παιδείας, αλλά και της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Από το απλοϊκό "θέλετε ή όχι τζάμπα χρήμα" φτάσαμε στο τεχνοκρατικό "ναι ή όχι στην ευρωζώνη". Πιστεύει σοβαρά κανείς ότι σε αυτό το ερώτημα δύναται να απαντήσει ο λαός; Έχει τις γνώσεις; Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να μη γίνεται μία σοβαρή μελέτη πάνω στο ζήτημα από τους ειδικούς, για να καταλήξουμε στην ουσία της υπόθεσης: αν μάς συμφέρει το ευρώ, μάς συμφέρει το μνημόνιο, και οι "θυσίες" (που λένε και οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες του τόπου) πιάνουν τόπο. Όχι γιατί περνάμε καλά, αλλά γιατί αποφεύγουμε τα χειρότερα.

Πάντως ο ελληνικός λαός βιώνει το νέο 2004, δηλαδή βιώνει το διαζύγιο με την πραγματικότητα. Οι Ευρωπαίοι μάς αποδοκίμασαν χωρίς προσχήματα, τα ξένα ΜΜΕ κράζουν την ελληνική κυβέρνηση για απουσία θέσεων, προτάσεων και σχεδίου, αλλά ημείς άδομεν. Τόσο καμάρι για την περήφανη ελληνική στάση, τόση στήριξη ("αυθόρμητη", μην ξεχνιόμαστε) στην κυβέρνηση για πρώτη φορά, τόση αγωνία για την έκβαση, τόση γενναιότητα για την επόμενη μέρα (την οποία εύστοχα προβλέπει ο γελοιογράφος στο παραπάνω σκίτσο), στα όρια της αδιαφορίας σχεδόν...

Ας ζήσουμε και την εμπειρία της σύγκρουσης μετά την "οσφυοκαμψία" και τη "δουλικότητα" των προηγουμένων. Φυσικά! Γιατί να μη ζήσουμε μία εμπειρία ακόμα; Επιχείρημα επιπέδου γιατί να μην κάνουμε ό,τι γουστάρουμε, τόσο απλά, γιατί έτσι μάς αρέσει! Μόνο που οι "εμπειρίες" δεν είναι πάντοτε καλές. Ας θυμηθούμε τον διδακτικό μύθο του Ικάρου. Και εκείνος μία τολμηρή εμπειρία αποζητούσε. Στο τέλος, απλά έφαγε τα μούτρα του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: