23/2/15

Σαξές στόρι

Από τη διαπραγμάτευση, αυτήν που υποτίθεται ότι πρώτη φορά έγινε από πλευράς Ελλάδος, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε ακριβώς όσα δίνονταν στον Σαμαρά προεκλογικά και ο ΣυΡιζΑ έσκουζε ότι δεν μπορεί η απερχόμενη κυβέρνηση να εγκλωβίσει την επόμενη. Τέσσερις επιπλέον μήνες δανειακής σύμβασης, αλλά όχι του ισχύοντος προγράμματος υποστηρίζει η κυβέρνηση, αν όμως πιστεύει κανείς ότι όλοι όσοι μάς δανείζουν αυτά τα χρόνια, θέτοντας αυστηρούς όρους, ξαφνικά θα χαλαρώσουν γιατί είδαν τον Βαρουφάκη να χαριεντίζεται αλαζονικά μαζί τους, πλανάται στα όρια της γνήσιας ηλιθιότητος -που ουδέποτε εξέλιπε στη χώρα μας, αν δεν αποτελεί και την κυρίαρχη δύναμη του τόπου.

Ο Σαμαράς δικαίως μπορεί σήμερα να υποστηρίξει ότι τέσσερις μήνες μπορούσε να κερδίσει χωρίς καν να ιδρώσει και, το κυριότερο, χωρίς να διαλύσει το χρηματιστήριο και τις τράπεζες, χωρίς να εκτοξεύσει τα επιτόκια δανεισμού (διότι με αυτά θα δανειζόμαστε εκτός μνημονίου) και χωρίς να κυκλοφορούν ελληνικές εφημερίδες με εξώφυλλο "Μένουμε στο €", όπως το Πρώτο Θέμα προχθές, σα να πρόκειται για κάποια είδηση απρόσμενη και μεγάλη επιτυχία.


Η κυβέρνηση γυρνά τσαλακωμένη από τη διαπραγμάτευση, διότι υπήρξε τόσο προκλητική με τους εταίρους ώστε αυτοί ώφειλαν να την τσαλακώσουν. Διαπραγμάτευση δε σημαίνει απλά αμοιβαίες υποχωρήσεις. Όταν δανείζεσαι δεν είσαι ισότιμος συνομιλητής των δανειστών σου. Ακούς τους όρους τους, σαφώς δεν τούς αποδέχεσαι αμάσητους, αλλά εν τέλει αν μπορείς να δανειστείς από αλλού με ευνοϊκότερες συνθήκες εκεί απευθύνεσαι. Μετεκλογικά δεν είδαμε καμμία ενέργεια για δανεισμό από την Κίνα, τη Ρωσία ή τη Βενεζουέλα. Μετά από πέντε χρόνια αυτό το οδυνηρό μονοπώλιο χρήματος από την τρόικα ας μάς προβληματίσει επιτέλους, μήπως και αποδεχθούμε το γεγονός ότι οι όροι είναι σκληροί διότι χρήματα δεν βρίσκονται από πουθενά αλλού.

Σήμερα, λοιπόν, η Ελλάδα δεν ανέκτησε τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Για την ακρίβεια δεν είμαι και σίγουρος ότι την είχε χάσει ποτέ, ή μάλλον ότι την είχε χάσει επειδή όσοι τη δάνειζαν είχαν την (παράλογη!!!) απαίτηση να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Το μνημόνιο ούτε σκίστηκε, ούτε και πρόκειται να σκιστεί "με ένα άρθρο", και οι δανειστές και όρους θα επιβάλλουν και την εφαρμογή τους θα επιβλέπουν.

Η κυβέρνηση, χωρίς ντροπή, επιμένει σε ανοησίες. Όχι τρόικα, τρεις θεσμοί. Όχι μνημόνιο, δανειακή σύμβαση. Το πρόβλημα δεν είναι στις λέξεις. Είτε τούς αποκαλούμε Αγία Τριάδα, είτε Τρίγωνο του Διαβόλου, θα επιβάλλουν τους όρους τους. Η επιτυχία της κυβέρνησης θα κριθεί από το πώς μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα μπορέσει να κατανείμει δίκαια τα φορολογικά βάρη, πώς θα μπορέσει να εξασφαλίσει επαρκή λειτουργία των δημοσίων υποδομών υψηλής κοινωνικής σημασίας, όπως τα σχολεία και τα νοσοκομεία, πώς θα ανακουφίσει ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού και, ταυτόχρονα, αν θα μπορέσει να εκσυγχρονίσει το κράτος προς την κατεύθυνση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού αντίστοιχου.

Εκεί απέτυχε η προηγούμενη κυβέρνηση, όχι στη διαπραγμάτευση, διότι κανείς δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε ανόητος ούτε προδότης για να ξεπουλά τάχα τα εθνικά δίκαια, και με απώτερο στόχο ποιον; Να χάσει την εξουσία εν μέσω πανεθνικής αποδοκιμασίας; Ο κ. Τσίπρας αυταπατάται αν εκτιμά ότι με δυο-τρεις συμβολικές "αριστερές" κινήσεις θα γοητεύσει το κοινό του. Αν η χώρα συνεχίσει να στενάζει από τις παλινωδίες, αν ο κάθε ασθενής συνεχίσει να ταλαιπωρείται στα νοσοκομεία, αν ο συνεπής φορολογούμενος συνεχίσει να θεωρείται θύμα από το κράτος, τότε θα έχει χειρότερο πολιτικό τέλος από τον Σαμαρά.

Ο ΣυΡιζΑ ξέρει από συμβολισμούς. Μπορεί να εντάξει τους ομοφυλόφιλους στο σύμφωνο συμβίωσης, μπορεί να δείξει άλλο πρόσωπο σε κρατούμενους και λαθρομετανάστες, μπορεί να ξαναμετατρέψει σε ξέφραγα αμπέλια σχολεία και πανεπιστήμια. Άλλες από αυτές τις "συμβολικές" κινήσεις είναι σωστές, άλλες όχι, κάποιες μπορεί να έχουν ολέθριες και μακροχρόνιες συνέπειες, αλλά η επιτυχία της κυβέρνησης δε θα κριθεί εκεί, αλλά στην ουσία. Τέτοιες κινήσεις έκανε και ο Σαμαράς για να γοητεύσει το δεξιό κοινό του. Όλοι θυμόμαστε πόση επιτυχία είχαν!

Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να αποφύγει τα λάθη του προκατόχου του ας θυμηθεί την ΕΡΤ. Υπό την πίεση τής τρόικα για απολύσεις την έκλεισε σε μία νύχτα παρουσιάζοντας την ελεεινή εκείνη απόφαση ως χτύπημα στον συνδικαλισμό. Κίνηση υψηλού συμβολισμού για τους δεξιούς ψηφοφόρους του. Μόνο που ακολούθησε το αισχρότερο "νερίτ". Αυτή είναι όλη η υπόθεση. Ότι όταν ανοίγεις την τηλεόραση στο "νερίτ" γυρίζεις τριάντα χρόνια πίσω. Το ίδιο γινόταν όταν ο καθε Έλληνας έμπαινε σε σχολείο, σε νοσοκομείο, σε δημόσια υπηρεσία και, ακόμα χειρότερα, στη δουλειά και το σπίτι του. Ερχόταν αντιμέτωπος με μία πραγματικότητα προκλητικά αναντίστοιχη με τις αηδίες που άκουγε από τα κυβερνητικά χείλη για πλεονάσματα, "σαξές στόρι" και σχισμένα μνημόνια.

Ας αφήσουμε τα παραμύθια των τριών θεσμών, ας καταλάβουμε επιτέλους ότι αυτοί είναι η μόνη πηγή χρηματοδότησης για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος και ας δούμε πώς θα μπορέσουμε να συνέλθουμε, μέσα σε ένα περιβάλλον του οποίου την ίδια την αναγκαιότητα αρνούμαστε επί πέντε χρόνια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: