6/7/15

Πανηγυρίζοντας πάνω στα συντρίμμια


Ο ελληνικός λαός με συντριπτικό ποσοστό που υπερβαίνει το 61% είπε σήμερα Όχι στη λιτότητα και στα μέτρα που είχαν προταθεί. Τήρησε, δηλαδή, με συνέπεια τη στάση που τηρεί όλα αυτά τα χρόνια: βροντοφωνάζει τα περήφανα Όχι, αδιαφορώντας για τις συνέπειες τους, αλλά και μένοντας απαθής μπροστά στην απουσία των Ναι. Τι είναι αυτό που ζητάει σήμερα ο ελληνικός λαός; Τι είναι αυτό που θέλει; Ποια είναι η εναλλακτική που επέλεξε;

Επί πέντε χρόνια απελπιστικά επιμένουμε στην απουσία εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης. Ο Έλληνας σήμερα επέλεξε δραχμή, αυτή είναι η αλήθεια. Ο Πρωθυπουργός (σωστά) ανέγνωσε το μήνυμα της κάλπης ως εντολή διαπραγμάτευσης και όχι ρήξης. Τις επόμενες ημέρες, ωστόσο, αναμένεται να εισπράξει το Όχι των εταίρων ή ένα σκληρότερο πακέτο μέτρων, που θα είναι αδύνατον να νομιμοποιηθεί μετά το απορριπτικό 61%. Και ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί ενώπιον του αδιεξόδου στο οποίο αυτοεγκλωβίσθηκε.

Αυτό που θα ακολουθήσει εύκολα προβλέπεται. Ο Πρωθυπουργός θα επιστρέψει καταγγέλοντας σε υψηλούς τόνους τους δανειστές - εκβιαστές - νταβατζήδες - τρομοκράτες γιατί μας εκδιώκουν βιαίως από το ευρώ. Μετά το απαραίτητο ψυχόδραμα, η Ελλάδα στη συνέχεια θα εκδώσει εθνικό νόμισμα και οι πρώην (πια) εταίροι θα εγκρίνουν ανακουφισμένοι ένα πλούσιο πακέτο για την ανθρωπιστική κρίση, κουνώντας μας χαιρέκακα το μαντήλι από τον πολιτισμένο κόσμο.

Στην Ελλάδα σήμερα έχουν απομείνει συντρίμμια. Οι δύο στους τρεις δεν τα βλέπουν ακόμα. Γρήγορα το μόνο που θα μοιραζόμαστε θα είναι η δυστυχία, η φτώχεια και η μιζέρια μας. Ελπίζω να την απολαύσουν όσοι αυταπατώνται με τις ανοησίες περί εθνικής υπερηφάνειας, αξιοπρέπειας και αυτάρκειας.

Οι υπόλοιπες εξελίξεις είναι ανάξιες σχολιασμού. Ο Σαμαράς καθυστέρησε πάνω από πέντε χρόνια να καταλάβει ότι αποτελεί βάρος για το κόμμα του, ενώ η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών προκαλεί απορία: Ο Πρωθυπουργός τι επιζητά πλέον; Να μοιρασθεί την αποτυχία των "νταουλιών" που πήρε εντολή να αρχίσει να βαράει; Όταν έπρεπε δεν επεδίωξε συναίνεση. Όταν είχε νόημα η διεύρυνση της στήριξης, αντιθέτως όξυνε αντιπαραθέσεις, ανέβασε τόνους, δίχασε όσο ποτέ. Τι επιδιώκει πλέον;

Θέλω μόνο κλείνοντας να επισημάνω την απύθμενη βλακεία του Έλληνα. Κάποιοι πανηγυρίζουν τη "νίκη" τους, ενώ ο περιφερόμενος κλόουν που έχουμε στη θέση του υπουργού Οικονομικών ήδη προκρίνει την έκδοση ηλεκτρονικού παράλληλου νομίσματος (τύπου IOU). Φυσικά, λίγο μετά το αρνήθηκε.

2/7/15

Ακούτε, ηλίθιοι;

Η οικονομική κρίση με βρήκε στην αρχή της επαγγελματικής μου πορείας. Πτυχιούχος της Ιατρικής και απολυθείς από τον στρατό, μετρούσα εβδομάδες στο αγροτικό όταν το ΠαΣοΚ και ο Γ. Παπανδρέου συνέτριβαν τον Κ. Καραμανλή στις εκλογές του 2009. Η στιγμή ήταν εμβληματική, και ταίριαζε με την έξοδο μου από τα αποστειρωμένα περιβάλλοντα του σπιτιού, του σχολείου, του πανεπιστημίου, του στρατού. Ήταν η αρχή της διάψευσης των ονείρων και των προσδοκιών από τη βίαιη, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, σύγκρουσή τους με την πραγματικότητα. Το έχω ξαναγράψει, αλλά αποτελεί εμπειρία από τη σύντομη ζωή μου: τα όνειρα είναι για όσους κοιμούνται. Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.

Κάπου εκεί, λοιπόν, άρχισα να μετράω τον εαυτό μου απέναντι στην πραγματικότητα. Όχι μόνο σε σχέση με τα πολιτικά, με τις ελπίδες που είχα επενδύσει ήδη από το 2000 (τότε δεν είχα καν δικαίωμα ψήφου!) στον Καραμανλή να έχουν οικτρά διαψευσθεί. Στην εξουσία ανερχόταν ένας άνθρωπος ανεπαρκέστατος, την ίδια στιγμή που στο κόμμα που αισθανόμουν "κοντά" μου ιδεολογικά (χωρίς ποτέ να έχω ενταχθεί κατά κανένα τρόπο σε κανένα όργανό του, παρακλάδι, ομάδα του κλπ) εκλεγόταν πανηγυρικά ένας εξίσου ανεπαρκής και, κατά τη γνώμη μου, πολύ πιο επικίνδυνος άνθρωπος, ο Αντ. Σαμαράς.

Δε θα πλατιάσω, ούτε θα αναμασήσω όσα πολλάκις έχω γράψει. Δεν το σηκώνει όχι η περίσταση, αλλά η διάθεσή μου. Θα επισημάνω κάτι που άργησα κι εγώ να καταλάβω: κάπου εκεί, έξι χρόνια πριν, βρέθηκα να χάνω τα σημεία αναφοράς μου. Μακριά από συγγενείς και φίλους, για πρώτη φορά πραγματικά κύριος του εαυτού μου, μόνος απέναντι στον άρρωστο, απόλυτα υπεύθυνος για τις αποφάσεις μου και πλέον εξ ανάγκης κριτικός απέναντι σε όλες τις "σταθερές" που είχα από παιδί. Αυτό, φυσικά, είναι κάτι δύσκολο, αλλά και θαυμάσιο, και, όταν συμβεί, αδύνατον να αναστραφεί. Λέγεται... ενηλικίωση και ένα από τα χαρακτηριστικά της είναι, όχι μόνο η ελευθερία να λαμβάνεις αποφάσεις για τον εαυτό σου, αλλά και η συναίσθηση ότι αυτές έχουν συνέπειες, μη αναστρέψιμες ενίοτε (νομίζω ότι αυτό, ευνόητα, ισχύει πολύ πιο έντονα ακόμα και δραματικά για έναν γιατρό...)*.

Από τότε, λοιπόν, μετέβαλα στάση για πολλά πράγματα (αν υπήρχαν σταθεροί αναγνώστες του ιστολογίου θα το είχαν καταλάβει...) και νομίζω ότι άλλαξα και ο ίδιος, όπως είναι λογικό. Είδα πολλά, κατάλαβα περισσότερα, παλεύω ακόμα να καταλάβω τον ίδιο τον εαυτό μου.

Ευρισκόμενος από το 2010 μέχρι και σήμερα ως ειδικευόμενος σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, την κρίση την έζησα στο πετσί μου. Δεν χρειαζόταν να διαβάζω για απλήρωτες εφημερίες. Ήταν οι δικές μου. Δεν χρειαζόταν να ακούω για ελλείψεις σε υγειονομικό υλικό και φάρμακα. Έψαχνα πατέντες που δεν διδάσκονται σε καμία σχολή για να καλύψω τα κενά εγώ ο ίδιος. Συχνά και από την τσέπη μου. Δεν χρειαζόμουν καμία προπαγάνδα για να ξέρω ότι είναι ψέματα πως οι Έλληνες πεινάνε μαζικά και τρώνε από τα σκουπίδια, πως αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, πως κοιμούνται στον δρόμο. Αλλά, από την άλλη, ερχόμουν καθημερινά σε επαφή με την απόγνωση, τη θλίψη, την απελπισία, τον φόβο για το αύριο.

Όταν πρέπει να βρεθείς αντιμέτωπος με τον παραλογισμό κάθε συνοδού, ασθενούς ή συναδέλφου, όταν πρέπει να τρέξεις, να κουραστείς, να ξενυχτήσεις, να εκνευριστείς, να φωνάξεις και, επιπλέον, όλα αυτά συμβαίνουν σε μία εν γνώσει σου απλήρωτη εφημερία, απλά γιατί είναι η όγδοη, η ένατη, η δέκατη, η ενδέκατη του μήνα γιατί δεν επαρκεί το προσωπικό, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι καταρρεόυν μπροστά σου, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι απελπίζονται δίπλα σου, δοκιμάζεσαι. Όταν άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι, και μάλιστα μέσα σε ένα νοσοκομείο, δοκιμάζεσαι.

Έχω ζήσει τη φρίκη της διάλυσης και απαξίωσης του συστήματος υγείας. Έχω αισθανθεί απογοήτευση, θλίψη, αλλά, κυρίως, έχω αισθανθεί και εξακολουθώ να αισθάνομαι απέραντη οργή. Οργή για όσα έγιναν και όσα θα μπορούσαν να έχουν γίνει. Όχι όμως για τη Γερμανία και την τρόικα, αλλά για τους επιτήδειους συμπατριώτες μου. Για άχρηστους συνδικαλιστές που δεν πρόκειται να απολυθούν ποτέ. Για άσχετους Διοικητές που βάζουν συνέχεια τρικλοποδιές στη δουλειά μου. Για γιατρούς και νοσηλεύτριες που μπήκαν ανενδοίαστα στη λογική της λευκής απεργίας γιατί "δεν αξίζει για χίλια ευρώ", αλλά δεν είχαν την ευπρέπεια να πάνε σπίτια τους αφήνοντας για άλλους τα χίλια ευρώ που απαξίωσαν.

Είδα και ένιωσα πολλά, αν όχι όλα. Δε θα έπρεπε να είναι έτσι. Όχι, δε θα έπρεπε να είναι έτσι. Έπρεπε να εκπαιδεύομαι σε μία Κλινική, να ασκώ κλινικό έργο, εκπαιδευτικό έργο σε φοιτητές και νεότερους γιατρούς, ερευνητικό έργο. Έπρεπε να χαίρομαι τη δουλειά μου. Δεν έπρεπε να είναι έτσι.

Αλλά έτσι είναι. Και πρέπει όλα αυτά τα συναισθήματα που σε καταβάλλουν να τα διαχειρισθείς. Δεν σταμάτησα να ουρλιάζω μπροστά στην τεμπελιά και τον ωχαδερφισμό, αλλά το πάλεψα μέσα μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι οι πορείες, οι απεργίες και οι επισχέσεις δεν έχουν νόημα εν μέσω χρεοκοπίας. Έπεισα τον εαυτό μου ότι προσφέρω υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο. Ότι κάθε ασφαλισμένος δικαιούται περίθαλψης γιατί την πλήρωνε τόσα χρόνια, και θα του την προσφέρω εγώ. Ότι η Ελλάδα θα μείνει όρθια αν δεν μπω στη λογική του "δεν αξίζει τον κόπο" και του "δεν έπρεπε να είναι έτσι". Ότι αυτό ήταν το δικό μου 1940, το δικό μου "Όχι", ο δικός μου πόλεμος. Ότι ο φανταστικός μελλοντικός εγγονός μου θα μεγαλώσει σε μία Ελλάδα πρωτοπόρο και όχι ουρά του πολιτισμένου κόσμου. Και ότι, όταν βρεθεί να μελετά την ιστορία αυτής της περιόδου για το σχολείο του μετά από πενήντα χρόνια και γυρίσει στο μέρος μου ρωτώντας με τι έκανα εγώ τότε για την Ελλάδα, θα μπορώ να του απαντήσω: Ότι έμεινα εδώ. Ότι ξενυχτούσα απλήρωτος. Ότι κρατούσα ένα Νοσοκομείο όρθιο για να μην πεθαίνει ο κόσμος. Ότι έδωσα τον αγώνα μου, χωρίς να πουλάω πατριωτικό πνεύμα από τη Γερμανία, την Ελβετία και τη Σουηδία, παρότι ήξερα ότι υποθήκευα ή, σωστότερα, ότι καταδίκαζα στη μετριότητα βάναυσα και ανεπανόρθωτα το επιστημονικό μου μέλλον. Και ότι όλα αυτά τα έκανα συνειδητά. Ναι, συνειδητά θυσίασα όχι χρόνο, χρήμα ή γνώσεις, αλλά την ψυχή μου και το μέλλον μου για να συνεχίσει να υπάρχει Ελλάδα.

Θα μπορούσα να του απαντήσω ότι όλα αυτά χρόνια εξοργίστηκα, ούρλιαξα, έκλαψα, απογοητεύθηκα, πανικοβλήθηκα... Αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν ντράπηκα. Δεν εξευτελίστηκα.

Μέχρι το βράδυ της περασμένης Κυριακής.

Το βράδυ της Κυριακής το ευαγές ίδρυμά μου εφημέρευε σε γενική εφημερία. Μαζί κι εγώ. Μόνο που δεν εξέταζα αρρώστους. Με τα ρούχα του χειρουργείου ήμουν στημένος λίγο μετά τις δώδεκα τη νύχτα στην ουρά του ΑΤΜ του νοσοκομείου, μαζί με δεκάδες άλλους συναδέλφους και υπαλλήλους του, αλλά και επισκέπτες, για να σηκώσουμε και τις τελευταίες των αποταμιεύσεων.

Ντράπηκα κοιτώντας τον εαυτό μου. Ντράπηκα κοιτώντας γύρω μου: στο νοσοκομείο δεν υπήρχαν θαρρείς άρρωστοι. Όλοι ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους ή στην ουρά των ΑΤΜ. Αντί ο κόσμος να θορυβεί και να διαπληκτίζεται στο Μικροβιολογικό και το Ακτινολογικό των Επειγόντων, είχε συγκεντρωθεί στο ΑΤΜ.

Ντράπηκα. Και ντρεπόμασταν όλοι. Γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικοί και όλοι οι υπόλοιποι οι μη εργαζόμενοι στο ίδρυμα, όλοι είχαμε κεφάλια σκυμμένα και τον φόβο στα μάτια μας. Τόσα χρόνια συναντώ ανθρώπους στη χειρότερη στιγμή τους, αλλά ποτέ δεν αντίκρυσα τόσο μαζικά φόβο, ντροπή και απόγνωση. Ήταν τη στιγμή που η κυβέρνηση Τσίπρα οδηγούσε τη χώρα στη χρεοκοπία για να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Σε μία ουρά ΑΤΜ. Από αυτές που δεν αρμόζουν σε έναν αυθεντικό καραγκιόζη, όπως ο κ. Βαρουφάκης. Από αυτές στις οποίες δε θα στηνόταν, παρά μόνο για να υποδυθεί ότι συμπάσχει με τους υπηκόους του, ο ανόητος.

Δεν τη θέλω την αξιοπρέπεια τους. Δεν τη θέλω την εθνική ανεξαρτησία όπως την εννοούν. Δεν θέλω καν να συνεχίσουν κορόιδα σαν εμένα να κρατούν όρθια τη χώρα. Χάρη σε αυτά τα κορόιδα επί πέντε χρόνια η Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει σε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες, σε μαγαζιά που δεν απέλυσαν κόσμο, σε ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει θυσία και που δεν εξαπάτησαν, δεν έκλεψαν, δεν φοροδιέφυγαν.

Το μόνο που θέλω πια είναι να μπορέσω να φύγω. Την αξιοπρέπειά μου δεν περιμένω από τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τον Λαφαζάνη να τη διαφυλάξουν. Μπορώ να την ανακτήσω μόνος μου. Δουλεύοντας, δημιουργώντας και προσφέροντας. Σε μία άλλη χώρα, όσο στην πατρίδα μας θα καμαρώνουμε τα ερείπια του αλλόκοτου κομμουνιστεθνικιστικού λαϊκισμού.

Όλοι εμείς που στη ζωή μας κοπιάσαμε, που μαζέψαμε τίμια πέντε φράγκα από τη δουλειά μας, που δεν εξαπατήσαμε κανέναν, που δεν κλέψαμε, θα ψηφίσουμε μαζικά "Ναι" την Κυριακή. Την ίδια στιγμή τα παιδιά της ρεμούλας, της τεμπελιάς, της λαμογιάς, οι κατ' επάγγελμα συνδικαλιστές και οι αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι, τα κομματόσκυλα και οι απατεώνες, θα πυρπολήσουν το Κούγκι.

Μόνο που τώρα, ηλίθιοι, θα μείνετε μόνοι στα ερείπια.

Μόνο που τώρα, ηλίθιοι, θα κληθείτε να ταΐσετε τα άχρηστα κορμιά σας μόνοι σας.

Γιατί εσείς, ηλίθιοι, είστε που δεν θα μπορείτε να επιβιώσετε, όταν όλοι οι παραγωγικοί άνθρωποι που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε αυτήν τη χώρα τα μαζέψουν και φύγουν, αφήνοντάς σας να ψάχνετε στα σκουπίδια για την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία σας.

Την Κυριακή εγώ, όπως και τα υπόλοιπα μέχρι σήμερα κορόιδα, ψηφίζοντας θυμωμένοι, δακρυσμένοι, πικραμένοι "Ναι", θα προβούμε στην τελευταία πατριωτική μας πράξη. Μετά θα μαζέψουμε τα συντρίμμια μας και θα πηδήξουμε από το καράβι που βουλιάζει. Αν με την ψήφο τους όσοι τόσα χρόνια παρασιτούν σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας αποφασίσουν να την αποτελειώσουν, εμάς δε θα μάς σύρουν μαζί τους. Ας έρθουν, πια, αντιμέτωποι και αυτοί με την πραγματικότητα, αντιμέτωποι με τις συνέπειες των επιλογών τους, αντιμέτωποι με την ενηλικίωσή τους. Βίαια, αυτοκαταστροφικά, οδυνηρά, όπως ακριβώς τούς αξίζει.

__________
*Σε αυτό το πνεύμα, νομίζω ότι δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύστοχη διαπίστωση από αυτήν Ευρωπαίου αξιωματούχου (χρησιμοποιώ τη στερεότυπη έκφραση διότι αδυνατώ να ανακαλέσω το όνομά του) ότι είναι ανάγκη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από τη μεριά της Ελλάδος να προσέλθουν ενήλικες. Ένας Πρωθυπουργός που αποφεύγει τη συμφωνία δανεισμού επί μήνες και στο χείλος της χρεοκοπίας προκηρύσσει δημοψήφισμα, που εν συνεχεία απορεί όταν οι δανειστές του αποσύρονται από τις διαπραγματεύσεις και άρα η συμφωνία (επί της οποίας το δημοψήφισμα) ουκ υφίσταται, που έπειτα "αιφνιδιάζεται" (κατά δήλωσιν του) από την απόσυρση στήριξης ρευστότητας των τραπεζών (παρότι αυτή ήταν η προβλεπόμενη νομικά και αυτονόητη λογικά) και επιχειρεί να μετακυλήσει την ευθύνη του περιορισμού κεφαλαίων στους "εκβιαστές" (που και εκβιαστές είναι, αλλά και απρόσμενα και αιφνιδιαστικά έκοψαν τη στήριξη!!!) και τελικά καλεί τον κόσμο να φωνάξει ένα "Όχι" γενικό και αόριστο, που για τους πάντες πλην των φιλοκυβερνητικών είναι εντολή εξόδου από το ευρώ και την ίδια την ΕΕ, έχει συναίσθηση του τι πράττει και συναίσθηση των συνεπειών των πράξεών του; Δεν ξέρω τι είναι τελικά χειρότερο, να κρύβεται σχέδιο εξόδου από το ευρώ ή να έχουμε καταλήξει στο κατώφλι αυτής επειδή μάς κυβερνούν παιδάκια που πειράζουν με το πηρούνι τις πρίζες;