8/8/15

Με τα νταούλια και τους ζουρνάδες

Βλέποντας πώς ξεκινήσαμε με την περήφανη διαπραγμάτευση και την "πρώτη φορά αριστερά" και πού φτάσαμε, το πράγμα είναι πλέον ξεκάθαρο. Αν μπορώ (που δεν μπορώ...) να τακτοποιήσω και να συνοψίσω τα δικά μου συμπεράσματα, ίσως αυτά να ήταν τα παρακάτω:

1) Ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία της χώρας δεν είχαν βρεθεί τόσο φανατισμένοι και αποκομμένοι από την πραγματικότητα άνθρωποι στην εξουσία.

Τι να πρωτοθυμηθείς; Την πρόταση "που δε θα μπορούσαν οι δανειστές να αρνηθούν"; Τους λαθρομετανάστες που "λιάζονταν στις πλατείες"; Τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων σχεδόν με κυβερνητική υποστήριξη; Την αριστεία ως "ρετσινιά"; Την "όμορφη μέρα" που ξημέρωνε με το δημοψήφισμα;

Δεν πρόκειται για αποσπασματική αναφορά ή παραποίηση. Αυτό το αλλοπρόσαλλο τουρλουμπούκι που βρίσκεται στα κυβερνητικά έδρανα συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο που το έφερε στην εξουσία. Με ιδεοληπτική αντίληψη της πραγματικότητας και υποτίμηση της αντίληψης των υπολοίπων, η κυβέρνηση θεωρεί πως οι καταστάσεις θα προσαρμόζονται στις προσεγγίσεις της. Όπως έχει διατυπωθεί ανεκδοτολογικά "αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μας τόσο το χειρότερο γι' αυτήν".

Με πιο απλά λόγια, οι συριζαίοι πιστέψαν τα παραμύθια τους. Πιστέψαν ότι οι "άλλοι" ήταν ξεπουλημένοι, προδότες και γερμανοτσολιάδες. Ότι δεν διαπραγματεύτηκαν και ότι δεν χτύπησαν το χέρι στο τραπέζι. Δεν έχει σημασία ότι την τρόικα την... είχαμε ξαναδιώξει και την παρακαλάγαμε να επιστρέψει. Δεν είχε σημασία ότι η εθνικά υπερήφανη διαπραγμάτευση δεν υπήρξε, διότι επί πέντε μήνες δεν υπήρξε καν διαπραγμάτευση αλλά χρονοτριβή. Δεν είχε καν σημασία το σημείο απόλυτης διάλυσης στο οποίο έφεραν τη χώρα.

Τα παραδείγματα άπειρα: Το ευρώ δεν υποχώρησε μπροστά στον φόβο εξόδου από την ευρωζώνη. "Το στήριξαν" λένε... Φυσικά, αλλά αν έχουν τη δυνατότητα να το στηρίξουν πώς θα τους εκβιάσουμε; Βαρεθήκαμε να ακούμε ότι τα δάνεια πηγαίνουν στους τόκους. Όταν, όμως, οι δόσεις κόπηκαν, η κυβέρνηση στράγγισε τα δημόσια ταμεία μαζεύοντας ένα-ένα τα ευρώ για να πληρώνει, με καθυστέρηση, μισθούς και συντάξεις. Οι "ισχυροί" και "εκβιαστές" έψαχναν τρόπο να μάς ξεφορτωθούν από την ευρωζώνη για να μη μας πληρώνουν, αλλά εδώ πιστεύαμε ότι τους "κρατάμε"!

2) Υπήρχε σαφές και ξεκάθαρο σχέδιο επιστροφής στη δραχμή.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν έχει καμία λογική. Δεν αποτελεί διαγραφή ή απομείωση χρέους, δεν μειώνει τα δημόσια έξοδα, δεν αυξάνει τα έσοδα και σε καμία, μα καμία περίπτωση δεν στοιχειοθετείται ότι θα συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Είναι απορίας άξιον πώς μπορεί να το συζητάμε στα σοβαρά ενώ παραμένουν ακόμη εν ζωή άνθρωποι που ταξίδευαν στο εξωτερικό κρύβοντας συνάλλαγμα στα τακούνια τους και σε τάπερ ή που επέστρεφαν καταχωνιάζοντας ανάμεσα σε φορεμένα εσώρουχα ηλεκτρονικές συσκευές για να μη δασμολογηθούν.

Ή μάλλον θα έπρεπε να είναι άξιον απορίας. Στη χώρα που το μόνο πρόβλημα θεωρούμε πως είναι οι περιορισμοί και οι έλεγχοι που απαιτούνται στο πλαίσιο του κοινού νομίσματος, δεν μπορεί να προκαλείται απορία. Θέλουμε να κόβουμε νόμισμα. Δεν έχει σημασία τι νόμισμα ή αν θα μετράται σε εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια. Αν κόβουμε νόμισμα μοιράζουμε επιδόματα, αυξήσεις, κάνουμε ότι γουστάρουμε. Είμαστε ανεξάρτητοι και υπερήφανοι. Και πάμφτωχοι -αλλά αυτο δεν το λέμε.

Το σχέδιο, λοιπόν, υπήρχε. Είναι ένα ερώτημα αν ο Πρωθυπουργός επιθυμούσε την ενεργοποίησή του και λάκισε στο τέλος ή αν κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την ανικανότητά του και τον εξαπάτησαν. Σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, αλλά αυτό δεν είναι καν το μείζον! Στο ευνοϊκό για τον κ. Τσίπρα σενάριο ο αυτονομημένος υπουργός των Οικονομικών ετοίμαζε την έξοδο από την ευρωζώνη. Και προχωρούσε στην εφαρμογή της, όχι σα σενάριο εργασίας, αλλά έβγαζε σταδιακά τη χώρα από την ευρωζώνη: κωλυσιεργούσε στη διαπραγμάτευση ενώ η χώρα είχε στεγνώσει από ρευστό, εισηγήθηκε το δημοψήφισμα, διέλυσε τις τράπεζες, ετοίμαζε ακόμα και την ηλεκτρονική υποδομή μετάβασης στο νέο νόμισμα.

Αν ο κ. Τσίπρας γνώριζε είναι ψεύτης και επικίνδυνος. Αν δε γνώριζε (αν, δηλαδή, δεν είχε αντιληφθεί το πασιφανές) είναι ανόητος, ανίκανος και επικίνδυνος. Ότι και να πούμε πάντως για αυτόν είναι... Παπανδρέου. Ναι, Παπανδρέου, όχι ο Ανδρέας (που κατά τραγικά ατυχή έμπνευση έχει επιλέξει να υποδυθεί), αλλά Γιωργάκης: έξυπνος όχι, ικανός όχι, χαρισματικός όχι, αλλά υπεύθυνος, έστω την τελευταία στιγμή, ναι. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι ο ηγέτης, όπως δεν ήταν και ο Γιωργάκης, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η χώρα πήγαινε στα βράχια. Και αντέδρασε. Αργά, αναποτελεσματικά, αλλά αντέδρασε. Ή μετάνιωσε, όπως το πάρει κανείς.

3) Το δημοψήφισμα ήταν ένα εγκληματικό λάθος και στο πλαίσιο του σχεδίου εξόδου από το ευρώ.

Δεν μπορεί να υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα πίστευε ότι ένα "όχι" ή ένα "ναι" από το δημοψήφισμα θα "ισχυροποιούσε τη διαπραγματευτική θέση της χώρας". Με "ναι" η χώρα δε θα είχε κυβέρνηση. Με "όχι" η χώρα δεν είχε κανέναν να καθίσει στο τραπέζι για να συνομιλήσει. Και έτσι το "όχι" έγινε "ναι".

Στο μεταξύ επεβλήθησαν οι έλεγχοι κεφαλαίου και η τραπεζική αργία. Ο βαρουφάκειος νους πίστευε ότι η οργή για την κατάσταση θα στραφεί κατά των ευρωπαίων. Και πάλι η πραγματικότητα θα προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις μας. Το παραμύθι ότι "μάς κλείσαν τις τράπεζες" δεν μπορεί να σταθεί όχι μόνο ενώπιον όσων γνωρίζουν πέντε πράματα για την αγορά και την ΕΚΤ, αλλά και όσων διαβάζαν εφημερίδα... τον Απρίλιο. Από τότε (και νωρίτερα) υπήρχαν προειδοποιήσεις οικονομολόγων για την ανάγκη περιορισμού κεφαλαίων αν δεν έκλεινε άμεσα η συμφωνία.

Ακόμα, όμως, και αν δεχθούμε την αγαθή εκδοχή, το δημοψήφισμα παραμένει ένα τεράστιο λάθος. Και όχι μόνο διότι κατά παγκόσμια πρωτοτυπία έγινε χωρίς καθαρό ερώτημα και σε χρόνο ελάχιστο ή με την κυβέρνηση να παίρνει κατά φασιστικότατο τρόπο θέση υπέρ του "όχι". Οι αποφάσεις κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Αν το "όχι" ήταν όχι στο ευρώ, το δημοψήφισμα ήταν κίβδηλο -που ήταν, αλλά ας είμαστε καλοπροαίρετοι. Αν ήταν όχι στη λιτότητα, τότε δεν είχε νόημα να διεξαχθεί. Η λιτότητα είναι αυτονόητη, ακόμα και με εθνικό νόμισμα. Εκ του αποτελέσματος, όχι μόνο δε βελτίωσε τη διαπραγματευτική θέση του κ. Τσίπρα, αλλά τον έφερε ενώπιον ενός εκβιασμού (έτσι δε λένε οι συριζαίοι;), στον οποίο δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποκύψει. Τι προσέφερε, λοιπόν, το φασιστικό δημοψήφισμα; Απλά διέλυσε την οικονομία. Τίποτε, μα τίποτε, μα τίποτε άλλο.

4) Στον ΣυΡιζΑ και την κυβέρνηση ορισμένοι άνθρωποι χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια.

Δεν το έχω κάνει ποτέ, αλλά τώρα θα επικαλεστώ την ιδιότητά μου, του νευροεπιστήμονα. Μέσα στον ΣυΡιζΑ υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια. Αυτό δεν είναι πολιτικό σχόλιο ή προσβολή, αλλά διάγνωση. Άλλοι κινούνται απλά στα όρια μίας διαταραγμένης προσωπικότητας και μοιάζουν σχετικά ακίνδυνοι, άλλοι είναι θεότρελοι και χρειάζονται σοβαρή παρακολούθηση, αλλά και οι πλέον αθώοι, φαινομενικά, έχουν βρεθεί σε θέσεις ευθύνης και είναι πολύ, πάρα πολύ επικίνδυνοι.

Δυστυχώς μαζί τους και σωρεία εκ των πολιτών της χώρας. Κάποιοι π.χ. υποστηρίζουν σθεναρά τον Γιάνννννη (εμένα έτσι μου φαίνεται "αισθητικά" πιο καλλλό), λέγοντας ότι "όποτε δούμε ικανό άνθρωπο" τον χτυπάμε. Δεν έχω γνώσεις να κρίνω τον παρδαλοπουκαμισά, αλλά έχω μία ειλικρινή, ειλικρινέστατη απορία: Πότε στο διάολο έδειξε την παραμικρή ικανότητα σε οποιονδήποτε τομέα; Ο παρδαλοπουκαμισάς ήταν και παραμένει ο γραφικός με το μαρκούτσι στο χέρι που έκανε δημοσιονομικές αναλύσεις του πεζοδρομίου στους αγανακτισμένους της πλατείας. Ποιο προσόν έχει επιδείξει; Και πώς κρύβει την... αφύσικη ευφυΐα του τόσο καλά; Σε τι είναι ευφυής και ικανός; Μήπως λύνει σουντόκου; Τον κύβο του Ρούμπικ σε τρία δευτερόλεπτα; Ποιο στην ευχή είναι το προσόν του και πότε το έδειξε;

Δεν μπορεί σε αυτήν τη χώρα να υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν ότι ο καταληψίας Τσίπρας, ο φαφλατάς Βαρουφάκης και πέντε ανθρωπάκια με ψυχικά προβλήματα θα αλλάζαν την Ευρώπη και θα σκίζαν τα μνημόνια. Με τους ψηφοφόρους είναι, λοιπόν, που κάτι δεν πάει καλά. Όσο και αν αγανάκτησαν, όσο και αν αηδίασαν με τους προηγούμενους, όχι, να πάρει η ευχή όχι. Κάναμε τον Τσίπρα Πρωθυπουργό, τον Καμμένο υπουργό και συγκυβερνήτη, τον Βαρουφάκη, την Κωνσταντοπούλου, τον Λαπαβίτσα και τον Λαφαζάνη θεσμικούς παράγοντες. Και πιο πριν τον Σαμαρά και την παρέα του -μην ξεχνιόμαστε.

Και έχουμε εξοβελίσει κάθε άξιο άνθρωπο στο περιθώριο. Να αναρωτιέται πόσο ανόητος είναι που εξακολουθεί να αγωνίζεται για αυτόν τον τόπο.

Δεν μπορώ να κλείσω αισιόδοξα αυτήν την επετειακή ανάρτηση για τα οχτώ χρόνια του μπλογκ. Θα την κλείσω, όμως, απολογούμενος. 

Πριν οχτώ χρόνια, λοιπόν, μέσα στην κάψα του Αυγούστου και εν όψει της προκήρυξης (αχρείαστων) εκλογών που θα διατηρούσαν τον Κωστάκη Καραμανλή στην εξουσία, ξεκίνησε και αυτό το μπλογκ την (ασήμαντη μάλλον) πορεία του. Θα είμαι ειλικρινής: ο Κωστάκης με εξαπάτησε. Το 2000 σχεδόν έκλαιγα με την οριακή ήττα, το 2004 πανηγύριζα. Εδώ και πολλά χρόνια κλαίω για εκείνα τα πανηγύρια. Η χώρα διαλυόταν και μέχρι το 2009 κανείς μας δεν είχε πάρει χαμπάρι.

Σήμερα διαπιστώνω τα ίδια σημάδια κοινωνικής αυταπάτης. Ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η θέση της Ελλάδος είναι στην Ευρώπη, ότι, θέλοντας και μη, οι Ευρωπαίοι μάς κρατάνε όρθιους, ότι δε θα βρούμε φράγκο από Ρώσους, Κινέζους και εξωγήινους, ότι δεν είμαστε ο παράδεισος των κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου που οι "κακοί" θέλουν να μάς "φάνε", ότι, να πάρει ο διάολος, άλλη λύση δεν υπάρχει, εμείς συνεχίζουμε το βιολί μας. Ή μάλλον τα νταούλια και τους ζουρνάδες μας. Κι ας μη χορεύει κανείς στον ρυθμό μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια: