21/9/15

Δεύτερη φορά αριστερά

Υποδεχόμαστε το καινούργιο...
Το παραπάνω... υψηλής αισθητικής στιγμιότυπο της χθεσινής εκλογικής βραδιάς συνοψίζει την πενταετία της κρίσης. Για να είναι, όμως, πλήρης η απεικόνιση θα έπρεπε να προστεθεί ο Μιχαλολιάκος, ο Λεβέντης και μία μεγάλη μαύρη τρύπα -της αποχής. Όμως η εικόνα των Εθναρχών αγκαλιασμένων, συνεπαρμένων, μεθυσμένων από τον θρίαμβο είναι τόσο δυνατή που θα ήταν έγκλημα να αλλοιωθεί.

Δε συνοψίζει, φυσικά, τη συνάντηση της ακροδεξιάς με την ακροαριστερά. Φευ, ο κ. Καμμένος αρνείται τον όρο "ακροδεξιός" (θα ήμασταν όλοι τυχεροί αν ήταν απλά ακροδεξιός). Είναι όμως συνάντηση άκρων: ο ακραίος λαϊκισμός συναντιέται με την ακραία ασχετοσύνη, η ακραία ανοησία με την ακραία ανικανότητα, η ακραία αμορφωσιά με τις ακραίες ιδεοληψίες και, ιδού! Είναι άδικο, βέβαια, να περιορίσουμε την αυστηρή μας κρίση σε αυτούς τους δύο, αλλά, είπαμε, η εικόνα παραείναι δυνατή.

Κάτω, λοιπόν, από το πάνελ που φιλοξενούσε το τρυφερό ενσταντανέ των Εθναρχών, μία παρέα τριών νεαρών, ανάμεσα σε πολλούς. Όμορφα παιδάκια, 20-22 ετών, μπρατσωμένα στα γυμναστήρια που φαρμακώνουν σώματα και δηλητηριάζουν χρυσαυγίτικα συνειδήσεις, με τα ακριβά κινητά στο χέρι και περιποιημένο λουκ, καμία σχέση δηλαδή με την επαναστατική και ριζοσπαστική αριστερά (μάλλον σε δαπίτες των φοιτητικών μας χρόνων παρέπεμπαν), εκράδαιναν έμπλεα ενθουσιασμού τα συριζολάβαρα. Δεν είναι καν για να οργίζεται κανείς. Τον Ιανουάριο θα μάς φαινόταν βλακώδες, αλλά μπορεί και να πίστευαν "στην αποτίναξη του ξενόφερτου ζυγού του μνημονίου". Χθες τι στην ευχή γιορτάζαν; Ότι δεν ήλθε η δεξιά; Λίγο μετά, κυριολεκτικά στην αποθέωση της παράνοιας, ήλθε η αποθέωση του Καμμένου από το συναγμένο πλήθος. Η ημίτρελη και φαντασιόπληκτη δεξιά τελικά εδοξάσθη σφιχταγκαλιασμένη με τη "δεύτερη φορά αριστερά" στην κυβέρνηση.

Επί χρόνια αναμασάται ότι με τα μνημόνια έχει υποθηκευθεί το μέλλον των νέων του τόπου. Οι ίδιοι οι νέοι μάλλον δε νοιάζονται και πολύ. Κανείς πλέον δε νοιάζεται. Ο ΣυΡιζΑ πριν μισό χρόνο εξελέγη για να σχίσει το μνημόνιο. Χθες επελέγη ως ο καταλληλότερος για την εφαρμογή του. Πώς αντιδρά ο λαός στην κατάσταση; Διά της αποχής και της ψήφου του πολλαπλασιάζει τη δύναμη των γραφικών και των ανόητων. Η Χρυσή Αυγή, ο Καμμένος, η Λαϊκή Ενότητα, ο Λεβέντης θα έβλεπαν με το κυάλι το 3% αν η συμμετοχή ήταν στα αναμενόμενα επίπεδα. Από την άλλη μπορεί να αναδεικνύονταν ακόμη ισχυρότεροι, ποιος ξέρει; Για παράδειγμα, 185 χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν τη λύση στο συμπαθές πρόσωπο του κ. Λεβέντη, είναι και ο μόνος εντός Βουλής που αύξησε τη δύναμή του!

Μέσα στον παραλογισμό των ημερών ακούστηκαν πράγματα απίστευτα. Ψηφοφόροι του Τσίπρα που τον Ιούλιο υποστήριζαν την επιστροφή σε ανταλλακτική κοινωνία (να σπέρνουμε τα χωράφια μας, να ταΐζουμε τις κοτούλες μας και άλλα βουκολικά) χθες ξορκίζαν τη δραχμή και τον Λαφαζάνη. Δεσποινίδες επικίνδυνα οπλισμένες με την ψήφο στα χέρια τους, δηλώναν μεγεμένες από τον Τσίπρα και τον Σακελλαρίδη "γιατί είναι κούκλοι". Αστοιχείωτοι καλούσαν σε αποχή, διότι "αν η συμμετοχή πέσει υπό το 50% οι εκλογές είναι άκυρες", με ακόμα πιο αστοιχείωτους να ανταπαντούν ότι αυτό "άλλαξε με τον νόμο Παυλόπουλου". Τέτοια ρήτρα δεν ισχύει και είναι αμφίβολο αν υπήρξε ποτέ, αλλά δεν έχει και τόση σημασία στο μυαλό ορισμένων που δεν μπορούν καν να γκουγκλάρουν τον εκλογικό νόμο.

Κάπως έτσι καταντά γελοίο να αναλύσεις την ψήφο ή την αποχή χωρίς βοήθεια Ψυχιάτρου, αλλά από διαστροφή θα πούμε δύο κουβέντες:

"Φαινόμενο" Τσίπρα ουκ υφίσταται. Χωρίς αμφιβολία ο Τσίπρας έχει πέρασμα, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας βρίσκει ευήκοα ώτα λόγω λαϊκισμού. Οι διαφημίσεις και οι αφίσες του ΣυΡιζΑ γεννούν μεγάλη απορία για τη χρηματοδότηση του κόμματος, αλλά είναι το απύθμενο θράσος των πολιτευτών του που κλέβει την παράσταση. Αν εξακολουθούμε να συζητάμε για το ότι "μάς έκλεισαν" τις τράπεζες, ενώ προφανέστατα αυτή ήταν η αυτονόητη συνέπεια της κυβερνητικής αβελτηρίας, ο ΣυΡιζΑ επιβάλλει τη θεματολογία του δημοσίου διαλόγου κατά τρόπο απελπιστικό. Ωστόσο μετρά απώλειες 320 χιλιάδων ψήφων σε ένα εξάμηνο. Αυτό δε λέγεται πολιτικό φαινόμενο, από την άλλη είναι σαφές ότι ο κ. Τσίπρας χθες υφάρπαξε την ψήφο χιλιάδων πολιτών πριν αυτοί αντιληφθούν τι σημαίνει το μνημόνιο 3: ελαφρύτερο ή όχι από τα άλλα δύο, έρχεται να προστεθεί σε αυτά, όχι να τα αντικαταστήσει. Να κάτι ακόμη που η ΝΔ δεν πέρασε στον κόσμο.

Ο συμπαθής Μεϊμαράκης έκανε ό,τι μπορούσε για να χάσει, ξεκινώντας από το ότι είπε... αλήθεια. Η ΝΔ το έχει κάνει άλλες δύο φορές και έχει συντριβεί και τις δύο: το 2009 (όπου, όμως, είχε την ευθύνη της ζημίας) και τον Ιανουάριο του 2015, όταν το καταστροφολογικό σποτ για όσα θα συμβούν με Πρωθυπουργό τον Τσίπρα ενοχοποιήθηκε για την ήττα. Τελικά αποδείχθηκε εκνευριστικά προφητικό. Αλίμονο, ούτε ένα "σας τα 'λεγα" δεν εξέπεμψε η ΝΔ, ωστόσο οι συνέπειες των κεφαλαιακών ελέγχων δεν έχουν αναδειχθεί στο μεγαλείο τους. Ακόμη. Να δούμε τι θα γίνει τώρα που προβάλλει σιγά-σιγά η βαρυχειμωνιά της Οικονομίας...

Κατά τα λοιπά, η ΝΔ απέφυγε προεκλογικά τον διχασμό της εκλογής νέου αρχηγού, ο Μεϊμαράκης, ως καλός στρατιώτης, δέχθηκε να αναλωθεί με την ήττα, ίσως τελικά και να αναδειχθεί -αλλά αυτό δεν είναι πολύ πιθανό. Στη γαλάζια παράταξη σοβεί ακόμη το δίλημμα μνημόνιο - αντιμνημόνιο. Η ζημία του Σαμαρά για το κόμμα και τη χώρα δε θα επανορθωθεί ποτέ... Η ΝΔ κατάφερε παρά τον ορυμαγδό της "πρώτης φοράς" αριστερά να χάσει σχεδόν 200 χιλιάδες ψήφους και να βρίσκεται μόλις 330 χιλιάδες ψήφους πάνω από το limit down του 2012. Δεν το λες και επιτυχία.

Στο ΠαΣοΚ άγνωστο γιατί χαίρονται. Τον Ιανουάριο ΠαΣοΚ, ΚιΔηΣο και ΔημΑρ αθροιστικά είχαν 7,6% με περίπου 470 χιλιάδες ψήφους. Τώρα έχουν 6,3% και 340 χιλιάδες. Κι αυτό δεν το λες επιτυχία.

Για τους υπόλοιπους επιβεβαιώνεται ότι η ΧΑ αποτελεί σημείο των καιρών που θα ξεφουσκώσει, διότι θα την περίμενε κανείς ήδη στο 10% και να καλπάζει, αλλά απλά κρατάει δυνάμεις (κάτι λογικό για τέτοιου τύπου μόρφωμα), για το ΚΚΕ ισχύει το ίδιο, ενώ το Ποτάμι πληρώνει τη βολική ασάφεια των τοποθετήσεών του, την προθυμία του να συνεργασθεί με όλους άνευ όρων σαν τη χήρα στο κρεβάτι, το "βαρύ" παρελθόν του αρχηγού του που μοιάζει να είναι το... χειρότερο σε περγαμηνές στέλεχός του και (λιγουλάκι!) την προπαγάνδα ότι "το θέλουν οι ξένοι στην κυβέρνηση". Αλίμονο, ο σοφός λαός θέλει τον Καμμένο και μόνο αυτόν!

Ο Λεβέντης μάς εξέπληξε κάπως, αλλά δεν πήγε στο 4 και το 5% που τού έδιναν κάποια στιγμή, ενώ η ΛαΕ συνετρίβη, γι' αυτό και το "ντέρμπι" δεν έγινε ποτέ.

Στην καθιερωμένη αυτοκριτική μας, γενικά πέσαμε έξω. Για τον ΣυΡιζΑ προβλέπαμε νίκη με ταβάνι το 32%. Έλαβε 35,5%. Η διαφορά αντί για 3-4% είναι στο 7,4% και η απόκλιση μεγάλη. Αιτίες η αποχή και κυρίως η αδυναμία της ΝΔ να κινητοποιήσει έστω τους ψηφοφόρους του Ιανουαρίου. Η αποχή των ψηφοφόρων του ΣυΡιζΑ ήταν αναμενόμενη, ίσως και μικρότερη του αναμενομένου, αλλά προξενεί εντύπωση ότι περισσότεροι από (γιατί η ΝΔ δέχθηκε και μετακινήσεις ψηφοφόρων) 200 χιλιάδες ψηφίσαν Σαμαρά (Σαμαρά!!!) πριν έξι μήνες και χθες σφυρίξανε αδιάφορα.

Στη ΝΔ πέσαμε μέσα ότι δε θα κινηθεί κάτω από το 28%, αλλά έκατσε ακριβώς εκεί με 28,1%. Δε θα υποστηρίξουμε ότι το πιάσαμε κι ας είναι μέσα στα όρια που προβλέψαμε. Η ΧΑ ήρθε τρίτη με 6,99% (δίναμε 5-7%), το ΠαΣοΚ έλαβε 6,3% (δίναμε 4-6%), το ΚΚΕ 5,55% (προβλέπαμε 4-6%), το Ποτάμι 4,1% (3,5-5,5%), οι ΑνΕλλ 3,7% (3-4%), ο Λεβέντης 3,4% (προβλέπαμε κάτω από 3%) και η ΛαΕ 2,86% (3-5%).

Χάσαμε πολλά, είναι η αλήθεια. Η ΛαΕ δεν τράβηξε το αναμενόμενο από τον ΣυΡιζΑ, γι' αυτό υποτιμήσαμε τη διαφορά και τα ποσοστά του, σε ΚΚΕ, ΑνΕλλ και Ποτάμι πέσαμε με ακρίβεια μέσα, για ΝΔ και ΧΑ οριακά μέσα, για το ΠαΣοΚ οριακά έξω. Ο Λεβέντης απλά περνάει το 3% (όπως και ο Καμμένος) λόγω χαμηλού παρονομαστή (αποχής).

Σα γενική τοποθέτηση θα πούμε ότι δεν έχουμε χάσει και εντελώς το αισθητήριό μας, αλλά τον παραλογισμό όσων απέχουν και, κυρίως, όσων ψηφίζουν είναι αδύνατον πια να τον παρακολουθήσουμε.

Ειδικά για τους απέχοντες, είναι άξιον απορίας πώς γίνεται να αδιαφορούν μπροστά στο χάος που ξετυλίγεται μπροστά μας. Ας ψηφίσουν Τσίπρα-Καμμένο, Χρυσή Αυγή, ΕΠαΜ, ΑντΑρΣυΑ και ό,τι περίεργο τούς έρθει. Ας μην πάθουν έκλαμψη και ακούσουν τον Παπαδόπουλο, τον Μάνο, τον Θεοχάρη και τον Μητσοτάκη. Αυτό το χωνέψαμε πια, η αλήθεια δεν τραβάει. Αλλά το να αδρανούν και να σιωπούν τούς αφαιρεί και το δικαίωμα να οργίζονται με όσα θα ακολουθήσουν. Ας αδρανήσουν και τότε. Διότι όταν οι υπόλοιποι δίνουν "καθαρή εντολή" (διότι ως τέτοια εκλαμβάνεται) για εφαρμογή του μνημονίου (διότι τέτοια είναι) με λιγότερες από 2 εκατομμύρια ψήφους σε σύνολο 9,84 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων, κανείς από όσους χθες σιώπησαν δε δικαιούται να κλείνει δρόμους και να αγανακτεί στις πλατείες.

Κατά τα λοιπά, μάξιμουμ σε 6 μήνες, ο Εθνάρχης - Φαινόμενο Τσίπρας θα κλαψουρίζει για τη νέα ανατροπή του και θα εκλιπαρεί ΠαΣοΚ και Ποτάμι για διεύρυνση της πλειοψηφίας του, υπό το βάρος της αναπόφευκτης διάσπασης. Και αυτό είναι απλά το καλό σενάριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: