24/10/15

Αναζητώντας τον αντι-Τσίπρα

Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε ένα κατά φαντασίαν πολιτικό φαινόμενο: αυτό του Αλέξη Τσίπρα. Παρότι παρακολουθώ για περισσότερα από 25 χρόνια από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις και το ενδιαφέρον μου για την πολιτική ιστορία του τόπου είναι ακόρεστο, με απόλυτη ειλικρίνεια, αδυνατώ να θυμηθώ πολιτικό με λιγότερα προσόντα που να έχει ανελιχθεί σε τόσο υψηλό αξίωμα. Και αυτό, με συγχωρείτε, είναι κάτι αντικειμενικό. Για παράδειγμα, η άποψή μου ότι η ολιγόμηνη διακυβέρνηση ΣυΡιζΑ-ΑνΕλλ έχει ζημιώσει τον τόπο περισσότερο από κάθε άλλη μεταπολιτευτικά αποτελεί υποκειμενική κρίση. Ότι ο νυν Πρωθυπουργός της χώρας είναι ένα άβγαλτο μειράκιο, με στοιχειώδη εκπαίδευση, αλλά χωρίς καν τη στοιχειώδη παιδεία, χωρίς καμία εμπειρία ζωής, χωρίς καμία συναίσθηση της θέσης και του ρόλου του δεν δέχομαι ότι μπορεί να αμφισβητηθεί.

Πώς έχει βρεθεί αυτός ο άνθρωπος, ο καταφανώς ανίκανος να διαχειρισθεί την πρωτοφανώς κρίσιμη κατάσταση, στη θέση του Πρωθυπουργού είναι γνωστό. Όμως το να φτάνουμε στον απόλυτο παραλογισμό του "φαινομένου" νομίζω ότι πάει πολύ ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα.

Δεν αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη ότι η αναζήτηση ενός αντι-Τσίπρα για την ηγεσία της ΝΔ μού προκαλεί θυμηδία. Αναζητώντας κάποιον αντίστοιχο με τον Τσίπρα για την ηγεσία του, το αντιπολιτευόμενο κόμμα μοιάζει να ομολογεί την επιτυχία του Πρωθυπουργού και, τρόπον τινά, να τη ζηλεύει. Το πώς γίνεται να ανάγεται σε πρότυπο πολιτικού ο άνθρωπος που (και κατά τη ΝΔ) διέλυσε τον τόπο σε ένα εξάμηνο αποτελεί ένα ερώτημα δυνατόν να απαντηθεί μόνο σε επίπεδο σουρεαλισμού.

Μετά μάλιστα από ελάχιστη σκέψη, οι γαλάζιοι αποφάσισαν να επιμείνουν στην εκλογή "από τη βάση" -τη μεγαλύτερη και διαχρονικότερη ζημία που κληροδότησε ο Γιώργος Παπανδρέου στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Με την απόρριψη της συγκεκριμένης διαδικασίας και τη συστηματική αποδόμηση όλων των επιχειρημάτων των θιασωτών της έχω ασχοληθεί λεπτομερώς και δε θα επανέλθω. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην επισημάνω το πόσο άστοχη είναι η "ανοικτή" εκλογή ειδικά στη συγκεκριμένη συγκυρία: η ΝΔ αντιμετωπίζει ζήτημα αυτοπροσδιορισμού αλλά και ετεροπροσδιορισμού (προς την κυβέρνηση και το μνημόνιο 3), ιδεολογικής ταυτότητας και πολιτικής πρακτικής, και αντί η διαχείρισή του να αποτελέσει αντικείμενο σχολαστικής μελέτης και εσωτερικού διαλόγου τίθεται ενώπιον των μελών και "φίλων". Ότι θα έκανε δηλαδή ο Τσίπρας μπροστά σε μία δύσκολη απόφαση.

Η ΝΔ καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ασφαλή επιλογή του μεσαίου χώρου με κορώνες δεξιάς, τον φιλελευθερισμό και την κλασικότερη λαϊκή δεξιά. Καλείται επίσης να χαράξει τον δρόμο της ανάμεσα στο "όχι σε όλα" και την υπεύθυνη φιλοευρωπαϊκή στάση που εγκαινίασε ο κ. Μεϊμαράκης κατά την ψήφιση του μνημονίου 3 -κόντρα σε όσους επιχειρούν σήμερα να τον ταυτίσουν με ό,τι το παλαιοκομματικό. Τέτοιες αποφάσεις δεν είναι δυνατόν να ληφθούν από τις νοικοκυρές, και αυτό δεν το γράφω καθόλου υποτιμητικά. Είναι σαν οι γιατροί να κάνουν δημοψήφισμα στην οικογένεια του αρρώστου για την ενδεδειγμένη θεραπεία: αυτό απλά δεν γίνεται.

Στη ΝΔ υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Ο Νίκος Δένδιας είναι ένας από αυτούς -αλλά δε "γράφει". Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εξαίρεση στον κανόνα του λαϊκισμού, αλλά είναι Μητσοτάκης -επίσης δεν έχει ελπίδες. Ο Βορίδης και ο Άδωνις έχουν μεστό λόγο, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται ακραίοι. Κάποιος μπορεί να αναφέρει και άλλα πρόσωπα. Πρόσωπα όμως που έχουν πίσω τους μία διαδρομή, που κάτι εκφράζουν.

Οι υποψήφιοι κάτι έχουν να μάς πουν, κάτι να προτείνουν. Ο Μεϊμαράκης τη νεοκαραμανλική συνέπεια με υπευθυνότητα την κρίσιμη στιγμή. Ο Άδωνις την επιστροφή σε δεξιότερες επιλογές. Ο Μητσοτάκης τη στροφή στο φιλελεύθερο κέντρο. Όμως... Κάποιος λείπει!

Ο κ. Τζιτζικώστας δεν εκφράζει κανέναν και τίποτε. Εξελέγη βουλευτής σε σχεδόν παιδική ηλικία χάρη στο επώνυμο που έφερε και τίποτε άλλο. Ξαφνικά φέρεται ως διεκδικητής της προεδρίας, αν όχι και βέβαιος νικητής. Από πού και ως πού; Μην προβληματίζεσθε. Μην κουράζετε το μυαλό σας. Δεν έχει σημασία ότι ο κ. Τζιτζικώστας αποτελεί ένα πολιτικό τίποτε. Ή μάλλον έχει. Αποτελεί τον ιδανικό αντι-Τσίπρα: ένα νεαρό πολιτικό μηδενικό είναι κι αυτός. Αυτή είναι η αλήθεια.

Έτσι λοιπόν, οι νεοδημοκράτες "ελεύθεροι", αλλά πιστοί στην υπόγεια γραμμή (όπως και το 2009 με τον Σαμαρά), θα ρίξουν "Τζίτζι" (ή μήπως πάλι Σαμαρά;) στη χαζοχαρούμενη κάλπη. Πόσο θλιβερό! Πόσο πιο κάτω θα βρεθεί αυτό το κεντροδεξιό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα; Τον Τζίτζι; Ποιον και τι εκφράζει; Ποιον εμπνέει; Τι κομίζει;

Όποιος θέλει τον αντι-Τσίπρα ας ανοίξει λεξικό. Το "αντι" εκφράζει αντίθεση, διαφορά, όχι μίμηση και αναζήτηση κακεκτύπου, ειδικά όταν το πρωτότυπο μόνο ζημία έχει κάνει. Αν στη ΝΔ αναζητούν τον αντι-Τσίπρα δεν έχουν παρά να αναζητήσουν κάποιον καλλιεργημένο, στοιχειωδώς ευγενή και ικανό άνθρωπο. Με άλλα λόγια κάποιον που σγκεντρώνει όλες τις αρετές που είναι άγνωστες στον κ. Τσίπρα και την παρέα του.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι στη σημερινή ΝΔ δεν υπάρχει κανένας άλλος, ώστε να ξεμείνουν με τον Τζίτζι. Και η κατάντια, και η κατρακύλα πρέπει κάποια στιγμή να βρουν έναν πάτο.