11/1/16

Η πρώτη ήττα του λαϊκισμού

Την άποψή μας για την εκάστοτε λαϊκή ετυμηγορία και τα κριτήρια της ψήφου δεν την κρύψαμε ποτέ, το ίδιο και για τη χείριστη πολιτική κληρονομιά του Γ. Παπανδρέου, αυτήν της εκλογής ηγεσίας των κομμάτων "από τη βάση". Δεν πρόκειται, λοιπόν, να εμφανισθούμε σήμερα θριαμβολογούντες και πανηγυρίζοντες για το αποτέλεσμα της χθεσινής διαδικασίας εκλογής αρχηγού της ΝΔ. Μονότονα, επί σχεδόν μία δεκαετία, επιμένουμε ότι τα κόμματα πρέπει πρώτα να χαράσσουν στρατηγική, να λύνουν κατά το δυνατόν τις όποιες εσωτερικές αντιπαραθέσεις και να επιλέγουν τον αρχηγό που μπορεί να τα εκφράσει καλύτερα, ιδεολογικά.

Για παράδειγμα, η σημερινή ΝΔ βρέθηκε ουρά των ψηφοφόρων της. Προσκολλημένη σε έναν αφηρημένο "νεο-καραμανλισμό", τον ίδιο που άφησε τη χώρα να διαλυθεί, καλείται να ξεπεράσει πλέον το σοκ της λαϊκής ψήφου. Τώρα, κατόπιν εκλογής, η ΝΔ οφείλει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ανανέωσης και υπευθυνότητας των επίδοξων ψηφοφόρων της.

Πάντως πρόκειται για μία σπανιότατη περίπτωση πραγματικής έκπληξης. Με τον κομματικό στρατό να έχει ταχθεί υπέρ του κ. Μεϊμαράκη κατόπιν εντολής Καραμανλή και ενόσω πίσω από μία πολιτικά ανάπηρη υποψηφιότητα, του κ. Τζιτζικώστα, στοιχίζονταν ισχυροί πολιτικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες (είναι αδιανόητο ότι ένας στους πέντε της πρώτης Κυριακής προσήλθαν στην κάλπη και έδωσαν και 3 ευρώ για να ψηφίσουν Τζιτζικώστα, που μάλιστα κάποια στιγμή φερόταν και ως ο επικρατέστερος υποψήφιος!), ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε να βγει μπροστά και να πει την αλήθεια του. Είναι γνωστό ότι συγκέντρωσε μετά δυσκολίας τις απαιτούμενες υπογραφές, ότι δε στηρίχθηκε ούτε καν από την Ντόρα Μπακογιάννη, ότι έφερε τις βαρύτατες ταμπέλες του "νεοφιλελευθερισμού" και της "αναλγησίας", αλλά κυρίως το ίδιο το βάρος του επωνύμου του.

Καλώς ή κακώς όμως, οι Μητσοτάκηδες σε αυτήν τη χώρα λένε αλήθειες. Είναι άλλη ιστορία το αν αυτές είναι δυσάρεστες και δυκολοχώνευτες. Έτσι και ο κ. Μητσοτάκης χαράσσοντας μία πορεία αυτόνομη έπεισε ότι κομίζει το διαφορετικό. Όσοι αναμέναμε και προσδοκούσαμε την αρχή της πολιτικής επανάστασης από τον χώρο της κεντροαριστεράς, στεκόμαστε με ενδιαφέρον μπροστά στην απρόσμενη εξέλιξη.

Υπάρχει γενικότερο κλίμα αισιοδοξίας στο στρατόπεδο της κεντροδεξιάς. Ο νέος πρόεδρος πιθανότατα δεν πρόκειται να αποδειχθεί τόσο ρηξικέλευθος και αποτελεσματικός όσο πολλοί προσδοκούν, ας μη γελιόμαστε. Όμως αν κάτι πραγματικά ευχάριστο διαπιστώνεται σήμερα, αυτό είναι ότι για πρώτη φορά στα χρόνια της κρίσης, αν όχι και γενικότερα στη νεότερη ιστορία του τόπου, ο λαϊκισμός και η κομματοκρατία ηττήθηκαν. Ο Μητσοτάκης υπήρξε βουλευτής της ΝΔ των Ζαππείων και της καταψήφισης των μνημονίων, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ταυτίστηκε με αυτήν την πολιτική. Δε μάσησε τα λόγια του, δεν "έσκισε" μνημόνια, δεν "αισθάνθηκε" την ανάπτυξη να έρχεται, δεν έστειλε σπίτι της τη "μαντάμ Μέρκελ", δεν έφερε την "ελπίδα" -ίσως όχι γιατί δεν το επιθυμούσε, αλλά απλούστατα γιατί καμμία από αυτές τις ανοησίες δεν μπορούσε να γίνει πράξη.

Συγκρατούμε την αισιοδοξία μας. Και για τον νέο αρχηγό της Αντιπολίτευσης και τις ικανότητές του, αλλά κυρίως για το αν η φαινομενική στροφή μικρής μερίδας του εκλογικού σώματος προς την υπευθυνότητα θα συνεχισθεί και θα γενικευθεί ή, τελικά, το χθεσινό αποτέλεσμα θα αποδειχθεί σπασμωδική αντίδραση.

Κλείνοντας, μερικές παρατηρήσεις:

Η πρώτη έχει να κάνει με τη στάση του κ. Καραμανλή, που καταντά ελεεινή. Η σχεδόν κωμική σιωπή ενός ανθρώπου που διέψευσε τις προσδοκίες εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων σπρώχνοντας τη χώρα στη χρεοκοπία θα γινόταν ανεκτή αν ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσιζε να αποσυρθεί και να ιδιωτεύσει. Η εικόνα του ως άλλου βαρόνου της νύκτας να κινείται υπογείως, να συμπράττει ανίερες συμμαχίες με πολιτικούς αντιπάλους οι οποίοι ζημίωσαν τη χώρα όσο κανείς, να δίνει γραμμή σε πολιτευτές και ψηφοφόρους και που μοιάζει να κυκλοφορεί στις σκιές, πρώτα-πρώτα ζημιώνει τον ίδιο. Επιπλέον, ο κ. Καραμανλής καλόν είναι στις κρίσιμες στιγμές που διανύει η χώρα να βγει μπροστά. Αντί να επιδιώκει να πατρονάρει τον κ. Τσίπρα, θα έπρεπε να είχε αναλάβει συστηματικά την προσπάθεια να μάς απαλλάξει από αυτόν. Και όχι απλά με μαγνητοσκοπημένες δηλώσεις και μετρημένες εμφανίσεις, όπως στο δημοψήφισμα.

Αν δεν το κατάλαβε ο πρώην Πρωθυπουργός, χθες η ίδια η βάση του κόματος που αισθάνεται ιδιοκτησία του άρχισε να απειλεί την υστεροφημία του. Και μάλλον το παιχνίδι φεύγει (προσωρινά;) από τα χέρια του.

Η δεύτερη έχει να κάνει με τους τεράστιους χαμένους της ΝΔ, τους επίδοξους αρχηγούς που μοιρολατρικά ανέχθηκαν το παιχνίδι του κ. Καραμανλή. Αξιόλογοι πολιτικοί, όπως ο Δένδιας, ο Χατζηδάκης, η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη, δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στις επιταγές του πρώην Πρωθυπουργού. Και τους ξεπέρασε η ζωή. Χαμένος και ο κ. Μεϊμαράκης, που από το πουθενά βρέθηκε αρχηγός να διεκδικεί την Πρωθυπουργία, αλλά τελικά ηττήθηκε σε μία μάχη που είναι αμφίβολο αν θα επέλεγε να δώσει πριν την καταστροφή της 5ης Ιουλίου και από όσα ακολούθησαν.

Η τελευταία παρατήρηση είναι στην πραγματικότητα μία απορία. Το 2009 είχαν ψηφίσει σχεδόν οι διπλάσιοι από όσους συμμετείχαν στον πρώτο φετινό γύρο. Το αποτέλεσμα τότε είχε σερβιρισθεί πάρα πολύ γρήγορα, Δευτέρα πρωί ο Σαμαράς πανηγύριζε παρότι είχε οριακότατα περάσει το 50%. Φέτος μετράγαν τρεις μέρες...

Τότε ακολούθησαν τα Ζάππεια, η ανάπτυξη και η πρώτη τεράστια ζημιά στη χώρα, η πρώτη (μοναδική ίσως;) χαμένη ευκαιρία. Ήταν μία ακόμη νίκη του λαϊκισμού. Ας ελπίσουμε η χθεσινή να αποδειχθεί η πρώτη και πιο ασήμαντη νίκη της υπευθυνότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: