21/8/16

Πώς;

Ολοκληρώνονται σιγά-σιγά οι Ολυμπιακοί του Ρίο και δεν είναι μόνο η, αυτονόητη για τους φιλάθλους, μελαγχολία που ακολουθεί το πέρας μίας μεγάλης διοργάνωσης. Στη χώρα μας έχουμε να ασχολούμαστε με τις νέες ανοησίες της "Αριστεράς" και των όποιων εκφραστών της. Θα ήταν ωφέλιμο και διδακτικό ό,τι γίνεται εδώ και ενάμιση χρόνο σε σχέση με την "προοδευτική" αριστερή σκέψη, λόγο και πράξη να το συγκρατήσουμε για μελλοντική αποφυγή, αλλά η μνήμη μας είναι σταθερά κοντή.

Η "Αυγή", λοιπόν, η Πράβδα της ξεφτίλας με άλλα λόγια, αποφάσισε να τα βάλει με τον Πύρρο Δήμα. Η σκοπιμότητα είναι πασιφανής. Δεν επέλεξε π.χ. τους Κεντέρη και Θάνου, τους δικαίως ή αδίκως κηλιδωμένους. Δεν επέλεξε κάποιον από όσους συνελήφθησαν ντοπέ. Δεν τα έβαλε καν συνολικά με τους Ολυμπιονίκες που π.χ. "καπηλεύονται τα αθλητικά ιδεώδη" ή "αποπροσανατολίζουν την κοινωνία", ούτε εν συνόλω με την ομάδα άρσης βαρών. Επέλεξε τον Δήμα για πολιτικούς λόγους και ο συντάκτης νόμισε, και μάλλον εξακολουθεί να νομίζει, ότι έχει συλλάβει κάποιο πνευματικό και λογικό αριστούργημα.

Στην πραγματικότητα έκανε κάτι παραπάνω από μία απλή ανοησία, που είναι πια μία αυτονόητη υποχρέωση για τους περί τον ΣυΡιζΑ, καθώς έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο από το μυαλό τους εδώ και καιρό. Ούτε μόνο ασέβεια απέναντι σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πατρίδα του διέπραξε. Όσα έγραψε, ανακατεύοντας την πολιτική κριτική (που είχε ενδεχομένως "πάτημα" να κάνει, αλλά καλόν θα ήταν να τηρούσε τα ίδια μέτρα και σταθμά και με τους μνημονιακούς ομοϊδεάτες του) με αστείες στην ουσία τους επιθέσεις, αποκάλυψαν περισσότερα από την ανοησία, την ασχετοσύνη, τον παραλογισμό και τη μη αντίληψη της πραγματικότητας, διότι στο μυαλό του δε χωράει ότι εξόργισε την πλειοψηφία του κόσμου, αναίτια, πετυχαίνοντας το αντίθετο του στόχου του. Αν, βέβαια, αυτός ήταν η αποδόμηση του Δήμα, και όχι το να προκαλέσει σούσουρο και μόνο.

Η "Αυγή" (και το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί απλά ένα δείγμα) βγάζει μόνο κόμπλεξ, άχτι και κακία. Το ίδιο βγάζει ο ΣυΡιζΑ, το ίδιο οι "αλληλέγγυοι" και τα "παιδιά" που κάνουν επανάσταση με... κυβερνητικές πλάτες, το ίδιο και η Κυβέρνηση. Θα ήταν ευχής έργον να επιθυμούσαν εγκαθίδρυση σοβιέτ, εναλλακτικές οικονομικές δραστηριότητες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλες ανοησίες, γιατί σε εκείνη την περίπτωση θα είχαν έστω κάτι άθλιο στο μυαλό τους, αλλά θα υπήρχε μία προοπτική, έστω κατά τους ίδιους.

Ο ΣυΡιζΑ απλά επιδιώκει να καταστρέψει, να συκοφαντήσει, να πετάξει λάσπη, θέλει να επιπλεύσει ανάμεσα σε βοθρολύματα, όχι γιατί είναι καθαρός και σε μία πορεία αποκάθαρσης όλων, αλλά απλά γιατί νομίζει ότι διαθέτει τον τρόπο να βρωμίσει τους πάντες και τα πάντα. Προφανώς και αυτό, ιστορικά, δεν διήρκεσε ποτέ αρκετά ώστε να δικαιολογείται η ελπίδα τους να παραμείνουν έτσι επί μακρόν στην εξουσία.

Ο κ. Μπαλτάς το είπε. Του ξέφυγε, αλλά είναι η κυβερνητική ιδεολογία: η αριστεία είναι ρετσινιά. Αν δεν το καταλαβαίνουμε ορισμένοι, ο ΣυΡιζΑ θα μας βοηθήσει να το αντιληφθούμε και έχει ξαμολήσει τα διάφορα ρυπαρά του φερέφωνα.

Αυτή είναι η Αριστερά. Δεν είναι ούτε καπήλευση των ωραίων ιδεωδών της, ούτε εκμαυλισμός λόγω εξουσίας. Πίσω από κάθε ψευδοεπαναστατικό "Όχι", χωρίς ποτέ καμία αντιπρόταση, κρύβεται η ίδια λογική. Το άχτι εναντίον όσων διακρίνονται.

Οι Ολυμπιακοί προφανώς δεν είναι διοργανωμένοι από στρατιές αγγέλων, ούτε οι διαγωνιζόμενοι επιτυγχάνουν με πρωτεΐνη, βιταμίνες και φυσικούς χυμούς, κατά τον διαδεδομένο διαδικτυακό αστεϊσμό. Όμως αποτελούν την υπέρτατη διαδικασία διάκρισης για την πλειοψηφία των σπορ.

Κάθε μετάλλιο, κάθε διάκριση, κάθε συμμετοχή κρύβει ιστορία γεμάτη πόνο και θυσίες. Δε γνωρίζω προσωπικά π.χ. τον Λυκούργο Τσάκωνα, ο οποίος απέτυχε να προκριθεί στον τελικό των 200. Έτυχε, όμως, να διαβάσω παλαιότερα σε συνέντευξή του με τι προσωπικό (και οικογενειακό) κόστος και θυσίες έφτασε να αγωνίζεται σε Ολυμπιακούς. Και επιλέγω επίτηδες τον συγκεκριμένο, και όχι άλλα πιο επίκαιρα παραδείγματα, διότι "απέτυχε" να διακριθεί (κατά τις απαιτήσεις που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του), αλλά, έτσι κι αλλιώς, η προσπάθειά του δύσκολα θα του απέφερε π.χ. μετάλλιο εν μέσω τέτοιων αντιπάλων. Κι όμως. Τον πίκρανε η μη συμμετοχή στον τελικό. Τον πίκρανε ότι μπορούσε καλύτερα. Ακατανόητα για τον Συριζαίο πράγματα!

Παιδιά σαν τον Τσάκωνα και σαν την πλειοψηφία των Ελλήνων και λοιπών αθλητών, συνεχίζουν να αφιερώνουν χρόνο και ιδρώτα, χωρίς την ψευδαίσθηση του κυνηγιού μεταλλίων, ρεκόρ ή όποιων ωφελημάτων. Πίσω από κάθε συμμετοχή υπάρχουν θυσίες και προσπάθεια ετών. Δεν ξέρω πού και πώς υπάρχει και... εργαστηριακή ενίσχυση, αλλά ο καθένας επιλέγει και τι θα κρατήσει. Εγώ επιλέγω να βλέπω την προσπάθεια και τη δικαίωσή της, και όχι μόνο για τους Έλληνες αθλητές.

Ο λόγος είναι σαφής. Αθλητής δεν υπήρξα ποτέ, αλλά ξέρω τι σημαίνει να μη σου χαρίζεται τίποτε. Ξέρω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με τεράστιο προσωπικό κόστος και με τη βεβαιότητα ότι δε θα αφήσεις, παρά την προσπάθεια, τίποτε σημαντικό πίσω σου, και μάλιστα σε τομείς πολύ πιο κρίσιμους και ζωτικούς από τον αθλητισμό.

Έτσι, κάθε φορά που βλέπω έναν αγώνα να δικαιώνεται, είτε είναι τα Νόμπελ Ιατρικής είτε τα ολυμπιακά μετάλλια, συγκινούμαι. Όχι από ζήλια ή παράπονο, αλλά αναγνωρίζοντας το μεγαλείο της θέλησης, το μεγαλείο της προσπάθειας, το μεγαλείο της, έστω πρόσκαιρης, διάκρισης, αλλά και την ευχαρίστηση του να τεθείς δίπλα και να συγκριθείς με καλύτερους σου, σε κορυφαίο επίπεδο.

Πώς να τα καταλάβει αυτά ο ΣυΡιζΑ και η Αυγή;

Πώς να καταλάβει τα "φυτά" που αγωνίστηκαν στον στίβο των γραμμάτων ή τους "φλώρους" που σταδιοδρομούν στις τέχνες (και δεν έχουν σχέση με τον Λαζόπουλο); Πώς να καταλάβουν γιατί δεκάδες χιλιάδες παιδιά σηκώνονται σε όλον τον κόσμο, και στην Ελλάδα, αχάραγα για να γυμναστούν, όχι για να κάνουν τον ωραίο στην πλαζ, αλλά για να αγωνισθούν και να κριθούν, έστω χωρίς ελπίδα διάκρισης;

Πώς να καταλάβουν αυτοί οι απίθανοι τύποι τι σημαίνει θυσία, τι σημαίνει προσπάθεια και τι ακριβώς είναι η αριστεία, η αναγνώριση και η διάκριση;

8/8/16

Και το μυαλό σου είναι θολό, και το δικό τους πιο λειψό...

Τι είναι τάχα αυτό που διαφοροποιεί την κυβέρνηση Τσίπρα από τις προηγούμενες, μνημονιακές και προμνημονιακές; Μην είναι ότι είναι αριστερή; Δεν είναι αυτό, και δεν είναι καν αριστερή. Μην είναι τάχα ο "χαρισματικός" ηγέτης της; Εδώ γελάνε, και οι ύμνοι προς τον περί τα πάντα αστοιχείωτο Πρωθυπουργό της χώρας εξέλιπαν μετά την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ -και στις δημοσκοπήσεις φυσικά. Μην είναι τα αξιόλογα λοιπά στελέχη της;

Όχι, βέβαια! Άλλο είναι το χαρακτηριστικό της κυβέρνησης ΣυΡιζΑ-ΑνΕλ που λατρεύουμε. Πιο απλό, πιο ανθρώπινο: η πηγαία και απύθμενη βλακεία. Ναι, η βλακεία. Η βλακεία που ξεχειλίζει. Η βλακεία που καθηλώνει. Η βλακεία που προκαλεί απορία με τη φυσικότητα και την αυθεντικότητά της.

Πρόκειται, δε, για φαινόμενο που αποτελεί κανόνα, αφού παρατηρείται συνεχώς και αδιαλείπτως στον δημόσιο λόγο και τις πράξεις των κυβερνώντων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Πού να πρωτοσταθεί;

Μήπως στον υπουργό που αφιερώνει τραγούδια στους πρόσφυγες; Ή στον κομματικό ινστρούκτορα και πατέρα υπουργού που αφιερώνει λατρευτικά, ημι-ερωτικά στιχάκια στον άνθρωπο που (Κύριος οίδε πώς) βρέθηκε να κατέχει το δεύτερο πολιτειακό αξίωμα της χώρας (και είναι και "αφεντικό" του γιου του);

Να σταθεί στην κυβέρνηση που προσπαθεί να κοροϊδέψει κινέζικη πολυεθνική με την ελπίδα ότι αυτή δε θα ασχοληθεί με την ανάγνωση ενός νόμου που την αφορά ή με το υπουργείο Πολιτισμού που ανακαλύπτει απίστευτης αξίας αρχαιότητες κάτω από το παλιό αεροδρόμιο, για να υπονομεύσει συμφωνίες εκατομμυρίων;

Να σταθεί στον Καμμένο; Και σε τι να αναφερθεί; Στους τζιχαντιστές που θα μοίραζε σε όλη την Ευρώπη; Στη ματοκυλισμένη στολή της Πολεμικής Αεροπορίας που ατίμασε φορώντας την; Ή στα αεροσκάφη που σηκώνονται για να αναπαραστήσουν οι υπουργοί της δεύτερης φοράς Αριστερά το Τοπ Γκαν;

Να σταθεί στα γεμιστά; Στους πρόσφυγες που λιάζονταν; Στις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, τη διάλυση του ΑΠΘ και την εισβολή στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όπου η κυβέρνηση χαϊδεύει παρανομούντες και αμολά έναν ανόητο γεροντομπεμπέκο με σκουλαρίκι να χυδαιολογεί, αποκαλώντας "πουτσιλίκια" όσα υποστηρίζουν αυτοί που (τολμούν!!! να) διαφωνούν μαζί του;

Ποιον άλλον να πρωτοδιαλέξεις; Τον Φάμελλο, που κατηγόρησε ευθέως την αντιπολίτευση ότι δεν ψηφίσε τον εκλογικό νόμο λόγω του ότι διψά για εξουσία, τη στιγμή που ο όψιμος κυβερνητικός εταίρος Λεβέντης έψεγε εντός του Κοινοβουλίου το ΠαΣοΚ, γιατί με τη συμβολή του η ΝΔ θα κάνει τον "γύρο του θριάμβου" το βράδυ των εκλογών; Και για τον ίδιο τον Λεβέντη τι να πει κανείς, αλλά και για όσους νόμιζαν ότι ψήφιζαν "αντισυστημικά" όταν τον έβαζαν στη Βουλή;

Να μιλήσει κανείς για τον Καρανίκα και τη Μενεγάκη, με τα θαυμαστά υποδήματά της; Καταντά bullying έγραψε κάποιος στο facebook αυτό που γίνεται με τον Καρανίκα. Όχι φυσικά, δεν είναι bullying. Είναι απλά τόσο εύκολο που δεν έχει ενδιαφέρον. Ο πρωθυπουργικός σύμβουλος έχει καταστήσει εαυτόν εθνικό ανέκδοτο, αλλά κανείς δεν έσπευσε να τον προστατεύσει αποσύρωντάς τον. Γιατί είναι όλοι εκεί μέσα τόσο ανόητοι που υποτιμούν τους πάντες και τα πάντα, και αδιαφορούν.

Προσωπικά, όμως, έχω μία αδυναμία προς το απόλυτο σύμβολο ηλιθιότητας της Κυβέρνησης. Τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Δεν εννοώ τον Τσίπρα. Άλλωστε και αυτός είναι εύκολος στόχος. Φάνηκε από τη "στροφή των 360 μοιρών" που μας είχε υποσχεθεί -με την ιδιότητα του μηχανικού, προφανώς.

Αναφέρομαι στον πραγματικό Πρωθυπουργό, τον άνθρωπο που απέτρεπε πέρυσι τη συμφωνία με τους εταίρους, τον άνθρωπο που ενεπνεύσθη το δημοψήφισμα, τον άνθρωπο που έκανε την βλακωδέστερη δήλωση στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου όταν έβλεπε μία "ωραία ημέρα να ξημερώνει" τη στιγμή που με τους θαυμάσιους χειρισμούς του έφερνε τη χώρα στο χείλος της διάλυσης. Μιλάω για τον απολαυστικό Νίκο Παππά, τον γιο του ποιητή. Διότι αυτός (ναι, αυτός) έχει πλέον και τρία θαυμάσια (και κρατικά) κανάλια να τον υμνούν ολημερίς και ολονυχτίς, να τον εμφανίζουν σε φωτογραφίες με λοξάδα τριών τετάρτων ή σε βίντεο όπου εισέρχεται αποφασισμένος στο υπουργικό, και δημοσιογράφους να τον ρωτούν πόσο κουραστική είναι η εξυγίανση των ΜΜΕ και πόσο δημοκράτης είναι αυτός (αυτός, το είπαμε) που κλείνει όσους σταθμούς δεν τον αποθεώνουν επαρκώς και επιπλήττει όσους συναδέλφους τους διεθνών μέσων τολμούν να τον στριμώξουν όταν με την ευφράδεια και την ευστροφία που τον διακρίνουν (ναι, αυτόν, το είπαμε) απλά δεν απαντά στις ερωτήσεις τους και μένει έκπληκτος όταν αυτό το αναφαίρετο ΕΡΤικό συνήθειό του δε γίνεται σεβαστό (α να χαθούν, οι ανάγωγοι!).

Είναι τόσο απίστευτη, εξωπραγματική, σχεδόν μαγική η ισορροπία μεταξύ βλακείας, ασχετοσύνης, ιδεοληπτικών εμμονών, πολιτικής εμπάθειας, αλαζονείας και θράσους, αλλά και τόσο μεγάλη η ποσότητα όλων αυτών των "αρετών" που συνδυάζει ο πραγματικός Πρωθυπουργός, που συνοψίζουν το μεγαλείο της κυβέρνησης με τρόπο γοητευτικό και συνάμα σοκαριστικό.

Ναι, έχουμε ακούσει απίστευτες ανοησίες τόσα χρόνια στον δημόσιο διάλογο. Ποτέ, όμως, τόσο μεγάλες, τόσο πολλές, τόσο συχνά, με τέτοια διάρκεια και από τόσους πολλούς και τόσο φυσικά και ξεδιάντροπα ώστε η βλακεία να έχει αναχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία ολόκληρης κυβέρνησης.

Τρομάζω στη σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει και να μας περιμένει κάτι πιο χυδαίο και ευτελές από αυτό που βιώνουμε σήμερα και ότι μπορεί να βρεθούμε να αναπολούμε τον Παππά. Πραγματικά τρομάζω.

Όμως με τον Παππά δεν βρεθήκαμε ξαφνικά. Περάσαμε από τον Βούδα της Ραφήνας, τον ποδηλάτη με τα μελομακάρονα και τον "νέο Καποδίστρια" Σαμαρά. Ναι, κύριοι. Αυτοί οι τύποι εξελέγησαν. Δεν κατέλαβαν την εξουσία. Αυτοί οι ανόητοι κορόιδεψαν τον "εξυπνότερο λαό του κόσμου".

Προφανέστατα, όσο βαυκαλιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από τη βλακεία. Διότι αυτών η βλακεία είναι η δική μας βλακεία. Να δούμε αν και πότε θα το καταλάβουμε...

*****

Σήμερα συμπληρώνονται 9 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του ιστολογίου. Εκείνες τις ημέρες, θυμάμαι, κυκλοφορούσαν διάφοροι "bloggers" στα "συμβατικά" ΜΜΕ, ώστε να κεφαλαιοποιήσουν τη δημοφιλία τους και να πουν τις ανοησίες τους για το "κίνημα των bloggers". Υπήρξα πολύ αυστηρός με αυτήν την ανοησία. Δεν την επέκρινα απλά, τη χλεύασα. Σήμερα ίσως πρέπει να αναπολήσω εκείνη την καλή εποχή.

Σήμερα τα ιστολόγια είναι "ντεμοντέ". Σήμερα κρίνουμε ότι δεν υπάρχει λόγος ανάρτησης ολόκληρων κειμένων, με πλήρεις σκέψεις, καλές ή κακές, σωστές ή εσφαλμένες. Σήμερα προτιμώνται οι κραυγές των ολίγων χαρακτήρων του twitter και των κεφαλαίων, των θαυμαστικών και των ορθογραφικών και συντακτικών εγκλημάτων του facebook, που συνοδεύονται από βαρουφάκεια "ουάου" και "λάικ". Σήμερα κυνηγάμε πόκεμον στον δρόμο. Ναι. Πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Χρόνια μας πολλά. Κι ας είναι οι αναγνώστες λίγοι. Δεν πειράζει. Μέχρι να μας κλείσει ο Παππάς.

1/8/16

Ένα πόκεμον στο σαλόνι μου

Εκείνο που διαπιστώνω, και πρέπει πλέον να το ομολογήσουμε αν θέλουμε να κλείσουμε το "κεφάλαιο" της κρίσης, της μεταπολίτευσης ή όπως αλλιώς θέλουμε να το ορίσουμε, είναι ότι σχεδόν μία ολόκληρη γενιά, ας πούμε όσων είναι σήμερα από 20 ως 40 ετών, είναι χαμένη. Όχι, όμως, λόγω κρίσης, όχι λόγω "φτωχοποίησης", όχι λόγω του περιορισμού της ευμάρειας και της "βίαιης" προσαρμογής σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο ζωής.

Είναι χαμένη γιατί διδάχθηκε να σκέπτεται εσφαλμένα. Είναι χαμένη γιατί μεγάλωσε αναλύοντας τις καταστάσεις με ιδεοληπτικό τρόπο, και μάλιστα σαφώς χρωματισμένο. Είναι χαμένη γιατί καθηλώθηκε στα αμέσως μεταδικτατορικά αιτούμενα και δεν προσαρμόστηκε στις πραγματικές συνθήκες.

Τι εννοώ;

Η γενιά μου έμαθε να ομνύει στη δημοκρατία, αλλά με έναν στρεβλό τρόπο. Η λαϊκή βούληση μετατράπηκε σε θέσφατο και οι ψηφοφόροι σε αλάνθαστους κριτές. Κάπως έτσι φτάσαμε σε εξωφρενικές διαδικασίες απόφασης από τη "βάση", ακόμη και αν αυτές αφορούσαν δυσνόητα κείμενα δημοσιονομικού περιεχομένου (δημοψήφισμα 2015), τις λεπτομέρειες της λειτουργίας του πολιτεύματος (προαναγγελθείσα δημοψηφισματική διαδικασία για την αναθεώρηση του Συντάγματος) ή τον καθορισμό της πολιτικής στρατηγικής των κομμάτων (ενδεικτικά αναφέρω μόνο την πανθομολογούμενα πλέον ολέθρια εκλογή Σαμαρά το 2009 που οδήγησε στην αρχική και ανεπανόρθωτη αντιμνημονιακή αυταπάτη).

Μας επιβλήθηκε ο καθολικός σεβασμός στα ανθρώπινα "δικαιώματα" (αποκομμένα, φυσικά, από υποχρεώσεις) και ο "αγώνας" προάσπισής τους. Έτσι, γενικά και απεριόριστα, με την ασάφεια που απαιτεί η αδυναμία απόδειξης και τεκμηρίωσης. "Μα, τι λέει αυτός; Δε σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα;" θα εξοργισθεί κάποιος. Ποια είναι, όμως, αυτά τα δικαιώματα; Είναι ίδια στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα;

Αν μας επέτρεπαν να σκεφτούμε ελεύθερα, για ένα δευτερόλεπτο έστω, δε θα μπορούσαμε παρά να διαπιστώσουμε ότι η ισότητα δεν παρατηρείται πουθενά στη φύση. Για την ακρίβεια η φύση όχι μόνο επιβάλλει την ανισότητα, αλλά την επιβραβεύει, αφού οι ισχυροί επικρατούν ώστε να διαιωνίσουν την υγιέστερη και βελτιωμένη εκδοχή του είδους.

Ακριβώς όμως επειδή η ισότητα είναι "αφύσικη" αποτελεί στοιχείο του πολιτισμού μας. Δεν είναι αυτονόητη, ούτε νόμος, αλλά ζητούμενο. Η αναγνώριση του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του, αυτή είναι η πραγματική ισότητα. Όχι τα ίσα δικαιώματα, ούτε αόριστα οι ίσες "ευκαιρίες", διότι αυτά είτε οδηγούν σε περιθωριοποίηση των ασθενέστερων είτε επιβάλλουν την εξίσωση προς τα κάτω (και μετατρέπουν την αριστεία σε... ρετσινιά).

Πειστήκαμε ότι όλοι είμαστε ίσοι. Δεν είμαστε. Δεν είμαστε ούτε το ίδιο ευφυείς, ούτε το ίδιο πολιτισμένοι, ούτε καν το ίδιο βίαιοι. Στην Ευρώπη κανείς δε σκότωσε π.χ. γιατί σκιτσογραφήθηκε ο Χριστός. Για την ακρίβεια πολύ προσβλητικές και ανίερες συμπεριφορές γίνονται ανεκτές και χωρίς να ανοίξει μύτη. Τα σημάδια τα είχαμε εδώ και χρόνια, αλλά τα αγνοήσαμε συνειδητά στο όνομα των "πολυπολιτισμικών" τάχα κοινωνιών. Τακτοποιημένοι και δεύτερης ή τρίτης γενεάς μετανάστες ματοκυλάνε τη Γαλλία. Αυτοί που απήλαυσαν κάθε ελευθερία και κάθε τεχνολογικό αγαθό, αλλά λαχτάρησαν την καταπίεση των γυναικών, τη σαρία και τη φωνή του μουεζίνη. Θέλαμε να διαδώσουμε τα δημοκρατικά ιδεώδη σε ανθρώπους που, ναι, δεν ήσαν κατάλληλοι ή έτοιμοι να τα δεχθούν. Το αποτέλεσμα είναι να απειλούνται οι δικές μας ελευθερίες πλέον.

Να γυρίσουμε, όμως, στα της Ελλάδας, για να μην το ανοίξουμε πολύ.

Της Ελλάδας όπου φωνάξαμε "λύκος" πολλές φορές, ειδικά την τελευταία εξαετία. Χούντες, γερμανοτσολιάδες, προδότες και τα συναφή βρέθηκαν στο καθημερινό λεξιλόγιο, αλλά δεν πήραμε χαμπάρι ότι κάθε λόγος και ενέργεια εναντίον της (αναμφίβολα προβληματικής) δημοκρατίας μας και των προσώπων που κατείχαν θεσμικά αξιώματα εξυπηρετούσε την αργή διολίσθηση προς τον αυταρχισμό και την απολυταρχία. Θυμάμαι ανάρτηση για τον τοξοβόλο έξω από τη Βουλή, όπου αναρωτιόμουν τι θα ακολουθούσε αν "καιγόταν το μπουρδέλο" και προέβλεπα εν πολλοίς αυτήν ακριβώς την κατάσταση που αρχίζουμε να βιώνουμε τώρα, που σιγά-σιγά εγκαθιδρύεται το καθεστώς (τότε, βέβαια, προέβλεπα λοχία και Μιχαλολιάκο, αλλά η μοίρα επέδειξε χιούμορ και μας έφερε τον Στρατάρχη Καμμένο και τον σκιώδη Πρωθυπουργό Παππά).

Εξοργιστήκαμε με τη Χρυσή Αυγή και τη στείλαμε στα δικαστήρια. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί, ωστόσο, να μη διακρίνει την ταύτιση ύφους και περιεχομένου του λόγου, αλλά και τις ομοιότητες στις πράξεις βίας, με τους "αντιεξουσιαστές". Έχει χρόνια που επισημαίνω από αυτές τις γραμμές την προνομιακή μεταχείριση αυτού του χώρου ακόμα και στο λεξιλόγιο: "αριστεριστές" ωσάν να σφετερίζονται τα αυθεντικά αριστερά ιδεώδη, "αναρχικοί" ή "αντιεξουσιαστές" ωσάν να μάχονται ενάντια στην κρατική καταπίεση, πλέον "αλληλέγγυοι" των απανταχού κατατρεγμένων... Τα "παιδιά" που καίγανε την Αθήνα το 2008 είναι σήμερα στην πραγματικότητα στην εξουσία. Αν δεν είναι τα ίδια, είναι όσοι τα υμνούσαν τότε ως κοινωνικούς αγωνιστές.

Αλήθεια... Η Χρυσή Αυγή σκότωσε περισσότερους ή οι αναρχικοί; Οι ακροδεξιοί έδειραν περισσότερους ή οι αριστεροί της αντίστασης στο πεζοδρόμιο; Και ποιοι έχουν προκαλέσει περισσότερες φθορές; Ποιοι είναι αυτοί που κατ' επανάληψη κάψαν, σπάσαν και ρήμαξαν;

Η γενιά μου, λοιπόν, έμαθε να συνυπάρχει με τις πορείες, και με τις καταλήψεις, και με τις φωτιές, και με την τρομοκρατία, και να τις φαίνονται αδιανόητα ερωτήματα σαν τα παραπάνω που "εξισώνουν" τους φασίστες με τους "αντιεξουσιαστές".

Δε χρειάζονται, φυσικά, εξίσωση. Φασίστες είναι αμφότεροι. Και είναι φασίστες διότι δημοκρατία δε σημαίνει στήσιμο κάλπης για λήψη απόφασης "από τη βάση". Σημαίνει κατ' αρχάς νομιμότητα, άρα αστυνόμευση, ώστε κάθε πολίτης να αισθάνεται ασφαλής και να αποφασίζει ελεύθερα, και εύρυθμη λειτουργία της δικαιοσύνης, ώστε κάθε παρανομία να τιμωρείται άμεσα και με τρόπο συνεπή και αποφασιστικό. Πρώτα από όλα, όμως, προϋποθέτει παιδεία.

Πολίτες με την απαιτούμενη παιδεία θα ήξεραν ότι δεν είναι κατάλληλοι για να αξιολογήσουν π.χ. το δυσνόητο κείμενο που ετέθη πέρυσι σε δημοψήφισμα ή θα είχαν φροντίσει να ενημερωθούν για τις συνέπειες της μίας ή της άλλης επιλογής.

Πολίτες με παιδεία δε θα έχαφταν τα παραμύθια του Σαμαρά και του Τσίπρα. Θα είχαν φροντίσει να ανοίξουν τα αυτιά τους εγκαίρως σε όσους προειδοποιούσαν για την επικείμενη χρεοκοπία και θα είχαν εκπαραθυρώσει τον Καραμανλή πριν επέλθει το χάος.

Πολίτες με παιδεία δε θα ανέχονταν την προσπάθεια φίμωσης και ελέγχου του Τύπου στην οποία επιδίδεται η "αριστερή" κυβέρνηση. Και ας διαφωνούσαν ενδεχομένως με τις θέσεις των τηλε-σχολιαστών.

Μεγαλώσαμε ακούγοντας διαρκώς για αγώνες, για δικαιώματα, για ελευθερίες. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι μοιάζουμε σαν τους αργόσχολους που κυνηγάνε πόκεμον κουτουλώντας στους δρόμους σκυμμένοι πάνω από τα κινητά τους. Ζούσαμε μία ψευδαίσθηση, αισθανόμασταν ασφαλείς και φιλοσοφούσαμε για ελευθερίες και για την ενίσχυση και διάδοση της δημοκρατίας. Διεξάγαμε βλακώδεις αγώνες για την υπεράσπιση δικαιωμάτων -που συνήθως αφορούσαν φοροαπαλλαγές και επιδόματα. Κάποτε ορκιζόμασταν και αντίσταση στα ξένα συμφέροντα που πάντα καραδοκούσαν να κατασπαράξουν τον "απίστευτο πλούτο της ελληνικής γης" ή να εξαφανίσουν τον πολιτισμό του οποίου νομίζαμε ότι ήμαστε συνεχιστές -όπως, άλλωστε, είχε αποφασίσει και ο Κίσινγκερ, κατά (ανύπαρκτη) δήλωσή του.

Κυνηγούσαμε πόκεμον, ώστε, κατά την αγγλοσαξωνική έκφραση, δε χρειαζόταν καν να προσποιούμαστε ότι δε βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Τώρα που ο ελέφαντας έχει ποδοπατήσει τα πάντα, εξακολουθούμε να κυνηγάμε ανύπαρκτα πλάσματα και φανταστικούς εχθρούς. Το ΔΝΤ, τους μενουμευρωπαίους, την κακιά, νεοφιλελεύθερη δεξιά, τα βοθροκάναλα.

Όταν αντιληφθούμε σε τι περιπέτεια έχουμε μπει με αποκλειστικά δική μας ευθύνη, από συνειδητή επιλογή, από την ανοχή που επιδεικνύουμε ή την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, θα είναι πολύ αργά και η ζημία για τη χώρα, τη γνήσια δημοκρατία και την ελευθερία μας ανεπανόρθωτη.